AL BAYRAĞIN DALGALANDIĞI YER

Al Bayrağın Dalgalandığı Yer

​Bir varmış, bir yokmuş... Konya’nın tarihi taş sokaklı, eski evleriyle bilinen sakin bir mahallesinde Gökberk adında bir çocuk yaşarmış. Gökberk on bir yaşındaydı ve aklı hep geçmişin izlerinde, al bayrağın gölgesinde vatanın her karış toprağını koruyan atalarının hatırasındaydı.

​O, yurdunun sadece bugünkü hâlini değil, geçmişteki köklerini de çok merak ederdi. Her akşamüstü okuldan döndüğünde mahallenin ortasındaki ulu çınar ağacının altına oturur; bu topraklarda geçmişte yaşayan insanların al bayrağın dalgalandığı yeri korumak için nasıl mücadele ettiğini hayal ederdi. Dedesinin ona hep söylediği, "Geçmişini bilmeyen, yarınını bulamaz evlat!" sözü kulaklarından hiç gitmezdi. Evdeki eski bakır güğüm, duvarda asılı duran ve ninesinden kalan el dokuması seccade, sandıktaki sararmış gazete kâğıtları ve eski bir lamba bile ona al bayrağın altında yaşamanın ne büyük bir emanet olduğunu anlatırdı.

​Gökberk, vatanının her köşesini adım adım öğrenmek isterdi. Eline aldığı eski bir deftere yurdunun dağlarını, ovalarını, akarsularını kaydederdi. Baharda açan papatyaları, gelincikleri, gölgede serinleyen yaşlı ağaçları, tarlalarda koşan hayvanları ve minik böcekleri büyük bir dikkatle incelerdi. Bir pınarın şırıl şırıl akan suyunun sesini dinlerken bu suların al bayrağın dalgalandığı yurdun topraklarını suladığını bilmek ona huzur verirdi. Toprağa ellerini değdirdiğinde o toprağın ne kadar değerli olduğunu, üzerinde yaşanan nice güzel hatıraları ve atalarının izlerini hissederdi.

​Sadece doğayı değil, al bayrağın dalgalandığı memleketin dört bir yanındaki şehirleri, köyleri, şirin semtleri de merak ederdi. Her sokağın, her evin kendine has bir hikâyesi olduğuna inanır ve yurdunun bayrağını her gördüğünde yüreği küt küt atardı. Bilirdi ki bu topraklar kolay kazanılmamıştı; Çanakkale'de yazılan destanlar, Kurtuluş Savaşı'nda verilen canlar bu vatanı vatan yapmıştı.

​Gökberk; tarihimizi, doğamızı ve geçmişimizi öğrendikçe dağlarla, ovalarla, al bayrağın dalgalandığı her bir karış toprakla arasındaki bağın güçlendiğini hissederdi. Geçmişimizden aldığı bu güçle büyüyor; yurdunun her köşesini korumak, bu büyük tarihi yaşatmak ve al bayrağın onurunu geleceğe taşımak için sabırsızlanıyordu. Kalbindeki o derin sevgi, tıpkı sönmeyen bir ocak gibi hep yanmaya devam etti.