Toprağın Üstündeki Renkler Altındaki Sırrı Ele Verir mi?

Toprağın Üstündeki Renkler Altındaki Sırrı Ele Verir mi?

​Gözün gördüğü ilk şey, toprağın üzerine yayılan renklerdir. Kimi yerde sarı, kimi yerde yeşil, kimi yerde ise kırmızı karşılar insanı. Uzaktan bakınca bu çeşitlilik sadece bir süs gibi durur. Oysa yüzeydeki her renk, derindeki gerçeğin sessiz birer habercisidir.

​Yeryüzü, taşıdığı zenginliği rastgele vermez. Bir tohum toprağa düştüğünde, karanlıkta başlayan yolculuk yalnız kendi kaderini değil, dışarı çıkacak rengi de belirler. Köklerin derinden aldığı su, topraktan çektiği mineral ve gökyüzünden gelen ışık çiçeğin rengine dönüşür. Yukarıda parlayan her ton, aslında aşağıda saklı duran sırrın dışarıya çıkmış hâlidir.

​Tabiatın bu dengesinde hiçbir şey gizli kalmaz. İnsanın gözü çoğunlukla sadece görünen güzelliğe takılır, asıl kaynağı unutur. Hâlbuki toprağın altı ile üstü arasında kopmaz bir bağ vardır. Gövdeye yürüyecek su neyse, yaprağa vuran güneş de odur. Gerçek ne kadar derine gömülürse gömülsün, zamanı gelince bir filizle veya bir çiçekle kendini belli eder.

​Hayatın düzeni de bundan farklı değildir. İnsanın iç dünyasında biriktirdiği sırlar ve sessiz düşünceler bir gün mutlaka dışarı yansır. Ne kadar saklanmak istenirse istensin, özün rengi tıpkı toprağın altındaki su gibi yüzeye vurur. Sonunda toprak, üstündeki renklerle altındaki sırrı saklayamaz; onu herkese gösterir.

​Görünenin ötesine bakabilmek, toprağın altındaki o derin hikâyeyi okumakla mümkündür. Renkler sadece bir örtü değil, gerçeğin ta kendisidir.