Geçmişin Kapısını Kapatmadan Geleceğe Yürünmez

Geçmişin Kapısını Kapatmadan Geleceğe Yürünmez

Hayat bize her zaman yeni insanlar, yeni fırsatlar ve yeni yollar sunmaz. Bazen de geride bıraktığımızı sandığımız eski sayfaları yeniden önümüze getirir. Çoğu insan bunu tesadüf olarak görür. Oysa insanın iç dünyasında tamamlanmamış her duygu, söylenmemiş her söz, affedilmemiş her kırgınlık ve yüzleşilmemiş her gerçek zamanı geldiğinde yeniden kapımızı çalar.

İçinden geçtiğimiz bu farkındalık sürecinde geçmişten insanlar yeniden karşınıza çıkabilir. Yıllardır konuşmadığınız biri sizi arayabilir, eski bir konu yeniden gündeme gelebilir ya da unuttuğunuzu sandığınız duygular tekrar canlanabilir. Bunların her biri, hayatın size "Bu sayfayı artık kapatmaya hazır mısın?" diye sorduğu değerli bir fırsat olabilir.

Çoğu zaman geçmişi geride bıraktığımızı düşünürüz. Oysa unutmak, iyileşmek değildir. Görmezden gelmek de çözüm değildir. Üzeri örtülen duygular sessizleşir ama yok olmaz. Zamanı geldiğinde farklı kişilerle, farklı olaylarla ve farklı mekânlarda yeniden karşımıza çıkar. Çünkü hayat, öğrenmediğimiz dersi farklı öğretmenlerle tekrar etmeyi sever.

Aslında hayatın amacı bizi cezalandırmak değildir. Hayat, bizi tamamlanmaya davet eder. Kırıldığımız yerde güçlenmeye, kaybettiğimiz yerde kendimizi yeniden bulmaya ve eksik bıraktığımız duyguları olgunlaştırmaya çağırır.

Bugün yaşadığımız birçok zihinsel yorgunluğun, duygusal yükün ve iç huzursuzluğunun temelinde açık bırakılmış dosyalar vardır. Affedemediğimiz insanlar, kabul edemediğimiz olaylar, kendimize yüklediğimiz suçluluklar, yıllardır taşıdığımız pişmanlıklar... Bunların her biri görünmeyen bir yük gibi yaşam enerjimizi tüketir.

Belki de bugün kendimize şu soruları sormanın tam zamanıdır:

• Ben hâlâ neyi bırakamıyorum?
• Kime ya da neye karşı içimde bitmemiş bir hesap var?
• Kendimi hangi konuda affetmiyorum?
• Artık taşımam gerekmeyen hangi yükü omuzlarımda taşımaya devam ediyorum?

Bu soruların cevabı, geleceğimizin yönünü değiştirebilir.

İnsan geçmişini değiştiremez fakat geçmişine verdiği anlamı değiştirebilir. İşte gerçek dönüşüm de burada başlar. Çünkü bizi yoran çoğu zaman yaşadığımız olaylar değil o olaylara yıllarca tutunmamızdır.

Bazen bir telefon konuşması, bazen samimi bir özür, bazen içten bir teşekkür, bazen de sessizce edilen bir dua... Bir ömrün yükünü hafifletebilir. Bazı vedalar ise karşı tarafa değil içimizde taşıdığımız eski benliğimize yapılır.

Unutmayalım ki affetmek, yapılanı onaylamak değildir. Affetmek; kendimizi geçmişin esaretinden özgür bırakmaktır. Çünkü öfke, önce onu taşıyanı yorar.

Hayat sürekli önümüze yeni kapılar açıyor. Fakat ellerimiz eski kapıların kollarını bırakmadıkça yenilerini açmamız kolay olmuyor. Yeni bir başlangıç yapmak isteyen insanın önce geçmişiyle barışması gerekir. Barışmak ise unutmak değil yaşananı kabul ederek yoluna devam edebilmektir.

Belki de bugün, uzun zamandır ertelediğiniz o konuşmayı yapmanın, teşekkür etmenin, özür dilemenin, helallik istemenin ya da sadece kendi içinizde bir sayfayı sevgiyle kapatmanın zamanıdır.

Çünkü kapanmayan her sayfa, gelecekte yeniden açılmayı bekler.

Hayatın gerçek olgunluğu; geçmişi inkâr etmekte değil ondan öğrenerek yoluna devam edebilmektedir.

Ve unutmayın…

Her kapanan sayfa bir kayıp değildir. Bazen kapanan bir sayfa, hayatın size yazacağı en güzel hikâyenin ilk cümlesidir.

Sosyolog Halil Karanfiloğlu