​Açık söylemek gerekirse bu durum bana acı bir çelişkiden ibaret geliyor.

​Bir an için geriye dönüp bakın: O insanı kendi iradenizle seçtiniz. O kişiyle hayatı paylaşabilmek için fedakârlıklar yapıldı, hayaller kuruldu; belki en güzel yıllar, en saf duygular masaya kondu. İyi ya da kötü, bir ömür denilebilecek anlar biriktirildi. Peki, her şey bittiğinde o geçmişe yapılan bu saygısızlık niye?

​Asıl asalet, bir insanla başlarken değil, o insanla biterken sergilenen tavırda gizlidir.

​Birlikte yaşanmışlıklara, paylaşılan o mahrem ve güzel anılara sırt çevirip sokaklara dökülmek; karşıdakini değil, aslında bizzat insanın kendi geçmişini ve seçimini aşağılamasıdır. "Ondan kurtuldum!" sevinci yaşarken aslında o kişinin hayatınızda kapladığı yerin ne kadar sığ olduğunu ilan etmiş oluyorsunuz.

​Evet, ilişkilerde her zaman yük dengeli dağılmaz. Bazen bir taraf daha bencil, daha duyarsız, daha yorucu olabilir. İnsan hayal kırıklığı yaşayabilir, kırılabilir, hatta bir hınçla dolabilir. Ama bu öfkeyi bir karnavala dönüştürmek; o ilişkiye, o insana ve en önemlisi size inanan o eski "size" yapılmış en büyük haksızlıktır.

​Biriyle evlenmek hayat okulunun kaçıncı sınıfı olursa olsun; ayrılabilmek ve bunu sessiz bir olgunlukla, bir parça hüzün ama en çok da kendi karakterine yakışır bir vakarla kabullenebilmek o kadar büyük bir erdemdir ki...

​Çünkü bittiğinde geriye kalan tek şey, sizin kim olduğunuzdur. Gürültüyle değil, sessiz bir asaletle kapanan kapılar en çok insana yakışır.

Tuğba Akın

"Hadi bakalım güzel oğlum, uyu artık. Yarın büyük gün," dedi gülümseyerek.

Alper merakla sordu: "Anneciğim, öğretmenimiz bu tatilin çok uzun süreceğini söyledi. Cumhuriyet Bayramı’nda, 23 Nisan’dan sonra hemen okula dönmüştük. Bu yaz tatili neden bu kadar uzun?"

Annesi Alper’in yanına oturdu: "Çünkü bütün yıl çok çalıştınız, yoruldunuz bir tanem. Yazın güneş kemiklerinizi ısıtacak, doğa canlanacak. Sizin de dinlenmeniz, bol bol oynamanız ve büyümeniz için upuzun bir zamana ihtiyacınız var."

Alper rahatlamış bir şekilde gözlerini kapattı. Ama rüyasında işler hiç de öyle rahat gitmedi!

Birden kendini sabahın köründe, odasının ortasında buldu. Saat çok geçti! "Eyvah, karne gününe geç kalıyorum!" diye bağırdı. Hemen kırmızı okul tişörtünü aradı ama yoktu! Çorapları sanki saklambaç oynuyordu. Tam kapıdan çıkacakken sol ayakkabısının yerinde yeller esiyordu! Tek ayak üstünde zıplayarak evin içinde döndü durdu. "Yetişemeyeceğim, ilk karnemi kaçıracağım!" diye ağlamaklı oldu. Büyük bir koşturmaca, tam bir telaş dalgası...

"Alper, uyan tatlım..."

Alper sıçrayarak gözlerini açtı. Başucunda annesi duruyordu. Hemen üstüne başına baktı; pijamaları sapasağlam üstündeydi. Odası sessiz, kıyafetleri ise sandalyenin üzerinde ütülü bir şekilde onu bekliyordu. Derin bir "Ooooh!" çekti. Meğer o büyük koşturmaca, o telaşın hepsi kocaman bir rüyaymış!

Alper neşeyle yataktan fırladı. Bugün ne geç kalmıştı ne de ayakkabısı kayıptı. Yepyeni maceralarla dolu o upuzun yaz tatiline ve ilk karnesine kavuşmak için harika bir sabahtı!

Tuğba Akın

Alper sevinçten havalara uçtu. Koşup kuzuya sarıldı. Tüyleri pamuk gibi yumuşacıktı. Ona "Akbaş" adını verdi.

O günden sonra Alper ve Akbaş en yakın arkadaş oldular. Alper her sabah uyanır uyanmaz Akbaş’ın yanına koşuyordu. Ona taze otlar veriyor, suyunu tazeliyordu. Akbaş da Alper’i görünce neşeyle "mee" diye sesleniyor, kuyruğunu sallıyordu. Alper’in sevgisiyle Akbaş büyüdü, büyüdü ve çok güzel, güçlü bir koç oldu.

Günler geçti ve Kurban Bayramı geldi. Alper, Akbaş’ın bayramda kurban olacağını biliyordu. İçinde biraz buruk bir hüzün vardı. Akşam dedesinin yanına oturdu. "Dedeciğim, Akbaş’ı çok seviyorum. Keşke hep bizimle kalsa," dedi.

Dedesi Alper’in saçlarını şefkatle okşadı. "Güzel kalpli oğlum," dedi. "Dünyadaki her canlının çok güzel bir görevi vardır. Ağaçlar bize elma vermek için büyür. Bulutlar yağmur olur, susayan çiçekleri sular. Akbaş da çok özel bir görev için büyüdü."

Dedesi gülümseyerek anlatmaya devam etti: "Akbaş senin sayende sevgiyle büyüdü. Şimdi onun sayesinde evinde et pişmeyen, bayram yapamayan küçük çocuklar sevinecek. Akbaş, o çocuklara mutluluk götüren bir iyilik elçisi olacak. Yani o hiçbir yere kaybolmuyor, sadece bir sürü insanın yüzünde kocaman bir gülümsemeye dönüşüyor."

Alper dedesinin sözlerini duyunca çok rahatladı. Akbaş’ın ne kadar asil ve güzel bir görevi olduğunu anladı.

Bayram sabahı Alper, Akbaş’ın yanına gitti. Yumuşak tüylerini son kez sevgiyle okşadı. "Teşekkür ederim güzel arkadaşım," dedi.

O gün Alper ve babası, hazırlanan paketleri mahalledeki çocuklara ve ailelere dağıttılar. Alper, paketi alan küçük bir çocuğun gözlerindeki mutluluğu görünce içi sıcacık oldu. Akbaş, bir sürü çocuğa bayram neşesi getirmişti. Alper, paylaştıkça mutluluğun çoğaldığını öğrendi ve Akbaş’ı her zaman sevgiyle, gururla hatırladı.

Tuğba Akın

Anneliğin kitabında sevgi, bir biriktirme biçimi değil, bir eksiltme sanatıdır. Sofradaki o son lokmanın neden hiçbir zaman ona kalmadığını, en yeni elbisenin neden her zaman bize alındığını ancak büyüdüğümüzde anlarız. Anneyi zihnimize kazıyan şey, ayazda bizim üzerimizi örterken kendi omuzlarının açıkta kalmasıdır. O, bizi dünyaya karşı koruyan bir kalkan olurken, kendi zırhındaki delikleri bizden saklayan gizli bir kahramandır.

Varlığı, bizim yokluklarımızı yamamakla geçer. Bazen işlediğimiz bir hatayı babamızın sert bakışından kaçıran o koruyucu sessizliğinde, bazen "ben tokum" derken sesindeki o hafif titreyişte buluruz onu. Anneler, çocukları eksiksiz büyüsün diye kendi hayatlarından parça parça eksilen kadınlardır. Onların büyüklüğü, sahip olduklarından değil; bizim için vazgeçtiklerinden gelir.

Belki de bu yüzden, annemize dair en sarsıcı anılarımız hep bir parça hüzün ve minnetle karışık o "garibanlık" anlarıdır. Çünkü lüks, geçici bir tatmindir; ancak birinin sizin için eksik kalmayı göze alması, ömür boyu taşınacak bir vicdan ve aşk mirasıdır.

Bugün ellerini öperken sadece bir kadının değil; bizi korumak için siper olan bir gövdenin, biz doyarken aç kalmayı marifet sayan bir kalbin ve bizim kusurlarımızı kendi erdemiyle örten bir ruhun önünde eğiliyoruz.

Tuğba Akın

Bir mezarlık inşa ettim göğüs kafesimin tam altına,

Ne çiçek bırakan var, ne bir dua fısıldayan yanına.

Gömülen ne bir bedendi, ne de solan bir gül,

Kendi ellerimle boğduğum o çocuksu, o masum gönül.

"Bitti" dediğin yerde başlamaz her zaman hikaye,

Bazen bir ömür sürer o sessiz, o derin gaye.

Mevsimler değişir, takvimler eskir de bir sızı dinmez,

Gidenin bıraktığı boşluk, gelenle asla silinmez.

Ödedim bedelini; hem de en ağırından, en derinden,

Söküp attım şefkati, o eski ve titrek yerinden.

Güvensizlik bir zırh gibi kuşandı bedenimi,

Artık hiçbir bahar ısıtmıyor, buz tutmuş tenimi.

Ruhsuzlaşmak mı dersin bu taşlaşmış duruşa?

Yoksa bir veda mı dersin o son kutsal vuruşa?

Duygular öldü bir kere, kefeni ise sessizlik,

Bu öyle bir yas ki; son durağı uçsuz bir kimsesizlik.

Işığı söndürdüm, artık karanlıkta görmeyi öğrendim,

Güvenmeyi değil, sadece beklemeyi denedim.

Bitmez bu yas, sanma ki zaman her şeyi onarır,

Bazı ölümler yaşarken olur, insanı nefessiz bırakır.

Tuğba Akın

"Üşüme sakın" dedi annesi, hırkasını iliklerken.

Dünyanın tüm kötülüğü sanki kapının dışında,

Bir beslenme çantasına sığmıştı koca bir evren.

Anne arkasından baktı, dualar serpti yola,

Birazdan mutfağa geçip akşama un eleyecek,

"En sevdiği köfteyi yapayım" dedi kendi kendine,

Oğlum okuldan dönünce gözlerinin içi gülecek.

Oysa okulun soğuk koridorlarında bir gölge büyür,

Kalbi sevgisizliğin kırağısında donmuş bir çocuk.

Ruhu zımparalanmış, çığlığı içine gömülür,

Sırtında nefretin yükü, omuzları bükük.

Evde hor görülmüş, sokakta itilmiş bir feryat,

Okulun kapısından daldı, elinde ölümün soğuk demiri.

Biriktirdiği ne varsa; o sızı, o fırlatılmış hayat,

Kusarken öfkesini, durduramadı kimse o zehri.

Tebeşir tozuna karıştı ansızın taze kan kokusu,

Geometrinin cetvelleri kırıldı, sustu hayatın korosu.

Öğretmen, masasında yarım kalmış bir çayla,

Geleceği anlatıyordu, aydınlık yarınları...

Sınıfa dolan o dehşet, o ruhu sökülmüş yayla,

Sildi bir saniyede bütün o pembe anıları.

Öperek bırakılan o alınlar şimdi yerde,

Saçları dağılmış, defterleri kana belenmiş.

O sevgi dolu yuvalara çekildi siyah perde,

Kuzular, kurtların sofrasında can vermiş.

Mutfaktaki tencere kaynıyor, buharı camda buğu,

Anne saatine bakıyor; "Neredeyse gelir bizimki."

Bilmiyor ki kapıdaki sirenlerin o korkunç uğultusu,

Onun cennetini ateşe veren cehennemin sesi sanki.

Okulun önü mahşer, annelerin feryadı arşa çıktı,

Hırkalar paramparça, umutlar yerle yeksan.

O sabahki öpücüğün izini mermiler yıktı,

Geriye kalan bir ceset torbası, bir de yarım kalan lisan.

Bir tarafta sevgisizliğin delirdiği o karanlık kuyu,

Bir tarafta evladını bekleyen o kutsal emek...

Sınıflar mezar oldu, sınıflar ebedi bir uyku,

Sofrada soğudu artık o en sevilen yemek.

Çocuklar sustu bugün, kalemler yarıda kaldı,

Karatahtaya yazıldı en ağır, en kanlı yazı:

"Bir çocuk sevilmedi diye, binlerce can yandı,

Gömüldü toprağa baharların en körpe kızı ve azı."

Tuğba Akın

Kerem Bey’in avucunda tuttuğu havuç, bir mücevher gibi parlıyordu. Onu Kıvırcık’ın önüne bıraktığında, diğer tüm tavşanlar bu turuncu ziyafete minnettarlıkla saldırdılar. Ancak Kıvırcık, önüne düşen bu ödülle arasına aşılmaz duvarlar örmüş gibiydi. Havuç, onun için sadece sert ve ruhsuz bir köktü. Onun kalbi, serin bir sabah sisinde ıslanmış, kat kat sırları olan, dokunduğunda dünyayı unutturacak kadar çıtır ve taze bir yeşilin, yani marulun özlemiyle yanıyordu.

Diğer tavşanlar, havuçlarını çiğnerken çıkardıkları seslerle dünyadan memnuniyetlerini haykırıyorlardı. "Neden?" diye sordu içlerinden biri, "Neden bu eşsiz lezzeti reddediyorsun?" Kıvırcık, kafesin telleri arasından uzaktaki bostana, o yasaklı yeşil denize bakarak fısıldadı: "Siz sadece karnınızı doyuruyorsunuz, ben ise ruhumu arıyorum. Hiç bir yaprağın üzerinde sabah çiyinin serinliğini, o suyun damarlarınızda akışını hissettiniz mi?" Diğerleri sustu; onlar için marul, sahibinin "sindirim sistemine ağır gelir" diye yasakladığı, korkutucu ve bilinmez bir masaldı.

Gece, gökyüzünü lacivert bir pelerin gibi çiftliğin üzerine örttüğünde, Kıvırcık için zaman durdu. Rüzgar, bostandan o tanıdık, taze ve baş döndürücü kokuyu taşıyordu. O an anladı; ya bu tel örgülerin ardında başkasının sunduğu hayatı yaşayacaktı ya da kendi gerçeği için karanlığa yürüyecekti. Pençeleriyle toprağı kazmaya başladı. Toprak tırnaklarının arasına doluyor, nefesi daralıyordu ama o yeşil rüya ona güç veriyordu. Sonunda çitin altından sıyrılıp özgürlüğe, o devasa bostana adım attığında dünya birden sustu.

Karşısında, ay ışığıyla yıkanan, gümüşi bir parıltıyla titreyen dev marullar duruyordu. Kıvırcık, en görkemli olanın önünde durdu. İlk ısırığı aldığında çıkan o "çıt" sesi, sessizliğin içindeki en sarsıcı melodiydi. O an sadece karnı doymadı; korkuları uçup gitti, yalnızlığı bitti. Marulun o buz gibi suyu damarlarında dolaşırken, Kıvırcık ilk kez gerçekten nefes aldığını hissetti.

Şafak vakti Kerem Bey bostana girdiğinde, marulların arasında uyuyakalmış küçük kahverengi bir yumak gördü. Önce kızmak için eğildi, ama Kıvırcık’ın yüzündeki o huzurlu ifadeyi, bıyıklarındaki marul kırıntılarıyla birleşen o zafer gülümsemesini görünce durdu. Bir canlının kendi doğasına bu kadar sadık kalması, çiftçinin kalbindeki tüm kuralları yıktı.

O sabah çiftlikte bir devrim yaşandı. Kerem Bey anladı ki, sevgi sadece beslemek değil, karşındakinin neyle mutlu olduğunu keşfetmekti. Artık ne yasaklar kalmıştı ne de gizli kaçışlar. Kıvırcık, kendi rengini ve tadını tüm çiftliğe öğretmişti. Hikayesi ise rüzgarla yayıldı: Gerçek özgürlük, size sunulan turuncu dünyayı reddedip, kendi yeşil rüyanızın peşinden gidecek cesareti bulmaktır.

Tuğba Akın

Bunun adı, hatıraların nazik ihanetidir. Zihnimiz, bugünün gürültüsünden ve belirsizliğinden yorulduğunda, geçmişi "idealize edilmiş bir güvenli bölge" olarak yeniden tasarlar. Hiç yaşamadığımız o geçmiş; içinde faturaların, hayal kırıklıklarının veya dijital kaosun olmadığı, sadece estetiğin ve anlamın hüküm sürdüğü bir masaldır. Biz aslında o yılları değil; o yılların temsil ettiğine inandığımız "basitliği" ve "sahiciliği" özleriz.

Aslında özlem duyduğumuz şey geçmiş değil, bir olasılıktır. Şimdiki zamanın keskin köşeleri ruhumuzu yaraladığında, beynimiz bizi kronolojik bir sürgüne gönderir. Hiç yaşanmamış bir geçmişe duyulan bu özlem, ruhun kendi kendine fısıldadığı bir teselli iksiridir. "Oradaydın ve her şey daha güzeldi," der zihnimiz. Oysa o "orada", hiçbir zaman haritada var olmadı.

Bu durum, insanın zamansızlık arzusudur. Kendi dar zaman dilimimize sıkışıp kalmışken, ruhumuz başka yüzyılların kapısını çalar. Belki de bu yüzden, hiç binmediğimiz o trene, hiç dokunmadığımız o mektuba ve hiç duymadığımız o seslere bu kadar aşinayızdır. Hatıralar bize ihanet eder; bizi bugünden koparıp, hiç var olmamış bir cennetin hayaliyle avutur. Sonuçta insan, sadece yaşadıklarıyla değil, yaşayamadıklarının hayaliyle de tamamlanan eksik bir şiirdir.

Tuğba Akın

Peki, gerçek hangisi? Z kuşağı gerçekten iş beğenmeyen bir şımarık topluluğu mu, yoksa sistemin açıklarını herkesten önce fark eden bir deha grubu mu?

Sevgiyle Büyütülen Özgüvenin Bedeli

Kabul edelim; Z kuşağı önceki nesillerin sahip olamadığı bir lüksle büyüdü: Koşulsuz sevgi ve onay. Eski kuşaklar "Sus, büyüklerin bilir" baskısıyla, haklarını savunmanın bir ayıp sayıldığı sofralarda yetişti. Onlar için iş demek, her şeye rağmen orada kalmak ve gerekirse kendinden vazgeçmekti.

Z kuşağı ise "Sen değerlisin" cümlesini duyarak uyandı sabahları. Bu durum onları biraz "şımarık" göstermiyor değil; hayat şartlarının dijitalleşmeyle kolaylaşması, her bilgiye saniyeler içinde ulaşmaları, onlarda bir tür "hız sarhoşluğu" yarattı. Zorluğa karşı tahammül sınırları biraz düşük, bu doğru. Ancak bu şımarıklığın arkasında çok parlak bir zekâ yatıyor.

"Hayır" Demek Bir Devrimdir

Eski kuşakların "sadakat" dediği şeye Z kuşağı "vakit kaybı" diyor. Eskiler haklarını savunamazken, bastırılarak ve korkutularak iş hayatında tutulurken; Z kuşağı elindeki akıllı telefonla dünyayı yönetebileceğini biliyor. Onlar, sabah 9 akşam 6 mesaisinde ruhunu teslim etmek istemiyor.

Neden mi? Çünkü her şeyin farkındalar.

• Sadece para için mutsuz olmanın anlamsızlığını,

• Akıl sağlığının, kariyer basamaklarından daha önemli olduğunu,

• Ve en önemlisi, kendilerini yormadan da bir şeyler başarabileceklerini görüyorlar.

Eski kuşakların "hayır" diyemediği her noktada, Z kuşağı masaya yumruğunu değil, mantığını koyuyor. "Benim vaktim değerli," diyorlar. Bu bir başkaldırı değil, aslında bir uyanış.

Akıllı Ama Sabırsız

Evet, Z kuşağı çok akıllı. Teknolojiyi bir organı gibi kullanıyor, dünyadaki trendleri saniyeler içinde yakalıyor ve çözüm odaklı düşünüyorlar. Ancak bu kadar "akıllı" olmanın getirdiği bir yan etki var: Süreci sevmemek. Her şeyin bir tıkla hallolduğu bir dünyada, iş hayatının o yavaş ve sancılı ilerleyişi onlara ağır geliyor.

Belki de onları anlamak için şu soruyu sormak lazım: Biz mi çok sustuk, yoksa onlar mı çok konuşuyor?

Sonuç: Bir Uyum Meselesi

Z kuşağı, eski kuşakların "bastırılmışlık" zincirini kıran nesildir. Evet, biraz konfor düşkünü olabilirler; evet, bazen fazla özgüvenli davranıp sınırları zorlayabilirler. Ama iş dünyasına asıl öğretmeleri gereken şey şu: İnsan, işi için yaşayan bir makine değildir.

Belki de Z kuşağının o "şımarık" görünen özgüveni, modern köleliğin panzehiridir. Onlar her şeyin farkında ve bu farkındalık iş dünyasını ya iyileştirecek ya da tamamen değiştirecek.

Tuğba Akın

Bir kadının ruhu, loş bir odada sabah güneşinin toz zerreciklerini aydınlatması kadar sessiz, bir o kadar da mucizevidir. Çoğu zaman dışarıdan bakıldığında "güçlü" bir zırh gibi görünen o duruşun altında, aslında dünyanın en nadide malzemesinden döşenmiş bir saray yatar. Ancak bu sarayın temelleri çelikten değil, duyguların şeffaf dokusundan atılmıştır.

Kelimelerin Görünmez Gücü

Bir kadını mutlu etmek, sanıldığı gibi devasa fırtınalar koparmayı gerektirmez. Bazen günün ilk ışıklarıyla gelen yalın bir "Günaydın" mesajı, onun içindeki tüm çiçekleri aynı anda açtırmaya yeter. O tek bir cümle, "buradasın, değerlisin ve benim dünyamın sabahısın" demektir. Duyguları bu kadar berrak ve hassas olan bir varlık için sevgi, büyük vaatlerde değil; küçük, ince düşünülmüş anlarda saklıdır.

Ancak bu narin yapı, aynı zamanda korkutucu bir kırılganlığı da beraberinde getirir. Bir kadının kalbi, bir akustiğe benzer. Ses tonunun yükseldiği o keskin an, onun iç dünyasında camın metale çarpması gibi bir etki yaratır. Bağırmak, sadece gürültü değildir; onun özenle inşa ettiği güven duvarında derin bir çatlaktır. Ses tonundaki bir oktavlık artış, onun dünyasındaki tüm renkleri saniyeler içinde griye boyayabilir. Çünkü o, sertliğe göre değil, şefkate göre programlanmış bir doğaya sahiptir.

Zarif Bir Yetişme, Naif Bir Varoluş

Kadınlar, doğanın en hassas fidanları gibidir. Onları motive eden şey emirler değil, teşvik ve takdirdir. "Yapabilirsin" denilen bir kadının başaramayacağı hiçbir şey yoktur; çünkü o gücünü kaslarından değil, ruhunun derinliklerindeki o bitmek bilmeyen azminden alır. Onlar narindir, evet; ama bu narinlik bir zayıflık göstergesi değil, bir estetik harikasıdır. Tıpkı görseldeki o kırık ayna parçaları gibi; her biri ayrı bir hikayeyi, ayrı bir duyguyu yansıtır. Eğer bir kadının ruhuna hoyratça dokunursanız, elinizde kalan sadece keskin parçalar olur. Ama ona bir sanat eseriymişçesine zarafetle yaklaşırsanız, size tüm evrenin güzelliğini sunar.

Unutulmamalıdır ki: Bir kadını sevmek, onun hassasiyetine saygı duymakla başlar. Onlar dünyanın sert köşelerini yumuşatan, hayatın gürültüsünü bir melodiye dönüştüren nadir varlıklardır.

Onları el üstünde tutmak için kahraman olmaya gerek yok; sadece sesinizi alçaltıp sevginizi yükseltmeniz yeterlidir. Çünkü bir kadın, ancak kendini güvende ve değerli hissettiği o şeffaf kozada gerçek benliğini, yani o muazzam ışığını dışarıya yansıtabilir.

Tuğba Akın 

Eğer bu yıl sevdiklerinize klasiklerin dışında, modern ve etkileyici bir şeyler almak istiyorsanız, moda dünyası “deneyim” ve “sürdürülebilirlik” üzerine odaklanmış durumda:

Akıllı Takılar ve Giyilebilir Teknoloji: Sadece şık duran değil, aynı zamanda uyku kalitesini ölçen veya meditasyon rehberliği yapan akıllı yüzükler ve bileklikler bu yılın en gözde parçaları arasında.

Kişiselleştirilmiş Retro Ürünler: Modern çağın dijital yorgunluğuna karşı; isme özel tasarlanmış plaklar, analog fotoğraf makineleri veya eski usul deri kaplı ajandalar büyük ilgi görüyor.

Ekolojik ve El Yapımı Setler: Kendi mantarını yetiştirme kitleri, geri dönüştürülmüş malzemelerden üretilen şık çantalar veya doğal içerikli, elde dökülmüş mum setleri “bilinçli tüketim” modasına tam uyum sağlıyor.

Sanat ve Atölye Deneyimleri: Fiziksel bir eşya yerine, sevdiklerinize bir seramik kursu, online bir gastronomi eğitimi veya bir konser bileti hediye etmek, son yılların en unutulmaz hediye trendi.

En Değerli Hediye: Zaman

Tüm bu ışıltılı paketlerin, teknolojik oyuncakların ve şık aksesuarların ötesinde, aslında hepimizin sahip olduğu ama paylaştıkça azalan en nadide hazine vakittir. Birine pahalı bir saat alabilirsiniz, ancak o saatin içindeki dakikaları birlikte geçirmedikçe o hediye sadece bir nesne olarak kalır.

En özgün hediye; sevdiğiniz birine ayırdığınız bölünmemiş dikkatiniz, göz göze gelerek yaptığınız samimi bir sohbet ve birlikte biriktirdiğiniz bir anıdır. Maddi olan her şey zamanla eskir, modası geçer veya kaybolur. Ancak birine cömertçe sunduğunuz zaman, onun hafızasında asla eskimeyecek bir yer edinir.

Yeni yıl gelirken, en güzel paketi kendinize ve sevdiklerinize ayıracağınız kaliteli zamanla süsleyin. Çünkü dünya üzerindeki hiçbir mağaza, içten bir gülümsemeyle paylaşılan o bir saatin yerini tutacak bir şey satamaz.

Tuğba Akın

“Anne,” diye seslendi Alper güçsüzce. “Dışarı çıkamaz mıyım? Odama sığamıyorum artık.”

Annesi elinde bir tepsiyle içeri girdi. Tepside bir kase çorba değil, bir yığın eski karton kutu, renkli kağıtlar, yapıştırıcı ve boya kalemleri vardı.

“Eğer dışarı çıkamıyorsak,” dedi annesi gülümseyerek, “dışarıyı buraya getiririz. Unutma Alper, nerede olduğumuzun bir önemi yoktur; hayal gücümüz ve sevdiğimiz insanlar yanımızdaysa her yer bir oyun alanıdır.”

Birlikte çalışmaya başladılar. Alper önce kartonlardan büyük ağaç gövdeleri kesti, annesi ise onlara yeşil el işi kağıtlarından kocaman yapraklar yaptı. Alper boyalarıyla ağaçların üzerine gizli kapılar çizdi.

Birkaç saat içinde Alper’in odası, bir yatak odasından çok **”Kağıttan Bir Orman”**a dönüşmüştü. Annesi yatağın üzerine bir battaniye gererek bir çadır kurdu. Alper yastıkların arasına uzanıp annesinin ona ormanda geçen masallar anlatışını dinledi.

Alper o an bir şeyi fark etti:

Dışarıda kar topu oynamıyordu ama annesiyle daha önce hiç bu kadar uzun sohbet etmemişti.

Halsizdi ama hayallerini kağıtlara dökmek ona kendini güçlü hissettirmişti.

En önemlisi; annesinin sıcak gülümsemesi, en kalın battaniyeden bile daha çok ısıtıyordu içini...

Akşam olup babası eve geldiğinde, Alper onu kapıda değil, “ormanının” derinliklerinde karşıladı. Annesi Alper’in saçlarını okşarken kulağına fısıldadı:

“Gördün mü tatlım? Mutluluk bir mekan değil, bir hismiş. Biz bir arada olduğumuz sürece, bir oda bile koca bir dünyaya dönüşebilir.”

Alper o gece huzurla uykuya daldı. Artık biliyordu ki; hasta da olsa, evde de kalsa, sevdikleri yanındayken sıkılmak imkansızdı.

Tuğba Akın

Pek çok kişi, YZ’nın karmaşık görevlerdeki başarısına rağmen, onu tam anlamıyla ciddiye almaz. Bunun nedeni basittir ve makinenin doğasında yatar: YZ’nın duygusu ve öz bilinci yoktur. O, yalnızca muazzam bir hesaplama gücüne sahip, önceden tanımlanmış algoritmalarla çalışan, kusursuz bir tasarım harikasıdır. Bu bağlamda, YZ’nın sahip olduğu “zeka” kavramı, insan zekasından niteliksel olarak farklıdır.

İnsanlar olarak sahip olduğumuz yetenek ve algılar, milyonlarca yıllık evrimin, biyolojik mirasın ve benzersiz sosyal-kültürel etkileşimlerin bir ürünüdür. Bir bebeğin doğuştan getirdiği merak, bir sanatçının ruhunu yansıtan sezgisel yaratıcılık, bir yargıcın vicdanıyla verdiği karar; bunlar doğuştan gelen, deneyimle şekillenen ve makine koduna dökülemeyen varoluşsal özelliklerdir.

İnsan: Amacını, duygularını, ahlaki pusulasını ve varoluşsal kaygılarını içinde barındıran doğal bir varlıktır.

Yapay Zeka: Sınırsız veriyi işleyebilen, ancak bu veriye anlam veya değer yükleyemeyen mühendislik ürünü bir tasarımdır.

YZ, satranç oynamada, karmaşık matematiksel problemleri çözmede veya yüz tanımada insanı fersah fersah geride bırakabilir. Ancak “insan olmanın” gerektirdiği empati, kültürel hassasiyet, kriz anında etik bir ikilemle yüzleşme veya sanat eseri karşısında duyguya kapılma yeteneği; bunlar makinenin ulaşamayacağı derinliklerdir. Bir YZ, en mükemmel senaryoyu yazabilir, ancak o senaryoyu yazarken kalbi çarpmaz, endişelenmez veya ilham perisini beklemez. O, sadece en olası kelime dizilerini hesaplar.

Sonuç olarak, yapay zeka bir araçtır, bir yardımcıdır ve verimlilikte devrim yaratan bir tasarımdır. Ancak insan ruhunun, sezgisinin ve vicdanının yerini alabilecek bir ikame değildir. İnsan, sadece hesaplayan değil, aynı zamanda hisseden, anlamlandıran ve inisiyatif alan bir varlıktır. Bu benzersiz nitelikler, YZ’nın salt bir hesaplama motoru olmaktan öteye geçmesini daima engelleyecektir. Yapay zeka, geleceği inşa ederken elimizdeki en güçlü araç olabilir, ancak direksiyonun başında daima insan kalacaktır.

Tuğba Akın

Alper neşeli, parlak gözlü bir çocuktu. En sevdiği şey, güneşli günlerde parkta koşmak, top oynamaktı. Ama son zamanlarda sokak maceralarına yeni, tüylü bir arkadaş eklenmişti.

Bu arkadaş, minicik, beyaz tüylü bir yavru kediydi. Alper ne zaman kapıdan dışarı çıksa, kedi sanki onu bekliyormuş gibi hemen ortaya çıkardı. Alper adımlarını hızlandırsa, minik kedi de küçücük bacaklarıyla peşinden koşardı. Bazen ‘miyav’ diye tiz bir ses çıkarır, bazen de Alper’in ayakkabısının bağcığıyla oynamaya çalışırdı.

Alper bu duruma bayılıyordu! Sanki sihirli bir dost edinmiş gibiydi. Kedinin onu takip etmesi Alper’i çok mutlu ediyordu. Ona bir isim bile takmıştı: Pamuk.

Her gün parkta koşup oynarken, Pamuk da yanından ayrılmazdı. Alper çömelip onu okşadığında, Pamuk hemen mırıldanmaya başlar, Alper’in parmaklarına sürtünürdü. Bu, ikisinin özel bir oyunuydu.

Alper, Pamuk sayesinde kalbinin hayvan sevgisiyle dolduğunu hissetti. Artık sadece Pamuk’u değil, sokaktaki diğer kuşları, köpekleri ve kedileri de daha dikkatli izliyor, onlara zarar gelmesini hiç istemiyordu. Annesine babasına sürekli, “Hayvanlar çok güzel ve özel! Onlara hep iyi davranmalıyız,” diyordu.

Pamuk, Alper’e sadece bir arkadaş değil, aynı zamanda kocaman bir kalp dolusu sevgi de getirmişti ve Alper biliyordu ki, sokağa attığı her adımda, küçük, tüylü dostu onu yine neşeyle takip edecekti.

Tuğba Akın

Bir tebessümün içtenliği, bir selamın sıcaklığı, bir sözün inceliği… Bunlar hiçbir makyajın, hiçbir kıyafetin sağlayamayacağı bir güzellik bırakır. Çünkü dış görünüş zamana teslimdir; yıllar geçtikçe değişir, solar, kaybolur. Oysa içten gelen nezaket, ömür boyu değerini korur.

Nazik bir davranış bazen günümüzün yükünü hafifletir. Bir insanın kalbinde yer edinmenin yolu, ona pahalı hediyeler sunmaktan değil; gönülden bir “nasılsın?” sorusunu samimiyetle yöneltmekten geçer. Çoğu insan dış güzelliğe hayranlık duyar, ama iç güzelliğe minnettar kalır.

Aslında insanı etkileyen şey yüzün çizgileri değil, kalbin ritmidir. Öfkesini kontrol eden, kırıcı olmaktan kaçınan, anlayışla yaklaşan bir kişi, dış görünüşüyle dikkat çekmese bile, zamanla en çok aranan insan haline gelir. Çünkü nazik olmak, karşındakine değer vermektir; değer gören insan ise bunu hiç unutmaz.

Kısacası gerçek güzellik; gözle görülen değil, gönülle hissedilendir. Dış görünüş bir anlık hayranlık uyandırabilir, ama içtenlik ve nezaket ömür boyu iz bırakır.

Tuğba Akın

İnsan, kendini hep merkezde sanır. Oysa evrenin göğünde asılı duran hakikat, ne bir kişiye aittir ne bir bakışa. Herkes kendi penceresinden haklı, ama kimse diğerinin camından bakmayı akıl edemez. Empati, işte bu yüzden büyük bir meziyet değil, yaşamanın sessiz edebi olmalı.

Bir düşün: Aynı anda hem haklı hem haksız olabilir misin? Mümkün. Çünkü hakikat, çoğu zaman bir aynadır; hangi açıdan bakarsan o yüzü görürsün. İşte tam da bu noktada başlar hoşgörünün gücü.

Hoşgörü, karşısındakini değiştirmek için değil, anlayabilmek için geri çekilmektir. Sesini yükseltmek yerine, yüreğini yükseltmektir. Kırılmak üzere olan bir kalbi korumak için, kendi egonu susturabilmektir. Çünkü bilirsin, birini dinlemek onunla aynı fikirde olmak değil; onun da bir hikâyesi olduğunu kabul etmektir.

İnsanlar sürekli haklı çıkma telaşıyla yaşıyor. Sanki haklı olunca acılar hafifliyor, yalnızlık azalıyor. Ama gerçekte, haklı çıktığında değil; birini anladığında hafifliyorsun. Çünkü içindeki savaş duruyor.

Ve kötülük... Onun tek bir yönü var: Geri dönüp sahibini bulması. Birine söylediğin ağır söz, önce senin içinde yankılanır. Kırdığın kalp, senin huzurunu paramparça eder. Çünkü kötülük dışarıda başlamaz, içeriden taşar.

Biraz hoşgörü, bir dünyayı onarabilir. Bir tebessüm, bir yabancının gününü değiştirebilir. Bir suskunluk, bir tartışmayı söndürebilir. Çünkü insan, en çok anlaşılmadığında değil; anlaşılmaya çalışılmadığında yıkılır.

Empati kur. Anlamaya çalış. Kendine de, başkasına da biraz alan tanı. Belki o zaman, herkesin kendi içinde haklı olduğu bu kalabalık dünyada, gerçek bir barış mümkün olur.

Ve unutma: Hoşgörü zayıflık değil, yüreğin en güçlü halidir.

Tuğba Akın

Karanlığım—bazen hayalin, bazen yokluğun.

Beni yeniden sevmeme, geri dönmeme ihtimalin var ya,

İşte o, bu yaşamda en büyük savaşım.

Burası sandığın gibi aydınlık değil; 

Senin yetinemediklerin, benim hayalim.

Küçücük bir umut, mucize gibi doğar,

Ufkumda—bir güneş gibi, ansızın ve sessiz.

Burası sandığın gibi aydınlık değil; 

Senin kalbini ev bildim kendime.

Ne cesaretin yetti bana gelmeye,

Ne de gücün vardı beni terk etmeye.

İşte bu yüzden titriyor ellerim,

Bu yüzden soluyor gözlerimdeki ışık.

Ve ben, seni hâlâ

Bırak diyemeyecek kadar çok seviyorum.

Tuğba Akın

Geri dönüşü olmayan.

Ne haritası vardır elinde,

Ne de geri bir adımı.

Öyle anlar olur ki,

İçinde büyür gece,

Güneş bile cesaret edemez

Senin karanlığına dokunmaya.

Hayat bir yoldur,

Sessizce akar zaman,

Bataklığa saplananlar

Tutunur hayalin ucuna —

Umuda hasret, gözleri nemli...

Hayat bir yoldur,

Yalnız yürünür çoğu zaman.

Yanında sandığın gölgeler,

Son virajda çekilir senden,

Geride sadece izlerin kalır.

Tuğba Akın

Anlamı yok bu şehrin,

Sen yanımda olmayınca...

Baharda kışı yaşatıyor,

Kışta da baharı özletiyor.

Anlamı yok bu şehrin,

Sen yanımda olmayınca...

Saatler, ne gündüz ne gece;

Akrep küskün yelkovana.

Anlamı yok bu şehrin,

Sen yanımda olmayınca...

Ne güller rengârenk,

Ne de gökkuşağı umut verir bana —

Belirsizlik sergiliyor âdeta...

Tuğba Akın

Hiçbir rüzgar şiddetli esmez,

Savurmaz yaprakları, kırmaz dalları,

Senin bakışınla yumuşar hava,

Mevsim sen olunca...

Hiçbir yağmur ıslatmaz,

Süzülür tenime sanki ipekten ,

Bir sevda dokunuşu gibi narin,

Mevsim sen olunca...

Hiçbir kar don olmaz,

Gözlerinde erir kışın hüznü,

Soğuk bile sıcak bakar insana,

Mevsim sen olunca...

Hiçbir ağaç sararmaz,

Yeşil kalır umutlar.

Dalında bahar gizlidir hâlâ,

Mevsim sen olunca...

Hiçbir çiçek solmaz,

Geceleri bile açar güller,

Ruhumda tomurcuklanır sevdan,

Mevsim sen olunca...

Güneş doğmasa da sen varsın,

Ay küsmüş olsa da gecelere,

Bir tek adın yeter içimi ısıtmaya ,

Mevsim sen olunca...

Zamanın da tadı değişir,

Dakikalar şiir, saatler ezgi olur,

Ve ben en güzel mevsimi yaşarım,

Sen yanımda olunca…

Çünkü,

Mevsim sen olunca...

Tuğba Akın

Ne yazık ki bazı insanlar öfke kontrol sorunu yaşarlar. Onları en ufak bir şey dahi sinirlendirebilir. Bu öfke çoğu zaman sonradan pişman olacakları şeyleri yapmalarına sebep olur.

Bir şeylere zarar vermek, vurup kırmak insanları rahatlatıyormuş gibi görünse de aslında içten içe yaralar. Bu şiddeti yaşayan ve yaşatan içinde aşağılayıcı bir durumdur. Belli etmesede şiddet uygulayanda en az şiddete maruz kalan kadar kendini kötü hisseder. Bu gibi durumlarda sakin kalmaya çalışmak çok önemlidir. Nedeni her ne olursa olsun.

Öfke kontrolü sadece sakin kalmaya çalışılarak yenilir. Öfke duyduğumuz bir anda o  konuya mola vermemiz gerekebilir. Sakin alınan kararlar, mantıklı davranmamızı sağlar. Sakinleşmek kişiden kişiye göre farklılık gösterebilir. Kimi insan yalnız kalmayı tercih ederken, kimi insan dertleşerek, kimi insan yürüyüş yaparak, kimi insan müzik dinleyerek , kimi insanda yemek yiyerek sakinleşir. 

En sağlıklı öfke kontrolü tabi ki empati kurarak gerçekleşir. Neden bana bu tepkiyi verdi? Nerede haklı? Niçin böyle davrandı? Ya da gelip özür dilerse onu affeder miyim? gibi sorulara cevap aramak en doğrusu olacaktır.

Zaman zaman kesinlikle haklı olduğumuz olaylar vardır. İnsanların bize olumsuz tepkiler verdiklerinde nedenini sorgulamamız gerekir. Bu iletişim kurmamız için önemlidir. Bazen kendimizi de sorguladığımızda olaylara bakış açımız değişebilir. Örneğin; haksız gördüğümüz birini haklı görmeye başlayabiliriz. Eğer psikolojide çok derin yaralanmalar olmadıysa, çok büyük haksızlıklara uğramamışsak genellikle 6 ay gibi bir sürede öfke duyduğumuz insanları affedebiliriz. Zaman, haklı dahi olsak karşı tarafın bize yaptığı haksızlığı affettirebilir.

Tuğba AKIN

Yaz aylarında, kış aylarına nazaran daha fazla toplum içinde bulunuruz. Sıcak havaların bu konuya katkısı da oldukça büyüktür. Çünkü deniz, tatil, piknik ve aktiviteler yaz aylarında daha fazla hayatımızda yer kaplayarak, bizi adeta sosyalleşmeye sürükler. Dolayısıyla bir çok insan da buralarda, ortamın en gözde kişisi olmak için büyük çabalar sarf eder. Bunların başında da elbette ki fotoğraf karelerinde etkileyici ve zarif çıkarak, her anı mükemmel bir şekilde hatırlamaya çalışmak gelir. Siz de bu yazın en ihtişamlı kişisi olmak istiyorsanız ve buna fazla kilolarınız yüzünden geç kaldığınızı düşünüyorsanız, yazımızın devamında yer alan, yazın daha zayıf görünmek için neler yapmalıyım? Adlı makalemizi dikkatlice okumanızı tavsiye ederiz.

İlk olarak vücut tipinizi keşfederek, ona göre kıyafet alışverişi yapmanızı şiddetle tavsiye ediyoruz. Vücut tipleri elma, armut, atletik ve kum saati olarak farklı şekillerde karşımıza çıkmaktadır. Örneğin armut tipli bir vücutta ilk hedef kesinlikle kalçaları daha küçük göstermek olmalıdır. Bunun için uygun kıyafetleri tercih ederek daha zayıf görünmeniz kesinlikle mümkün. Yeter ki kıyafetlerinizi vücudunuza uygun bir biçimde tercih ederek, hedeflerinize daha yakın olun.

Siyah Renkleri Tercih Edin

Siyah renklerin daha zayıf ve daha zarif gösterdiği asla inkar edilemez. Siz de göz yanılması ile daha zayıf görünebilmek için mutlaka bu yaz gardırobunuzda siyah renkli kıyafetlere ağırlık verin.

Korse Tercih Edin

Özellikle de elbiselerden taşan kilolar size itici bir hava katabilir. Bunun önüne geçmek adına kıyafetlerinizin altından mutlaka korse giyin ve en az 1 beden incelmenin keyfini çıkarın.

Boydan Çizgili Kıyafetler Tercih Edin

Yatay çizgiler sizin daha şişman görünmenizi sağlayacağı için hiç tereddüt etmeden boydan çizgili kıyafetleri tercih ederek, çizginin sizi daha zayıf ve daha uzun göstermesine şahit olacaksınız .

V Yaka Kıyafetler Giyin

Vücudunuzun üst bölgesini olabildiğince zayıf göstermek için bir beden büyük olan v yaka kıyafetleri tercih edebilirsiniz.

Topuklu Ayakkabı Giyin

Boyun uzun olması ne kadar kilolu olursanız olun daha zayıf görünmenizi sağlayacaktır. Bunu kusursuz bir hâle getirmek için ise mutlaka topuklu ayakkabı rengi seçiminizi ten renginden yana kullanın.

Elbise Seçiminde Mutlaka Şifon Kumaşın Cazibesinden Yararlanın

Yaz aylarında her kadın mutlaka elbise giymeyi tercih eder. Bunun en önemli nedeni ise elbiselerin vücudumuzu daha serin ve daha rahat tuttuğu içindir. Peki elbise seçiminde şifon kumaşın cazibesinden hiç yararlandınız mı? Şifon kumaşlarla daha zarif ve daha asil görünebilirsiniz.

Yüksek Bel Pantolon Giyin

Tüm fazlalıklarınızı bir pantolon ile kapatabileceğinizi iddia ediyoruz. Bu pantolon kesinlikle yüksek bel ve bol paça bir pantolondan başkası olamaz, elbette.

Streç Elbiseden Uzak Durun

Tabiri caizse eğer manken gibi bir fiziğe sahip değilseniz, streç elbiselerden mutlaka uzak durun. Çünkü streç elbiseler bedeninizi sararak, olabildiğinden çok daha fazla kilolu görünmenizi sağlayacaktır.

İllüzyonlu Kıyafetleri Keşfedin

Günümüzde bir çok kadın daha zayıf görünmek için İllüzyonlu kıyafetleri tercih ederek, daha asil bir görüntü sergiliyor. İllüzyonlu kıyafetleri siz de tercih ederek, en az 2 beden daha zayıf görünebilirsiniz.

Tuğba Akın 

Sende "herkes" gibi olma diye.

Ne anlatmaktan vazgeçtim,

Ne de göstermekten sana olan sevgimi.

Belki sen anlamadın,

Belki de ben anlatamadım.

Şimdi "herkes" gibisin sende,

Yüreğimde kaybolan kişiliğinle...

Tuğba Akın 

Ne çok dilenirdi, ertelenen özürler.

Son bulurdu, hiç dinmeyen öfkeler.

Anlamsızlaşırdı, gelecek planları.

Yok olurdu, yarının kaygıları.

Çok uzakta sanılsada ölüm,

Bir nefes kadar yakın aslında.

Unutma hayat çok kısa...

Tuğba Akın 

Çünkü gün ışığı, herkesin ruhunu aydınlatmaz.

Gece, her zaman hüzün vermez sevene,

Bazen, sevdiğini düşlersin karanlık bir gecede.

Beyaz bir sayfaya yazsam sevgimi,

Kara kalem kirletir mi, temiz hislerimi?

İspatlayamadığım bir gerçek var içimde,

Sensizliğin özlemi, yine yakar beni.

Her seven bilir geceyi ve gündüzü,

Biri görmek, biri düşlemek için tetikler seni.

Karanlık bir gecede haykırsam sana olan hislerimi,

Sonsuzluğa kaybolsak, hissederken birbirimizi.

Tuğba Akın

En zamansız anlarımdaydım, işte o anda,

Kalbimi sana teslim ettim, farkında olmadan.

Yokluğunla savaşmak, yavaşça tükenmeye dönüştü;

Bedenim, her gün biraz daha ağırlaştı, içimdeki boşlukla.

Bu aşkın matemi, yıllar geçse de eksilmedi,

Sanma ki seni bir gün unuturum.

Gülüşün, beni sana esir eden o sihirli şeydi,

Gitmeyeceksin sandım, hani bir ömür boyu kollarımda kalacaktın.

Ama ne güz, ne de bahar gibisin,

İçimde ne çiçek açtı, ne de soldu o anılar.

Varlığına bir ömür adamayı hayal edebilirdim,

Yüreğimdeki bu aşkı her zaman taşıyabilirdim.

“Gitme” diyecek kadar sevmiştim seni,

Ama mesafe, yüreğindeki o soğuk boşluk,

“Elveda ”yı düşürdü dudaklarımdan...

Tuğba Akın

Küçükken doyasıya yaşayamadığım çocukluğuma,

Denizin mavi ışıltısına, baharda açan kır çiçeklerine.

Doğan güneş ile batan güneş arasındaki vakte,

Biliyor musun? Ben birde hep sana geç kaldım.  

Zamanında söylemediğim sözlere,

Hep saklamak zorunda kaldığım öfkeme.

Bağırmak isteyipte alttan aldığım kişilere,

Biliyor musun? Ben birde hep sana geç kaldım. 

Ne mesafe ne de seni az sevmemdi bütün derdim,

Belki sesiz bir çığlıktı, içimde bir gün kaybolman fikri.

Hani sana ben her şeye geç kaldım derdim ya ,

Ama hiç biri senin kadar yıkmadı, beni.

Tuğba AKIN

Hiç düşündünüz mü?

İhtiyaç duymadığımız şeyler ya ertelediğimiz şeylerse?

Arkadaşa ihtiyaç duymayan bir adam,

Kim bilir ne kadar hasrettir sohbete.

Gülleri koklayamayan bir kadın,

Nasıl sevgisiz bakıyordur, hayatındaki erkeğe.

Sevilmeyen bir çocuk,

Nasıl imreniyordur, arkadaşının ailesine.

Şefkat görmeyen bir hayvan,

Nasıl yelteniyordur bir insan görünce saldırıya geçmeye.

Kutlanmayan bir başarı,

Nasıl yaralıyordur, sahibini.

Hatırlanmayan bir doğum günü,

Nasıl üzmez ki doğan kişiyi.

Saklanan duygular körlenmeye mahkum olur, adeta.

Ertelemeyin hayatınızdaki ne öfkeyi ne de sevgiyi.

Unutmayın ertelemek çözüm bulmak değil,

Daha çok büyütmektir, her şeyi...

   Tuğba AKIN

Hemen hemen her ilişki saygı ve sevgi üzerine kurulmuş olsa da, zamanla partneriniz ilişkiyi düzeyini tamamen eline alarak, istediği şekilde bu ilişkiyi yönetme eyleminde bulunabilir. Duygularınızı, düşüncelerinizi hatta kiminle dost kiminle düşman olacağınıza dahi ilişkide toksik olan birey karar verir. Bu tür ilişkiler de maalesef fazla uzun sürmemektedir. Fakat nadirde olsa bu toksik ilişkiye maruz kalan kişiler, bu ilişkiyi bitirmeyi dahi göze alamayacak kadar özgüven problemi yaşayarak, toksik ilişki mağduru olmaya her geçen gün devam etmektedir.  

İlişkilerdeki sınırlar, çiftlerin daha sağlıklı ve verimli bir şekilde, ilişkilerini sürdürmeleri için oldukça önemlidir. Kişinin kendine ait sınırlarını çizmesi ve buna da partnerinin saygı duyması, ilişkilerin uzun süre devam etmesi için ve partnerlerin bu ilişkide yıpranmaması için oldukça önemlidir. Genellikle tutarsız davranışlar ve bencilce yapılan davranışlar ilişkileri çok daha çabuk yıpratarak, erken bitmesini tetiklemektedir. Eğer sizde toksik bir ilişki yaşadığınızı düşünüyorsanız, kendinizi korumak adına ilişkinizi tekrar gözden geçirebilirsiniz. Peki toksik bir ilişki yaşadığınızı nasıl anlarsınız? İşte cevabı...

• İlişkide aşırı iniş ve çıkışların yaşanması,

• Agresif davranışlar,

• İzole edilmeye çalışılmak,

• Sürekli olarak eleştirilmek,

• Şakayla karışık laf sokmaya çalışılması,

• İzin alma gereği duymak,

• Yeniliklere açık olmamak ve standart bir yaşam sürmek,

• Aynı problemleri tekrar tekrar yaşamak.

• Bu ilişkide fedakarlıklar hep sizden bekleniyorsa,

• Kıskançlık duygusu her yerde ve herkese karşı aynı boyutta ise,

• Partnerinizin yanında kendinizi değersiz ve güvensiz hissediyorsanız,

• Bütün ilişkileriniz karşınızdaki insan tarafından yönetilmeye çalışılıyorsa,

• Sözlü ya da fiziksel şiddete maruz kalıyorsanız, büyük ihtimalle siz de toksik bir ilişki yaşıyorsunuz.

Toksik Bir İlişkide Sarf Edilen Sözler

Toksik bir ilişkide partneriniz sizi sürekli eleştirme gereği hisseder. Ne zaman nereye gideceğiniz, kimlerle arkadaşlık edeceğiniz ve hatta ne giyeceğinize dahi toksik ilişkiyi sürdüren kişi karar verir. Sizin tepkinize karşı da “ sizi çok sevdiğini ve kaybetmek istemediğini” dile getirir. Toksik bir ilişkide en çok sarf edilen sözleri şöyle sıralayabiliriz;

• Bıktım senden!

• Sen nereden bileceksin!

• Senin için uğraşıyorum.

• Hep boş konuşuyorsun!

• Yine mi aynı şeyler!

• Çok abartıyorsun.

• Bana güvenmiyorsun.

• Kafanda kurmuşsun.

• Bu kesinlikle senin hatan.

• Beni artık sevmiyorsun.

• Bana değer vermiyorsun.

• Sen hata yapmak için yaratılmışsın.

• Sözümü hiç dinlemiyorsun.

• Her şeyin en iyisini zaten sen biliyorsun.

Toksik Bir İlişkiden Nasıl Kurtulurum?

Bir İlişkide bazen ne kadar çabalarsanız çabalayın, asla mutlu olamazsınız. Bu durumda da muhtemelen toksik bir ilişki içerisindesiniz. Bu durumu size yaşatan eşiniz, sevgiliniz, arkadaşlarınız hatta aileniz dahi olabilir. Bu tür kişiler, sizin üzerinizde fazlaca baskı kurarak, sürekli olarak dominant bir tavır sergilerler. Bu durum da sizin kendinizi oldukça kötü ve değersiz hissetmenizi sağlar. Bu tür ilişkilerden kurtulmak için, toksik ilişkiyi size yaşatan kişi ya da kişilerle aranıza sınır koymanız ilk adımdır. Ancak bu durumu toksik kişinin kabullenmesi oldukça zordur. Tekrar üzerinizde baskı kurmak amacıyla, duygusal manipülasyona başvurarak , sizi sömürme eyleminde tekrar bulunmaya çabalar. Bu gibi durumlarda hayatınızdaki kişi sizin için ne kadar değerli ve önemli olsa da, bu filmin baş kahramanın siz olduğunu asla unutmayın ve hiç kimsenin de size kendinizi kötü hissettirmesine izin vermeyin.

Tuğba AKIN

Muhtemelen pek azımız istediğimiz gibi bir hayat yaşıyoruz. Bu bazen maddiyat, bazen sevgi dolu bir aile, bazen de güçlü bir psikoloji olabilir. Bunlara doğdukları evde gözlerini açan her bebeği şanslı olarak kabul edebiliriz. Peki ya bunların birine bile sahip olmayanlar? Tamamen hayata küsüp kaderlerine boyun eğerek mutsuz bir hayatı sürmeye mahkum mu olmalılar?

Hayat herkese karşı adil davranmıyor, ne yazık ki! Çoğu zaman hayalini kurduğumuz, bize imkânsızmış gibi gelen şeyler başkaları için sıradan ve önemsiz olabilmektedir. Azim, hırs ve kendine inanmak var olduğu sürece imkansız diye hiç bir şeyin olmayacağına önce kendinizi inandırmanız gerekir.

Mesela güzel giyinmek, farklı ortamlarda bulunmak, birinin sizinle ilgilenmesi sizde bir özgüven patlaması yaratabilir. Doğaya gönderilen pozitif enerjileri, bilinç altınıza işleyen olumlu düşünceleri saymadım bile.

Peki neden güçlü görünmeliyiz? Güçlü olmalıyız çünkü sizi sizin kadar seven hiç kimse yok bu hayatta. En sevdiğiniz insanlar bile ne yazık ki sizi sizin kadar düşünemezler. Üstelik maddi ya da manevi çöküşler insanların size olan hayranlığını zedeler. Güçlü görünmek, her ne yaşarsanız yaşayın üstesinden gelebilmek çevrenizdeki insanlar tarafından size karşı gizli bir hayranlık uyandırabilir.

Bedenimiz kadar ruhumuzunda gösterişe ihtiyacı olduğunu unutmayın. Sağlam bir psikolojisi sizi yaşama daha sıkı bağlar. Önce kendinizi sevin, zaman zaman kendinizi dinleyin. Ruhunuza kulak verin. Onu önemseyin. İşte o zaman göreceksiniz ki şuan da sorun olarak algıladığınız her şey kendiliğinden yok olacak. Kendinizi arada birde olsa ödüllendirin. Bunu bazen ilginizi çeken bir kitapla ya da cama vuran yağmur damlalarına sıcak bir kahveyle eşlik ederek yapabilirsiniz.  

Ruhunuzla barışık olmanız dileğiyle...

Tuğba AKIN

Çilem tam bir aşk kadını fakat onu istemediği bir evliliğe sürükleyen aşamadığı nedenleri var. Hayatının gerçek aşkını bulmak için çabalayan Çilem, aşkı hiç ummadığı bir insanda yaşayacak. Bu romanda hiçbir şey " KOLAY OLMAYACAK "

Kişiliğini saklı tutar kimi zaman 

Ne dersin?

Doğru zamanda doğru mekanda 

"YENİDEN TANIŞALIM "

Günlerden birgün Alper rüya tasarımcısı olmak için kollarını sıvadı. Peki Alper bunu nasıl başaracak? Hep birlikte sürükleyici ve farkındalık yaratacak bir maceraya ne dersiniz?

Aynı kahveyi içiyoruzdur her sabah

Sen bensindir belki bende sen

Yıllarca yeri hiç dolmayan.

Aynıyızdır biz belki 

Bu hayatta hep kırılan

Yanlış insanlar yüzünden 

Sevmeye cesaret bulamayan

Aynıyızdır biz belki 

Kırılmaktan korkarak

Hayatına hiç yeni insanlar almayan

Gülümsemesine vesile.

Kaderine ortak,

Adı beş harfli "Evlat"

Yön verirsin her yanlışına,

Kendini hiçe sayarsın konu oysa.

Bir ömür tüketirsin yolunda.

Adı beş harfli "Evlat"

Değerli olmaz kimse onun kadar,

Feda edersin tüm dünyayı ayaklarına.

Verilen en güzel nimettir aslında,

Adı beş harfli "Evlat"

Kalbime yenik düşüyorum 

Aklıma her geldiğinde 

Bir sessizlik bir durgunluk beni çaresiz bırakıyor 

Her beni unutmuş olma ihtimalinde 

Sonra kendimi kalbimle savaşırken buluyorum 

Ya o bana hesap soruyor

Seni neden aramadığım için 

Ya da ben ona hesap soruyorum 

Gururumu neden bu kadar

Ayaklar altına almaya çalıştığı için