Hiç Olmak

HİÇLİK – VARLIĞIN SIRRI

Hiç Olmak Ne Demektir?

Hiç olmak… Aslında yokluğun değil, varlığın en saf hâlidir. İnsan, “ben” dedikçe yüklenir, “hiçim” dedikçe hafifler. Çünkü insan; kibir, öfke, hırs ve bencillikten sıyrılmadıkça hakikati göremez. Hiçlik, insanın kendi aczini fark etmesidir.

Dünya, koca bir sahnedir. Bizler ise o sahnede kısa süreliğine rol alan yolcularız. Bütün ihtişamımız, şöhretimiz, malımız, makamımız bir gün toprakla örtülür. İşte o gün anlarız ki biz, aslında hiçiz.

Hiçliği bilmek, yoklukta tükenmek değil; varlığın sahibini tanımaktır.

İnsan Neden Hiçtir?

İnsan, fanidir. Nefesleri sayılıdır. Bugün gülen yüzümüz, yarın toprağın sessizliğinde kaybolur. Bu yüzden, biz ne kadar büyüklük taslarsak taslayalım, kainat karşısında bir zerreden ibaretiz.

Ama bu hiçlik, değersizlik değildir. Bilakis en büyük değeri taşır. Çünkü hiç olduğumuzu bildiğimizde; kalbimiz arınır, tevazu ile dolup taşar. Kibir kırılır, benlik küçülür, gönül genişler.

Tasavvuf büyükleri der ki: 'Hiçlik, Allah’a giden yolun kapısıdır.' Kapıyı açan, varlığını sıfırlayan kişi; ilahi rahmeti bulur.

Neden Görülmüyoruz, Neden Duyulmuyoruz?

Bizler bazen kalabalıkların içinde yalnız kalırız. Sessizce haykırırız ama kimse duymaz. Çünkü çoğu insan bakar ama görmez, duyar ama dinlemez. Gözler menfaatle kör olur, kulaklar bencillikle sağırlaşır.

Sessiz kalpler, içten içe çığlık atar ama görünmez. Çünkü insanlar gösterişin peşindedir, acıyı görmek istemezler. Oysa her gözyaşı bir dua, her sessizlik bir çığlıktır.

Ama unutmamak gerekir: Allah görür. Allah duyar. İnsanlar bizi görmese de, Rabbimiz kalbimizin en ince titremesini bilir. Hiçliğimiz O’nun katında en büyük varlığa dönüşür.

Sonuç ve Dua

Hiç olmak, yok olmak değildir; Allah’a yaklaşmaktır. Biz, hiçliğimizle varız. Çünkü varlığımız O’ndan, yokluğumuz yine O’nun merhametinde saklıdır.

Kalbimizdeki bütün yükleri bırakıp: 'Ben hiçim Ya Rabbi, sen varsın!' diyebildiğimizde gerçek özgürlüğe kavuşuruz.

Sessiz kalplerin duası budur:

Allah’ım, bizi hiçliğimizle yücelt. Gözlerden saklı olsak da, kalbinde bize yer verenlerden eyle. İnsanların görmediğini, senin nurunla göster. Duyulmayan sesimizi, senin rahmetinle işittir.

Hiçliğin Şiiri

Hiçim ben,

Bir zerre toz,

Bir damla gözyaşı,

Koca evrenin sessiz yolcusu.

Görülmedim,

Duyulmadım,

Ama biliyorum…

Rabbim kalbimin en gizli duasını işitiyor.

Hiçim ben,

Kendi benliğimden soyundum,

Ne varsa yük ettim, bıraktım;

Sadece O’nun varlığıyla var oldum.

Hiçlikte buldum huzuru,

Hiçlikte öğrendim sevgiyi,

Hiçlikte kavradım hakikati:

Ben yokum, O var.