Ruhlar Akademisi Kısım 5

   Bir süre dalgın dalgın boşluğa baktıktan sonra hafifçe ürpererek kendine geldi Rizzi. Ruhunun eterik bedeninden saçılan minik su damlacıkları Aylln'in yüzünde neşeyle patlarken "Az sonra Alex ve Gyan ile buluşacağız! Kafandaki bütün soru işaretlerini silecekler. Tabii bir hava elementi için bu ne derece tatmin edici olur onu bilemem!" dedi ve hafifçe kıkırdayıp yürümeye devam etti.

  Öylece kalakalmıştı Aylin. Ölmüştü, bunu idrak ettiği yetmezmiş gibi daha öldüğünü anladığı anda kendini gayya kuyusu gibi bir ahiret hayatının içinde bulmuştu. Bunlara bir şey deniyordu dünyada. Neydi... neydi... Hah! Entrika! Burada bile mi entrika var? HADİ CANIM SENDE!

  Aylin gerçekten öldürülmüş müydü? Öldürüldüyse eğer bunda Rizzi ve şu an yanlarına götürüldüğü diğer arkadaşlarının bir payı var mıydı? Rizzi yüksek seviyeli bir ruhun işin içine karışmış olabileceğinden şüphelenmişti. Yüksek seviyeli bir ruhun müdahalesini gerektirecek ne yapmıştı ki bunlar? Eğer yüksek seviyeli bir ruh bu olaya müdahilse o zaman... Rizzi kötü kişi mi oluyordu?

  Aklından binbir soruyla önünden giden su ruhunu takip etmeye koyuldu. İçinde fırtınalar kopsa da dışarıya bir şey çaktırmamaya çalııyordu. Daha doğrusu öyle olduğunu sanıyordu ta ki Rizzi arkasını dönüp ona "Sen neye kızdın öyle?" diye soruncaya kadar... Ona "Neden bahsediyordun sen!" diye atarlanmaya kalksa da Rizzi'nin bakışlarını takip ederek kendi ruh bedenine bakakaldığında su ruhunun neden bahsettiğini anladı. Kapkara kesilmişti ruh bedeni. Hava, kapkara bulutlar misali hızlıca yer değiştiriyor ve ara ara çakan şimşekler görülüyordu.

  "Bu da ne?" diye sordu şaşkınlıkla.

  "Bir şeye sinirlenmişsin!" diye yanıtladı onu Rizzi. "Bende de kızdığımda dav dalgalar oluşur ve metrelerce öteden dalga sesleri duyulur! Alex'de volkan patlamaları oluyor, Gyan'da da depremler... Ah Gyan'ın depremleri her yeri sarsıyor, bilemezsin tam bir kabus! İnan bana içimizde en üsturuplumuz sen çıktın!" deyip kahkahayı bastı.

  Yolun geri kalanını büyük bir sessizlik içinde aldılar. Geniş bir alandan birçok koridorun olduğu bir yere geldiler ve koridorun birine saptılar. Her şey çok karışık görünüyordu, öyle ki Aylin'in Rizzi'nin nasıl olup da yolunu bu kadar kesin bir şekilde bilebildiğine çok şaşırdı. Onun çoktan zihni çorbaya dönmüştü.

  Aylin'in zihninde düşünceler uçuşup dururken Rizzi Aylin'i geniş ve garip bir metal kapının önüne getirmişti. Her şey bir bilim kurgu setinin (sahi öyle mi deniyordu onlara?) içi gibiydi. Kendiliğinden ışıklı koridorlar, garip bir metalden yapılmış kapılar, bol ışıklı ve garip rünlü bilgisayarlar...

  Rizzi kapıyı kulağa oldukça garip gelen bir melodiye göre tıkladı ve tıklama biter bitmez kapı kendiliğinden açıldı. Önce su ruhu girdi içeriye aceleci adımlarla. Sonra da aynı acele ile şaşkın şaşkın etrafına bakınan Aylin'i içeriye çekiverdi. Aylin odanın içine doğru sürüklenirken Rizzi'nin kapıya endişeli endişeli baktığını da gözden kaçırmadı.

  İkili odanın ortasına gelince zınk diye durdular ve Aylin'in kendini oldukça garip döşenmiş bir odaya bakarken buldu. Yerde karışık desenli 1800'lü yıllardan kalma gibi gözüken bir İran halısı, etrafta birkaç 1950'lerden kalma tekli koltuklar, duvarlarda etrafı çepeçevre saran dev bir kütüphane bulunuyordu ve aydınlatma ortaçağdan kalma dev şamdanlar ile sağlanıyordu.

  Bu garip odanın karanlık köşelerinden başlayan hareketlenme, dağınıklığını bir türlü toparlayamayan Aylin'in zihninde dev bir korku dalgası yarattı ve bu korku enerjisi Aylin'in çığlık atıp Rizzi'ye sarılmasıyla noktalandı. Ancak duyduğu üç ayrı kahkaha, bu keskin korkunun yerini yine aynı keskinlikte bir merakın almasına neden oldu ve sonunda Aylin kendini ateşlerin, toprağın ve suyun oluşturduğu üç ayrı ruh bedenine bakarken buldu.

  "İşte şimdi çember tamanlandı kardeşlerim!" dedi bedeni alevler içinde olan ruh. "İşte şimdi hakkımızı arayabiliriz!"