Akıllı telefon Muse grubunun Map of the Problematique şarkısını bangır bangır çalıyordu. Şarkının dinamik ve hafif karanlık melodisi tıpkı kendi gibi bir odanın içinde yankılanıyordu. Açık pencerelerden içeri dolan rüzgarla uçuşan koyu gri perdelerle uzun beyaz tüller, açık gri renkli duvarların üzerinde akşam güneşinin son ışıklarıyla grotesk gölge oyunları oynuyordu.  Hafif bir eğimle batıya bakan pencerelerden içeriye düşmeyi başaran tek bir ışık hüzmesi bu tabloya son dokunuşu yapıp ortama uhrevi bir hava veriyordu ama odanın sahibesi bu görsel şöleni fark edecek durumda değildi. Kızgın ve nefes nefeseydi.

  Ev sahibesinin adı Aysun’du. Kırklı yaşlarındaydı. Biraz düzenbaz olması göz ardı edilirse çok yaman bir gazeteciydi. İyi bir haberin kokusunu günlerce öncesinden alabilirdi. Ayrıca sektörde ellerini hiç çekinmeden rahatça kirletebilmesiyle meşhurdu. Şimdi yine çok gizli bir örgütün peşine düşmüştü. Ciddi bir kara para aklama ve dolandırıcılık çetesiydi araştırdığı. Saim, yani her türlü ortama girebilen köstebek ve müthiş hacker onun bir numaralı yardımcısıydı. Saim neredeyse hayatı pahasına ona müthiş bilgiler bulmuş ve bir belleğe kaydetmişti ama gel gör ki Aysun onu daha dizüstü bilgisayarına bile takamıyordu. Neredeyse anında söylenmeye başlamıştı bile.

   Kızgındı, çünkü tam da yıllardır araştırdığı bir konunun delillerinin olduğu flash belleği bir heyecanla yere düşürmüştü. Nefes nefeseydi çünkü artık eskisi gibi zayıf değildi, göbeği yüzünden eğilemiyordu.

  Flash bellek de çalışma masasıyla duvarın buluştuğu o en zor noktaya girmişti işte. Aysun söylene söylene eğilip tam da belleği eline aldığında telefonundaki Muse susmuş yerine yumuşak bir gitar sesi ortalığı doldurmuştu. Kadının telefonu hep en olmadık zamanlarda çalardı, eh bunda şimdi de bir değişiklik olmamıştı. Aysun çalan telefonu duyunca bir refleksle ayağa kalkmak istedi ve kafasını bir güzel masanın alt kısmına vurdu.

  “Hay ananı!” deyip elinde flash bellekle masanın altından güç bela çıktı. Canı o kadar yanmıştı ki gözünden birkaç damla yaş inmişti. Can havliyle kalktı. Gözünün önünde yıldızlar uçuşuyordu.

  Vay anasını çizgi filmlerdeki şu olay gerçekmiş ha! Başını çarpınca yıldızları sayıyormuşsun gerçekten!  diye düşündü elleri otomatik olarak telefonunu bulup onu açarken. Hayattaki en değerlilerinden biri arıyordu, kafatası boynunun üzerinde bir kafa daha oluşturacak şekilde şişse bile o telefonu açardı.

  “Aloooo,” dedi capcanlı bir ses.

  “Özlem! Naber, napıyorsun!”

  “Aysun yine ne oldu? Sesin bir tuhaf…”

“Kız senin üçüncü gözün falan ya da her ne zımbırtıysa adı işte o gerçekten açık ha! Birkaç saniye önce kafamı çarptım!”

  “Yani şaşırdım dersem yalan olur... ama Aysuncuğum bu senin her zamanki halin! Sürekli ya bir tarafını kesersin, ya çarparsın ya da düşersin! Allah’a emanet yaşıyorsun resmen! Dur ya kafamı karıştırma! Seni şey için aradım ben… o geri zekalı ile konuşmuyorsun değil mi?”

  Ya bu kız gerçekten erenlere karışmış! diye düşündü Aysun. Hafiften ürpermişti. Özlem ve sezgileri üzerine kitap yazılır vallahi!     

   Zihni bunları söylerken ağzı tam tersini söyledi: “Yok canım ne konuşması! Yüzünü bile görmüyorum o salağın!”

  “İnşallah öyledir!” dedi Özlem. Derin bir nefes aldı. Aysun kadim arkadaşının ona çok önemli bir şey söyleyeceğini anında anladı. Hep kritik bir şeyleri dile getirmeden önce derin bir nefes alırdı Özlem. Nitekim “Şu turne uzayacak bir ay daha. İzmir’in ilçeleri de bizim oyun için sıraya girmişler. Tire ve Bergama’da da oynayacağız! Sen annemle babamı arada kontrol eder misin? Umut çocuklara ancak yetiyor.” diye gelmişti nefesin devamı.

  “Elbette,” dedi Aysun. Bariz bir şekilde rahatlamıştı ve Özlem şu anda kendinin rahatlayıveren yüzünü görmediği için de çok memnundu. Yoksa anında hala Serkan’la görüştüğünü anlardı. Aslında Serkan’la Özlem arasında kalsa doğrudan Özlem’i seçerdi ama Serkan şu anda ona çok lazımdı. Bunu da Özlem’e anlatamazdı. Özlem’in etik kuralları adeta demirdenken Aysun’unkiler deyim yerindeyse neredeyse lastik gibiydi. O yüzden Özlem en yakın arkadaşının sevgilisinin bir suç örgütü lideri olduğunu kabul edemezdi ki etmemişti de zaten. O yüzden Özlem işinde gücünde, evli, mutlu, çocukluyken Aysun yalnız, hayattan hapse girmek dahil her türlü kazığı yemiş, acı çekmektense acı çektiren olmayı yeğlemiş biriydi. Gerçi hapse kendi hırsı yüzünden girmişti ya neyse…

   Odayı bir kez daha dolduran gitar sesini duyunca zihnindeki yıldızlar bu kez Aysun’un gözlerine geçmişti. Bu kez arayanın Serkan olduğunu çok iyi biliyordu.

    Telefon ekranında Serkan’ın adını görür görmez gözlerindeki sevinç ışıltısı yerini avının peşine düşmüş bir yırtıcı parıltısına bırakmıştı. Telefonu açtı ama az önce gözlerinin içinde beliriveren yırtıcıdan   şimdi eser yoktu. Adeta ete kemiğe bürünmüş dişil enerjiydi konuşan.

  “Aloooo,” dedi Aysun. “O” ları hafif kısık ve uzatarak söylemişti. Bunun Serkan’ın içini nasıl titrettiğini çok iyi biliyordu.             

  “Hayatım!” dedi Serkan. Onun sesi de güneşte hafiften erimeye başlamış dondurma gibiydi. “Sokağın başındayım, hadi aşağıya gel… Aslında düşündüm de evde mi kalsak!”

  “Hayatta olmaz Serkan! Henüz seni affetmedim ona göre!”         

  “Öfff tamam, tamam! Hadi birlikte vakit geçirelim ona da tamam…” dedi Serkan. Sesi bu kez oldukça rahatsız bir şekilde tınlıyordu. Aysun genç adamın yakışıklı yüzünde belirmiş minik ter damlalarını görür gibi oldu.

  “Çıkar ağzındaki baklayı Serkan!”

   “Ya her şeyi anlarım kızım tamam da… Hani sinemaya gidelim, yürüyüş yapalım, hatta anasını satayım alışverişe bile gidelim, ben senin torbalarını taşıyayım falan ama gözünü seveyim poligon nedir ya!”

  “Hayır, poligona gideceğiz ve itiraz istemiyorum!”

  “İyi de neden?”

 “Çünkü sen poligona gitmek istemiyorsun ve inan bana ben de sana bu şekilde işkence etmeye bayılıyorum!”

  Hattın iki ucunda da kısa süreli bir sessizlik olmuştu. Uzun süredir Aysun’la Serkan’ın ilişkisi bir satranç oyununa dönmüştü. İkili birbirini seviyor mu yoksa nefret mi ediyor belli değildi ama tek bir gerçek vardı ki o da ilişkileri artık karşılıklı hamleler üzerine kuruluydu.

  “İyi tamam ya!” dedi Serkan. “Hadi aşağı in bekliyorum!”

   Bu partiyi Aysun kazanmıştı.

   Hayıflanarak elindeki flash belleğe baktı ama tereddüt etmeden onu masaya bırakıp üzerine deri ceketini giydi ve dışarı çıktı.

  Aysun gür, siyah dalgalı saçlarını savurarak apartmandan çıktı. Haziran başıydı ve hava muhteşemdi. Beykoz’un güzel yaz akşamına adımını atar atmaz Ya acaba gerçekten dışarıda mı vakit geçirsek? diye aklından geçirdi. Derken gözleri Volvo XC 60’ın içinde kasıla kasıla oturan genç adama takıldı. Fikir aklına geldiği çabuklukla uçtu gitti, çünkü Serkan, yakışıklı esmer yüzündeki ela gözlerini ona kilitlemişti. Kadını görür görmez anında bir gülüş oturdu yüzüne.

  “OOO Kraliçem! Hoş geldiniz!”

 “Merhaba hayatım!” Aysun tek hamlede arabaya bindi.

 “Eee anlat bakalım!” dedi Serkan. “Yine kimin peşine düştün sen?”

  “Aaaa nereden anladın büyük bir balığın peşine düştüğümü?”

  “Nereden olacak pençelerin çıkmış! Konuşurken bile belli oluyor!”

   Aysun birden çınlayan o meşhur kahkahasını attı.

  “Akıllı adamsın vesselam!” deyip gülmeye devam etti. Serkan, Aysun’un bitmeyen enerjisine ve neşesine hayrandı. İçte içe kadının keskin zekasına da hayrandı… ancak bu zeka onu bazen korkuttuğu için bu sulara girmezdi hiç. Aysun… Aysun Hale’den ne kadar da farklıydı! Hale’den önce Aysun’la karşılaşsaydım dediği çok zamanlar olmuştu. Hale buz, Aysun ateşti. Hale yalan dolandı, Aysun gerçek. İki kadın da güçlüydü ama Hale ona ihtiyaç duymazken Aysun duyardı ama aynı muhtaç Aysun canı yanarsa çok tehlikeli biri olabilirdi. Kadın bu yüzden Serkan’ın yumuşak karnıydı. Serkan onu biraz da kendi ve Hale’nin güvenliği için gözünün önünde bulunduruyordu. Günün sonunda Serkan’ın hayatında iki önemli kadın vardı. Serkan’ın kalbi ve aklını ikiye bölen kadınlardı bunlar. Aklına Aysun, kalbine Hale hükmediyordu. Çok önemli diğer bir organına kısa süreli hükmedenleri zaten saymıyordu Serkan.

  Bu işte tek bir sıkıntılı nokta vardı. Aysun Hale’yi yaklaşık altı ay önce öğrenmişti. Öğrenmişti ve Serkan, İsrafil’in Sur’a üflemesinin ne demek olabileceğinin ufak bir fragmanını görmüştü. Türlü yalan dolanla Hale ile sadece iş ortaklığı olduğunu Aysun’a anlatıncaya kadar akla karayı seçmişti. Sonunda ikna edebilmişti neyse ki. Şimdi de şüphe çekmemek, biricik aşkı Hale’yi güvende tutabilmek için Aysun’un her türlü kaprisine katlanıyordu. İşin gerçeği şuydu ki Aysun mükemmel bir gazeteciydi ve şimdi kokusunu aldığı yeni suç örgütünün gizli lideri Serkan’dı. Hale de kara paralarını akladığı özel bankanın müdiresiydi. Aysun’a inşaat işine girdiğine ve eski 

işleri bıraktığına dair yemin üzerine yemin etmişti. Yine de Aysun’un hiç olmadık bir şeyden başlayıp hiç olmadık yollardan ilerleyerek hangi sonuçlara ulaşabileceğini daha önce kendi gözleriyle görmüştü. Kendini bazen kasırgaya göz dikmiş bir rüzgar gülü gibi hissetmesine neden oluyordu bu kadın.

  Serkan Aysun’u yeniden ikna etmişti etmesine ama kadının fazlasıyla ateşli tabiatında bu kez insanı üşüten bir şey vardı. Dört ay önce birden oluvermişti bu. Aysun boğazın kenarındaki buluşmak için sözleştikleri yere gözlerinde ilk kez görülen bir duyguyla gelip oturmuştu. Serkan bunu nasıl tarif edeceğini tam bilememişti. Panik dese değildi, korku dese değildi, üzüntü dese değildi… Hesaplaşma diyecekti neredeyse… İçsel bir hesaplaşma… İyi de kiminle veya neyle…O içsel şey her neydiyse artık Aysun o soğuk ocak gününden beri değişmişti ve bu değişiklik Serkan’ı daha çok korkutur olmuştu. Kadın iki hafta önce ancak rahatlamıştı. Serkan onu iki hafta önce iri gri gözleri olan başarılı ressam Hediye Betül Akat’ın sergisinden aldığından beri öyleydi. Değişik bir enerji gelmişti ona, şu poligon işi de o zamandan kalmaydı.

   İkili kendi dünyalarına dalmış ve sessizce poligona kadar gelmişlerdi. Serkan suratını asa asa Aysun’un peşi sıra içeri girdi. Poligon boştu. Hemen kulaklıkları takıp silahları kaptılar. Önce Aysun ateş etti, hepsi karavanaydı.

  “Allahtan ateş etmek için ellerimi değil de aklımı kullanıyorum,” dedi kahkaha atarak.

  “Her seferinde vurabildiğini sanmıyorum onda da!” deyip güldü Serkan da.

  “Evet!” dedi Aysun sesinde oldukça zehirli bir tonla. “Yapabilseydim o Hale denen şıllığın kafasına sıkardım önce!” Yüreği hop eden Serkan Aysun’un sesinden ve gözlerinden damlayan o koyu yeşil zehri adeta görebildiğini düşündü bir an.

  “Sana o kadınla aramızda öyle bir şey yok demiştim!” giderek sinirleniyordu.

  “Ah! Telefon kayıtlarınız öyle demiyor ama!”

  “Onlar senden önceydi kaç kere söyleyeceğim sana!”

  Serkan bu noktada aklıyla gurur duydu. Aysun’la tanışır tanışmaz onun kendi için (işleri için ama kalbi için değil) çok önemli olacağını anlamış Hale ile görüşmek için başka bir hat ve telefon bulmuştu. Birkaç kez Hale’yi eski telefondan aramış, bunu da Aysun’a Hale ile yaptığı ayrılık görüşmesinin kayıtları olarak göstermişti. Dolayısıyla Hale sadece eski gözü yaşlı mağdur sevgili pozisyonuna düşmüş, Aysun da böylece sonradan gelip de “yuva yıkan” ikinci kadın oluvermişti.

 “Aaaahhh sen sinek küçük ama mide bulandırır lafını hiç duymamışsın galiba be canım! O kadın yine de senin etrafında! Biliyor musun? Eğer yapabilsem gerçekten şu silahı alır onun ağzına sokar ve sıkabildiğim kadar sıkarım!”

  “Yeter dedim Aysun!”

  “Ah hani o kadın hiçbir şeyindi! Neden bir anda koruyorsun şimdi onu!”

  “YETER DEDİM SANA!”

  “Aranızda hala bir şeyler var değil mi ha Serkan!”

   Aysun giderek Serkan’a sokulmuştu. Kendi küçücük boyuna bakmadan upuzun boylu adamın gözlerinin içine bakıyordu. Serkan ciddi ciddi tehdit altından hissetmişti kendini.

  “YETER DEDİM LAN YETEEEERRRRR!” dedi ve poligondaki zavallı kağıt adama tam on el ateş etti. İkisi hariç sekiz adet kurşun hedefi on ikiden vurmuştu. diğer iki adet de karavana sayılmazdı hani.

  “İŞTE BU BENİM SEVGİLİM YAAAA HEYT BE!” deyip alkışlamaya başlamıştı Aysun.

  “Ne … neler oluyor be!” diyebildi Serkan soluk soluğa. Fazlasıyla adrenalin salgılamıştı. Kalbi çarpıyordu ve ağzı kupkuruydu.

  “Abi sen ne yaptın ya!” dedi şaşkınlıkla dolu bir ses. “Abi buranın rekorunu kırdın! Hey maşallah benim abime!”

  Ufak tefek, kel kafalı ve gözleri şaşkınlıkla açılmış bir adam içeriye girmiş, zavallı kağıt hedefe bakıyordu. Aysun o çınlayan berrak kahkahasını atıp adama karşılık verdi.

  “Sinirlendirmezsen bir halt yapamıyor da sinirlenince içinden bir keskin nişancı çıkıyor!”

  “Ha yani derdiniz buydu öyle mi Aysun Hanım!”

 Aysun Serkan’ın gözlerinin içine bakıp işveli bir şekilde başını evet anlamında salladı. Serkan derin bir nefes alıp güldü. “Te Allah’ım nelerle sınıyorsun beni!”

  “Aaa ama bunu kanıtlamamız gerek! Değil mi abi?” diye sordu Aysun kel kafalı adama. Adam sanki bu fırsatı bekliyormuşçasına taramalı tüfek gibi söze girdi:

  “Abi gözünü seveyim ben buranın sahibiyim! Seni şu mahvettiğin kağıt hedefle fotoğraflarını çekip sosyal medyaya koyayım ha abim olur mu? Reklam yapayım biraz!”

  “E iyi hadi yap madem!” deyip kasıla kasıla poz verdi Serkan. Halinden memnundu. Aysun’un güzel gözleri ve saçları da fotoğrafı doldurmuştu. Yanında hoş bir kadınla on ikiden hedefini vurmuş zengin ve yakışıklı bir adam olarak sosyal medyada yer almayı hangi erkek istemezdi ki?

   Reklamın iyisi kötüsü olmaz, diye düşündü yanındaki Aysun’a bakarken. Helal olsun ne de güzel oynamıştı Aysun rolünü.

  Gerçekten rol müydü acaba? dedi çok derinlerinden bir ses. Roldü tabii ya ne olacaktı. diye sertçe yanıtladı içindeki bu zayıf sesi Serkan. Bu kadın değil mi içten içe başka bir kadını sevdiğimi anlamasına rağmen benim arkamdan ağlayan hatta intihara kalkan? Arkadaşı Özlem olmasa başaracaktı da… Aysun ateşten bir gömlek gibi ayarı kaçırırsam beni de yakar Hale’mi de… O yüzden ona çok dikkat etmeliyim… Hepsi bu…

  İçsel teskin konuşmasından sonra Aysun’la yemek yemişler ve Kanlıca sahilde yürüyüşe çıkmışlardı. Aysun’un çok sevdiği Kanlıca yoğurdunu da yemişlerdi tabii. Kadın yine onu çokça güldürmüştü. Bazen hayatında sadece Aysun olsun istiyordu ama bu anlar çok nadiren geliyordu. Bu akşamın başlangıcında olmasa da geri kalanında hissettiği buydu. Hatta gecenin geri kalanını kadının evinde geçirirken de aklında bu vardı. Hale uzak bir düş gibiydi, asla ulaşılamayacak bir düş gibi…

  Serkan, Aysun’un yatağında uyur ve uykusunda imkansız düşlerinin peşinde koşarken Aysun gayet uyanıktı ve gerçeklerin peşindeydi. Serkan çalışırken onu rahatsız etmesin diye adamın içtiği sodaya uyku ilacı karıştırmıştı. Serkan derin nefeslerle uyurken Aysun flash belleği bilgisayarına takmıştı ve ekranda açılan görüntüye sandalyesine mıhlanmışçasına bakıyordu.

Tam bu sırada telefonu çaldı. Arayan Saim’di.

  “Aysun naber?” dedi derinden gelen robotik bir ses.

  “Ayyyy… Benimle de mi bu zımbırtıdan konuşacaksın Saim? Biraz rahat olsana ya!”

  “Seni kimin dinlediğini hiç bilemezsin!” dedi Saim’in yapay zeka ile değiştirilmiş sesi.

   “Seninle tam da bu yüzden iş birliği yapıyorum sanki ha?”

   “Tedbirli olmak sonradan dövünmekten iyidir Aysuncuğum! Hoş sen tedbir falan nedir bilmezsin ama ben varım Allahtan yanında.”

   Aysun gözlerini devirdi.

   “Haberleri gördün mü?” diye devam etti Saim.

   “Gördüm! Veli Tanbudak’la Deniz Polatkan’ı anladım ama şu şef ve motokrosçuyla ne ilgisi var bir türlü anlayamadım! Bu adamlar kim suç örgütü içinde olmak kim Saim?”

  “Eh biraz araştırırsan bulursun! Gazeteci ruhunu göster bakalım! Gerçi ben sana büyük bir kıyak geçip seni asıl gerçeğe götürecek kişinin adını vereceğim!”

  “Söyle!”

  Saim Aysun’a kadının tüylerini diken diken eden ismi söylediğinde Aysun çoktan ekrandaki görüntülere odaklanmıştı. 

  Görüntüler, hareketli Türkiye gündeminde kendilerine haber payesi verilmeyen ama hepsi de Aysun’un beyninde depremler yaratan cinsten şeylerdi. Toplam dört adetti.

  Birinci haberde kurnaz bir borsacının durdurulamaz yükselişi vardı. Veli Tanbudak delici mavi gözlerini kameraya dikip kollarını göğsünde kavuşturarak poz vermişti.

  İkinci haber Türkiye’nin yeni emlak kralıyla ilişkiliydi. Deniz Polatkan başında baretle İzmir’de denize karşı yükselen gökdelenlerin önünde ağız dolusu gülümseyerek poz vermişti. Ona Türkiye’nin Trump’ı diyorlardı.

  Üçüncü haber Michelin yıldızlı bir Türk şef ile ilişkiliydi. Emin Ezineli yirmi yedi yıl sonra ilk kez Türkiye’ye dönüyordu. Türk gastronomisi bayram ediyordu resmen. Emin şef içten ama hüzünlü bir gülüşle kameraya bakmıştı.

  Dördüncü haberse ünlü motokrosçu Cihan Derbent ile ilgiliydi. O da çok uzun zaman sonra Türkiye Motosiklet Federasyonun çağrısı üzerine Türkiye’ye geliyordu. Cihan bey oldukça afili kaskı ile poz vermişti.

   Demek oyunu böyle oynayacağız ha! diye düşündü Aysun. Muhattabı henüz kendini belli etmemiş bir düşmandı. Aysun’un en sevdiği türden bir düşman… Kedi fare oyunundan hoşlanıyorsun… Yalnız unutma bu oyunda kolaylıkla kediler fareye, fareler de kediye dönebilir. Senden başka kimse bu oyunu kuralsız oynayamaz sanıyorsun öyle mi… Öyleyse sana cehenneme hoş geldin demekten başka bir çarem yok!

  Gözleri Emin Ezineli’nin hafif hüzünlü gülümsemesine kilitlenmişti.

   İstanbul’un kronik hastalığı, yani trafik, mayıs sonunun güzel havasında bir kez daha depreşmişti. Yanından elini kolunu sallaya sallaya, güle oynaya geçen insanlara direksiyon başından hasetle baktı Habibe. Yetişmeleri gereken bir psikiyatri randevuları yoksa demek…diye düşündü. Acaba bu hayattaki bütün sevinç ve kahkahalarımız için doğmadan önce bir anlaşma falan mı yapıyoruz? diye aktı düşünceleri tıkanmış trafiğin ortasında beklerken. Hani zaten rezalet bir pazarlıkçıyım, kesin kazıklanmışımdır! Meleğin bile cenabeti gelir beni bulur ha! Mutluluğu bana on yedi yaşına kadar peşin peşin vermiş, sonrada faiziyle geri almışlar sanki! Ulan tüccarların dünyasına memur ruhla gelmek de ne ya! Memur zihniyete hayatta da hayattan sonra da yer yok Habibe Hanım! Bunu unutmasan iyi edersin!

   On beş dakikanın ardından Hyundai İ20’si nihayet hareket eden Habibe düşüncelerinden çabucak sıyrıldı sıkıntıyla saatini kontrol etti. Bir arkadaşının arkadaşı vasıtasıyla bulduğu psikiyatristle randevusuna şimdiden geç kalmıştı. Üstüne üstlük seans çıkışında daha gidip çocuklarını okullarından alacaktı.

  “Niye her şeyi ben yapmak zorundayım ya!” diye kendi kendine söylendi. O kadar sinirliydi ki direksiyonu sıkıca tutmaktan parmak eklemleri bembeyaz kesilmişti. İlkokul çağındaki iki küçük çocuğu vardı. Kocasından onun alkol problemi yüzünden boşanmıştı. Ailesi tam bir İç Anadolu ailesi olduğu için bu boşanmayı asla kabul etmemişti. Hele annesinin söylediği sözler hala kulaklarından çınlıyor, aradan geçen onca zamana rağmen hala aynı derecede acı veriyordu. Ne demişti annesi Nedime Hanım:

  “Adam eve para getirsin, senin de çocuklarının da başında dursun! Daha başka ne olacaktı ki! Boşanacaksın da ne olacak? Adın dul kadın olacak!”

   Biz kadınlar hayata eksilerden başlıyoruz ve sıfıra gelmek için dahi o kadar çok çaba gösteriyoruz ki… Hayatta kalmak bile bizim için ne kadar zor …Bizler sadece hayatta kalmakla yetinmiyoruz oysaki, neler neler yapıyoruz ancak muhteşem işlere imza atsak dahi görünmeziz… Biz kadınlar bu dünyanın gerçek hayaletleriyiz. Adalete susamış hayaletleriyiz…Adalet… Gerçi bu hayatta adalet denilen bir şey var mıdır?

  Halbuki gören gözler için neler başarmıştı Habibe, hayata nasıl da demirden pençelerle tutunmuştu. Matematik öğretmeniydi, özel dersler de vermeye başlamıştı. Kimseye muhtaç olmadan iki çocuğuna bakmış, arabasını bile kendisi almıştı. Hoş onun bile lafı edilmişti. Boşanmasının ilk zamanlarında bir ihtiyacın var mı diye sormayan kişiler bu arabayı nasıl aldın diye sorma cüretini kendilerinde bulmuşlardı mesela.

  Bu toplum çoktan ölmüş, çürüyor da çürüyor ama iğrenç kokusunu sadece küçük bir grup alabiliyor. Onların da elinden bir şey gelmiyor.

    Zihninden bu düşünceler geçerken elleri direksiyonu İstinye’den Yeniköy’e doğru sürdü. Doktor Fatoş Hanım’ın muayenehanesini bulması gerekiyordu. Çok geçmeden buldu da. Tam vaktinde seansa yetişmişti.

  Eh bu kadarcık da şans benden yana olsun bir zahmet!

  Aklında çocuklara yetişmek varken güler yüzlü çıtı pıtı bir kızın kapısını açıp buyur ettiği apartman dairesine girdi. Kız onu ufak bir bekleme salonuna aldı.

  “Doktor hanım sizi birazdan alacak. Çay, kahve ne alırsınız?”

Habibe az şekerli Türk kahvesi istedi. Şu anda kafasını hızlıca toplayacak bir şeye ihtiyacı vardı. Onun buraya kadar getiren sebep de buydu ya zaten. Korkunç bir kafa dağınıklığı, unutkanlık ve son iki haftadır artmış kabuslar… ama özellikle unutkanlık… Yani on yedi yaşı neredeyse hiç yoktu. Üniversiteye başladığı İstanbul’da İstanbul Üniversitesinin kapısından ilk kez geçene kadar da anılar hep bölük pörçüktü. Memleketi Kaleşehir ve oradaki on yedi yılına ait çok az hatıra kafasında canlanıyordu. Hep müthiş bir tempoda geçen hayatını suçlamıştı bu hafızasındaki karadelikler için. Ancak zaman geçip de taşlar hiç yerine oturmayınca ciddi hem de çok ciddi bir problem olabileceğini anlamıştı.

  Ayrıca son iki haftadır kopkoyu, her tarafına yapışan bir karanlıktan kurtulmak için deliler gibi çabaladığı şu kabuslar da cabasıydı. Kabuslarındaki derin korku hep kocaman, dal budak sarmış bir ağacı görmesiyle tavan yapıyor ve Habibe terden sırılsıklam hoplayarak uyanıyordu. Bunun tam da hatırlayamadığı geçmişiyle bir ilişkisi olduğunu çok iyi biliyordu.

  Çocukluğu nasıldı hayal meyal hatırlıyordu. İlkokul ve Anadolu lisesinin orta kısmı da eh fena değildi ama lise kısmı neredeyse tamamen yoktu. Hayatı, on yedi yaşına kadar İç Anadolu’daki Kaleşehir isimli büyük bir ilçesinde geçmişti. Yani insan ömrünün on yedi senesinin en akılda kalıcı yaşlarından olan on yedi yaşını nasıl ve neden hatırlamazdı ki?

  Düşünceleri dumanı üstünde, bol köpüklü Türk kahvesinin görüş alanına girmesiyle sekteye uğradı. Kahveyi getiren güler yüzlü kız ikinci kahveyi de odanın sağına açılan küçük bir koridorda bulunan geniş, açık kahverengi kapılı bir odaya götürdü. Çıkarken kapıyı hafif açık bırakmıştı. Habibe gerçekten nefis kahvenin, güzel havanın ve sessizliğim tadını çıkarmaya hazırlanırken bir telefon sesi bütün sükuneti bozdu. Dördüncü çalışında telefonu açan bir kadının ahenkli sesi sessizlikte çınladı.

   “Alo…” Doktor kadının karşısındaki kişi galiba istenmeyen biriydi. Kadının cevabı sert ve keskin bir üslupla verilmişti.

  “Hayır artık lütfen bana ulaşmamanı söylemiştim… gerçekleri öğrendin artık neyi nasıl yapacaksan yap ve beni bu işe bulaştırma…Ne? Nasıl? Ah demek tetikleyiciyi buldun…Tamam, hadi tamam gönder.”

 Sessizlik olmuştu. Habibe doktorun konuştuğu kişinin ona bir şeyler gönderdiğini anladı. Doktorun hızlıca nefesini tutup sessizce “Kahretsin!” demesinden de gördüğü şeyden hiç hoşlanmadığı sonucunu çıkardı.

  “İşte şimdi anlaşıldı!” dedi doktor hanım. Karşılığında ise galiba diğer hattın ucundaki kişi galiba kadının pek hoşuna gitmeyen şeyler söylüyordu. Kadının sık nefes alışında belli oluyordu bu.

  Derin sessizlik epey uzamıştı öyle ki Habibe doktorun konuşmayı sonlandırdığını düşündü. Fakat doktorun bu kez içinde büyük bir çaresizliğin debelendiği sesi yeniden tüm boşlukları doldurdu.

  “Bu yaptığın… bu yaptığın şantaj…”

  Habibe’nin duyamadığı sesler boşluğu doldurdu bu kez.

  “Tamam burada o! Hayatımı resmen bir sarmaşık gibi ele geçirmişsin… zehirli bir sarmaşık gibi…”

  Lafını bitirir bitirmez kadının içine çektiği derin nefesi duydu Habibe. Sonra derin bir “Offf” dedi ve tekrar derin bir nefes aldı. Yardımcısı kızcağız koşturarak gelip Habibe’nin randevusunu hatırlattı. Habibe saniyeler sonra doktor hanımın karşısındaydı.

  “Karşıki dağlar yıkıldı mı?” diye sordu karşısındaki ufak tefek yapılı, zarif yüz hatları olan kadına. Delici bakışlara sahip siyah gözleri küçük çerçeveli gözlüklerin ardına saklanmıştı.

  “Henüz değil,” deyip yorgunca gülümsedi doktor hanım. “Kusura bakmayın, hayat işte! Herkes için güzelce bilediği ayrı ayrı bıçakları var. Hiç kimseyi de es geçmiyor!”

  “Çok doğru!” deyip gülümsedi Habibe. Birden bu kadına gerçekten ısındığını hissetti. Çok uzun bir aradan sonra ilk kez kendini gerçekten kanlı canlı bir insanla karşı karşıya bulmuştu. Etrafındaki pek çok insan, gittiği pek çok psikolog robottan halliceydi. İlerleyen teknolojiyle biyolojik olan her şey de sanki mekanikleşmişti. Habibe’ye göre asıl pandemi buydu. İnsanlık, kendi doğasına çok ters olan bir şeye özeniyordu. Mekanik araçların iletişim kurmasına gerek yoktu, halbuki insanlar öyle miydi? Teknolojiye gömülüp dünyayla iletişimi kesenler sonra içsel boşluklarını doldurmak için robottan hallice psikologlara para ödemeye başlamış ve böylece korkunç bir kısır döngü oluşmuştu.

  Gerçi sadece bu düşüncelerin rolü yoktu içinde hissettiği sıcaklıkta… Doktor hanım bir şekilde çok tanıdık geliyordu. Nasıl? Nereden? Bunu bilmiyordu ama ruhunun ta derinliklerinde hissettiği sıcaklığa da yok diyemiyordu.

  “Evet hadi başlayalım!” dedi Fatoş Hanım gayet enerjik bir şekilde. “Sorun şiddetlenen hafıza kaybı değil mi?”

  “…ve kabuslar,” deyip yanıtladı onu Habibe.

  “Gerçekten de hatırlamıyorsun,” diye mırıldandı doktor. Habibe buna hiçbir anlam veremedi. “Efendim?”

  “Ah mühim değil!” deyip elini zarifçe havada salladı Fatoş Hanım. “Şimdi bana lütfen bana neden geldiğinizi anlatın!”

  Habibe bir anda baraj kapakları açılırcasına her şeyini anlatmaya başladı. Bütün, hayal kırıklıkları, bütün hüzünler, bütün değersiz hissetmeler. Derinlere indikçe indi, indikçe yeni şeyler hatırlamaya başladığını fark etti ancak konuşurken öyle bir yere geldi ki bir anda sustu. Fatoş hanım gözlüklerinin üstünden baktı yeniden.

 “Ben köksüzüm!” dedi birden.

 “Bu ne demek bana açıklar mısınız?”

 “Ben özellikle on yedi yaşımı hatırlayamıyorum. Lisenin son sınıfını. Hayat benim için adeta üniversite kapısından içeri girdiğim anla başlıyor. Kayıp bir çocukluk ve kayıp köklerim var benim… O kökü bulamadım hiç, bu yüzden de hiçbir yerde ve hiçbir kişide köklenemedim…Bunu şimdi anlıyorum! Burada, şu anda idrak ettim!” Gözleri şaşkınlıkla açılmıştı.

  “Çünkü ilk kez kendinize bu kadar yakın oldunuz Habibe Hanım!” dedi doktor hanım.

  İstemsizce yutkundu Habibe. “Ben… ben hipnozla kayıp geçmişleri geri getirdiğinizi öğrendim… bunu… bunu denemek için geldim aslında.”

  Ağzında değil ama kafasının içinde saklanan, orada dallanıp budaklanan onlarca yıllık bakla nihayet meydana çıkmıştı işte.

 “Sizi anlıyorum… ama bunu öğrenmek demek cehennemin kapılarını aralamak demek olabilir. Sizin duyduğunuz örnekte öyle olmuştu mesela…”

 “Yaaaa…” diyebildi Habibe yeniden istemsizce yutkunarak.

 “Yeryüzünde insanın kendisiyle verdiği kadar çetin bir savaş yoktur Habibe Hanım,” dedi Fatoş Hanım gözlerini tam karşısındaki kapının altındaki boşluğa dikerek. Sonra keskin bakışlarını Habibe’ye odakladı.

  “Buna cesaretiniz var mı?”

 Kendi de benzer bir şey yaşamış! diye düşündü Habibe. Her bir hücresi ürperiyordu. Böylesine bir hissi bu kadar net tarif etmek bunu yaşamayan biri için imkansız…

  “İki küçük çocuğuyla hayatına devam etmesi gereken tek başına bir anneyim… Çocuklarım benim geçmiş hayatımı soruyorlar ama ben onlara cevap veremiyorum…Bana bakışlarını bir görseniz… Sanki annelerine değil de bir hayalete bakar gibiler! İyi de olsa kötü de olsa artık üzerini kapattığım ne varsa geri istiyorum! Bunu çocuklarım için istiyorum! Onları köksüz bırakmak istemiyorum! Buraya bu yüzden geldim!”

 “Peki o halde!” deyip ayağa kalktı kadın. Keskinliği daha da artan bakışlarıyla “Sonrasında beni suçlamayın ama!” dedi.

  Habibe içine taş gibi oturan bir korkuyla nefes almaya bile korkarak kadının hareketlerini izledi. Fatoş hanım düğmeye bastı ve siyah perdeler pencereleri örttü. Habibe’yi karanlık odadaki tek ışıklandırılmış yer olan duvardaki minicik kareye doğru döndürdü ve konuşmaya başladı: “Şimdi yavaş yavaş gevşemeni ve gözlerini o kareden ne olursa olsun ayırmamanı istiyorum.”

  Gözünü bir an dahi kırpmadan doktorun dediklerini yaptı. “İçin neşe ve huzur dolu. Her bir nefesinde mutluluğu içine çekiyorsun, kederi ve hüznü dışarı veriyorsun. Cesaret artık damarlarında dolaşıyor…”

  Doktor Hanım başka bir şey söylediyse de Habibe artık duymuyordu. Bacakları güçlüydü şu an ve ciğerleri hiç sigara içmediği dönemlerdeki gibi sağlamdı. O minicik ışıklı kare giderek büyümüş, büyümüş ve ışığın kendisi haline gelmişti. Habibe bir anda kendini deliler gibi o ışığın içine koşarken buluverdi.

  Işığın nereden geldiğini anladığında bile koşmasını durdurmadı hatta daha da hızlandı.

  Kaleşehir’deydi… Unutmayı seçtiği ama artık çok iyi hatırladığı okulundaydı. Yüksek ve görkemli dağları kendine eşsiz bir manzara yapmış okulun geniş mi geniş cümle kapısına doğru koşuyordu.

  Işığın, temiz havanın, kudretli fırtınaların, karların, baharın memleketiydi Kaleşehir… Nasıl unutabilmişti ki onu?

  Bu kapıyı çok severdim. Safi ışıktan yapılmış gibi olurdu. Karanlıktan aydınlığa çıkmak gibiydi, kurtuluşun bizzat kendisiydi sanki.

  Habibe deliler gibi koşarak dışarı çıtı ve okulun ana merdivenlerinden buldu kendini. İlk çıkışta güneş gözlerini kamaştırmış olsa da birkaç saniyede hemen ortama uyum sağladı.

  İlk fark ettiği saçlarıydı. Uzun, kalın örgülü kumral saçları… Sonraları uğraşması çok zor diye kısacık kestirdiği güzelim saçları yeniden onunlaydı. Sevinçten kızaran yanaklarıyla etrafa göz gezdirdi. Heybetli sıra dağlar yerli yerindeydi. Okul arkadaşları geniş bahçede futbol maçı yapıyorlar, birbirlerine bağırıp duruyorlardı. Hava ekim sonunu andırıyordu. Güneşin altında bile insanı hafif hafif ürperten bir serinlik ve karşı dağların eteklerindeki sararmış yapraklar sonbaharın varlığını doğruladı.

  Tertemiz havadan derin bir nefes çekti Habibe ve bahçenin ağaçlık ve çimenlik diğer tarafına doğru ufak bir yürüyüşe çıktı.

  Ne çok severdim sonbaharda burada dolaşmayı! Kızlarla kitap üstüne kitap okumuştuk tam da… büyük ağacın altında evet!

   İçine dolan yepyeni bir neşe dalgasıyla ağaçların içinde yol almaya başladı. Kaleşehir yeşiliyle ve doğasıyla ünlüydü. Okulun hemen yanında doğayla iç içe bir bahçesi vardı. Hoş, o zamanlarda çoğunluk oraya sigara içmeye kaçardı ya…

  Her bir adımda aklına bu ve buna benzer onlarca anı doluyordu. Gülümseyen gencecik yüzler, şen kahkahalar… hepsi de bir sigaranın incecik dumanının beyazlığına sarılmıştı.

  Habibe’nin içindeki mutluluk çok hafif bir meyil veren tepeyi yavaş yavaş tırmandıkça azaldı. Kalbi deliler gibi çarpmaya başlamıştı. Bu küçücük tepenin altında dev bir ağaç vardı.

  Allahım bu o! Kabuslarımdaki ağaç bu!

 Gerçek, olanca şiddetiyle Habibe’ye çarpmaya başlamıştı.

 Sigara içenlerin bir numaralı saklanma yeriydi bu ağaç. Habibe işte tam da burada bir şeye şahit olmuştu değil mi? Onu senelerce kilitleyecek, kendini bile unutmasına neden olacak bir şey…

  Tam da o noktada durdu. Derin bir nefes aldı ve devam etmeye karar verdi. Minik ama kararlı adımlarla tepeyi indi ve bir anda görüş alanına giren şeyle nefesi kesildi. Ağacın geniş gövdesi birbirine sıkıca sarılmış ve aşk dolu sözcükler fısıldayan bir kadın ve erkeği gizlemişti. Daha doğrusu bir kız öğrenci ile bir öğretmeni…

  Habibe aniden ikisini de tanıyıverdi. Unutulmuş anılar sel olup zihnine akarken boğazını yırta yırta çıkmak isteyen bir çığlık yine Habibe’nin iki eliyle birden susturuldu. İri iri açılmış gözlerle karşısındaki ikiliye bakarken bakışlarını başka bir bakış zorla kendine çekti. Habibe’nin iri kahverengi gözleri, uzun siyah saçların çerçeve oluşturduğu hınzırca bakan iki siyah gözle çarpıştı. Sinsi bir hınzırlıkla kendine bakan kız sağ elinin işaret parmağını dudaklarına götürüp “sus” işareti yaptı işte tam da o anda Habibe unutmayı tercih ettiği şeyi hatırladı. O keskin gerçek acı bir fren sesiyle zihnine dolmuştu.

  Gözlerini birden karşısında duran lise arkadaşı Fatoş’a çevirdi. Artık o doktor Fatoş Hanım değildi, o Habibe’nin Kaleşehir Anadolu Lisesi’den sınıf arkadaşı Fatoş’tu.

  “Gerçekler eninde sonunda ortaya çıkar derler ha Fatoş!” dedi zorla. Boğazı kupkuruydu.

  “Öyle Habibe… birisi fena halde gerçeğin ortaya çıkmasını istiyor ve bunun için yapamayacağı şey yok. Buna onca seneden sonra senin izini bulup bana yönlendirmek de dahil…Peki sen… sen neler hatırlıyorsun Habibe?”

  “Aysun!” dedi Habibe gırtlaktan gelen yoğun bir sesle. Sanki Aysun dediği kişi bir balgammış da onu öksürüp bedeninden atmak istiyormuş gibiydi.

  “Her şey Aysun’un başının altından çıktı!”

 Gecenin bir yarısı yine haykırarak uyanmıştı Hediye. Hızlıca doğrulduğu için başı dönüyor midesi bulanıyordu. Yatağının kenarında biraz oturduktan ve kendine geldikten sonra kalktı, yavaş adımlarla salona gitti. Mayısın yarı ılık yarı sert havasının usul usul oynattığı perdeyi bir hamlede açtı ve büyük pencereden sanki sonsuza kadar uzanıyormuş izlenimi veren İstanbul’a baktı. İçini adeta kerpetenle burkan tuhaf bir his vardı. Bir şeylere yakalanmış da ondan kurtulamıyormuş hissi…

 Canı çok sigara çekmişti birden. Usulca balkon kapısını açıp dışarı süzüldü ve suçlu suçlu sigarasını yaktı. Bırakmak isteyip de bırakamadığı şeydi şu sigara. Bir tarafta da keşke beni bıraksa diye taklalar attığı şeyler vardı. Hayat denilen şey de zaten bu keşkeler, kahretsinler ve şükürler olsunlar arasındaki dengesizlik değil miydi? İnsanın tüm savaşı da keşkeler ile kahretsinleri şükürler olsunlara çevirmek uğruna değil miydi?

   Sıradan kocaman bir nefes çekip dumanı üfledi. Sigarayı adeta yercesine içmişti. Sorunlarından kaçmak istese de onlar sapasağlam kayalar gibi bıraktığı yerde duruyorlardı. Bu kaçıncı sigarayı bırakmaya çalışmam ama bırakamamam, kaçıncı uyku ilacı, bu kaçıcı psikiyatrist artık… Yeter! Ben sadece huzurlu bir uyku istiyorum! diye düşündü gecenin karanlığına karışan beyaz dumanlara bakarak. Tek sığınağım da beni zehirleyen şu şey! diye aktı düşünceleri. Hediye istemsizce o düşünceyi izledi ve zihni onu bilinç altının kıyılarına kadar getirdi. Tıpkı durgun bir suyun üzerindeki taşlardan diğer taşlara atlamak gibiydi ama Hediye’nin aklı o taşlardan atlarken bilinç altının oynadığı aynı oyuna yenilirdi hep. Acı bir fren sesi… onu olduğu yere kilitler, bilinç altının sularına gömerdi.

    Hediye’yi kaç kez uykusundan çığlık çığlığa uyandıran hayali fren sesi buydu. Kaç kez gerçek hayatta duyduğunda olduğu yerde sıçramasına neden olan ses de buydu. Ancak Hediye neden fren sesinden bu kadar korktuğunu bir türlü anlamıyordu. Zihninin bir yanında kocaman bir boşluk vardı, bir hiçlik. Hediye’nin bütün bir insan olmasına engel olan bir boşluk… Onun hayatına devam etmesine bir türlü izin vermeyen bir hiçlik…

 Sabah Fatoş Hanımı görmeliyim! diye düşündü. Ruhunda hissettiği o görünmez mengene baskısı son iki haftadır iyice artırmış, Hediye’nin uykuları artık tam bir kabus olmuştu. Gece geç saatlere kadar uyanık da kalsa, tablet tablet uyku ilacı da alsa, bardak bardak papatya çayları da içse geceleri bir ya da iki saat uyuyabiliyordu. Onda da zifiri karanlık bir yolda nefes nefese yürüdüğü ve arkasından acı bir fren sesiyle aniden beliren araç farını gördüğü bir kabus sonucu çığlık çığlığa uyanıyordu.

  Son üç aydır gittiği psikiyatrist Fatoş Hanım’ın dediğine göre bu tür atakların tetiğini stresli olaylar çekiyordu. Daha önceki streslerini biliyordu Hediye ama son iki haftadır onu canından bezdiren bu olayın faili hala meçhuldü. Artık canına da tak etmişti.

  Fatoş Hanım’ın önerdiği hipnoz seansını yaptıracağım artık ya! Böyle yaşayamıyorum!

 Yorgun argın, onun için savaş meydanı demek olan yatağına döndü. Birkaç kez döndü, koyun saydı, zihnini tamamen boşaltmayı denedi ama hiçbiri işe yaramadı. Hediye de kalktı, soluğu atölye haline getirdiği küçücük odasında aldı.

 Hediye duygularını renklerle, paletlerle, fırçalarla, tuvallerle ifade eden biriydi. Yeteneği, ondan nefret eden bir kısımca bile takdir görmüştü. Kadınlar için zaten hayatın her kademesi, her aşaması Türkiye’de çok daha zordu. Sanatın da bundan aşağı kalır bir yanı yoktu. Hediye de pek çok kez aslında muazzam başarılara imza atsa da küçümsenmiş, hakkı verilmemiş hatta hatta fikrileri ve eserleri çalınmıştı. Çılgınlar gibi hakkını aramıştı Hediye. Öyle sessizce köşesinde oturacak bir tip değildi. Sonuna kadar kendini savunmuş olsa da Türkiye’de sanat deyince köşe başlarını tutmuş kişilerin tanıdığı hayat hakkı kadar vardın. Gerisi laf-ı güzaftı.

 Bütün bunları bilse de rengarenk boyalarını görüverdiği anda gözlerinin içi gülerdi. Tuvalin karşına geçtiği zaman içindeki hep saklı kalan diğer Hediye çıkardı. O, boyların tuvalin üstünde akışından başka hiçbir şeye takılmayan, hatırlayamadığı bir geçmişi olmayan ve bu geçmiş yüzünden kendini sürekli eksik hissetmeyen biriydi. Sadece o, renkler ve tuval vardı hepsi bu. Gerçi resimlerinin onun hatırlanamayan geçmişine bir köprü olduğunu fark etmiyor da değildi. Mesela şu an da deliler gibi siyaha boyadığı bembeyaz tuvalin içinden çıkan tek bir ışık kaynağı gibi… Karanlığı içindeki tek bir ışıktı bu ve hepsi de birbirinden korkunç on üç hayalet yüzü aydınlatıyordu.

 Hediye resim buraya gelince durdu. O bilirdi ki resimler canlıdır. Şimdi de resim yorulmuştu, dinlenmek istiyordu. Zihni de öyleydi. Şakaklarından başlayan hafif bir ağrı “Artık dur!” diyordu. “Dur yoksa bu işin sonu kötü!”

 Şakaklardan gelen ağrıları iyi bilirdi Hediye. On yedi yaşından beri o ağrılardan muzdaripti. Hafızasında kocaman bir boşluğun oluştuğu on yedi yaşından beri…

 Hediye, dönüp bakması bile son derece acı verici olan hatta hatta korkunç baş ağrıları olarak fiziksel bir şekilde de hissedilen o boşluğu iyi biliyordu artık. Geçmişte onu son derece korkutan ya da utandıran ya da acı veren bir şey yaşamış olmalıydı. Bunu hatırlamasından korkan zihni kendini korumak için bu baş ağrılarını ona armağan ediyordu.

 “Size bir tür kötü sürpriz hediyesi bütün bunlar işte!” diyerek bu durumu açıklığa kavuşturmuştu Fatoş Hanım onuncu seansın sonunda. En son seansta ise ağzındaki baklayı çıkarmıştı.

 “Hediye Hanım kendinizi öyle bir ketlemişsiniz ki asıl size ulaşmam çok zor! Bize asıl lazım olanın hipnoz tedavisi olduğunu tahmin ediyordum. Nitekim yanılmadığımı görüyorum. Nasıl ki çok sert bir toprağı kazmanız çok zor olur ve bu iş için toprağı yumuşatmanız gerekirse, şu ana kadar yaptığımız terapilerin de bilinçaltınıza giden katmanları yumuşattığını düşünüyorum! Bence artık hazırsınız! Tabii ki son karar sizin!”

  Hazır mıyım? Gerçekten hazır mıyım acaba? diye düşündü odasına girip aynalı tuvalet masasının yumuşak pufunun üzerine çökerken. Gözleri aynadaki aksine bakarken bir yandan da bu muhasebeyi yapıyordu.

   Gerçekten o korkunç boşluğa bakma cesaretim var mı? Neyden korkuyorum? Orada göreceklerimden mi? Yoksa göremeyeceklerimden mi? Görünce korkunç bir vicdan azabı yaşamaktan mı? Yoksa ölesiye korkmaktan mı? Utanmak belki… belki isyan… belki nefret…

 Derin bir nefes aldı ve aynadaki kendi gri, yeşil, sarı karışık renkli muhteşem gözlerinin içine baktı. Ne zamandır ilk kez yapıyordu bunu. Hediye bir anda kendini kendi hayatında “otomatik pilota” aldığını dehşetle fark etti. O, asıl benliğini tütsüleyip mumyalamış ve içindeki o korkunç boşluğun içine atmış gibiydi. Onu kendi gözlerinin içine bakmaktan bile korkutan bir cehennemin yaşıyordu Hediye aslında.

  Neyse ne! diye düşündü yepyeni bir farkındalıkla gözlerinin içine bakarken. Yalan bir cennettense gerçek bir cehennemi tercih ediyorum şu an.

   İçine doğan bu cesaret anını kaybetmeden hemen Fatoş Hanıma bir mesaj attı. (Fatoş Hanım’a yedi yirmi dört ulaşabilirdiniz. Hediye’nin bayıldığı bir özellikti bu.) Sonrasından ise kafasını yastığa koyar koymaz uyudu ve çok uzun bir süreden sonra ilk kez iyi bir uyku çekti.

 Ertesi gün psikiyatrist Fatoş Hanım’ın karşısına geçtiğindeyse geceki kararlılığından eser kalmamıştı. Bunda biraz doktor hanımın sert duruşu da pay sahibiydi. Fatoş Hanım Hediye ile aynı yaşta olmasına rağmen duruşundan bile otorite fışkıran bir kadındı. Şimdi ona nasıl diyecekti ki ben vazgeçtim? Onu yerine: “Şeeyyy Fatoş Hanım!” diyebildi. “Ben sanırım hala o boşluğa bakmaktan korkuyorum…”

   “Burada bir şeye karar vermenizi istiyorum Hediye Hanım,” dedi doktor hanım kararlılıkla. Bu kadar ufak tefek bir kadın nasıl bu kadar lafını dinletebiliyor ya? diye düşünürken buldu kendini Fatoş Hanım’ın ince yüz hatlarına ve çikolata kahvesi gözlerine bakarken.

 “Bana geçmişinizde bir dönemi hatırlayamadığınız ve o hatırlayamadığınız dönem yüzünden geleceğinizi de kuramadığınız için geldiniz doğru mu?”

 Hediye usulca “Evet” anlamında başını salladı.

“Hafızanızda on yedi yaşınıza ait bir karadelik vardı ve siz o karadeliğe değil bakmak onun varlığını bile burada öğrendiniz değil mi?”

 Hediye yine “Evet” anlamında başını salladı.

 “Şimdi artık sorunun kaynağındayız… Yani isterseniz o karadeliği öylece kabul edip hayatınıza devam edeceksiniz ya da sonuçları her ne olursa olsun o deliğin içine bakacak, geçmişinizde ne olduğunu çözeceksiniz. Hediye Hanım bu seçimi sizin adınıza ben yapamam! Hangisinin doğru olduğunu düşünüyorsanız ona göre hareket edeceksiniz. Bunu kendi özgür iradenizle siz yapacaksınız!”

 Hediye oturduğu deri koltukta iyice büzüştü. Mayıs öğleninin güzel ılıklığı, dışarıdan gelen deniz, korna ve martı seslerine karışıyordu. Bir an gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı ve anın içinde kayboldu Hediye. Bir iki saniye sonra ise nefesini vererek güzel gözlerini açtı.

 “Tamam! Ben hazırım!” dedi.

 Fatoş Hanım “Tamam,” dedikten sonra masasındaki bir düğmeye bastı. Siyah perdeler yavaşça kapandı ve kendi de kalıp pencereleri örttü. Bu arada duvarda küçük kare biçimde bir alan aydınlatılmıştı.

   “Şimdi sizden sadece omurganızı dik duruma getirip derin derin nefes alıp vermenizi ve gözlerinizi bu ışıklı kareden asla ayırmamanızı istiyorum Hediye Hanım! Kulağınız bende olsun ve aklınızdan geçenler sadece benim sözlerim olsun!”

 Hediye yine sadece başını salladı.

“İçin büyük bir huzurla dolu,” diye söze başladı Fatoş Hanım. Aynı anda Hediye’nin içine büyük bir huzur doldu. “Her bir zerren çok mutlu ve artık hiç korkmuyorsun!” Hediye gerçekten de çok daha korkusuzdu şimdi. Gözlerinin önünde o ışıklı küçük kare büyüyü kocaman ışıklı bir kapı haline geldiğinde bile içi huzur doluydu ve kendini dünyayı fethedebilirmiş gibi hissediyordu.

 “Hiç korkmadan seni bekleyen gerçeğe doğru gidiyorsun Hediye!”

 Hediye oturduğu rahat koltuktan kalkıp ışıklı kapıya doğru yürüdü. Işıktan topuzu açtı ve adımlarını cesurca yıllarca kaçtığı gerçekliğin içine attı.

 Kendini bir gece vakti ıssız bir bozkırda buluverdi. Hava ılıktı, çiçeklerin muhteşem kokusu burnuna doluyordu. Toprak bir yolun üzerindeydi ve yalnızdı. Üzerinde çok güzel açık yeşil bir elbise vardı. Su yeşili başörtüsü rüzgarda nazikçe salınıyordu.

 Burası da neresi? Ben burada ne yapıyorum? diye düşündü beyninin küçük bir kısmı. Geri kalan büyük bir kısmındaysa minicik bir korku fidanı çoktan büyüyüp filizlenmişti.

Geç kaldım! Çok geç kaldım Allah aşkına! diye düşünüyordu diğer Hediye. O kadar acele aceleyürüyordu ki nefes nefese kalmıştı. Birden yoldan sesler duydu ve kalbi deli gibi atmaya başladı. 

  Ah Hediye ah! Ne vardı o kadar geç kalacak! Erkenden geri dönecektin ya hani! Ah Allah’ım ne bu! Köpek falan mı yoksa!

 Köpek değildi, genç bir adam tarlaların ortasında yürümüş ve yola çıkmış gibiydi. O da hiçbir şeye aldırmıyor; sanki gündüz yürüyormuşçasına rahat, hızlı ve ritmik adımlarla yürümeye devam ediyordu. Hediye, aslında adam onu hiç fark etmemiş olmasına rağmen hızlıca yanındaki tepeye tırmandı ve gizlice onu izlemeye başladı.  

 Tanıdık geliyor. Kim acaba? diye düşünürken bir anda görüşü keskin bir ışıkla kapandı, bir saniyeliğine kör oldu. Ondan sonraysa acı bir fren sesi duydu. O anda gözleri ne kadar acısa da onları sonuna kadar açtı. Şahit olduğu şey, gecenin karanlığını ikiye bölen araba farlarıydı. Resimlerinde yüzlerce kez çizdiği şeydi… Hipnozun içinde bir kez daha hipnotize olurcasına adeta ağır çekimde sonrasını seyretti Hediye. Her bir saniye bir ömür gibiydi, cehennemde geçen bir ömür gibi… Ona göre yıllar süren o birkaç saniyenin sonunda Hediye yaprak gibi titreyerek ayağa kalktı.

 Tam o anda beynine bir balyoz yemiş gibi oldu. Kulakları çınlıyor, uğulduyor ve kalbi deliler gibi atıyordu. Gözlerini acıyla kapatıp bir çığlık attı.

 “Uyan Hediye!”

 Hediye gözlerini şimşek hızında açtı. Deli gibi etrafına baktı. Fatoş Hanım’ın muayenehanesindeydi. Terden sırılsıklam olmuştu. Kalbi hala deli gibi atıyordu.

 “İyi misiniz Hediye Hanım?” diye sordu Fatoş Hanım onu yerine oturttuktan sonra perdeleri ve pencereleri açarken. Hediye garip bir şekilde doktor hanımın da oldukça sarsılmış ve terlemiş olduğunu fark etmişti.

“Ben iyiyim de siz sanki… pek iyi değilsiniz?” 

“Hipnoz seansları hem danışan hem de terapist için zorludur. Siz…siz bana aldırmayın… Peki bir şey hatırlayabildiniz mi?”

 “Evet… evet bir şeyler gördüm! Fakat her şey şu an karma karmakarışık!”

 “Suyu bulandırdık… berraklaşması zaman alabilir! Bugün artık hiçbir şey düşünmeyin ve sizi en çok ne rahatlatıyorsa onu yapın!”

 Çok yorgundu Hediye. Solgun bir gülümseme ile teşekkür edip muayenehaneden çıkıp soluğu Yeniköy sahilde aldı. Yavaş yavaş sahilde yürüdü, banklara oturup kitap okudu ve alışveriş yaptı. Akşam vakti, tek başına yaşadığı evine geldi. Müthiş yorulmuştu. Gelir gelmez kıyafetleriyle kendini kanepesinin üzerine atıp deliksiz simsiyah bir uykuya daldı.

 Birkaç gün boyunca zihninden hiçbir ses çıkmadı. Hediye artık hipnozdan da ümidini kesiyordu ki bir akşam vakti her şey değişti. Siyahlıktan fırlayan bir çift araba farının olduğu bir sürü tuvalin doldurduğu atölyesine girdiğinde kapıyı ardından kapatmıştı. Koridorun ışığı kapının altından ince bir çizgi olarak içeriye giriyordu ve içerisi zifiri karanlıktı.

 O anda hipnoz seansındaki beynine inen görülmez balyoz bir kez daha beynine indi ve Hediye her şeyi, en ince ayrıntısına kadar hatırladı. Olduğu yere göğsünü tutarak çöktü. Hatırladığı şey o kadar acı vericiydi ki beyninin onu neden unutmayı seçtiğini çok iyi anlamıştı. O kadar dehşetli bir şeydi ki ona en yakın arkadaşını unutturmuş; hatta kader, arkadaşını psikiyatristi olarak karşısına çıkardığında bile onu tanımamıştı.

  FATOŞ! FATOŞ! FATOŞ! AH ALLAHIM BEN ŞİMDİ NE YAPACAĞIM!

 Güç bela ayağa kalktı ve salona gidip cep telefonunu aldı ve titreyen parmaklarıyla salya sümük ağlarken zar zor doktorunu, daha doğrusu unutmayı seçtiği ama kaderin bir şekilde yeniden karşısına çıkardığı lise arkadaşını aradı. Kadın hiç bekletmeden telefonu açmıştı.

  “Hediye?” dedi boğuk bir sesle. O da ağlamıştı değil mi? Başka türlüsü kaçınılmazdı zaten…

  “Fatoş! Fatoş…” diyebildi sadece Hediye hıçkırıkları geceyi yırtıyordu artık. Gözünün önüne su yeşili elbisesi ve başörtüsüyle Kaleşehir’deki lise mezuniyet partisinden apar topar ayrılması gelmişti. Babası belli bir saatte kadar partide kalmasına izin vermişti ama Hediye zamanı unutup eğlenceye dalmıştı. Babasına verdiği sözü tutmasına yirmi dakika kala kendine gelmiş ve evlerine en yakın yol olan ıssız tarladan geçmeye karar vermişti. Elbette neye şahit olacağını bilmiyordu… Şahit olduğu şeyi okul arkadaşı Fatoş’a anlatacağını da bilmiyordu. Yirmi yedi yıl öncesine kalmıştı her şey… ve her şey Fatoş’un söylediği gibi de olmuştu. “Unutacağız bunu Hediye yok sayacağız!” demişti Fatoş. Hediye Fatoşların tek katlı, küçük evlerinin şirin mi şirin bahçesinde doğrudan Fatoş’tan duymuştu bunu. O felaketten birkaç gün sonraydı.

  “Bunu nasıl unuturum Fatoş! Olmaz! Ne olur bir şeyler yapalım!”

  “Ne yapabiliriz Allah aşkına! Tek çaremiz unutmak diyorum sana!”

  Unutmuşlardı da. Hatta birbirlerini bile unutmuşlardı…Şimdi de Hediye ağlamaktan başka bir şey yapamıyordu. Fatoş da hattın diğer ucunda ağlıyordu.

  “Fatoş… Fatoş… Cihan…” diyebildi. Sonra korkunç bir ağlama nöbeti geldi.

  “Biliyorum Hediye, biliyorum… Biz çok ama çok kötü bir şey yaptık!”

 Fatoş ve Hediye geçmişlerine ait çok mahrem bir konuşma yaptıklarını düşünüp birbirlerine içlerini açarken üçüncü bir kulağın onları dinlediğinden bihaberdiler. Onlar konuşurken Hediye’nin apartmanının önünde bekleyen siyah bir Polo’nun içindeki bir adam kulaklıklı dinleme cihazıyla kadınları dinliyor, bir yandan da acı acı gülüyordu.

  Gecenin ılıklığını ve tatlı kokularla dolu sükunetini, damarlarda adeta devasa bir ikinci nabız gibi hissedilen basların şiddeti bozuyordu. Haziran ayının başına has o muhteşem ılıklıktan müziğin kaynağı olan belediyeye ait büyük tesisin hiç haberi yokmuş gibiydi. Tesisin büyük pencerelerinden dışarıya ışık, müzik, kahkaha; kısaca hayata dair gülümseye neden olan ne varsa taşıyordu. İçeriyi hınca hınç dolduran gençlerin hayat ateşi ile de ortalık fırına dönmüştü. (Hepsi aynı anda açılmış çok sayıdaki televizyon stüdyosu tipi dev lambaların katkısı da yabana atılamazdı elbette.)

  Yüksek ve yemyeşil dağlarla çevrili bu büyük ilçenin belediyeye ait çok amaçlı salonunda bu gece şehrin Anadolu lisesinin mezuniyet partisi vardı. Gençlerin hepsinin stresten tırnaklarını yemesine neden o büyük üniversite sınavı öncesi okul yönetimi öğrencilerin moralini yükseltmek için mezuniyet partisini öne çekmişti. Şimdi dünya yansa umursamayacakmış gibi olan gençlerin birkaç gün önce sınav stresiyle ona buna çatıp gözyaşı döktüklerine kim inanırdı?

  “Şunlara bi bak Hacı!” dedi yılların temizlik görevlisi Osman yanındaki diğer çalışana. “Kanları bak nasıl da kaynıyor! Hep birlikte hoplayıp güplüyorlar! Hiç genç kadın ve genç adamlar birlikte eğlenir mi! Günah! Kaleşehir’in üzerine taşlar yağacak bu dinsiz imansızlar yüzünden!”

   “Ne günahı abi! Ne dini imanı yav!” diye yanıtladı onu Hacı. Sesi; okullara, okumaya dair paramparça olmuş hayallerinin kırıklarıyla doluydu ama onu sadece hassas kulaklar duyabilirdi. Hacı’nın kötü talihine bakılırsa da o kulaklara sahip hiç kimse onun hayatında değildi. Nazik, hassas ve sezgili ruhu ömrü boyunca adeta canlı bir hayalet gibi dolanmıştı etrafta. Kimsenin duymadığı çığlıklar atmıştı. İçten içe biliyordu ki bu çocuklar onu duyabilirdi ama işte o noktada da sosyal kısıtlamalar buna müsaade etmiyordu. Oda çareyi bu gençleri kem gözlerden alabildiğine korumakta bulmuştu.

  “Karışma çocuklara yav Osman abi! Her biri çok zeki, pırlanta gibi çocuklar! Hem üzerlerindeki sınav baskısı çok büyük! Çok yoruldular bu sene. Hepsini çarşıda dersanelere yetişmeye çalışırken gördüm. Okul-dersane neredeyse gece yarılarına kadar ders çalıştılar. Ana-babaları neler neler bekliyor şimdi onlardan! Kolay mı öyle bir yükün altında olmak!”

  Hiç ilgilenmedi Osman.

  “De get yav!” dedi tersine bilmiş bilmiş. “Yok yükleri varmış yok çok yorulmuşlarmış! Bana çalışıverdiler sanki! Bak anca Amarigana özenmiş cıscıbıl giyinmiş gelmişler! Dinimizde böyle bir şey yok!” diye gürleyip cık cıklayarak ve elindeki süpürgeyle yerleri her zamankinden daha da sert süpürerek uzaklaştı.

   Dini yapamadığımız ama içimizde kalan her şey için bunları özgürce yapan kişilerden intikam alma şekli olarak kullanmayı ne zamana kadar sürdüreceğiz acaba? diye sordu kendine Hacı söylene söylene giden Osman abisinin ardından bakarken. Cevap belli belirsiz bir hisle geldi ve o cevap onu ürpertti.

  Dünyadaki en son insan ölünceye kadar…

Daldığı düşüncelerden birden nazik bir sesin onu uyarmasıyla çıktı.

  “Şeeyyy… affedersiniz…”

  “Buyrun!” diye döndü Hacı ve karşısında uzun kumral saçlı oldukça duru beyaz tenli, gözleri eladan yeşile dönen bir kızı buldu.

  “Klima çalışmıyor!” dedi kız. Şafak vakti yeşil bir yaprak üzerindeki çiğ tanesi gibiydi güzelliği. Hacı’yı bir an yerinde dondurmuştu kız. Üzerindeki omuzlarını açıkta bırakan mor bir elbisesi vardı. Saçları yumuşak bir topuz olarak yapıldıysa da çılgın eğlencenin sonunda oldukça dağılmıştı ama bu garip bir şekilde kıza çok yakışmıştı. Alnı, yüzü ve boynu ter içindeydi. Ter damlaları bile kıza yakışmıştı sanki.

 Allah aşkına tıpkı filmlerdeki kızlar gibi, diye düşündü Hacı istemsiz.

  “Beni dinliyor musunuz?”

   Kızın soru soran sesi Hacı’yı hiç istemese de yeniden dünyaya döndürdü. Kız açılmış gözler ve kavuşturulmuş kollarıyla ona bakıyordu.

  “Haa…ha… ha buyrun! Ne vardı?”

  “Deminden beri salonun kliması çalışmıyor diyorum! Terden sırılsıklam olduk! Bir baksanız!”

  “Ha tamam! Olur!” dedi Hacı ama güzel kız çoktan gözlerini kısmış pür dikkat geniş pencereden dışarının kör karanlığına bakıyordu. İşte yine araya hayatın görünmez sosyal sınırları girmişti. O güzel, genç ve gelecek vaat eden bir kızdı Hacı ise sadece belediyenin müstahdemi… ve hayatın acımasızca yan yana koyduğu bu iki insan arasında geçebilecek konuşma en fazla bu kadardı.

   Kızsa Hacı’nın varlığını çoktan unutmuş kararlı adımlarla eteklerini tutarak bahçeye açılan kapıya doğru gitmeye yeltenmişti ki gençlik dolu başka bir ses onu durdurdu.

  “Haleeeeeee! Nerede kaldın kızım ya! Hadisene seksenler şarkıları zamanı geldi!”

  Adının Hale olduğunu öğrendiği güzel kız bir an öfkeyle başını çevirse de yüzü saniyeler içinde yumuşadı. Onu meleğe benzeten bir gülücüğü yanaklarına kondurdu ve yeşil uzun elbisesi içinde çok güzel duran arkadaşına bakarak “Tamam Aysun geliyorum! Klimayı düzelttirmek istemiştim de!” dedi.

  “Ay sana mı kalmış o! Veli’ye deseydin ya! Ya da Mustafa’ya!”

 “Herkes deli gibi eğleniyordu!”

 “Aman boş ver hadi! Başlıyor Barış Manço zamanıııııııııııı!” deyip neşe dolu bir kahkaha attı Aysun.

  Hacı yine istemsizce sırıtarak gençlik ve hepsinden önemlisi umut dolu kızların ardından bakakaldı.

  Gülümsemesini yavaşça dudaklarından silen şey ise başını çevirdiğinde Hale adlı kızın gözlerini kısarak dışarıya baktığında gördüğü şeydi. Gölgelere karışan bir adamın silüeti…

  Hacı gecenin geri kalanında cık cıklayıp “Günahkarlar!” diye haykıran Osman abisi yüzünden iki kat fazla çalıştığı için olan bitenden habersizdi. Belediyeye gelen polislere de öyle demişti zaten. Tek bildiği gecenin sonunda duyulan acı bir fren sesiydi. Ondan sonrası tufandı.

  Öylece kalakalmıştı Aylin. Ölmüştü, bunu idrak ettiği yetmezmiş gibi daha öldüğünü anladığı anda kendini gayya kuyusu gibi bir ahiret hayatının içinde bulmuştu. Bunlara bir şey deniyordu dünyada. Neydi... neydi... Hah! Entrika! Burada bile mi entrika var? HADİ CANIM SENDE!

  Aylin gerçekten öldürülmüş müydü? Öldürüldüyse eğer bunda Rizzi ve şu an yanlarına götürüldüğü diğer arkadaşlarının bir payı var mıydı? Rizzi yüksek seviyeli bir ruhun işin içine karışmış olabileceğinden şüphelenmişti. Yüksek seviyeli bir ruhun müdahalesini gerektirecek ne yapmıştı ki bunlar? Eğer yüksek seviyeli bir ruh bu olaya müdahilse o zaman... Rizzi kötü kişi mi oluyordu?

  Aklından binbir soruyla önünden giden su ruhunu takip etmeye koyuldu. İçinde fırtınalar kopsa da dışarıya bir şey çaktırmamaya çalııyordu. Daha doğrusu öyle olduğunu sanıyordu ta ki Rizzi arkasını dönüp ona "Sen neye kızdın öyle?" diye soruncaya kadar... Ona "Neden bahsediyordun sen!" diye atarlanmaya kalksa da Rizzi'nin bakışlarını takip ederek kendi ruh bedenine bakakaldığında su ruhunun neden bahsettiğini anladı. Kapkara kesilmişti ruh bedeni. Hava, kapkara bulutlar misali hızlıca yer değiştiriyor ve ara ara çakan şimşekler görülüyordu.

  "Bu da ne?" diye sordu şaşkınlıkla.

  "Bir şeye sinirlenmişsin!" diye yanıtladı onu Rizzi. "Bende de kızdığımda dav dalgalar oluşur ve metrelerce öteden dalga sesleri duyulur! Alex'de volkan patlamaları oluyor, Gyan'da da depremler... Ah Gyan'ın depremleri her yeri sarsıyor, bilemezsin tam bir kabus! İnan bana içimizde en üsturuplumuz sen çıktın!" deyip kahkahayı bastı.

  Yolun geri kalanını büyük bir sessizlik içinde aldılar. Geniş bir alandan birçok koridorun olduğu bir yere geldiler ve koridorun birine saptılar. Her şey çok karışık görünüyordu, öyle ki Aylin'in Rizzi'nin nasıl olup da yolunu bu kadar kesin bir şekilde bilebildiğine çok şaşırdı. Onun çoktan zihni çorbaya dönmüştü.

  Aylin'in zihninde düşünceler uçuşup dururken Rizzi Aylin'i geniş ve garip bir metal kapının önüne getirmişti. Her şey bir bilim kurgu setinin (sahi öyle mi deniyordu onlara?) içi gibiydi. Kendiliğinden ışıklı koridorlar, garip bir metalden yapılmış kapılar, bol ışıklı ve garip rünlü bilgisayarlar...

  Rizzi kapıyı kulağa oldukça garip gelen bir melodiye göre tıkladı ve tıklama biter bitmez kapı kendiliğinden açıldı. Önce su ruhu girdi içeriye aceleci adımlarla. Sonra da aynı acele ile şaşkın şaşkın etrafına bakınan Aylin'i içeriye çekiverdi. Aylin odanın içine doğru sürüklenirken Rizzi'nin kapıya endişeli endişeli baktığını da gözden kaçırmadı.

  İkili odanın ortasına gelince zınk diye durdular ve Aylin'in kendini oldukça garip döşenmiş bir odaya bakarken buldu. Yerde karışık desenli 1800'lü yıllardan kalma gibi gözüken bir İran halısı, etrafta birkaç 1950'lerden kalma tekli koltuklar, duvarlarda etrafı çepeçevre saran dev bir kütüphane bulunuyordu ve aydınlatma ortaçağdan kalma dev şamdanlar ile sağlanıyordu.

  Bu garip odanın karanlık köşelerinden başlayan hareketlenme, dağınıklığını bir türlü toparlayamayan Aylin'in zihninde dev bir korku dalgası yarattı ve bu korku enerjisi Aylin'in çığlık atıp Rizzi'ye sarılmasıyla noktalandı. Ancak duyduğu üç ayrı kahkaha, bu keskin korkunun yerini yine aynı keskinlikte bir merakın almasına neden oldu ve sonunda Aylin kendini ateşlerin, toprağın ve suyun oluşturduğu üç ayrı ruh bedenine bakarken buldu.

  "İşte şimdi çember tamanlandı kardeşlerim!" dedi bedeni alevler içinde olan ruh. "İşte şimdi hakkımızı arayabiliriz!"

  "Sadece gel ve buraya bak!" diyen Rizzi'nin gösterdiği yere baktığında şaşkınlıktan Aylin'in adeta dili tutuldu. 

   Rizzi onu dev bir aynanın karşısına getirmişti. Kendi görüntüsüydü Aylin'i bu kadar şaşırtan... Tıpkı Rizzi gibi görünüyordu. Tek fark, Rizzi'de hissedilen suyun varlığı yerine Aylin'deki müthiş hava enerjisiydi. Aylin, bedeninin içinde anaforlar yaparak gezinen havayı görebiliyordu ve gözleri...aynı sarı ışıklı küreler onda da vardı.

   Rizzi, Aylin'in ifadeleri hakkında hiçbir yorum yapamadığı ve şimdi kendinde de olan o sarı ışıklı kürelerle ona bakıyordu. Aylin de o bakışa sessizce karşılık verdi. Rizzi'nin gözlerinin içine baktıkça zihninde onlarca soru birbiri ardına tomurcuklanmaya başladı.Tam ağzını açacaktı ki Rizzi onun yerine konuştu:

  "Ben burada ne arıyorum? Neden hiç bir şeyi doğru düzgün hatırlamıyorum? Bu neden en gerçek halim mi? Tamamen öldüm mü yoksa ufacık da olsa bir kurtulma ihtimalim var mı veee en son ve en can alıcı soru... eee şimdi ne olacak?"

  "Yani hala bir aklım varsa eğer onu okudun Rizzi!" diye karşılı verdi Aylin. Cevap, Rizzi'nin içten kahkahaları olarak geldi. Kahkahasında bile gürleyen dalgaların tınısı seziliyordu.

  "Sen gerçekten de tam bir hava elementisin!" deyip kıkırdamaya devam etti. "Bayılıyorum sizin adaptasyon yeteneğinize! Bir ruh ölüme bile mi bu kadar kolay uyum sağlar canım aaa!"

  Bu sözlerden sonra Aylin'in havası değişivermiş, kendini kötü hissetmişti. İstemeden de olsa pot kırdığını anlayan Rizzi, "Gel seni her şeyi bilen ruha götüreyim," diyerek havayı dağıtmak istedi. Başarılı da oldu, çünkü söylediği her bir kelime adeta bomba misali Aylin'in zihninde patlamıştı.

  "Her şeyi bilen ruh mu? Kimmiş o?"

  "Adı Alex!" Bir ateş ruhu! Biz,senin gelişinle element çemberini tamamlamış oluyoruz Aylin! Hava ruhu sen, su ruhu ben, ateş ruhu Alex ve toprak ruhu Gyan...Aslında senin gelişini dört gözle bekliyorduk ama ne yalan söyleyeyim bu kadar çabuk beklemiyorduk! Bu kadar çabuk buraya gelmen... sanırım üst düzey bir ruh bizden şüpheleniyor!"

  "Bir dakika dur orada!" diyen Aylin zınk diye hem kendini hem de Rizzi2yi durduruverdi. Zihni, zar zor hatırladığı kadarıyla dünya hayatında da iyi çalışırdı ama gerçekten buradaki algılama düzeyini tanımlayacak kelime bulamıyordu. Belki de beyninin yüzde yüzünü asıl şimdi kullanıyordu kim bilir? Tek fark edebildiği zihninin her türlü olasılığı ve veriyi saliseler içinde tarayıp ona somut bilgi olarak kolayca sunabilmesiydi.

  "Ne demek seni bu kadar çabuk beklemiyorduk? Dünya hayatımın beklenenden kısa sürmesi demek benim öldürüldüğüm anlamına gelir!"

  "Böyle bir olasılık var, evet!" diyen Rizzi'nin yüzü dalgın sesi soğuktu. "Tek aklıma gelen olasılık Akademi'den birinin bu işe bulaşmış olabileceği..."

  "Akademi mi?" diye şaşkınlıkla sordu Aylin.

 "Evet," dedi Rizzi yine dalgın dalgın. "Ruhlar Akademisi..."

  "Burada ruhunun gözleri ilk kez açılan herkes aynı şeyi söyler!" dedi Rizzi. "Şimdi sana ruhunun aslında nasıl gözüktüğünü gösterme zamanı! Haydi kalk!" diye ekledi ve zarifçe, akan su misali hareket etti.

   Aylin, Rizzi'nin hareketlerini adeta hipnotize edilmiş gibi takip etmeye başladı. Oturduğu metalimsi yataktan hızlıca atladı ve atladığı gibi de kendini Rizzi'nin yanında buldu.

  "Hey! Ama... ama bu nasıl oldu?"

  "Sen hava elementisin! Hızlı hareket senin doğanda var Aylin! Aslına bakarsan sana R13061988 demeliyim!"

  "R13061988" dedi Aylin tekrar ve bu sayılar zihninde bir ışık yaktı. "R13061988! 13 Haziran 1988 yani! Bu benim doğum tarihim!"

  "Çok doğru! Geri kalan  "R" de İlahi Sistemdeki bir kodlamadır. Senin hangi aileye doğduğun, kadın mı yoksa erkek mi olacağın, neler yaşayacağın, ne zaman ve ne şekilde öleceğin hepsi bu kodun içinde saklı! Ancak onu herkes değil, sadece bazı görevli ruhlar okuyabiliyor!"

 "Nasıl bir saçmalık bu?" dedi Aylin hırsla.

 "Saçmalık değil, bunun adı ölüm..." dedi Rizzi soğuk bir şekilde. "...ve kuralları ben koymuyorum!"

 "Senin neden R bilmem ne diye bir ismin yok o zaman!"

 "Aaaahhh var elbette.  " dedi Rizzi sarı ışıklı göz küreleri daha da parlaklaşırken. "Ben sadece yeniden bedenleninceye kadar kendimi, kendi kaderimin gizlerini çözmeye adadım! O yüzden ne olduğumu asla unutmamayım diye en kötü kaderimi yaşadığım hayatımdaki ismimi sürekli kendime hatırlatıyorum! İsimlerin özel bir gücü vardır Aylin! Bize aslında kim olduğumuz ve ne olduğumuzu hep hatırlatır! Burada bile hatırlatır!"

  Sözcükler, her nasılsa garip bir şekil almış bedeninden şiddetini giderek artırarak çıkıyordu. Tam da artık bu sözcükler çığlıklara dönmeye başlıyordu ki yumuşak bir ses durdurdu onu.

  "Sakin ol lütfen!" demişti birisi arkasından. Sesi adeta akan sular gibiydi, dinledikçe içi ferahlamıştı sanki. Kendini güç bela çevirip sesin sahibine baktığındaysa gözleri (artık bir çift gözü olup oladığını tam bilemese de) şaşkınlıkla açıldı.

  Cinsiyetsiz bir beden vardı karşısında. Şeffaf,içi dalgalanan denizler gibi mavinin farklı tonlarında dalgalarla dolu bir bedeni vardı ve basbayağı bu  bedenden hafif hafif dalga sesleri de yayılıyordu! Göz yerine iki adet , içinden sarı ışıkların taştığı küre mevcuttu ve ağız ya da burun yoktu. Tanrı aşkına bu yaratık nasıl nefes alıp konuşuyordu peki!

  "Bakıyorum da sorularla dolusun!" deyip kahkaha attı yaratık. "Haklısın ama! İlk seferinden ben de böyle olmuştum! Bu arada adım Rizzi!" dedi görünmeyen ağzıyla. Sesi hem çağlayan ırmaklar kadar coşkun hem de gece yakamoz vurmuş denizler sakin ve huzur vericiydi.

  "Beni, seni karşılamam için özellikle gönderdiler," dedi Rizzi. "Ben su elementi  baskın bir ruhum anladığın üzere! Bazılarımız ta en başından beri bu tür bir baskınlıkla var olduk. Tıpkı sende çok fazla hava elementi olduğu gibi bende de çok fazla su var! Çok yakında daha iyi anlayacaksın Aylin!"

  "Aylin?" dedi kendi kendine ve sanki sihirli bir sözcük söylemişçesine zihninde birbiri ardına şimşek çakar gibi görüntüler belirmeye başladı.

  Zihninde uzun boylu, kumral, kahverengi gözlü bir kadın; güneşli, deniz kıyısındaki büyük bir kentin caddelerinde yürürken görünüyordu. Yüksek katlı evler,ardı ardına çalan kornalar,deniz esintisi, bir ikindi vakti güneşin altında menevişlenen denizi gören dar sokaklar ve... ve hemen yanı başındaki genç bir adam... Adamın ona "Aylin şuna bak! " deyip suyun üzerinde süzülen martıyı gösterdiği anda taşlar yerine oturdu.

  "BEN AYLİN AKARCALI'YIM! İZMİR'DE YAŞIYORUM! BURASI DA NERESİ! KOCAM NEREDE?BIRAKIN BENİ!NELER OLUYOR BURADA!"

   Rizzi'nin (nasıl olduysa) derin bir nefes aldığını duydu. Durdu ve konuşmaya başladı Rizzi. O derin sakinliği ile öyle şeyler söyledi ki her bir kelimesi adeta Aylin'in zihnine çakıldı.

  "Aylin Akarcalı'ydın! Burada R13061988' sin ve... ve artık öldüğünü, dünya hayatının geride kaldığını kabul etmen gerek!"

Yekpare ışık kalıncaya kadar aktı zifir içimden 

Renkli rujlar katran,sedefli farlar zifir

Aktı gitti hayalet gözlerimden akan kristal gözyaşlarıyla

Işığa ağıt,karanlığa haykırış oldum

       Her zamanki gibi bir güne her zamanki gibi uyandı Ahmet bey. Burnuna dolan demini almış çay kokusu, tavada kızartılan bir şeyin cızırdayan sesi (muhtemelen yumurtalı ekmek), her sabah penceresine gelip öten karga hepsi yerli yerindeydi ve Ahmet bey'e "Bir dakikası bile aynı olmayan bir evrende sürekli aynı günü tekrar yaşayan sevgili Ahmet günaydın!" diyordu adeta. Büyük bir iç sıkıntısı ile yatağından kalktı. Elli dört yaşındaydı ve son otuz dört yılını evet bir gün dahi tatil yapmadan son otuz dört yılını yüzünü çok az güldürebildiği kızı Ayça, ev-iş-çocuklar üçgeni içinde sıkışıp yaşamayı unutmuş bir eş ve yirmi metrekarelik bir antikacı dükkanında harcamıştı. Elini yüzünü yıkarken de bu hayat muhasebesini yapıyordu. Aslına bakacak olursanız son üç yıldır neredeyse her gün bunu yapıyordu ama sonuç kocaman bir hiçti. Sadece düşünüyor, yapamadıkları için hayıflanıyor ve kötü kaderini suçluyordu o kadar. O kadere karşı durup hayallerinin peşinden koşmayı aklından bile geçirmiyordu. Gerçi peşinden koşulacak bir hayali de kalmamıştı ya...
     Yüzüne çarptığı soğuk suyla biraz olsun ayıldıktan sonra mutfağa giden uzun koridor boyunca yürürken açık kalan yatak odasının kapısından içeri baktı gayri ihtiyari. Sonradan düşününce bunun istemsiz bir hareket olmadığını anlayacaktı ama o an oldukça doğal gelmişti. Kafasını çevirip içeri bakması doğaldı da sonrasında olanlar hiç doğal değildi; çünkü Ahmet bey gözünü ona fütursuzca dikmiş olan karga ile bakışlarını çarpıştırmıştı. Bir anda çok kısa bir an elektrik çarpmış gibi bir sarsıntı hissetmişti. Öyle ki neredeyse her bir hücresinin titreşimini hissetmişti ve bu onu çok korkutmuştu. Neler oluyordu? Her zamanki birbirinin aynı sabahlardan biriydi işte! Neden öyle devam etmiyordu? İçinde bir yerde büyük bir panik dalgası başlamak üzereydi.. "Hayır! Hayır şimdi olmasın lütfen!" diye düşündü. Uzun süredir panik bozukluktan muzdaripti ve şimdi de başlayacak bir atağın ayak sesleri duyuluyordu. Durdu, karga ile bakışırken nefesini rahatlatmaya çalıştı. İlginçtir ki karganın bakışları altında gerçekten sakinleşmeye başlamıştı. Son titreşimler ve kalbinin son telaşlı çırpınışları normale gelince sonra kafasının içinde "Yaklaş Ahmet! Benden korkma! Sürekli kendine sorduğunu sandığım ama aslında sisteme sorduğun soruların cevabı olarak gönderildim!" cümlesi yankılandı.
  Donmuştu Ahmet bey. O anın içinde şaşkınlığın, korkunun, merakın ve çok ama çok içerde bir yerde böylesi bir şeyi aslında biliyor olmanın verdiği haklı gururlulukla donmuştu. Donmuştu çünkü zavallı beyni aynı anda bu kadar çok duyguyu hissedebilmeyi unutmuştu. Hislerin, yani mantık bariyerine çarpmamış, onun dikenli süzgecinden geçmemiş hislerin her zaman doğruyu söylediğini çoktan unutmuştu. O hisler ki kaynaklarından yani kalplerden ilk çıktıklarında saflıklarından parlarlar ancak akıl onları evirir çevirir, boyar, parçalar sonunda hiçbir şeye benzemeyene kadar onunla uğraşır. Ahmet bey artık çok derinlerinde kalmış bu bilgiyi hatırlamıyordu tabii ama karganın biliyormuş gibi bir hali vardı. Bu yüzden dile gelmişti belki de kimbilir...
   İlk şaşkınlığı geçince korkuyla yavaş yavaş pencereye doğru adım attı Ahmet bey. Karga hala bilmiş bilmiş onu süzüyordu. Yavaş hareketlerle pencereyi açtı ve korka korka karganın göz hizasına indi. Gözler nihayet arada herhangi bir engel kalmayıp da buluştuğunda Ahmet bey karganın dipsiz kapkaranlık bir kuyuya benzeyen  gözlerinde kayboldu ve istemsizce gözlerini kapattı. Bir saniye sonrasında gözleri çok farklı bir diyara açılmıştı.
   Yemyeşil bir ormanın kıyısında duruyordu. Kocaman bir çınar ağacının altındaydı, öyle ki ağacın dev kökleri ve dalları birbirine karışmış adeta doğal bir set oluşturmuştu. İki farklı orman için bir bariyer, bir sınırdı. Ahmet bey'in tarafında olduğu orman seyrek yerleşmiş çam ağaçları ve yer yer çimenlerle kaplıydı. Arada birkaç meraklı orman hayvanını da hayretle kendisini gözlerken görmüştü. Set oluşturmuş köklerin arasından gördüğü diğer orman ise neredeyse kelimelere sığamayacak güzellikteydi. Vahşi bir yerdi bu belliydi ama tam bir özgürlükle büyümüş olmanın verdiği güzellik ve ışıltıyla parlıyordu. Yemyeşil gümrah her çeşit ağaç kaplamıştı toprağının üstünü. Öbek öbek dağılmış, gökkuşağının yedi rengini de tek tek yansıtan çiçekler ağaçların arasından göze çarpıyordu. Özgürce uçan ve mutlulukla şakıyan binbir çeşit kuşla doluydu bu ormanın gökyüzü. Ağaçların arasından kıvrıla kıvrıla akan nazlı bir derenin oluşturduğu minik şelale ve onun nilüferlerle dolu minik gölcüğü bu cennetimsi manzarayı tamamlıyordu. Ahmet bey'in orada olmak için içi gitse de sadece durup iç çekmekle yetinmiş ve boşluklardan manzarayı seyretmeye devam etmişti. Bir şekilde bu orman onu çektiği gibi korkutmuştu da...
"Malesef  hep böyle oluyor!" diye beyninde çınladı karganın sesi. İrkilip gayri ihtiyari sanki ortada ses varmış gibi sesin sahibini aradı ve aradığı büyülü kargayı dev çınarın dallarının birinde buldu. "Neymiş olan?" diye sordu.