İNSAN, KENDİNE GEÇ KALAN BİR VARLIKTIR

İnsan, dünyaya geldiği anda yaşamaya başlamaz.

Çoğu zaman yalnızca uyum sağlar.

Adına hayat dediğimiz şey; öğrenilmiş rollerin, öğütlerin, “böyle olmalı”ların içinde sessizce ilerlerken insan kendisini erteler.

Kendini tanımadan büyür.

Kendine dokunmadan yetişkin olur.

Toplum, yetişkinliği yaşla ölçer.

Oysa yaş yalnızca takvimde ilerler.

Bilinç ise ilerlemez; uyanır.

Ve uyanış bir anda olmaz.

Bir sabah alarm çalmaz.

Bir ışık patlamaz.

Uyanış, içimizde çok uzun süre karanlıkta kalmış bir yerin nihayet nefes almaya başlamasıdır.

İnsan, eşsiz bir varlıktır ama bunu bilerek yaşamaz.

Çoğu zaman başkalarının doğrularıyla şekillenir,

başkalarının korkularıyla sınırlanır.

Kendi potansiyelini keşfetmek yerine “uygun” olmayı seçer.

“Güvende” kalmayı, kendisi olmaya tercih eder.

Oysa insan, filizlenmek için yaratılmıştır.

Filizlenmek; toprağı suçlamak değildir.

Karanlığı inkâr etmek hiç değildir.

Filizlenmek, karanlığın içinden bilinçle yükselmektir.

Gerçek fark ediş; hayatın sana yaptıklarını değil,

senin kendine yaptıklarını görmeye başladığında olur.

O an anlarsın:

kaçtığın şeyler dışarıda değil, içindedir.

Ve insan, işte tam orada ilk kez gerçekten yetişkin olur.

Yaşı kaç olursa olsun.

Bu yazı bir cevap değil.

Bir çağrı.

Kendini ertelemeyi bırakman için.

Kendi sesini duyman için.

Ve içindeki o küçük ama dirençli filizi nihayet görmen için.

Çünkü insan,

kendine geç kaldığında değil; kendine döndüğünde yaşamaya başlar.

Bugün kendinle temas kurmak için neyi ertelemeyi bırakacaksın?