Onaydan inzivaya

Bu makaleyi sesli dinleyebilirsiniz...

Elif Hanne

28 Ocak 2026 - 01:38

28 Ocak 2026 - 01:38 ⏱ 1 dk Okuma Süresi

0 36

Kendinle az konuştuğunda, başkalarına ne kadar bağlı ve hatta bağımlı olduğunu; onların onayına duyduğun ihtiyacı fark edersin.

Bence insan, kendi başına kaldığı kıymetli zamanları “yalnızlık” olarak değil; hamlaşıp pişmek, demlenmek için beklenen bir süreç olarak görmeli ve buna “inziva” demelidir.

Çünkü insan, kalabalıkların içinde kendini oyalayabilir ama kendini tanıyamaz. Sessizlikten kaçtıkça iç sesini susturur; iç ses sustukça da yönünü başkalarının işaretlerine bırakır. Zamanla neyi gerçekten istediğini değil, neyin onaylandığını önemser hâle gelir.

Oysa inziva, kaçış değil yüzleşmedir. Kendiyle baş başa kalan insan, eksiklerini de fazlalıklarını da görür. Bu bakış ilk başta rahatsız edicidir; fakat iyileştirici olan da tam olarak budur.

İnsan ancak kendine temas edebildiği yerde başkasına tutunma ihtiyacını azaltır. Kendine yetmeyi öğrenen biri, başkalarına yaslanmak zorunda kalmaz; sadece paylaşmayı seçer. Ve işte o zaman ilişkiler bir ihtiyaçtan değil, bir tercihten doğar

Daha Fazla Göster

Etiketler:

Önceki Makale

İNSAN, KENDİNE GEÇ KALAN BİR VARLIKTIR

Sonraki Makale

Acının Açtığı Kapı

Tepkiniz Nedir?

Beğendim

Harika!

Sevdim

Eğlenceli

Kızdım

Üzgün

Wow

Elif Hanne Çocukluğundan beri bulduğu her satıra tutunan, İnsanlardan nefesi daraldıkça kalem ve defterlerine sığınan, iç seslerin izini süren naçizane bir kalem.