Düşünce Notları: Kendini Anlamak

Çoğu zaman başkalarının bizi anlamasını bekliyoruz. Kendimizi tam olarak anlamadığımız hâlde, birilerinin bizi çözmesini istiyoruz. Bu beklenti de ister istemez yoruyor insanı. Çünkü anlaşılmayı beklerken, kendi içimizle aramıza mesafe koyuyoruz.

Aslında iş biraz da bizde bitiyor. Kendimizi anlamaya başladığımızda, kendi içimizde yetebildiğimizi fark ettiğimizde, başkalarına duyduğumuz ihtiyaç da yer değiştiriyor. Bu, kimseye ihtiyaç duymamak değil; ama kimseye tutunmak zorunda kalmamak. Aradaki fark önemli.

“Beni bırakma, beni senden başka anlayan yok” cümlesini bir kez de olsa ya duymuşuzdur ya da söylemişizdir. O anlarda gerçekten anlaşılmak istiyoruz belki ama çoğu zaman asıl eksik olan şey bu değil. Asıl eksik olan, kendimize güvenerek bir yerde durabilmek. Başkasına yaslanmadan önce, kendimize yaslanabilmek.

Anlaşılmak, başkasından başlamıyor. Önce insanın kendisiyle kurduğu bağda şekilleniyor. Kendini anladığında, başkalarının seni nasıl gördüğü eskisi kadar ağır gelmiyor. Çünkü artık tutunduğun yer, biraz daha sağlam oluyor.

Kendimizi anlamaya başladığımızda, ilişkiler de farklı bir boyut kazanıyor. Artık karşımızdaki kişiyi “bana ne veriyor, beni ne kadar anlıyor” gözüyle ölçmüyoruz. Çünkü zaten kendi içimizde bir yerden güç buluyoruz. Bu, ilişkileri soğuk yapmıyor; aksine daha doğal, daha dengeli hâle getiriyor. İnsan, kendi eksiklerini tamamlamak için değil, paylaşmak için yan yana olabiliyor.