KADINLARDAN DÜNYAYA!.. ORDA MISINIZ?

Tarihin başlangıcından, günümüz insanının karmaşa dolu hayat meşgalesine kadar uzanan yolculukta, her daim en zor rolleri kadınlar üstlenmiştir. Bulmacanın sağında, solunda, sağ baştan, sol alta kadar her hücresinde kadın yer alır. Kadınların sağ salim çıkmaya çabaladığı en hakikatli mücadelenin adıdır  bu. Var olmak ya da yok olmak .Var iken de zor , yok iken de .. Var iken kadın her şey, yok iken ise kadınsız her şey, hiç bir şey.. Varı var eden ,yoku yoklukta boğan  kadın.. Üzerinde taşıdığı rozetlerle her bir adımda, bir basamak daha göğe yükselir gibi koşmaya devam eden kadınlar, kadınlarımız.. Bir anneye evlat, bir evlada anne ,kocaya eş, abiye kız kardeş, kardeşe abla, yeğene hala ya da teyze, okulda veli, işte patron, hastanede doktor ,adliyede avukat ,şantiyede mühendis, bankada memur,  alışverişte bir çılgın.. Ne ile itham edilirse, sadece ondan ibaret olduğuna inandırılan yüce yürekli gönül semazeni..

Süregelen yüzyılda, özellikle bizim coğrafyada, kadınların kimlik telaşı, içsel hezeyana uğramaya mahkum gibi duruyor. Doğumla başlayan kadın kimliği arayışı, bazen engellemeler, bazen bastırılmışlıklar, bazen de mecburiyetler dâhilinde maalesef bir ömür devam eden açık bir yaraya dönüşüyor. Her ortam, her yeni insan, her yeni çevre ya da her yeni durum yaraya bir tuz daha basıyor sanki. Gelinen noktada, sevgisini bile dile getirmeye çekinen, dünyaya kadın olarak gelmenin çilekeşlikle bir tutulduğu bir çevrede yetişmek neredeyse çoğu kadınımız için  kaçınılmaz bir kader haline gelmiş..

Kadınlarımızın annelikle beraber evrildiği en keskin viraj ise, genellikle rollerini en çok sorguladıkları döneme isabet ediyor. Özgürlük naraları atarak, kendini bulma macerasına kafa yordukları, en biçimsiz yorgunlukların, en temaşa huzursuzlukların göbeğinde dans ediyor olmaları hep bundan… Kozasından çıkmak üzere olan bir ipek böceğinin heyecanı ile sarıp sarmaladığı kabuğunu kırıp kelebeğe dönüşürken çektiği ızdırâbın bilinmiyor oluşu da hep bundan..Farkedilmeden, farkettirmeden yapılan fedakarlıkların ya da adına fedakarlık dediğimiz can çekişen arayışların acı faturası.. Kadın olmadan önce ,insan olduğunun unutulduğu sokaklardan, aydınlığa çıkmaya çalışan üşümüş ayaklarla, şaşkın ,umutsuz, biçâre kadınlarımız..

O halde soruyorum size: Candan öte can parçası kadınlarımız eşine altın varaklı tepsilerde kahve sunumu mu yapmalı? İlgi bekleyen yavrusuyla oyun mu oynamalı?  Uyku saati gelen bebeğini mi uyutmalı? Ocakta kaynayan kuru fasulye, banyoda kirliler, ütü bekleyen gömlekler, almış başını giden bir  göbek, saçlar boyasız, surat beş karış, tırnaklar törpüsüz, okula giden büyük oğlana  beslenme, arabanın biten benzini, market alışverişi gibi binlerce olasılık da cabası..Yalnızlıkla oyaladığımız, özgürlük peşinde koşturduğumuz, kendi kimliğiyle kavgaya tutuşturduğumuz  kadınlarımız ve arkalarında bıraktıkları koca bir hayat hayali, hayali bir hayat. Kafası hep karışık , ruhu hep kayıp, bedeni buz kalıbı..

Lakin ne demiştik? Yol nereye, kadınlarımız, yolun en ucuna, çıkmaz köşesinden taaaaaa en başına.. Masal buya, o harika kadınlarımızın heybesinde, hep isyan, hep olağandışı fikirler, hep iyiye olan tutku, kötüye olan nefret, hep umuda özlem.. Onlar için yolculuk hiç bitmedi, bitmeyecek, inadına devam ediyor. Yol uzun, yolculuk zor ama  vazgeçilmez. Peki ya sen! Yolda mısın? Yolcu musun? Yolumuza çıkan mısın? Yolumuzdan döndüren misin? Yolumuza yoldaş mısın? Söyle bakalım sen bir kadından doğan, kadına nereden bakansın?