İRADE İLE YAZGI ARASINDA ASKIDA KALAN HAYAT

İnsan, varoluşunun anlamını çoğu zaman yanlış bir yerde arar.

Arayışını niyete yükler; adımı erteler.

Dilekleri çoğaltır, girişimi azaltır.

Sonra da gerçekleşmeyen her ihtimali “kader” adı altında mühürler.

Oysa kader, insanın eylemsizliğine verilmiş bir ruhsat değildir.

Kader, iradenin askıya alındığı bir bekleme salonu da değildir.

İnsana bahşedilen akıl, yalnızca düşünmek için değil;

düşüncenin yükünü taşımak, bedelini ödemek ve yola koyulmak içindir.

Yaratıcıdan talep ederiz; bu talep insani bir yöneliştir.

Fakat talep, gayretle tamamlanmadığında dua, insanın kendi ataletini kutsallaştırdığı bir dile dönüşür.

Zira istemek, sorumluluğu devretmek değildir.

İrade, insana tevdi edilmiş bir emanettir.

“İstedim, olmadı” diyen insanın çoğu zaman eksik bıraktığı şudur:

Denemedim.

Risk almadım.

Konforumun sınırlarını zorlamadım.

Sonucu yaşanmamış bir ihtimale bağlamak, yenilgiyi kadere havale etmek, kişinin kendi payına düşen sorumluluktan kaçışıdır.

Oysa denemeden hüküm vermek, hayatı hiç yaşanmamış ihtimallerle yargılamaktır.

Teslimiyet, bekleyişte değil; yürüyüştedir.

Çaba göstermeden tevekkülden söz etmek, tohumu toprağa atmadan mahsul beklemektir.

İnsan, yürürken yanılır; yanıldıkça öğrenir.

Kader, bu yürüyüşün içinden doğar.

Belki de insanın en büyük yanılgısı şudur:

Mucizeyi dışarıdan bekler,oysa mucize, içeride başlayan bir harekettir.