Görmediğimiz Savaş

Belki bugün metroda yanından geçtiğin, belki dün göz göze geldiğin biri.
Bir zamanlar senin gibi gülen bir insandı.

Şimdi ise karanlığa tutunan bir el.
Ve o el, hiç tanımadığı birinden gelecek küçük bir umuda muhtaç.

Her Bağımlının Bir Adı Var. Bir Hikâyesi. Bir Canı.
Kimse bir sabah “Bağımlı olayım.” diye uyanmaz.
Önce korkular gelir, sonra yalnızlık, sonra bir kaçış yolu.

Ama biz ne yapıyoruz?
“Kendisi istedi.” deyip sırt dönüyoruz.
Oysa bağımlılık bir seçim değil, sessiz bir çığlık.

Suç Değil, Savaş!
Onlar her gün ölümle pazarlık yapıyor.
Her sabah “Bugün bırakacağım.” diye uyanıp
her gece aynı karanlığa yenilebiliyorlar.

Ve biz..
Bir insanı hatalarıyla değil, mücadele ettiği karanlıkla yargılamalıyız.

Bir kapı açıldığında, bir söz söylendiğinde, bir el uzatıldığında.

Bir hayat yeniden yazılıyor.

“Sen yaparsın, ben buradayım.”
Bu cümle bazen en güçlü ilaçtır.

Sonra Ne Oluyor Biliyor Musun?
Bir baba kızının gözlerine yeniden bakabiliyor.
Bir anne elindeki kahveyi bırakmadan titremiyor artık.
Bir genç, kaybolmuş hayallerini tekrar buluyor.

Ve onlar sadece kazanılan hayatlar değil;
toplumun geri kazandığı umutlar.

Şimdi Soru Sana:
Bir gün bir insana hayat vermek ister misin?
Belki o insan! Yanından az önce geçtiğin kişidir. 

Son Söz
Toplumsal dramlar yalnızca izlenmek için değil, değişmek için vardır. Bağımlılıkla yaşayan bireyleri dışlamak yerine, toplumun sarılıp iyileştirdiği hikâyeler yazmak bizim elimizde.
Çünkü kimse karanlıkta bırakılmayı hak etmiyor.....