Daha iyi değil mi?

"Yine de bir şeyi sevebilmek hiçbir şeyi sevememekten, birini sevebilmek hiç kimseyi sevememekten iyidir; işte buradayım, bu dünyada yaşıyorum ve bir anlığına bile keşke yaşamasaydım demiyorum. Bu da bir armağan, bir lütuf değil mi, çok önemli bir şey sayılmaz mı?"

-Sally Rooney, "Güzel Dünya, Neredesin?"

Yaşadıklarımız bu alıntıyı okuduğumuzda bize hissettirdiği şeylerle varlığını kanıtlıyormuş gibi geliyor bana. Bakıldığında çok depresif, memnuniyetsiz ve mutsuz görünürken, kendi düşüncelerimin yarattığı kara delikler içinde kaybolmamaya çalışırken bile en azından buradaydım diyorum. Devam etmeye gücümün kalmadığı, güneşin günümü kararttığı ve belki de "artık yaşamak istemiyorum" dediğim zamanlarda bile asıl istediğimin bu olmadığını fark ediyorum.

Pişmanlıklar içinde geçen günler, yaşanamayan duygular ve kırılan hayaller kimsenin mutluluğu ararken hayatta karşılaşılmak istediği hisler değildir. Fakat bunun çözümü tüm bu hissedilenleri, yaşananları ve yaşanacakları, tüm ihtimallerimizi çöpe atmak mıdır gerçekten?

Tüm bu çıkmazlarda bile aslında varız, buradayız. Çünkü "bir şeyler hissetmek, hiçbir şey hissedememekten iyidir".