BAZI YARALAR EN KALABALIK EVLERDE AÇILIR

Bazı insanlar ailesiz kalmaz ailesi varken yersiz kalır. Çocukluk çoğu zaman bir şefkat hikâyesi değil, insanın hangi boşluğa alışacağını öğrendiği bir provadır. Bazı evlerde sevgi vardır ama insana ayrılmış bir alan yoktur. Bakım vardır, düzen vardır, ses vardır ama temas yoktur. Çocuk doyurulur ama beslenmez, giydirilir ama sarılınmaz, konuşulur ama dinlenmez. Ve çok erken bir şey öğrenir Burası benim evim ama ben burada misafirim. Bu fark ediş bir anda olmaz; bakışlarda geç kalınır, cümleler eksik bırakılır, suskunluklar uzar. İnsan böyle evlerde var olmayı değil, rahatsız etmemeyi öğrenir. Varlığı sessizleşir, yokluğu fark edilmez olur. Toplum buna nankörlük der ama bu nankörlük değil, sevgiyle karıştırılmış bir boşluğun adını koyabilmektir. Yanlış yerde büyüyen insan bunu yetişkinliğinde daha ağır hisseder çünkü çocukken katlanılan her eksiklik, yetişkinde bir kimlik çatlağına dönüşür. İnsan durup dururken yorulmaz, yanlış bir zeminde uzun süre ayakta kalmıştır. Kalabalıkta yalnız hissetmesi, sevgide temkinli olması, aidiyetten ürkmesi bundandır. En ağır yalnızlık boş bir evde değil, kalabalık bir sofrada öğrenilir. Bu insanlar geç kalmış değildir; çoğu kişiden erken uyanmışlardır. Geç kalanlar hâlâ normal sandıkları acıyı savunur, uyananlar ise şunu bilir Her bağ kutsal değildir, her çatı yuva değildir, her “biz” insanı kapsamaz. Bu fark ediş mutlu etmez ama insanı dürüstleştirir. Yanlış yerde büyümek kader değildir; ama orada kaldığını inkâr etmek bir tercihtir. Ve en zor cesaret, insanın kendine şunu söyleyebilmesidir Ben eksik değilim, sadece yanlış yerdeydim.