Kavramlar'ın Bize Öğrettiği Şeyler

Zahmetsiz rahmet olmaz,derlerdi eskiler.Bir erek,bir gâye,bir emel veya hayale ulaştıran şey o uğurda çaba sarf etmektir,tabi bu sanıldığı kadar kolay bir iş değildir, bunun için gösterilen fedakârlığın içinde zahmet dediğimiz bir kavram çıkıyor ortaya.Yemeği bile çiğnemeden yiyemiyoruz mesalâ.

Rahmet ve zahmet arapça kelimelerden oluşur.Arapça'daki RÂ harfinin üzerine nokta getirilince ZE'ye dönüşür,yani rahmet olur sana zahmet.Rahmet insanın içini ferahlatan bir kavram iken,zahmet insanı tembelliğe, karamsarlığa düşüren bir hâl alıyor.

Peki, gerçekten gayet kolay bir şekilde rahmete, huzura,maddî manevî zenginliklere ulaşmak mümkün müdür!

Zahmetsiz üniversite okumak,meslek sahibi olmak,para kazanmak,çoluk çocuk sahibi olmak,mutlu bir yuva kurmak,ev,araba almak,birilerinin yarasına merhem sürmek,hayır ve hasenât peşinden koşmak...

Sabırlı,iyimser,doğru,dürüst, başarılı,imanlı,ilim ve irfân sahibi bir insan olmak için bazı eleklerden geçmemiz gerekiyor: Acılar,açlık ve yokluklar, ayrılıklar, yorgunluklar,hastalıklar birer imtihandır ve her ne kadar sabretmemiz gerekiyorsa da çoğu kez içinde rahmet barındıran bu zahmet bazen bizi biz yapan değerlerimizden uzaklaştırabiliyor.Bu durum da aslında imtihanın bir parçasıdır,zira eğer dünya güllük gülistanlık olsaydı,imtihanın bir anlamı kalmazdı.Buraya kadar herşey tamam.Peki neden bazen altından çıkamayacağımız hissine kapılarak isyân ediyoruz!?

Bir sınav kağıdı düşünün, önünüze bırakıldı ve cevaplayın,denildi.Eğer ben yapmak istemiyorum deyip kâğıdı öğretmene bomboş verirseniz,o dersin sınavında ya başarı notunuz düşer ya da o öğretmenin dersinden kalırsınız.Seçim ve sonuç size bağlı,sizin eseriniz olacaktır.Aynen bunun gibi dünya imtihanları da bir emek,gayret gerektiriyor.Emek olmadan ekmek olmaz derler ya...Birşeyler elde etmek için mutlaka bir zahmet'in olması gerekir:Sabah işe veya okula saatinde gitmek için erken uyanmak gerekir,uykunun en tatlı geldiği anlar'da üzerindeki sıcacık battaniye'yi kenara atıp uyanmak,uykulu hâlde kalkıp yüzünü yakamak...

Yazın bunaltıcı sıcağın altında tarla sürmek,kışın yola çıkmak için aracı geceden çalıştırmak,ateşi yakarak motorun ısınmasını beklemek...Geceleri uykusuz kalarak iş veya okul ödevlerini hazırlamak,bir toplantıya,seminer veya konferansa gitmek için dakikalarca aynanın önünde durmak,giyinmek,süslenip püslenmek'te bir çeşit zahmet'tir.Peki özellikle iyi diye tabir edilen insanlar neden daha çok zahmetlerden sonra bir yere varabiliyor?

Ayet'ten biliyoruz ki:"Allah hiç kimseye taşıyamacağı yük vermez."(Amenerrasulü)

Peki bu zahmetler silsilesinden sadece bizim gibi insanlar mı geçiyor?

El cevap:En büyük zahmetleri peygâmber ve dostları çekmiştir.Burdan şunu çıkarabiliriz: Demek ki Allah en çok sevdiğine en çok sıkıntılar yaşatmış.Allah sabredenlerle beraberdir müjdesi bu zahmet'in uzun sürmemeyeceğini,kendisine rahmet olarak döneceğini bildirmiştir:"Onlara tek bir söz vardır,hadi cennetime girin."Burdan şunu anlıyoruz,demekki bu imtihanlar biz insanlara eziyet ve zahmet olsun diye değil,olgunlaşıp kemâle ererek Allah'ın rızasını kazanmak ve nihayetinde sonu cennet olan bir mükâfata kavuşmak içinmiş.Bu müjdeye nâil olmak için üzerimize düşen vazifeleri yerine getirmek,sabretmek,şükretmek,inançla,azimle mücadele ve mücahede etmektir.Bu güzel hasletleri kazanır koruyabilirsek eğer bizleri sonsuz bir rahmet bekliyor,demektir.İnsanlık varolduğu günden beri zahmet çekmeden bir şeyler elde edememiştir,buna peygâmberler dahil.İnsanlık olarak bize düşen zahmet'in derecesi ne olursa olsun rahmetin kapısını sürekli çalmaktır.O rahmet ise eninde sonunda bize kapısını açıp buyur diyecektir.Yeterki umut'la o rahmetin tecelligâhını unutmayalım ve izinde yürüyelim.

Ve yine eskiler,Bu da Geçer ya Hû!der,öyle avuturlardı kendilerini.Emin ol hiçbir şey sonsuza kadar canınızı sıkmayacak,yüreğini yaralamayacak.

Unutmayın,zor ve zahmetli günler insanın gerçek kalitesini ortaya çıkarır.

Emin olun,bu zahmetli günler de geçecek tıpkı diğerleri gibi.Az önce alıp verdiğimiz nefes gibi...

Ne mutlu o insana ki gülü dikeniyle sevebilsin!

Ne mutlu o insana ki kahrın da hoş lütfun da diyebilsin

Güzel yüreğine son bir söz: Hiçbirimiz kalıcı değiliz,ama kalıcı dertler biriktiriyoruz!.

Sevgi, iyilik ve umut'la....

Abdulaziz ADAKAN