Kapıyı Tırmalayan Özlem

Gitmez ileriye kırık kadehlerde vazgeçişler.  

Gözyaşları tutuşur, yeryüzü acı dolu bir kadeh.  

Gül ne, aşk nedir; her uçurum bir boşluğa gebe.  

Gidiyorum, gitmek tek bir eylem yürüyüşü.  

Kefene sığmaz asla merhamet gülüşü.  

Duyabilene çok güzel sevda kuşunun ötüşü.  

Gökyüzünden nağmeler, gözyaşından inciler.  

Bir sebep ister, sebepsiz tüm gitmeler.  

Ecel kendini unutturmaz, ardın sıra düşmeler.  

Arınmıyor dünya, arınmıyor dört duvar.  

Ben eksiğim, sen tamam; kör kuyu zindan.  

Gölgeler çırılçıplak, zarar ziyan zamana yazık.  

Bir şehrin suskunluğu, çığlık yangın.  

Zakkum kokusunda firari yaralar şaşkın.  

Hüzün çökmüş hayata, küskün gönül dargın.  

Dilsiz olmayan bakış, ne ferman döker.  

Yırtılması gereken perdeler, geceye dost.  

Sonsuza akar, bir ömre sığmaz duygular.  

Zifiri gül, fani rüzgar kapıyı tırmalayan özlem.  

Kıyıyı kaybetmiş, gökyüzüne sitemkar erimem.  

Küçük bir melek, avuç içinde inanç asla ölmem.  

Kırıntılarla beslenir, büyüsü büyük kendi umut.  

Zerresi deryaya bedel, avuntu hüsran çöküş.  

Bir hikaye, merhamet dilenir bu mutsuz son.

Sinan Bayram