Teninin kokusu, rüzgarda bir esinti.

Her anışında içimde bir yangın başlar,

Sevmek ne zormuş, özlemle karışınca.

Uzak şehirlerde yankılanır sesin,

Her yıldız, bir damla gözyaşı sanki.

Sensiz geçen geceler, uykusuz ve derin,

Bir özlem ki, kalbimi ince ince sızlatır.

Elini tutmak, saçını okşamak,

En büyük arzum, en tatlı hayalim.

Her nefesimde adın gizli, her atışımda,

Sana kavuşmak, bitmeyen bir özlemin hali.

Hatıralar bir film şeridi gibi gözümde,

Gülüşün, dokunuşun, her anın taptaze.

Sevdan bir meşale, aydınlatır yolumu,

Özlemim bir denge, sensizliğin acı lezzeti.

Sabırla beklerim, döneceğin günü,

Her gün biraz daha büyür bu özlem.

Sensiz geçen her an, bir asır sanki,

Sevmek ne güzel, özlemek ne derin bir elem.

Sinan Bayram 

Her bakışın, binlerce şiire denk.

Aşkınla tutuşan bu deli gönlüm,

Sende buldu en derin, en özel rengi.

Bir nehir gibi çağlar içimde sevgin,

Durdurulamayan, coşkulu bir akış.

Her damlasında yeniden dirilişim,

Sensiz geçen anlar, bir boşluk, bir yıkılış.

Dokunduğun her yer cennete döner,

Nefesin, en taze baharın müjdesi.

Aşkınla yanan bu kalp, asla sönmez,

Sen benim var oluşumun en büyük gayesi.

Bazen bir fırtına, bazen dingin bir liman,

Aşkımız, zamana meydan okuyan bir destan.

Her zorlukta daha da güçlenen bağımız,

Seninle olmak, en saf, en kutsal armağan.

Umutlarım seninle yeşerir yeniden,

Korkularım sensizlikle yok olur birden.

Seninle bütünleştim, seninle ben oldum,

Sevmek seninle, aşkın ta kendisi oldum.

Sinan Bayram 

Gülüşünde, baharın neşesini tattım.

Her dokunuşunda içimde bir çiçek açtı,

Sana adadım bu ömrü, hiç pişman olmadım.

Ruhumda bir yankı, kalbimde bir şarkısın,

En ücra köşelere sinen en tatlı sızısın.

Sensiz geçen her an, eksik bir nefes gibi,

Var olduğun her yer, benim cennetim.

Bazen bir fırtına, bazen dingin bir deniz,

Sevmek seninle, bitmeyen bir mucize.

Kırık kalpleri onaran, umutları yeşerten,

En büyük servetimsin, en derin hissimsin.

Zaman aksın gitsin, mevsimler değişsin,

Bu sevda baki kalsın, hiç eksilmesin.

Sana sığındım, limanım oldun benim,

Sevmek seninle, yeniden doğmaktır.

Bir bahar dalında çiçek, bir ılık ah.

Kalbimde fısıldar adın sessizce,

Sevda, bir ömürlük yangın hecesinde.

Rüzgâr taşır kokunu dağlar ötesine,

Gökkuşağı kıskanır gözlerinin rengini.

Bir gülüşünle başlar dünyanın dönüşü,

Senle tamamlanır her yarım öykü.

Ay bile sönük kalır sen geçerken yoldan,

Yıldızlar düşer bir bir, hayran bakar soldan.

Sevda dedim, bir nehirdir, çağlar içimde,

Sen bir bahar, ben dalında çiçek gergefinde.

Ne kış susturur bu aşkı, ne zaman eskir,

Kalbim seninle atar, başka yol bilmez.

Sevda bir destandır, yazılır göklerde,

Senle başlar, senle biter her güzel gerçek.

Sinan Bayram 

Henüz dokunmamış yalan rüzgârı.

Kalbinde açan o ilk gonca gülün,

Safiyetle örülü sevgi ağları.

​Düşlerinde rengârenk kelebek uçar,

Kirlenmemiş masumiyet dudağında.

Dünyanın acısından habersiz yaşar,

Bir iyileşme umudu var bakışında.

​İhanet bilmez hiç, kin nedir tanımaz,

Her insana şartsız güvenir inceden.

Bazen bir tebessüm, bazen sitem çıkar,

Bütün benliğiyle yaşar en derinden.

​Zaman akar gider, bazen de kirletir,

Yine de bir köşede saklı masumiyet.

İçimizde yankılanan o narin ses,

Hayata umut veren sonsuz bir kuvvet.

Sinan Bayram 

Ama ısıtmaz içini, dokunmaz yarına.

Ayna bile tanımaz yüzünü artık,

Sen kimsin? Kimse. Çünkü olmak zor bir karar.

​Doğmadın bir anlamla, verilmedi bir çerçeve,

Ne Tanrı çizdi seni ne de kaderin bir haritası var.

Sen inşa ettin kendini çığlık çığlığa,

Her adımın, bir hiçliğe karşı dik durma savaşı.

​Varlık... Var mıdır gerçekten?

Yokluk daha tanıdık değil mi insana?

Her düşünce bir kurşun gibi bilince saplanır,

“Ben neyim?” diye sorarsın, yanıt: Kanayan bir yara.

​Özgürsün, evet; ama bu ne demek?

Bir uçurumun kenarında gözlerini açmak...

Her kararın, bir ip daha koparır ayaklarının altından;

Kendi celladınsın, hem de kendi kurbanın.

​Bakışlar...

Başkasının gözünde donarsın bir heykel gibi,

Sen artık sen değilsin, başkasının zihnindeki “şey”sin.

Ve içinden bir ses çığlık atar: “Ben yaşamak istiyorum kendimce!”

​Ama nasıl?

Dünyada yerin yoksa kendi yerini yaratmak gerek.

Ve bu, ellerinle kazdığın bir mezara benzer;

İçine gömersin eski seni, her gün yeniden.

​“Korkma,” diyor Sartre,

“Sadece senin yükün bu sonsuz özgürlük.”

Ama unutma:

Ya sahici yaşarsın bu sancıyı

Ya da yalanlarla boğarsın kendi gerçeğini.

​Sinan Bayram

Ama akıl sorar: “Bu düzen neden var?”

Einstein der ki: “Merak en saf güçtür.”

Sorularla başlar bilgiye yolculuk.

​Zaman akmaz tek bir çizgide hep,

Görecelidir her şey, yerle birlikte hareket.

Mutlaklık sanılan nice inanç çöker,

Işıkla yarışır düşünce, gerçeği söker.

​“Tanrı zar atmaz.” dedi sessizce,

Evren düzendir, rastgele değil hiçbir hece.

Bilimle ararız yasayı, özü,

Ama kalpte de vardır hakikatin gözü.

​Aklı kullanalım, evet, sonuna kadar,

Ama unutma: Vicdan da yol gösteren bir karar.

Atomu parçaladık, güç elimizde,

Peki ya sevgiyi, barışı kurduk mu içimizde?

​Einstein inanırdı basitliğe,

“Her şeyi olabildiğince sade anlat.” derdi hep.

Çünkü büyük zihinler gösterişte değil,

Anlamı bulur sessizlikte, derin düşüncede.

​Sinan Bayram

Sessizlik yankılandı içimde.

Evrenin kalbi mi attı,

Yoksa ben miydim titreşen?

​Sonsuzluk ne kadar yakın,

Bir nefes kadar bazen...

Ama tutamazsın elinden,

Çünkü zamanı yok tutulanın.

​Kendime sordum: “Kimim ben?”

Bir düş müyüm Tanrı’nın gözünde,

Yoksa düş görenin kendisi mi

Gölgeye vuran gerçekte?

​Taşlara yazılmış sözler okudum,

Hepsi farklı, hepsi aynı.

Bilgelik bazen bir çocuğun gözünde,

Bazen unutulmuş bir yalan gibi saklı.

​Ve sonunda anladım,

Yanıtlar yok sorularda bile.

Yolculukmuş asıl sır,

Adımlarda büyür hakikatle.

​Sinan Bayram

Gözlerinle başlar her güzel gerçek.

Bir bakışın yeter, dünya susar,

Kalbim seninle sonsuza uzar.

​Rüzgâr taşır adını, fısıldar geceye,

Yüreğim tutsak, bir tek senin gerçeğine.

Dokunsam hayaline, erir mi mesafeler?

Aşk, sensiz anlarda bile hep benimle.

​Göğsümde bir ateş, sönmez, yanar,

Sen bir uzak deniz, ben dalgalarında...

Her nefeste seni çekerim içime,

Aşk, ruhumun en güzel ezgisi.

​Kelimeler yetmez, anlatamaz bu hâli,

Sen bir şiir, ben onun kayıp mısrası.

Gözlerinle başlar, gözlerinle biter,

Aşk, kalbin sonsuzlukta atan bir ritmi. 

​Sinan Bayram

Çünkü önce vardır, sonra kendini çizer.

Yoktur doğuştan yazılmış bir kader,

Sen yazarsın özünü, her yeni seher.

​Tanrı sustu, boşluk kaldı geriye,

Özgürlük düştü insanın eline.

Ama bu özgürlük, ağır bir yük,

Sorumlulukla dolu her yeni hüküm.

​“Cehennem başkalarıdır.” dedi Sartre,

Bakışlarla şekillenir iç dünyan da.

Kendin olamazsın başkası bakarken,

O gözler seni bir nesneye çekerken.

​Öz, varlıktan sonra gelir, unutma,

Hayatın anlamı yoktur doğuştan sana.

Anlamı sen vereceksin her eyleminde,

Her seçimin yankı bulur evrende.

​Kaçamazsın seçimden, nötr kalamazsın,

Susmak da bir seçimdir, unutma sakın.

Eylemle var olur insan bu dünyada,

Pasif kalmak bile bağlar seni karara.

​Varoluş, bir meydan okuma aslında,

Kendine karşı duruş, bilinçle baş başa.

Ya sahici yaşarsın bu kısa yolu

Ya da savrulursun başkalarının doğrularında.

​Sinan Bayram

Sessizlikle örülmüş bir zaman diliminde.

Sorular var içimde, kimliksiz ve sonsuz;

Cevaplar suskun, tıpkı gece gibi derin.

​Güneş bile sorgular bazen doğuşunu:

“Ben neden her gün yeniden yanmalıyım?”

Gökyüzü sorar buluta:

“Sen geçiciysen ben nasıl kalıcıyım?”

​Varlık bir yankı mı, yokluk bir yansıma?

​"Ben" dediğim şey ben miyim gerçekten?

Kime ait bu gözler, bu yürüyüş, bu düş?

Kendimi ararken her yerde evrenle çarpıştım.

​Zaman bir nehir değil,

O bir sessizlik biçimi.

Akmaz, sürükler bizi;

Ama nereye?

​Düşüncelerim yıldızsız bir geceye benziyor;

Karanlık ama sonsuz ihtimallerle dolu.

Ve belki de hakikat,

Yalnızca iyi sorulmuş bir soruda saklı.

Sinan Bayram

Akıl cebinde durur, kullanmaz çoğunlukla.

Aziz Nesin der ki: “%90 yetmez bazen,

Cahillik kol gezer, sarar dört bir yandan.”

​“Sorma” derler, “sus” derler, boyun eğmeye çağırır;

Oysa soru sormakla başlar insanlık onuru.

Gülmek bir direniştir, alaya almak da bir yol;

Mizahla vurur gerçek, düşler yıkılır bir solukta.

​Boşa yaşamak kolaydır, düşünmeden geçer gün;

Ama zor olan sorgulamak, hesap sormaktır dün.

Kendi kendine yetmeyen, başkasına kul olur;

Aklı başkasına kiraya veren, zincire vurulur.

​Dinle, ey halkım, diyor satır aralarında;

İnançla kandırılan, çıkarla susan bir yığın var aramızda.

Cehalet kutsanırsa aydınlık neylesin?

Kalem kırılırsa yalanlar söylesin mi dilin?

​Aziz Nesin gülerek anlattı acıyı,

Çünkü gülmek, bazen ağlamaktan daha gerçekti.

Bir tebessümle yıktı nice maskeyi;

Gerçeği gösterdi, eğmeden, bükmeden söylemeyi bildi.

Sinan Bayram 

Sorar kendine: "Ben kimim, neredeyim?"

Bir rüzgâr geçer özün içinden,

Sessizliğin diliyle konuşur evren.

Gökte bir sonsuzluk salınır ince,

Ne varsa olur, oldurur düşünce.

Bir damla akıl, deniz misali,

Varlıkla hiçlik arasında salınır hali.

Taş bile düşünür belki bir an,

Var olmak mı zor, yok olmak mı yalan?

Gölgeler uzar, güneş eğilir,

Hakikat yavaşça içimize eğilir.

Bir adım atarsın, yol seni seçer,

Benlik dediğin, yansımadan geçer.

Sorular büyür, cevaplar donar,

Varlıkla hiçlik bir aynada sunar.

Ve şiir…

Belki de varoluşun gözyaşıdır,

Bir ruhun sonsuzlukla bakışmasıdır.

Sinan Bayram 

"Ne kalır benden geriye zamanla?"

Rüzgâr bile susar o anda,

Bir çiçeğin soluşunda saklı yanıtlar.

Toprak bekler, sabırla, sessiz,

Ne hüküm sürer, ne direnç iz bırakır.

Her can, kendi sonuna yürür usulca,

Sonsuzluk bir kapı, aralanır karanlıkta.

Ölüm, bir yok oluş değil belki,

Bir dönüş mü sadece, başka bir bilince?

Kim bilir, belki de uyanış,

Beden susar, ruh konuşur geceyle yarış.

Yaşamak, ertelemek midir ölümü?

Yoksa her nefes bir adım mıdır sona?

Göz kapanınca açılır mı perde,

Kendi hakikatimize mi döneriz yeniden?

Dost olur bazen ölüm insana,

Ağrısız, zamansız bir kabullenişle.

Bir iç çekiş gibi hafif,

Bir veda gibi ağır ama nihayetle saf.

Ve biz,

Ölümü yaşarken taşırız içimizde,

Hayat, o yüzden bu kadar derindir belki de.

Sinan Bayram 

Aynaya baktı: “Ben kimim?” dedi.

Ne ten tanıdı kendini ne de göz,

Bir bakış vardı bakışın içinde giz.

​Bir iç ses çaldı sonsuzluktan:

“Bilincin var mı yoksa rüya mı bu an?”

Sorular büyüdü zihnin kıvrımında,

Gerçek ile hayal çözüldü aynı anda.

​Düşünmek…

Bir varlık işareti mi yoksa bir yük mü?

Hangi düşünce kendi kaynağını bilir ki?

Bir an olur, susar akıl,

Ve o anda duyar kendini bilinç, çıplak bir ışık gibi.

​Ben mi düşlüyorum evreni,

Yoksa evren mi düşlüyor beni?

Bilinç, bir öz mü yoksa bir yanılgı,

Kendini kendinden örmüş bir yanılsama mı?

​Her 'ben' diyen kimdir aslında?

Gövdede yankı, ruhta iz midir sadece?

Sonsuz aynalarda çoğalan bir benlik,

Her bakışta kendine yabancı, her an kendine tanıdık…

​Ve belki de

Bilinç, tek gerçektir varlığın içinde,

Her şey geçer, o kalır —

Adını koyamasan da hissedersin derinde.

Sinan Bayram 

Dünya vardı ama ben yoktum içinde.

Göz açınca bir soru düştü içime:

"Niçin buradayım, neden ben, neden şimdi?"

Yollar uzar, yön vermez kendine,

Varlık, bir haritasız seyir gibi.

Seçmekle başlar insan olmaya,

Özgürlük, ağır bir yük gibi omuzda.

Hiçlik bakar bazen sessizce,

Bir aynadır varlık, karşısında kendi boşluğum.

Her adımım, anlam kazandırır adımıma, 

Yani ben, olurum kendi yaratıcım.

Tanrı susar çoğu zaman,

Ve bu suskunlukta doğar, isyan da dua da.

Yaşam, bir çizgi değil bir soru işareti,

Ve cevapsızlık bile, bir cevaptır bazen.

Kendimi ararken unuturum kendimi,

Bulduğum her şey, bir yansıma yalnızca.

Ama her soruş, biraz daha var eder beni,

Çünkü anlam aramak, anlamın ta kendisi.

Ve belki de var olmak,

Bir cevaptan çok, bir sorunun kendisidir:

“Sen kimsin?” der hayat,

Ben de yaşayıp cevap olmaya çalışırım…

Sinan Bayram 

Ama sormadan yürüyorsam, özgür müyüm?

Bir seçim yaparken bin gölge varken,

Gerçekten ben mi seçiyorum, kimim?

Özgürlük, bir boşluk belki,

Korkutan o sonsuz “yapabilirim” hali.

Sorumlulukla el ele gezen bir yalnızlık,

Her kararın yankısı sadece bana ait.

"Ol!" der hayat,

Ama kim için, neye göre?

Kurallar çizilmiş, harfler dizilmiş,

Ben hangisini silip, kendi kelimemi yazacağım?

Yol varsa, çizilmişse önceden,

Yolcu ne kadar özgürdür yürürken?

Ama yol yoksa da çetin,

Çünkü o zaman da yol olmak gerekir kendin.

Benliğimle savaşır bazen iradem,

Tutunduğum her fikir bir zincir mi yoksa kanat mı?

Kurtulmak için neyin dışına çıkmalı,

Düzenin mi, arzunun mu, yoksa bizzat kendimin?

Ve özgürlük…

Belki sadece “evet” demek değildir hayata,

Bazen haykırmaktır "hayır!" tam ortasında alışkanlıkların.

İşte o zaman başlar gerçek varoluş,

İradeyle çizilen ilk adımda,

Ve insan,

İlk kez kendi olur. 

Kendi yazdığı kaderin tanığı,

Ve tek sorumlusu…

Yalnızlığım, ince bir tel gibi titrer.

Bir yıldız düşer sensiz göğüme,

Ah, hangi düş gerçek, hangisi bekler?

Gözlerin bir zamanlar limandı,

Sığınırdım dalgalar kırıldıkça.

Şimdi o gözlerde ben yokum artık,

Bir yabancı gibiyim her bakışta.

Bir şiir olurken sessizliğimde,

Rüzgâr seni fısıldar her kuytuda.

Bir adım gelsen, dağılır geceler,

Ama sen yoksun, sadece uzağımda.

Dudaklarımda yarım bir dua gibi

Adın, hem kutsal hem yasaklı...

Kalbim bir kırık saate benzer artık;

Sadece seni gösterir, hep aynı anı. 

Sinan Bayram 

Rüzgârda biriken eski zaman. 

Kalbimde bir sızı, bir yudum hüzün,

Yine adını anıyor her liman.

Gökyüzü mor, bulutlar yorgun,

Bir gülüşün düşer ansızın içime.

Sana söylenmemiş binlerce söz, 

Düğümlenir gecenin sessizliğine.

Sen gittin, mevsim kaldı aramızda,

Bir çiçeğin soluşu gibi eksildim.

Zamanla unuturum sandım ama, 

Her hatıranda yeniden dirildim.

Ne yeminler ettim susmaya dair,

Ne de gözyaşları yetti silmeye...

Bir şarkı gibi kaldın dudaklarımda,

Hiç söyleyemediğim, hep içime.

Sinan Bayram 

İzini silemem eski masallardan.

Bir gülüş bıraktın, kaldı dudaklarda,

Adını fısıldar rüzgâr yaprakta.

Hasretin çökerken geceye her gün,

Gözlerini ararım yıldızda, dargın.

Bir zaman sarardım sana düş gibi,

Şimdi ben kaldım tek, suskun, biçare.

Yüreğim kırılmış cam gibi yerde,

Toplayıp saramam ellerim nerede?

Bir sesin gerek ki geçsin içimden,

Sussun bu sızılar, dinsin kalbimden.

Sinan Bayram 

Şimdi her mevsimde eksik bir yanım.

Adını andıkça yüreğim ağlar,

Söyle, hangi aşkla geçer bu zaman?

Gözlerin denizdi, ben kıyı oldum,

Dalgalar vurdukça sustum, kabullendim.

Sen gitmekle kaldın, ben senle doldum,

Bir senden geçemedim, bir kendimden.

Geceleri örttüm, üstüne usulca,

Rüyalarla konuştum, duymadın beni.

Bir şiir oldun da düştün her mısraya,

Kim okusa, içinde arar seni.

Sinan Bayram 

Solve desin gece, dağılsın benlik.

Sil göğsümden sahte her anlamı,

Kalsın özüm; çıplak, suskun ve gerçek.

Kır aynaları, un ufak et sureti,

Her parça sussun, her şekil unutsun.

Rüzgâr savursun dünün hikmetini,

Benliğim boşlukla dostça buluşsun.

Ama sonra, ey kadim nefes,

Topla küllerimi yeni bir yasa ile.

Coagula çağırır şimdi sessiz,

Birlik doğar karşıtın terazisinde.

Zıtlar döner tek hakikate,

Eril ve dişil bir noktada kesişir.

Geceyle gündüz aynı ruhta,

Çözülüp birlenen her şey dönüşür.

Bir damla altın kalır geriye,

Ne madde tamdır ne ruh yalnız.

Simyacı güler, bakar derine:

Çöz ki birleş, yok ol ki var kalasın.

Sinan Bayram 

Hâlâ... 

Sesin yankılanır boş sokaklarda.

Gidişinle soldu içimin rengi,

Bir mevsim eksildi tüm zamanlarda.

Geceler uzarken sensizliğe doğru,

Bir yıldız sönerken kalbimden düşer.

Anılar, yavaşça örter üstümü,

Ve her gece bir şiir gibi biter.

Ne senden geçebildim, ne kendimden,

Kalbim, adını hâlâ fısıldıyor.

Unutmak dedikleri uzak masal,

Bazı aşklar ömüre kazılıyor.

Sinan Bayram 

Zaman bir ırmaksa akıp nereye?

Kendi suretime dokunsam usulca,

Dağılır mı benlik aynada diye?

​Sessizlik konuşur, sözler sustuğunda,

Varlıkla yokluk düşer aynı yola.

Bir an, bir sonsuzluk, tam ortasında

Salınır bilinç, varoluş boğazında. 

​Ne geçmiş tutar elimi ne gelecek,

An, çırılçıplak bir hakikat gibi.

Tanrı susmuşsa kim yanıt verecek?

Sorularla örerim benliğimi.

​Kendimi ararken kendimden geçtim,

Her cevap yeni bir soruya gebe.

Belki de yoktur nihai bir seçim—

Sonsuzluk susar tek bir heceyle: "Niye?"

Sinan Bayram 

Yıldızlar kadim mühürler taşır.

Ruhumda döner eski bir saray,

Kapılar gizli, her birini aşır.

Bir nefesle başlar iç yolculuk,

Ne zihin ne kalp, öte bir bakış.

Zamandan yırtılmış bir parça soluk,

Işığın ardında gölgede akış.

Simurg’u gördüm, kendime döndüm,

Bin surette, bin öze büründüm.

Her benlik düşer en son tekliğe,

Küller içinde yeniden büyüdüm.

Ezoterik gül suskun açar gece,

Ruh bilir, akıl henüz öğrenemez.

Hakikat saklıdır gizli hecede—

Sadece ölen bilir, doğmak ne demek.

Sinan Bayram 

Işıkla karanlık aynı kökten.

Ruhum bir aynadır, içi doludur,

Gizli bir sözle başlar her döngüden.

Merkür sessizce akar damarımda,

Sırlar çözülür simyasal tende.

Altın aramam kurşun zamanında,

Çünkü cevher gizlidir kendi kendinde.

Yedi adım, yedi kat sema,

Her adımda bir ben ölür, bir ben doğar.

"Bil kendini!" der eski bir dua,

Ve her hakikat kendi içinde çoğalır.

Hermes gülümser, asa döner,

İki yılan birbirini tanır.

Evren bir kitaptır, okur gören,

Ve yalnız bilen, özden yana yanar.

Sinan Bayram 

Ayrışmanın göğsünde erir beden.

Çürüyen benlik, sessizce soluk,

Küllerle konuşur saf olan özden.

Kalsinasyon: Yanar eski suret,

Ateşte yok olur gurur ve dert.

Kalan yalnız özdür — isimsiz bir niyet,

Aşkla dövülür, damıtılır sert.

Halletme: Çözülür zaman,

Sular alır benliği usulca.

Bütün sınırlar erir, birer yalan,

Ruh akar şimdi kendi iç ırmağında.

Koagülasyon: Toprakla diriliş,

Yeni bir şekil, yeni bir öz.

Beden ve ruhta birleşir biliş,

Simya budur: Hiçlikten söz.

Yansıma doğar, ışıkla arınma,

Ayna parlak, gölgem barışta.

Bütünlüğe erer kırmızı şafakta,

Altın benliğim: Tekliğin ışıltısında.

Sinan Bayram

Dünya döndü, aklım sende kaldı.

Adım atamadım sensiz gecede,

Kalbim tutuştu, tenimde yangın vardı.

Bir bakış, bir söz… yetti harama,

Aşkınla savruldum, sersem rüzgâra.

Ne ayı seçebildim, ne geceyi,

Sarhoşum, ey yar… aşkın iklimine.

Zaman eriyor ellerinde sanki,

Ne dün var artık, ne yarın belki.

İçimde dönüyor adın sarhoşça,

Bir kadeh daha ver, gülüşünden baki.

Dilimde heceler düşer titrekçe,

Her biri sana kurban, her biri içli.

Bu sarhoşluk geçmez hiçbir sabahla,

Ayılsam bile, hep sende bitmeli.

Sinan Bayram 

Bir söze sığmaz, susuşta büyür,

Kalbin en derin yerinde yürür.

Bir bakışta başlar, bir ömre sığmaz,

Gecenin özüdür, sabaha uymaz.

Sevmek…

Bir yarayı öper gibi sessiz,

Bir çocuğun gülüşü kadar temiz.

Ne menfaat ister, ne de ödül bekler,

Bir kalpte filizlenir, kendiliğinden.

Bazen yoldur, bazen yoldaştır,

Kimi zaman vuslat, kimi zaman kıştır.

Ama her hâlükârda bir iz bırakır,

Ya sarar, ya da içini yakar.

Sevmek…

Birini olduğu gibi bilmek,

Eksikleriyle de sevebilmek.

Dokunmadan bile içini duymak,

Ve asla vazgeçmemek… İşte sevmek.

Sinan Bayram 

Solgun düşlerimle konuşur gece.

Seninle başlar her dua, her sitem,

Adınla titrerim, aşk vaktinde.

​Gözlerin, bir zaman ışıkla doluydu,

Şimdi uzağımda, serap misali.

Bir goncaydın kalbimde taze, mahcup,

Hasretin kurutur şimdi o hali.

​Ellerim boşlukta seni ararken,

Bir çiçek düşer her nefesime.

Solmayan bir bekleyişsin yüreğimde,

Zaman büyütür seni sessizce.

​Ne bahar dindirir bu kanayan özlemi

Ne de yıllar siler izini benden.

Sen hasretimin goncası oldun ya,

Açmazsın, ama hep durursun içimde.

Sinan Bayram 

Bir aşkı saklarsın dikenli dilin.

Kalbin sur çekmiş her duvarına,

Sevmek mi? Yasaktır… Giremez kimse.

Sana dokunmak, bıçakla yürümek,

Her adımda kan, her hecede dert.

Sen zırhla örmüşsün her bakışını,

Bir gülüşün bile paramparça sert.

Ben ise serçeyim, ürkek ve çıplak,

Yüreğim savunmasız, aşka açık.

Sana çarptı kalbim, bir kaya gibi,

Kırıldı içimde en narin umut.

Sustum… Çünkü sevmek yetmiyordu,

Zırhlı bir sevdaya kurşun geçmiyor.

Sen kendinden bile saklarken beni,

Ben senin içinde kayboluyorum.

Dökülür yıldızlar, içimde fırtınan.

Bir zincir gibi çökmüş omzuma yokluk,

Adını anarken titrer dudaklarım.

Sana susmak bile yangınken artık,

Zaman kör kuyularda ağlar dağ gibi.

Bir yarım heceyim, eksik ve ıssız,

Sensiz her nefesim dar, ağır, sanki.

Hasretin boynumda pranga misali,

Ne yürüyebiliyorum ne durabiliyorum.

Gözlerin bir deniz, ben kıyısız mahkûm,

Bir bakışınla yanıyor, çözülmüyorum.

Ay rüyama düşer, seninle ıslanır,

Gönlümde saklı kalan son cümlesin.

Bir ömrü adadım suskun yâr uğruna,

Sen gittin, ben içimde sürgündeyim.

Kalem elimde, içimden yorgun.

Ne yazsam eksik, ne silsem kalır,

Bir cümle başlar, ucunda yanılır.

​Karalıyorum usulca geceleri,

Satırlara düşer içimin delileri.

Ne düzenli bir mısra ne uyumlu bir söz, 

Sadece kırık dökük iç döküşü öz.

​Kimi harf dağılır mürekkep gibi,

Kimi harf içimde bir düğüm gibi.

Ama ben yazarım karalayarak,

Kendi yolumu çizmekte ısrarla...

​Çünkü bazen en doğru cümle,

En bozuk çizgide gizlidir bile.

Bir çocuğun duvarlara çizdiği ses,

Bir şairin kalbinden geçen heves.

​Yazmak, karalamak… Fark etmez ki,

İkisi de ruhun bir başka şekli.

Söz değil her zaman niyet kıymetli,

Ve bazen karalama en gerçek metinli.

Sinan Bayram 

Kâğıt bir rüya şimdi ellerimde.

Ne kalıp ararım ne de bir sınır,

Gönlüm nereye isterse oraya kırılır.

Bir çizgi başlar içimin ucundan,

Gökkuşağı dökülür yavaşça zamandan.

Göz görmediği bir düşü arar,

Resim, kalbin sustuğu yerden konuşan yara. 

Gökyüzü maviden biraz daha derin,

Bir çocuk gülüşü gizlenmiş serin.

Dağlar düş gibi, ağaçlar sır,

Her fırça darbesi bir içli ısır.

Çizerim seni de, beni de bazen,

Bir renkte ağlarım, bir çizgide gülerken.

Hiç kimse bilmez ne saklar tual,

Resim bazen bir dua, bazen bir hayal.

Suskun gecelerde, yalnız sabahlarda,

Boyalarla konuşurum aynalara.

Bir bakışta anlatır binlerce kelime,

Resim çizmek… dokunmaktır kalbine.

Sinan Bayram 

Ne harf, ne ses… Bir işaret sadece.

Anlayan yoktu, bilerek çizdim,

Her çizgide kendimi gizledim.

Şifreydim ben, çözülmemek üzere,

Bir bakışta saklı binlerce hücre.

Kalemim susmaz, ama konuşmaz da,

Ruhum dökülür simgeler arasında.

Bir daire, içi boş — sonsuzluk gibi,

Bir çizgi, yarım kalmış bir şiir gibi.

Üç nokta koydum yan yana usulca,

Sustuklarımı anlatsın diye bir başkaca.

Sembol olurum bir kayan yıldızda,

Bir duvar yazısında, rüya aralığında.

Okumazsın beni düz cümlelerle,

Çözmen gerek kendi düşlerinde.

Çünkü ben yazmam açık açık seni,

Çizerim… Ama şifreyle gizlerim beni.

Bir şekil, bir iz, bir eski harita,

Kalbim konuşur her sembol katında.

Sinan Bayram 

Sustuğum her şeyin başka bir söyleyişi.

Bir harf olur umut, bir nokta gözyaşı,

Her cümle kalbimin gizli bir yoldaşı.

​Bir iç çekiş bazen, bazen bir tebessüm,

Kâğıtta çoğalır sessizce her bölüm.

Kalemle konuşur geceyle düşlerim,

Yazdıkça derinleşir sessiz seferim.

​Bir dünya kurarım nokta nokta, satır satır,

Hiç kimse bilmezken içimde ne yanar...

Bir virgül koyarım, nefes gibi kısa,

Ardından gelen kelime bir fırtına.

​Yazmak, kurtuluşum, sığınak gibi;

Hayat susunca konuşan tek dili.

Yazarım kendimi, bir iz gibi zamana,

Yazmak... belki de kalmaktır bir anda.

Sinan Bayram 

İçine düşürdüm bir düşün rengini.

Her çizgide bir sır, her renkte iz;

Sembol değil sadece, kalbimde giz.

​Fırçam dokundu sessizliğe önce,

Konuştu şekiller tek kelime etmeden.

Bir göz çizdim, içinde yanan alev,

Bir yıldız, düşlerime yön veren hedef.

​Resim değil sadece, bir alfabe bu;

Sembollerle yazılmış içimin yolu.

Bir üçgen, bir kuş, bir kırık taç,

Her biri başka bir yaraya ilaç.

​Kâğıtta dans ederken siyah ve beyaz,

Saklı hakikat akar renklerle biraz.

Anlam arayan göz bulur kendini,

Bir sembolde yakalar iç sesini.

​Çünkü bazen resim bir duadır sessiz,

Bir sembol, kalpte çarpan bir deniz.

Çizdikçe çözülür düğüm düğüm ben,

Her şekil, her renk başka bir "neden".

Sinan Bayram 

Duvarda gölgemle bölüşüyorum derdimi.

Kapı çalmaz, camdan düşmez bir iz;

Bu yalnızlık bana düşmedi; benden gitmediği gibi.

​Ne bir veda sesi kaldı geride, 

Ne de hatıralar can yakacak kadar taze.

Ben istemedim ki bu susuşu,

Gelmedi kimse, gelmedi... O yüzden bu sızıda gece.

​Oysa bir de başka yalnızlık var:

Kendiyle barışık, dingin, serin...

Kalbin dağınıklığını toplar,

İnsanı kendine çeker, olur içsel bir sevince dönüşür.

​İşte o huzurludur, çünkü seçilmiştir,

Kalabalığın gürültüsünden arınmış bir köşe.

Ama ben…

Ben terk edildim sanki, seçmedim bu köhne limanı.

​Ne zaman bir sandalye çeksem masama,

Karşıma oturan hep boşluk, hep susuş.

Benim yalnızlığım bir tercih değil;

Bir azap, bir unutuluş.

​Ama yine de yazıyorum,

Çünkü kelimeler terk etmez beni.

Ve belki bir gün

Bu yalnızlık bile sever beni sessizce…

Sinan Bayram 

Bir sessizlik çökmüş cümlelerime.

Gözlerin yok artık uykularımda,

Yastığıma sinmiş vedaların hece hece.

​Adını andıkça titriyor dilim,

Sanki her harf bıçak gibi kesiyor içimi.

Bir gülüşün eksik, dünya eksik;

Kaldırımlar bile tanımıyor gölgemi.

​Giden sensin ama kalan ben miyim,

Yoksa gitmekte olan bir hatıra mıyım?

Rüzgârın savurduğu bir yaprak gibi,

Tutunamadım "biz"li bir sonbaharın kıyısına.

​Bir fotoğrafın var, solmuş kenarları;

Bakınca eski bir şarkı çalıyor içimde.

Zamanla barıştım belki ama

Seninle barışmadı hiçbir yerim kendimde.

Sinan Bayram 

Yıllar öncesinden kalma bir düş gibi.

Dokunsam dağılır hayalin elimde,

Hatıralar gibi sessiz, hatıralar gibi gizli…

Bir zamanlar gülüşünle aydınlanırdı sokaklar,

Şimdi adımlarım yankı bulur boşlukta.

Her köşe başı seni fısıldıyor bana,

Kaldığın yerden devam eden bir rüya.

Bir fincan kahvenin hatırında sen varsın,

Kırık bir camda yansıyan gözlerin.

Hangi şarkıyı dinlesem,

İçinde senin izlerin, senin ezgilerin…

Birlikte baktığımız o eski pencere,

Hâlâ yağmura küskün sen gideli.

Ve ben, her damlada seni ararken,

Islanıyorum dünden kalan bir hayalle.

Unutmak bir yolsa eğer,

Ben yönümü çoktan kaybettim.

Hatıralar tutar elimden geceleri,

Ve ben yeniden seni sevdim...

Sinan Bayram 

Gözüm kapalı bilirim adımlarını.

Bir nefes kadar yakınım sana,

Görmesem de hissederim bakışlarını.

Yürekten bağlıyım, öylece derinden,

Bir söze, bir gülüşe değil; özüne.

Ne zaman içimde fırtına başlasa,

Adını anmak yeter, dönerim kendime.

Kalbim seninle çarpar her hecede,

Varlığınla başlar her yeni günüm.

Sen yokken bile seninle doluyum,

Bir ben değil, aşkın olmuş bütün yönüm.

Ne zaman umut desem, yüzün belirir,

Karanlıklar bile sende aydınlığa döner.

Çünkü ben seni sadece sevmiyorum;

Ben sana yürekten, ömürlük, sonsuz bağlıyım.

Sinan Bayram 

Adını fısıldıyor duvarlar geceleri.

Bir adım atsam da uzaklara doğru,

Ayaklarım tutar seni… gidemez elleri.

Gidemem, çünkü sende kaldı ruhum,

Her vedada seninle eksilirim biraz.

Bir sitemin, bir suskunluğun bile

Çınlar içimde, susar en derin yaz.

Kalbim biliyor yollar yalan,

Her yol seni özlemekle biter sonunda.

Gidebilsem bile, dönerim yine,

Bir kokun geçerken rüzgârda.

Gidemem…

Çünkü sen, içimde bir dua gibi saklı,

Ne zaman unutsam, bir anı tutar beni.

Kendimden bile vazgeçerim gerekirse,

Ama senden vazgeçmek,

Ölmek gibi gelir…

Yine de gidemem…

Sinan Bayram 

Adımlarımızda isyan, gözümüzde şiir.

Dünyayı biz kuracaktık yeniden,

İnançla tutardık yıldızları bir bir.

Göz göze gelmek bile sarhoş ederdi,

Kalp, bir kuş gibi çırpınırdı her anda.

Aşk, bir bakışta yanar tutuşurdu,

Ve umut, sığmazdı bir tek zamana.

Geceler dosttu, yıldızlar yoldaş,

Bir sigara dumanında hayal kurardık.

Hayat neydi, kim bilir ki tam?

Belki de düşmekti, ama yüksekten…

Bir gitar sesiyle savrulurduk uzaklara,

Sokak lambaları altında söylenen şarkılara.

Gözlerimizde geleceğin ilk ışığı,

Yarının adını bilmeden yaşardık.

Şimdi dönüp baksam ardıma usulca,

O deli rüzgâr eser mi hâlâ yanağımda?

Gençlik, bir an mıydı sadece yoksa,

Koca bir ömre sığmaz mıydı aslında?

Sinan Bayram 

Bir düş süzülür yastığıma,

Ay, parmak uçlarında gezinir

Ve yıldızlar fısıldar adıma.

Bir çocukluk gülüşü belki,

Belki unutulmuş bir melodi,

Rüzgârla savrulan anılar gibi

Dolaşır kalbimin kıyısında.

Gözlerim kapalı, dünya suskun,

Bir bulut olur, üstünde yürürüm,

Ne zaman, ne de yer bilir beni,

Düşler, başka bir gökyüzüdür.

Orada sen hep gülümserdin,

Hiç gitmemiştin sanki,

Sesin, rüzgârın içindeydi,

Ve kalbim, uyanmaktan korkardı.

Ama sabah gelir, perdeyi aralar,

Gün ışığı düşleri eritir ağır ağır...

Yine de her gece, usulca beklerim,

Belki yine gelirsin, bir rüya kadar.

Sinan Bayram 

Toprak kokardı elimde, dizimde.

Rüzgâr, annemin sesi gibi yumuşak,

Zaman yoktu, saat susardı gizlice.

Lastik topum vardı, göğe sektirirdim,

Bulutlar alkışlardı her düşümde.

Bir kuş uçsa, peşine takılırdım,

Ne yokuş yorardı, ne de yolun ucu.

Ayakkabılar çamurlu, yürek tertemiz,

Her köşe bir sır, her taşta bir giz.

Bir göz kırpar gibi geçerdi yazlar,

İçimde papatya büyütürdüm sessiz.

Kırmızı bisikletimle kaçardım, 

Büyümekten, susturulan sorulardan.

Bir saklambaç gibi kayıp gitti çocukluk,

"Ebeler misin beni?" der şimdi rüyamdan.

Artık o sokaklar aynı değil,

Ben de değilim, düşler de değil.

Ama ne zaman kahkaha duysam uzaktan,

Bir yerim sızlar, çocukluğum gelir aklıma.

Sinan Bayram 

Tozlu bir defter açılır ansızın.

Sayfalarında eski bir gül kurumuş,

Kokusu bile kalmış yarım yarım.

Bir pencere kenarında kalmış sesler,

Çocukluğumdan sarkan ip gibi ince.

Düşer gözlerime o eski günler,

Her biri bir damla, geceyle sence.

Anılar, susar ama yok olmazlar,

Bir bakışta canlanır birdenbire.

Bir kahkaha, bir sokak lambası,

Bir şarkı, yıllar öncesine sürer yine.

Ne çok şey birikir bir kalpte sessiz,

Konuşmaz ama dokunur derine.

Bir mendil, bir fotoğraf, bir mektup... 

Sürükler insanı zaman denizine.

Ve biz, her gidişte biraz daha kalırız,

Her hatırlayışta yeniden yaşarız.

Anılar, ne geçmiş ne gelecek aslında,

Bir ömrü içimize işler, yavaşça.

Sinan Bayram 

Bir adı fısıldar: Sen... diye başlar.

Gözlerin denize benzer gecede,

Bir ışık yanar da ben... diye yaşar.

Zamanın elleri değse de yüreğime,

Eskimez bir sevda gibi kalırsın.

Her sözcük düşerken dudaklarıma,

Sessiz bir dua gibi anılırsın.

Gönlümde açarken bahar çiçeği,

Seninle yeşerir her kırık dalım.

Yokluğun ne garip, hem soğuk hem ağır,

Varlığınsa bana en sıcak salım.

Ey aşk! Ey içimde kanayan şarkı,

Senle tamamlanır her yarım hece.

Bir ömür boyu sen, hep sen ol bana,

Adınla başlasın her yeni gece.

Sinan Bayram 

Taşa çarpa çarpa öğrenmek dibi.

Bir gülüş uğruna yanmak sessizce,

Bir damla sevinçle çoğalmak gibi.

Gün doğarken kokusunu duymak,

Taze ekmeğin, ıslak toprağın.

Bir sokak çocuğuna gülümsemek,

Yani kendini unutmadan ağlamak.

Yaşamak, bir şiirin ortasında kalmak,

Ne başı belli, ne sonu yakın.

Yine de sevmek bu eksik dünyayı,

Yaralı yanlarıyla bağrına basmak.

Kırılmak, ama kabuğundan doğmak,

Bir dal gibi her baharda yeşermek.

Ne olursa olsun yürümek ileri,

Kendi iç sesini hiç ezdirmemek.

Yaşamak, bazen bir çiçeğe su vermek,

Bazen kendini bile affedebilmek.

Ve en çok da düşüp yeniden kalkmak,

Kendi ömrünü yavaşça sevebilmek.

Sinan Bayram 

Rüzgâr dokunur tenime senin adınla.

Zaman, bir perde gibi geriye düşerken,

Kalbim çırpınır sana varan duayla.

Bir bakışın yeter, dünya susar ansızın,

Göğsümde yankılanır isminin fısıltısı.

Sen geçince içimden, bahar yürür içime,

Her soluk bir sevda, her kelime aşktır.

Yağmur düşerken cama, ben seni düşünürüm,

Damlalar birer şiir, hecesi özlemdir.

Gözlerin bir nehir, akar geceye doğru,

Ve ben o nehirde, kendimi kaybederim.

Aşk… Bazen bir sessizliktir en derinde,

Bazen titreyen bir "kal" sözünün ucunda.

Ama en çok da sensizlikte büyür,

Çünkü sensizken bile içim sen kokar hâlâ.

Sinan Bayram 

Zaman durdu sanki, içim üşüdü.

Bir resmin kaldıysa solmuş bir gülde,

Kokusu sendedir, hâlâ özü de.

Geceyi dinliyorum, adını duyar gibi,

Her esen rüzgârda bir nefes var gibi.

Yokluğun, yürekte yankı yankı çalar,

Sen uzak bir ses, ben kırık bir melodi.

Gözlerimde saklı kalan o gülüş,

Her hatıranda içime düşen kış.

Dokunsam yok olacaksın diye

Hasretini bile saramam kendi bedenime.

Ne bir mektubun var ne de bir haberin,

Ama içimde hâlâ atan kalbim senin.

Sensizlik bir rüyaysa uyanmayayım,

Özlem, senin kadar gerçek sevgilim.

Sinan Bayram 

Bir bakışın yeter, kalbimden geçersin.

Adını anarken titrer içimde heves,

Sanki her harfini ömrüme eklersin.

Kirpiklerin göğe çizilmiş dua,

Gözlerin sonsuzluk, ben ona tutkun.

Bir gülüşünle silinir bütün yara,

Kalbimde sen varsın, gerisi yorgun.

Gel desem rüzgârla gelir mi sesin?

Özlemin, içimde yanar da yanar.

Her an sen diye atar kalbim, bana şiirsin

Sevda dediğin şey, işte bu kadar.

Yokluğun üşütür, varlığın bahar,

Gülüşün bir ömrü güzelleştiren.

Ey kalbimin en güzel misafiri,

Bensizsen eksik, senliysen tamam aşk.

Sinan Bayram 

Her bakışın düşerken, içime kor, sessiz yere.

Sözlerinle yanarım, susuşunla dağ olurum,

Sen ne dersen de, ben hep sana var olurum.

Bir gülüşün yetiyor, tüm kışları unutmama,

Yokluğunsa gece gibi çöker, karanlık dama.

Gönlümde yerin başka, dokunulmaz, silinmez,

Senle gelen her yara, gülümdür, kirin değil.

Bir ömrün kıyısında seni beklemek bile aşk,

Kavrulmak, savrulmak, yok olmak... yine de aşk.

Seninle tamamlanan yarım kalmış her heceyim,

Adını içimde saklar, her nefeste seni ekerim.

Aşka vurgun olmaksa bu yanlış, razıyım,

Sensizlik de senli bir çığlıksa, susarım.

Yeter ki bir gün dön, bir gül bırak, bir iz,

Ben her şeyden geçerim... ama senden asla, sevgilim.

Sinan Bayram 

Ay daha gökteyken başlar hayatın ta kendisine.

Elinde nasır, sırtında yük, gözünde umutla parlayan sabır,

İşte o: Emekçidir adı, yeryüzünün en büyük kahramanı, sarsılmaz bir tabir.

Demiri döver bir ustalıkla,

Toprağı öper şefkatle,

Bir duvarı örerken taşla,

Bir sofrayı kurar ekmeğiyle.

Ne madalya ister ne de alkış,

Yeter ki akşam olurken evine bir huzur karışsın.

Çocuğunun uykusunda yatan gelecektir onun savaşı,

Her gün yeniden doğar o, biterken bir başka mesaisi.

Bir işçinin omzunda yükselir şehirler,

Bir çiftçinin avucunda yeşerir baharlar,

Bir marangozun ellerinde büyür yuvalar,

Bir temizlikçinin süpürdüğü sokakta döner yarınlar.

Kimi kazma sallar yerin bağrına,

Kimi ter akıtır tezgâhın ardına,

Kimi direğe tırmanır, elektriğe can verir,

Ve kimi çöpten umut toplayıp evlatlarını giydirir.

Savaşsız kahramanlardır onlar,

Adları yoktur destanlarda,

Ama her tuğlasında bu dünyanın,

Onların alın teri vardır, gözyaşı, inancı ve inadı.

Ey zamanın unuttuğu kalabalık!

Bil ki senin adını taşır bu çağın nabzı.

Sen çalıştıkça döner dünya,

Ve sen varsın diye yaşar insanlık onurla, ihtişamıyla.

Sinan Bayram 

Adaletin, hakikatin, onurun çağrısıydı bu kızgın.

Yürüdü bir yiğit, gölgesi düşman ordusundan geniş,

Davası vardı; ekmekten kutsal, hayattan daha serin bir iç.

Ne altın için yürüdü, ne taht, ne de şan isterdi,

O yalnız hak için kalktı, yalanı toprağa gömerdi.

Bir sözle yandı dağlar, bir inançla devrildi çağlar,

Dava büyüdü içinde, sanki gökten gelen bir çağrılar ağlar.

Zincirle örülse de yollar, karanlıkla sarılsa gece,

Bir adım geri dönmedi, çünkü davasıydı tek gerçek.

Dost bildiği rüzgâr, yoldaşı yalnızlık,

Düşman ne kadar sertse, yürek ondan daha ılımlı, daha ılık.

Toprak çiğnenir, ama ruh eğilmez,

Dava için yürüyen bir nefer asla eğlenmez.

Her çarpışma bir dua, her yara bir nişandır,

Her düşüş bir sınav, her kalkış bir zafer anıdır.

Bir gün destan olacak bu yürüyüş,

Tarih susacak, dava konuşacak o gürleyiş.

Ve bir çocuğun kalbinde yankılanacak o ses:

“Bir adam vardı, davası için terk etti nefsi, heves.”

Ey yürek sahibi insan!

Eğer ki bir dava uğruna yanmıyorsa içindeki zaman,

Ya boştur bu dünya, ya da sen eksiksin biraz,

Çünkü insanı insan eden, inandığı uğruna attığı ilk adım kadar az.

Sinan Bayram 

Bir çocuk açtı gözünü, dünya sustu o an boyunca.

Ne yastığı vardı başının altında ne de bekleyen bir sabah çorbası,

Ama kalbinde yanan bir ateşle başladı hayatın kavgası.

İlk adım bir sınav, ilk söz bir barikattı.

Bir lokma ekmek için diş, bir gülüş için yürek şarttı.

Dünya sertti, hayat acı; ne dost belliydi ne düşman,

Ama o çocuk yürüdü, içindeki kıvılcımla meydan meydan.

Hayat, ne nazlı bir şiir ne de yumuşak bir masaldı,

O; dikenle sarılı bir yoldu, kan ve çamurla boyalıydı.

Ve o çocuk büyüdü, elleri nasır, gözleri yılmaz,

Bir taşa takılsa bile yıkılmaz, düşse de bir daha yılmaz.

Her sabah bir cepheydi, her gece bir hesap,

Hayat, sabırla örülen, alın teriyle kutsanan bir kitap.

Kimi zaman yalnızlıkla dövüştü, kimi zaman yoklukla,

Ama hiçbir zaman boyun eğmedi, kaderin soğuk tokadına.

“Ben buradayım,” dedi “ve nefes aldıkça savaşırım,”

Zayıf düşse de düşmedi, çünkü umutla karışır kanın.

Karanlığa küfretmedi, bir mum yaktı her seferinde,

Ve yıldızlara doğru yürüdü, karanlığın tam merkezinde.

Ey insan!

Hayat bir nehir değil, sana göre akmaz,

Sen yüzmeyi öğrenmedikçe seni içine almaz.

Bir dağ gibi dik dur, bir çınar gibi kök sal,

Çünkü bu savaşta kazanmak, pes etmemekten ibaret kal.

Sinan Bayram 

İki nehrin – Dicle ve Fırat’ın – kutsal kucağında,

Seninle başladı yazı, seninle döndü zaman.

Toprak değil yalnızca,

Sen tarihin kalbi, insanlığın ana vatanısın!

Sümer’le yazıldı ilk harfler taşa,

Gılgamış yükseldi Uruk’un başına.

Bir ölümsüzlük ararken çağlar öncesi,

Destanların anası oldun, hikmetin sesi!

Akkad geldi sonra, kılıçla değil yalnız,

Dil ile, mühür ile ördü medeniyet duvarını.

Sargon’un gölgesi düştü sıcak ovana,

Ve sen, devrim gibi çağladın her yana.

Ey Babil!

Senin göğünde yükseldi Asma Bahçeler,

Gözlerinde bilgelik, gölgende tanrılar!

Hammurabi’nin adaleti taştan kanun oldu,

Bir halkın kaderi senin ellerinde yoğruldu.

Ninova’da yankılandı Asur'un çığlığı,

Taşlara kazındı tanrıların bilgeliği.

Ordular geçti senin yollarından gür sesle,

Ama yine de susturamadı seni hiçbir fırtına, hiçbir seste!

Ey Ur, Ey Nippur!

Tapınakların göğe uzandı yıldız gibi,

Zigguratların gölgesinde dua yükseldi yeryüzüne.

Ve sen, Mezopotamya,

Her tufandan, her felaketten yeniden doğan bir anka kuşu gibi…

Bin kral geçti tahtından,

Ama sen hükmettin daima,

Toprağınla, suyuyla, düşlerinle,

İnsanı insan yapan o ilk adımla…

Ey Mezopotamya!

Seninle başladı zaman, seninle şekillendi insanlık,

Ve hâlâ yankılanır sesin rüzgârlarda:

“Ben buradaydım… İlk nefes burada doğdu!”

Sinan Bayram 

Rüzgârın sırrında aşk, ateşle birlikte süzülür.

Zamanın çarkı durur, yıldızlar dilsiz kalır,

Bir çift göz uğruna evren sessizce yanar.

Gökleri yaran bir ok gibi sevda saplanır kalbe,

Bir yiğit düşer yollara, aşkın izini süzmekte.

Kılıç değil, kalptir onun en keskin silahı,

Sevda meydanında titrer dağlar, eğilir sabahı.

Leyla’sı uğruna çölleri aşar Mecnun’un torunu,

Ne fırtına yıldırır onu, ne gece bastırır uykusunu.

Her adımı destan olur, her sözü bir ant gibi,

Sevda onun kutsal ocağı, yüreği bir and gibi.

Savaşlar gördü aşk, barışla da yoğruldu,

Küllerinden doğan anılarla yeniden doğruldu.

Bir bakışla yıkılır saraylar, bir sözle kurulur şehir,

Aşk öyle bir kudrettir ki; yıkar ama yeniden birleştirir.

Nice yürekler harap oldu, nice ozan yandı onunla,

Ama her defasında yazıldı şiir, kanla ve kumla.

Çünkü aşk; ne yalnız bir duygudur ne de sıradan bir düş,

Aşk, insanın içindeki sonsuzluğa açılan kudretli bir gidiş.

Sinan Bayram 

Sen yalnız bir nehir değilsin,

Bir milletin hafızası,

Bir medeniyetin nabzısın!

Çağlarsın Mezopotamya'nın kalbinde,

Suyunla yazılmıştır tufanla destan.

Binlerce yıl geçti başından ey Dicle,

Ama hiç eğilmedin, hiç susmadın zamanla.

Senin kıyından yürüdü peygamberler,

Senin sularında serinledi dualar.

Bir yanın tarih, bir yanın umut,

Topraklara can, gönüllere ses oldun unutmadan.

Diyarbakır’dan akarsın mağrur ve asil,

Hevsel’in bağrını yeşertirsin kızıl.

Her kıvrımında bir ağıt, bir türkü, bir iz,

Ey Dicle, sen susarsan sessiz kalır biz!

Bin yılın tanığısın,

Zerzevan’ın sabrısın, Hasankeyf’in yası,

Güz gülleri düşerken suyuna,

Sen yine taşırsın insanın yasını, sevdasını…

Ey Dicle!

Seninle başlar bu toprakta bereket,

Seninle yükselir göklere yemin ve hareket.

Nice kavim geçti, nice ordu sustu,

Ama sen akmaya devam ettin, yılmadan usul usul, coşkuyla!

Ey çağlayan yürek,

Ey gümüşten yazılmış bir şiir gibi akan,

Senin adını anmak bile

Bir destanın içinden geçmek gibidir zamansız!

Sinan Bayram 

Ne dağ dinler, ne deniz, ne de zamanın eski bilgeliği.

Bir bakışta yazılır kader, bir gülüşle kırılır zincir,

Sevmek, insanı huzura yaklaştıran en eski sevinçtir.

İlk çağlarda ateşi bulan el titrerken yalnızlıktan,

Bir dokunuş, bir sevgi büyütür insanı karanlıktan.

Gökten süzülen yıldız gibi iner kalbe sevmek,

Bir ömrü yakar, ama küllerinden yeniden yükselmek demek.

Yiğitlikse eğer bir yüreği taşırken incitmeden,

Asıl kahramanlıktır sevmek, korkmadan, eksiltmeden.

Bir hükümdar tahtından vazgeçer, aşkın gölgesine ermek için,

Ve bir çoban saraya yürü, sevmişse, yürekleri geçer için için.

Sevmek, ne yalnız bir hissin içli nağmesidir,

O, çağları deviren, krallıkları diz çöktüren bir serüvendir.

Bir nehir gibi sabırla akar, taşları bile oyarken,

Bir dağ gibi durur ardında, yıkılsa da, dimdik ayaktayken.

Düşmanlığa karşı bir kalkan, ihanete karşı bir yemin,

Sevmek, en büyük zaferdir, en sessiz, en derin.

Bir annenin bakışı kadar kutsal,

Bir yoldaşın eli kadar sağlam ve asal.

Ey insan! Unutma: Sevmek, yaşamanın şanlı izidir,

Kalpten kalbe geçen görünmez bir ordunun sesidir.

Nice çağlar geçer, nice destanlar unutulur zamanla,

Ama sevgiyle atılan her adım kalır sonsuza.

Sinan Bayram 

Zaman sana dokunur da geri çekilir,

Çünkü sen, çağları aşan bir yankısın,

Taşında tarih, gölgende asalet akışı.

Surların yedi çağ bilir seni,

Her çatlağında bir neferin teri,

Her burcunda bir yiğidin haykırışı,

Dağ gibi dik durmuşsun nice savaşın bakışında.

Dicle’nin gümüş sesinde çağlar ağlar,

Hevsel’in bağrında bereket çoğalır.

Surların üstünden bakan bir kartal,

Bin yıl öncesini görür, hâlâ taptaze, hâlâ asal.

Zerzevan’dan yükselen dualar gibi,

Senin göğsünden semaya umutlar gider.

Kimi kehribar gibi parlar çocuk gözlerinde,

Kimi mahzun, ama dimdik durur annelerin dizlerinde.

Ey Diyarbakır!

Sen yalnızca bir şehir değilsin,

Senin her taşın bir harf,

Her mahallen bir mısradır bu milletin şiirinde.

Silvan’dan Çermik’e, Lice’den Kulp'a

Her adımın direniş, her adımın sevda.

Karpuzun değil sadece,

Yüreğin de yarılır bu topraklar uğruna!

Mardin Kapı’dan giren her misafir,

Bir efsaneye konuk olur sessizce.

Ulu Camii’nin gölgesinde dile gelir dua,

Ve gök kubbe inler: "Burası Diyarbakır!"

Ey dağların dik başlı çocuğu!

Senin adın yazılmış tarih taşıyla,

Senin dilin, susmaz bir halkın ezgisi,

Senin duruşun, yedi iklimin onur nişanı!

Ey Diyarbakır,

Yalnızca doğunun değil,

Bütün bir milletin alnında parlayan bir mühürsün!

Senin destanın daha yazılmadı bitinceye dek:

"Her taşında bir milletin kalbi çarpar derinden."

Surlara yaslanır vakur bir zaman,

Dicle'de yankılanır kadim bir ferman.

Taşında yüzyıllık sabır uyur hâlâ,

Diyarbakır susmaz, konuşur her dem.

Sinan Bayram 

Güneşle yıkanır yeşil yapraklar.

Serin meltemlerde rüzgârın sesi,

Dağların eteklerinde bir efsane gibi.

Çiğ tanesiyle parlar sabahın ilk saati,

Gökkuşağı iner usulca dere yatağına.

Kırlangıç döner göğün mavisinde,

Her kanat çırpışında özgürlük gizli.

Bir ağacın gölgesinde uyur zaman,

Çoban kavalıyla anlatır eski masal.

Kuzular otlar, çiçekler fısıldar,

Yeryüzü sanki bir düş gibi parlar.

Toprak ana sarar her canlıyı,

Kök verir sabra, meyve sunar kalpten.

Gökyüzüyle kardeştir dağlar,

Yeryüzü bir şiirdir – sessiz, derinden.

Sinan Bayram 

Bir sonsuzluk perdesi, mavi bir sır,

Yıldız yıldız işlenmiş, kudretle yazılır.

Kim baksa başını kaldırıp semaya,

Kendi içini görür o ulu aynada.

Ey gök!

Senin altında doğar yiğitlik,

Senin şahitliğinde yükselir bir milletin diriliği.

Bulutun yükü değil, mazinin ağırlığı taşır,

Şimşeğin sesiyle konuşur ataların haykırışı.

Sen ki,

Yeryüzü çadırında kubbe gibi durdun,

Sancakların gölgesinde serinlik sundun.

İnsanlar dualarında seni göğe kaldırdı,

Bir umut için nice canlar yandırdı.

Seni delip geçen kartal misali,

Gönüller kanatlanır, vuslata talip hali.

Geceni kandil eden yıldızlara bak,

Her biri şehit olur, düşmez gökten bir yaprak.

Gök!

Seninle ant içtik biz, rüzgâr kadar serin,

Seninle yürüdük fırtınan en derin.

Ne ferman tanır, ne zincir bu baş,

Gökyüzü kadar özgür, dağlar kadar yoldaş.

Ay doğar gecene, umut gibi parlar,

Gündüzde güneşin, yüreğimize sığmaz yar.

Her bakış yukarıda bir dua, bir sevda,

Göğün altında yeminimiz var: Vatan asla düşmez dara!

Ey gökyüzü!

Mavi yazgımız, sonsuzluğa açılan yurt!

Sensin her yiğidin sevdası,

Sensin bayrakta titreyen bir avuç gurur…

Sinan Bayram 

Bağrında çağlar yatar, sırların derin,

Kanınla yoğrulmuş her karışın emin.

Dağlarınla direnmişsin vaktiyle tufana,

Ovaların destan yazar geceyle sabaha.

Toprağında yürüyen ayak izidir tarih,

Kimi sultan, kimi çoban, kimi yaralı bir derviş.

Bir kervan gibi geçmişsin çağların ötesinden,

Her taşın bir hatıra, her ırmağın bir türbendendir.

Seninle yoğrulur insan, seninle büyür,

Senin gölgenle sığınır, senin sesinle gürler.

Çatlayan her tohum, bir zaferin fısıltısı,

Her kök, bir neslin sabrıdır, alın teridir yazısı.

Ey bereketin anası,

Alnımızı koyduğumuz ilk seccade,

Kimi zaman zindan, kimi zaman medrese.

Bağrından fışkırır hem ekmek hem izzet,

Seninle başlar hayat, seninle biter nihayet.

Duydun mu homurtusunu topun, tüfeğin?

Nice çağ atlattın, yine de eğilmedin.

Göğsünü siper ettin, bin kez yandın,

Yine de analık ettin, evlatlarını bağrına sardın.

Ey yeryüzü!

Senin uğruna dik durur dağ gibi nesil,

Toprağını vatan bilen, ölse de silinmez isim.

Nice bayrak, nice millet, nice kıyam kalktı senden,

Ve her biri dönüp yine toprağına emanetlendi senden.

Senin üstünde yürürken susulmaz,

Çünkü senin altında uyuyanlar var.

Bir mezar taşı gibi ağırdır sessizliğin,

Bir ordu kadar gür, bir millet kadar derinsin!

Ey yeryüzü!

Sen sadece taş değilsin, toprak değilsin…

Sen vatansın, yuvasın, yeminsin!

Üstünde yaşayan her can,

Sana borçludur doğumunu, gömülüşünü, destanını!

Sinan Bayram 

Çiçek açmış yonca, papatya gizlice.

Serçeler dalında sabahı söyler,

Bir çoban ıslığı vadide döner.

Çimenler serilmiş yeşil bir halı,

Gök yüzünde güneş, pınarda balı.

Kuzular meleşir, çan sesi uzar,

Zaman burada ağır ağır akar.

Sabanın iziyle övünür tarla,

Ekin başak verir sabırlı kolla.

Bir rüzgâr eser, başaklar eğilir,

Kır, şefkatle insanı eğitir.

Uzakta bir köy var, dumanı ince,

İçinde sevinç var, hüzünse gizlice.

Her taşın, her otun bir dili vardır,

Kırda kalbin sesi daha saf atandır.

Sinan Bayram 

Dağların koynunda uçar bir ürkü.

Çiçekli düzlükler göğe sevdalı,

Her taşın altında bir masal, bir hâl.

Kıl çadır kurulur sisle beraber,

Taze süt, sıcak ekmek, sevgi yeter.

Al yazmalı kızlar suya inerken,

Gümüş bir nehirde güneş titrerken...

Koyunlar dönerken mor yamaçlardan,

Çan sesi karışır kuşun ağıdından.

Çoban bakışında uzak bir düş var,

Yaylanın kalbinde vakitsiz bahar.

Yıldızla dost olur burada gece,

Ay ışır otların yeşil tepecikçe.

Yayla sessizdir ama doludur sözle,

Konuşur rüzgârla, anlatır özle.

Sinan Bayram 

Ne döner geri, ne bekler seni.

Bugün varsa, kıymetini bil,

Boşa geçerse, üzülür kalp derinde.

Sabah doğar, akşam biter,

Her an bir fırsat, her gün bir değer.

Çalış, öğren, üret durmadan,

Zaman altın değil, ondan da pahalı aslında.

Ertelemek kolaydır hep,

Ama geç kalmak olur en büyük dert.

Zamanında yapılan her iş,

Başarıya giden yolda bir ışıkmış.

Gençlik geçer, fark edilmez,

Zaman sessizce elinden gider.

O yüzden bugünü iyi kullan,

Yarın pişmanlık olmasın ardından.

Sinan Bayram 

Koyun misali dağdan dağa konar.

Rüzgâr eser ince bir türküyle,

Toprak kokusu sarar ovalar.

Bir çise düşer yaprağın ucuna,

Serinlik dokunur çiçeğin yüzüne.

Kaval sustu çobanın elinde,

Dinler gökyüzünü, düşer hülyaya.

Çimen gülümser ilk damlalara,

Gölet sevinir, taşar kıyıya.

Yağmurla yıkanır eski patika,

Toprak şükreder sessiz duayla.

Tarlada bir serçe silker kanadını,

Bir elma ağacı uzatır dalını.

Çocuklar koşar çıplak ayakla,

Yağmur öper onları sevgiyle sakince.

Ve sonra…

Güneş çıkar, gülümser bulutlara,

Gökkuşağı kurar köprü ırmağa.

Yağmur diner, sessizlik iner kıra,

Doğa anlatır aşkını damlalarla.

Sinan Bayram 

Öğretir sana sabrı, sessizliğini.

Demlenmek gerek her güzel şey için,

Aceleyle olmaz hayatın özü, bilin.

Çay gibi ol, usul usul ısın,

Kendini pişir, hemen taşma sakın.

İyi bir sohbet gibi ol her sözün,

Dostlukla içilsin her anın, her günün.

Çay da bilir ölçüyü, kıvamı,

Ne çok koy, ne de fazla su kat içine.

Hayatta da böyledir denge dediğin,

Ne aşırı git, ne eksik kal içinde.

Çay paylaşılır, yalnız içilmez,

İkram ettikçe güzelleşir, eksilmez.

Sen de kalbini saklama boş yere,

Sevgi çoğalır paylaştıkça her köşede.

Sinan Bayram 

Sabır ister, emekle geçer.

Adım adım yürür insan,

Kimi taşlı, kimi çiçekler.

Yolda kalma, yoldan şaşma,

Doğru olanı seç daima.

Kısa yol cazip görünür,

Ama düşürür çoğu zaman tuzağa.

Bir yol açılır gönülden,

Bir diğeri çıkar elden.

Kimi bilgiye varır sonunda,

Kimi yitirir kendini kederden.

Yol arkadaşı da önemlidir,

Doğru dost seni ileri taşır.

Kötüyle yürürsen eğer,

İyi niyet bile seni şaşırır.

Yolda olmak bir sınavdır,

Her adım bir iz bırakır.

Geriye değil, ileriye bak,

Çünkü yol, yürüyene yol aldırır.

Sinan Bayram 

Kuşlar uçar serin rüzgârla, süzülür sessizce.

Bir çoban değneğiyle iz çizer çimende,

Gökyüzü gülümsüyor, bakıyor pencereme.

Bulutlar koyun gibi yayılmış ovaya,

Bir rüya içinde geziniyor havaya.

Güneş yamaçta dinlenir, sarı bir harman gibi,

Gökyüzü konuşur bazen, rüzgârla sitemli, ağır bir dili.

Kırlangıçlar anlatır baharın ilk öyküsünü,

Göğe uzanır başak, özler maviliğini.

Çoban kaval çalar usul, yayılır mısra mısra,

Gökyüzü bir ilham gibi düşer her ağaca.

Ve gece...

Yıldızlar koyulur sürü sürü göğün koynuna,

Ay, gümüş bir çoban olur, düşer yollara.

Gecede bile parlar umut, parıldar derinden,

Gökyüzü hep kalır şiirin en temiz yerinden.

Sinan Bayram 

Kalpte saklı, dilde gizli.

Seven bilir kıymetini,

Uzakta olanın değerini.

Özlem sabırla yoğrulur,

Bekleyen kalp yorgun olur.

Ama bil ki her hasret,

Güçlendirir sevgiyi nihayet.

Özlemek ağlatmasın seni,

Bir ders çıkar her özlemden.

Yakınken sev, kıymet ver,

Sonra hasret yakmasın içten.

Özlem bazen bir anne sesi,

Bazen de çocukluk köşesi.

Zamanla silinir yüzler belki,

Ama iz kalır her özlemde gizli.

Unutma; varken sevmesini bil,

Özlemeye bırakma her güzel şeyi.

Hayat kısadır, zaman hızlıdır,

Gönül doyunca yaşa sevgiyi.

Sinan Bayram 

Sevgiyle başlayan bir gülüş gibidir.

Tatlı söz, güzel dilek ne güzeldir,

Kalpleri birleştirir, dargını bile güldürür.

Muhabbet etmeyi bil her zaman,

Dinlemeyi öğren, konuşmaktan evvel.

Sözünü seç, kırma kimseyi boş yere,

Bir kelime bazen şifa olur gönüllere.

Kalpten gelen muhabbet yalandan arı,

Ne çıkar gösterişten, sahte davranıştan?

İçten olan değer bulur insan içinde,

Gerçek dostluk doğar, gönül dilinde.

Muhabbetle örülür dostluk bağı,

Ne para bozar onu, ne de zamanın çağı.

Bir yudum çayla başlar bazen,

Ama yıllarca sürer iz bırakan her hâl.

Sinan Bayram 

Mahzenimde saklı, küle dönmüş gül.

Zaman sızar taş duvarın ardından,

Adını fısıldar eski bir bülbül.

Sevgiyle mühürlenmiş paslı kapılar,

Açar içimi, bir yangın gibi sessiz.

Ne rüzgâr eser, ne de umut solar,

Seninle başlar, seninle biter iz.

Hatıralar küf tutmuş duvarlarda,

Bir gülüşün yankısı hâlâ orada.

Aşk, zamanın unuttuğu bir şarkı,

Bir harabe içinde en canlı arda.

Gel, dokun bu kalbin taş mahzenine,

Kilitli değil aslında, sadece yorgun.

Sevginle açılır en aydınlık yere,

Bir ömür sakladım, senin bu vurgun.

Sinan Bayram 

Seninle başlar her sabahın sesi.

Rüzgâr bile susar, yankıda kalır,

Bir melodi gibi, aşka hevesi.

Islığımda gizli senin adın var,

Her notası sevdanın izinden gelir.

Dudaklar, seni anarken titrer,

Gönlümde bir şarkı, durmadan gelir.

Yollar ıssız, ama sesin bende,

Bir ıslıkla yürürüm sessizliğe.

Her tonda sen, her ezgide gülüşün,

Kalbim düşer kendi iç sesine.

Sevgi bazen sözcükte tükenir,

Ama bir ıslıkta yeniden başlar.

Dudaktan süzülür, ruha dokunur,

Kalpten kalbe geçer, içinde aşk var.

Sinan Bayram 

Öyle hafif, öyle derinden.

Sanki zaman durdu o an içinde,

Öpücük eridi dudağımda seninle.

Gecenin kalbinde yankı gibiydin,

Sessizliğe fısıldayan bir ezgi.

Sevgilim, sen dokundun en derine,

Bir öpüşle başladı bu sevgi.

Tenimde kalan bir gül rüyası,

Buse gibi geçtin, silinmez iz.

Ne ellerin kaldı, ne de bakışın,

Sadece dudakta titreyen bir sözsüz his.

Her gece uykumdan seni içerek,

Bir öpücüğün düşer rüyama.

Sensizlik öyle suskun bir şarkı,

Buseler büyür hasretin ağzında

Sinan Bayram 

Kalbim titrer, ama belli etmem.

Sevda yangın, içimde gizlice,

Sana her bakışımda, kendimden geçmem.

Bir adım atsan, yıkılır duvar,

Ama gurur ördü taş taş bu sessizliği.

Ne feryat ederim, ne de yakar,

İçimde büyür her kelimesizliği.

Bilirim, sen de sustun bir zaman,

Ama mağrurluk aşkı örtmez ki.

Kalbin kırık, ruhun duman duman,

Sevgiye sırt dönmek özlemi silmez ki.

Bir bakışla başlar bin pişmanlık,

Ama dil susar, bakış donar durur.

İçimde yankılanır o suskun anlık,

Ve ben, severim hâlâ... ama mağrur.

Sinan Bayram 

Ne dile düşer, ne de söze yakın.

Bir bakışta titrer içimde yazı,

Duygular dökülür usulca, sakın.

Sevinç de olur, hüzün de misafir,

Her duyguda başka bir iz taşır.

Bir aşka düşerken yanar da susar,

Gönül, sabırla en derine aşır.

Kimi zaman bir çocuk gibi kırgın,

Kimi zaman dağ gibi mağrur, suskun.

Sevgiyle büyür, acıyla olgun,

Duygularla yürür, sessiz ve durgun.

Ne akıl bilir onu tam anlamıyla,

Ne kelimeler yeter anlatmaya.

Gönlümde bir sır var, sadece sana,

Duygular döner hep o yuvaya.

Sinan Bayram 

Kirlenmemiş düşler gibi berrak,

Bir çocuğun gülüşünde saklı

Sonsuz bir huzur, ince bir yaprak.

Kır çiçekleri gibi ürkek ve saf,

Rüzgârla konuşur kalbin sesi.

Dünyanın yükü dokunmamış henüz,

Bir serap değil, gerçek neşesi.

Ellerin dokunurken hayata

Hiçbir yara bilmez o ten,

Masumiyet, ince bir ipek gibi

Zamanla yırtılır sessiz ve derinden.

Ama sen,

İçindeki beyaz kuşu koru.

Gökyüzü kararsa da bir gün,

O hep uçsun kalbinin en doğru yerinde.

Sinan Bayram 

Zaman suskun, kelimeler küskün,

İçimde yankılanan sessizliğin

Bir ömrün yankısı gibi sönük ve üzgün.

Bir çiçek soldu gözbebeklerimde,

Yüreğimde kırık bir gül düşü,

Ne sen döndün, ne rüzgâr sustu,

Her gece adını fısıldar kuşlar kuytuda.

Hasret, ince bir diken gibi

Kalbime saplanır her hatıranda.

Hicranı tattım en ağır yerinden —

Bir veda, bin sükût, sonsuz yabancı.

Ama yine de beklerim seni,

Gel diye değil…

Bir gün uğrarsan,

İçimde hâlâ yerin var diye.

Sinan Bayram 

Aynı ekmeği böldük, aynı tütünü sardık.

Dillerimiz farklıydı ama aynıydı eyvah,

Biz bu dar boğazda, ölümle nişanlandık.

Ben Cudi’nin rüzgarını getirmiştim heybemde,

Sen Sakarya’nın suyunu taşırdın bakışında.

Aynı merminin sıcaklığı sızladı göğsümüzde,

Birleştik hilalin o mağrur nakışında.

"Bra" dedik, "Kardeş" dedik bir nefeste,

Aras’ın feryadıydı Meriç’in sinesine dolan.

Kilitbahir şahittir, o daracık kafeste,

Etle tırnaktık biz, gerisi koca bir yalan.

Dualarımız karıştı, semaya tek bir el kalktı,

Kürtçe bir ağıt yükseldi, Türkçe bir sabırla.

O gün Çanakkale’de ne sen vardın ne ben vardık,

Biz olduk, harç olduk o devasa asırla.

Şimdi sessiz bir uykudayız, yan yana, derinde,

Toprak bizi ayırmadı, kucakladı birer birer.

Hâlâ omuz omuzayız şüheda defterinde;

Birimiz Mezopotamya, birimiz Anadolu, tek bir siper.

Sinan Bayram 

göğsüme bir kuş kondu sanki,

kanatları gül, bakışı deniz.

Zaman bile durdu o an —

bir tek adını söyledim sessiz.

Gözlerinde yanan yıldızlarla

geceyi unuttum ben,

bir tebessüm ettin,

bütün yaralarım unuttu acısını.

Aşka seninle başladım yeniden.

Bir dokunuşunla büyür içimde

bin yıllık bir bahar.

Ve sen yoksan…

yine sen varsın —

her boşlukta adını fısıldar.

Ben seni,

yalnız sevmedim.

Ben seni sustum, bekledim,

yağmurlarda aradım,

rüzgâra emanet ettim.

Ve şimdi

senin adınla çarpıyor kalbim,

her şey sensiz eksik,

ama sen…

her şeyin tam anlamısın.

Sinan Bayram 

Kokun yok, sesin yok,

Yalnızlıkla konuşurum her akşam

Ve içimde çoğalan o kırık sokaklar…

Bir yabancı kentin eşiğinde

Adını yazarım buğulu camlara,

Kimse bilmez, kimse duymaz,

Ama sen geçersin her suskun anla.

Memleket bir yudum özlem şimdi,

Bir taş evin gölgesi,

Anamın ekmek kokusu gibi

Sıcak, ama erişilmez gibi.

Gurbet dediğin,

Sadece uzaklık değil,

Kendini unutmak bazen,

Ve kendinde kalabilmek için

Her gün biraz daha sana sığınmak…

Sinan Bayram 

sessizce akar içimizden.

Bazen durgun bir göl olur,

bazen taşar kelimelerden.

Bir bakışta başlar,

bir vedayla biter mi?

Kimbilir...

Belki de her son,

yeni bir başlangıcın gizli sesi.

Güneşle uyanır umut,

geceyle büyür hüzün.

Ve biz,

gölgemizi takip eder gibi

ömrü ararız gün gün.

Ne kalır geriye?

Bir çift güzel söz,

bir gülüş, bir göz…

Bir de sevmeyi bilmişsek eğer,

hayat, en çok o zaman gerçek öz.

Sinan Bayram 

Bir gülüşte saklanır koca bir hikâye.

Kalbin kıyısında gezinen fısıltılar,

İçimizde büyür adını bilmeden.

Sevda gibi gelir ansızın umut,

Bir bakışta yanar gönlün kandili.

Kırgınlık usulca çöker akşama,

Sitem olur rüzgârın en serin dili.

Kimi zaman öfke, ateşten bir ok,

Kimi zaman merhamet gibi bir dokunuş.

Ne suskun kalabilir ne anlatabilir,

Duygular, insanın içindeki sonsuz uçurum.

Bir şarkıda titrer geçmişin gölgesi,

Bir kokuda canlanır eski bir an.

Sevinçler giyinir çocukluk rengine,

Hüzünse sessizce çöker zaman zaman.

Ey duygular,

Sizden yapılmışız biz aslında,

Ne taş kadar sert ne rüzgâr kadar uçarı.

Bir kalbin çarpışında,

Bir kelimenin ardında saklıyız.

Sinan Bayram 

Toprağında saklı binbir umut.

Ayak bastığım her adımda,

Bir hikâye fısıldar sessizce tohumun.

Yeşilin en derin tonuyla süslenmişsin,

Dağlarında sabır, ovalarında sükûn.

Bir çiçeğin gülüşünde bulurum seni,

Bir taşın suskunluğunda bile ruhun.

Kök salan her ağaç seninle başlar,

Rüzgârın bile senden alır ilhamı.

Deniz, gövdene yaslanırken usulca,

Gökyüzü bile özenir zarafetine.

Sen sustuğunda kuşlar bile dinler,

Bir çobanın türküsünde sesin var.

Ne acıyı gizlersin ne sevinci,

Ama hep dersin: "Geçer... her şey geçer."

Yeryüzü,

Seninle uyur kalbim geceleri,

Seninle uyanır sabah güneşi.

Ve ben, her adımda biraz daha

Sana benzerim, sana dönerim —

Ey yaşamın ilk soluğu,

Ey yeryüzü...

Sinan Bayram 

Seninle başlar içimdeki serüven.

Bulutların arasında saklı bir hayal,

Her bakışımda değişir yüzün, derinden.

Bir serçenin kanadında sen varsın,

Ufka düşen her ışıkta adın yazılı.

Ay geceyi sararken sessizce,

Senin koynunda dinlenir yorgun yıldızlar.

Sen ağladığında yağmur iner bize,

Bir çocuğun gülüşüyle silinir dertler.

Ne zaman başım sıkışsa hayata,

Başımı kaldırırım sana, ey gök, yeter.

Renklerinle avuturken dünyayı,

Bazen de fısıldarsın fırtınaları.

Ama bilirim, her öfkenin ardında,

Bir sükûnet saklar mavilik yaraları.

Gökyüzü,

Sen sonsuzluğun kalbisin belki,

Ama bazen de sadece

Bir sevdanın bakışısın,

Gözlerimi göğe her diktiğimde

Kendimi bulduğum yerin adısın.

Sinan Bayram

Gökyüzü usulca giyinir morlarına.

Bir yel eser tenimde, nazlı ve ince,

Kalbim durur bir an, zamanın önünde.

Ne bir telaş kalır ne eski dertler,

Sükûnetle parlar içimde sesler.

Bir su gibi akar hayat, duru, derin,

İçimde büyür o yumuşak serin.

Toprağın kokusunda, yaprağın düşüşünde,

Bir sonsuzluk saklı, tam da bu günde.

Hiçbir şey istemem, ne geçmiş ne yarın,

Bu an yeter bana — dingin ve yarım.

Bir kedinin uykusu gibi saf,

Bir annenin duası kadar latif.

Ne kırgınlık taşır ne yalan,

Huzur, içimde yankılanan bir ezan.

Ey kalbim, dur ve dinle bu ânı,

Rüzgârda savrulan duaların tanığı…

Huzur, bazen sadece bir bakış,

Ve bazen sadece…

Hiçbir şeyin olmayışı.

Sinan Bayram

Rüzgâr tenime dokunur, serin ve masum.

Gökte kuşlar dönerken özgürce,

Kalbimde hafif bir kıpırtı: mutluluk.

Bir çocuk gülüşü gibi temiz,

Aniden gelir bazen, nedensiz.

Bir çiçeğin açışında,

Bir dost sesinde gizlidir.

Ne büyük şeyler ister ne altın taçlar,

Bir fincan kahvede, bir dizede saklıdır.

Aşkın bakışında, annenin duasında,

Bir anda ürperir, sarar tüm ruhumu.

Gözyaşıyla karışmaz, belki ıslanır,

Ama içinden bir ışıkla parıldar.

Karanlıkta bile bulur yolunu,

Çünkü o, insanın içindeki en eski umut.

Ey mutluluk,

Gel bazen sessizce,

Bir rüyanın kıyısında bul beni

Ve kal…

Sinan Bayram

Bir deniz olur gecemde yavaşça.

Bir rüzgâr eser, adını fısıldar,

Kalbim sensizliğe asla alışmaz.

Sesin, en eski şarkım gibi sıcak,

Her notasında bir umut, bir yasak.

Bir ömürlük düş kurarım senle,

Varlığın dokunur her heceyle.

Bir gülüşün yeter, bahar uyanır,

Sensiz geçen her an yüreği kanar.

Zaman geçer, izlerin silinmez,

Aşk dediğin şey, sadece senle güzelleşir.

Geceyi örterken yıldızların sesi,

Kalbimde yankılanır sesin nefesin.

Sevgi dedikleri, belki de budur:

Bir ömre sığmayan, sonsuz bir huzur.

Sinan Bayram

Kalbim sana düştü tek.

Bir gülüşün yetti bak,

İçime sevdan doldu.

Yollar sana varıyor,

Gönlüm seni arıyor.

Adınla başlar günüm,

Güllerim sen kokuyor.

Bir nefesin özlemi,

Sararken her âlemi.

Seninle bahar gelir,

Unuturum kederi.

Sinan Bayram

Yandı yürek o biçim.

Gözlerin bir yıldızdır,

Doğar her geceme.

Bir gülüşün yeter ki,

Solsun gam, bitsin dert ki.

Adını her an anar,

Kalbim aşkla titrer ki.

Sensiz geçen bu zaman,

Yüreğimde bir yaman.

Gel de bitsin hasretin,

Özlem oldun sen her an.

Sinan Bayram

Adını kalbime nakışta örüm.

Bir gülüşünle bin ömre bürünürüm,

Sensiz bir dünya düşleyemem ben.

Rüzgâr esince adını fısıldar,

Gönlümde aşkın bir ömür ışıldar.

Kalbim her anda seni anımsatır,

Sevdanla yanar, sönemem ben.

Ay doğsa bile gözümde sönük,

Sensiz her sabah kederle bölük.

Bir tek sana var yüreğim dönük,

Başka bir aşka dönemem ben.

Sinan Bayram

Kalbimi sana verdim, geri alamadım.

Bir gülüşün yeter, bin derde daldım,

Adını andıkça, yeniden doğdum.

Yollar hep sana çıkıyor nedense,

Hasretin düşüyor her gece sineme.

Kalbim seninle, aklım hep sende,

Aşkınla yanarım her mevsim, her tende.

Bir bakışın yeter, dünya susar,

Kalbimde sen varsın, başka ne arar?

Sevdanla yanarken içimde bahar,

Aşkınla sarhoşum, ayık gezmek ayıp kaçar.

Sinan Bayram

Bu içimde kanat çırpan vuslat?

Adını unuttum, suretin silik,

Ama kalbim bilir seni, her zaman ve her saat.

Ne bir yüz ararım, ne bir ses beklerim,

Çünkü sen her şeyde ve hiçbir şeydesin.

Bir bakış gibi geçtin içimden ansızın,

Varlığın yoklukta gizli, sen o sessiz nefessin.

Aşkın bendeki hâli mecaz değil,

Bir ateş ki yakmaz, ama hep içimi deler.

Ne vuslat isterim ne de ayrılık,

Çünkü senden ayrı bir ben zaten yok, neler neler…

Ben sende kayboldukça bulurum kendimi,

Her yoklukta varlığın yankı yapar.

Sen bana “ben” olmamı öğrettin belki,

Ama “ben”in ötesinde bir sır var.

Ey isimsiz sevda, ey ezel kapısı,

Seninle ben değil, biz de değiliz.

Sadece bir olmak var, her şeyle,

Bir damla olup sevda’ya düşmekteyiz.

Sinan Bayram

Ne geceydi tam, ne de gündüzdü zaman.

Sessizlik konuştu eski bir dilden,

Sen kimsin? dedi, yankılandı mekan.

Göğe sordum, yıldız sustu,

Toprağa sordum, içimden duyuldu.

Varlıkla yokluk bir perdeydi sanki,

Ardında ne vardı, hiçlik mi, umut mu?

Bir zerreyim, evrenin soluğunda,

Hem hiçim, hem her şeyin aynası.

Bir damlayım, sonsuzluk okyanusunda,

Ama her düşte çoğalır anlaması.

Zaman bir yanılsama, mekân bir yansıma,

Ben yürürüm olmayan bir yolda.

Ne başı var bu döngünün, ne sonu,

Ama her adımda sır gizli bir sonda.

Ey hakikat, yüzünü niye saklarsın?

Korktuğumdan mı, bildiğimden mi?

Ya ben seni ararken kaybolduysam,

Ya sen bendeysen, ben de kendimde değilsem?

Sinan Bayram

Gölgesini sürür rüzgâr alnıma.

Olmak, bir damla ışıkta kaybolmak,

Olmamak, o ışığın ta kendisi mi acaba?

Bir yürek çırpınır karanlıkta,

Var mıyım yok muyum? diye sorar.

Sessizlik cevap verir usulca:

Her ikisi de sende var.

Olmak; bir nefesin kıymetini bilmek,

Bir gözyaşında sonsuzluğu görmek.

Olmamak; kendini unutan bir hayal,

Bir düş gibi geçip gitmek.

Yol ikiye ayrılır usul usul,

Biri varlığa, biri yokluğa çıkar.

Ama her adımda aynı soru durur:

Hangisi gerçekten yaşamak, hangisi yitirilen bahar?

Sinan Bayram

Ne bir ses kalır, ne bir iz zamandan.

Rüzgâr bile usulca süzülür içimden,

Bir sırra dokunur gibi, derinden, yavaşçadan.

Gözlerimi kaparım, dünya silinir,

Işıklarla dolu bir boşlukta yürürüm.

Ne ararım ne sorarım,

Çünkü bilirim: O’na gitmek, olmaktan geçer önce ölüm.

Bir yaprak gibi teslimim ben,

Düştüğüm yer, kaderin avuç içi.

Ne çaba, ne direnç, sadece akış,

Huzur, teslimiyetin en derin biçimi.

Her nefeste sonsuzu duyarım,

Bir kuş kanadında taşınır dualar.

Toprak bile şefkatle sarar ayaklarımı,

Ey aşk, ey ilahi denge, ne yüce çağrılar…

Yoklukta varlık, sükûtta sır gizli,

Ve ben, sadece bir yolcuyum bu durakta.

Ne aradığım belli, ne vardığım,

Ama bilirim, huzur O’nun baktığı bir bakışta.

Sinan Bayram

Gülüşünle başlar yeryüzü yeniden.

Sen geçince yollar susar, dinlenir,

Bir şiir olur her adımın benden.

Tenin ay ışığı, sözlerin meltem,

Kalbimde açan en beyaz çiçeksin.

Kir tutmamış duam gibi tertemiz,

Bir sevdanın değil, ömrün gerçeğisin.

Ey ak kız, varlığın en ince nur,

Bakışların sanki yağmurdan ince.

Dünya dönüyorsa sen varsın diye,

Kalbim atıyorsa seninle bence.

Bir gün solarsa mevsimler bile,

İçimde sen hep ilk günkü gibi.

Zaman yitirirken ne varsa dışta,

Sen kalırsın içimin özü gibi.

Gönlümde bir arınma sensin belki,

Ne hırs, ne oyun, ne de yalan sende.

Ak kız, seninle anladım ben sevgiyi:

Dudaklarım sayıklar seni hece hece.

Sinan Bayram 

Dağlar bile sustu, yankı sen oldun.

Bir gülüş gibi düştün yüreğime,

Aydınlık neyse, işte sen oldun.

Gözlerin deniz, içinde fırtına,

Bir bakışın yeter, gönlüm savrulur.

Adınla başlar her sabah ezgim,

Gece ay doğsa, sana kavrulur.

Yürüdüğün yollar çiçekle dolar,

Güleycan geçince mevsim değişir.

Bir tebessümünle bahar gelir de,

İçimde kış bile usulca geçer.

Sana yazdığım her kelime susar,

Çünkü sen anlatılmaz bir sır gibi.

Sevda dediğin bazen bir sitemdir,

Ama sen… sen her hâlinle şiir gibi.

Ah Güleycan, içimden düşmeyen,

Sen gittin mi, şehir eksik kalır.

Bir seni bilirim, bir de bu sevdayı,

Gerisi dünya… gürültü, kalabalık.

Sinan Bayram 

Kendi içimde kopan sessiz bir isyan.

Sevda dedikleri gül müydü, diken mi?

Ben en çok kanarken sevdim her zaman.

Bakışların sertti, sözlerin keskin,

Ama bil ki ben de kolay yanmam.

Kalbim meydan yeri, aşksa bir savaş,

Yıkılsa da düşmem, yüreğim buradan.

Senle her an bir kavgaydı sanki,

Ne suskunluğu vardı ne de huzuru.

Ama o öfkenin ardında gizli

Bir sevdanın en kırılgan gururu.

Tutuşmak gibiydi her temasımız,

Ateşle oynar gibi dokunurduk.

Bir ileri, bir geri, bin yara ile

Birbirimize hep yeniden vururduk.

Ama vazgeçmek mi? Hiç yakışmazdı.

Çünkü bu aşk, bir meydan okuma.

Ne ben yenilirdim, ne sen susardın,

Sevdik birbirimizi… kanaya kanaya.

Sinan Bayram 

Sessiz gecelerde yanar tek başıma.

Rüzgârlar savurdu nice düşleri,

Ama eğilmedim, bir söz uğruna.

Dava dediler, bir çağrıdır sanki,

Yol uzun, dikenli, umutlar ince.

Adalet bir ırmak, ben onun nehriyim,

Akıp giderim sabrın bilinciyle.

Ne makam istedim, ne de bir ödül,

Gönlümde taşıdım halkın özünü.

Her zulme karşı bir direniş gibi,

Davanın yürekte büyür izi.

Gözümde parlayan yıldız değil ki,

Bir çocuğun gülüşü en büyük zafer.

Toprağa düşse de bedenim bir gün,

Adım kalacak yolda bir sefer.

O yüzden yürürüm, yorgun da olsam,

Her adımda bir hak, bir gerçek var.

Dava sahibi olmak demek, dostum,

Kendini değil, milleti yaşatmak kadar.

Sinan Bayram 

Öznesi yoktu, hep susardı.

Bir şiirde saklı, bir seste gizli,

Adını anmadım —

Aşk, gizli öznemdi…

Kimse bilmedi seni nasıl sevdim,

Nasıl düştüm içimin en dar sokaklarına.

Gözlerin desem değil, ellerin desem eksik,

Sen, söylenmeden söylenen tek cümleydin bana.

Yazsam, kelimeler utanırdı.

Sussam, içimden taşardı heceler.

Bir gülüşün geçerdi aklımdan,

Ve ben bir yük gibi taşırdım seni,

Kimselere söylemeden.

Aşk, gizli kaldı hep.

Ne bir ad,

Ne bir yüz söyledim.

Sadece içimde çoğalan bir sessizlikti —

Her gece adını bilmeden andığım…

Bir gün gelir de sorarlarsa,

"Sevdin mi hiç?" diye —

Gözlerim bakar uzaklara,

Ve ben sadece gülümserim:

"Aşk… gizli öznedir,

Sadece yaşayan bilir."

Sinan Bayram 

Bir semah ki, suskunlukla yanar.

Ne söz kalır, ne beden bilir kendini,

Gönül döner, hakikate uyanır.

Ay gibi doğar geceme nurun,

Yıldız olur her zikrin sesi.

Aşkınla devr-i daim olur ruhum,

İçimde başlar gönül semahı…

Ne el var, ne ayak —

Kalptir burada yürüyen,

Bir iç çığlıkla uçar can

Küllerinden dirilen.

Her dönüşte biraz sen olurum,

Biraz kendimden geçerim.

Aşkınla savrulur benliğim,

Ve yokluğunda var olur özüm.

Bu semah, yeryüzüne değil,

Göğe yazılmış bir duadır.

Her döndüğümde bir perde aralanır,

Her susuşta, kalbim sevgili'yi anar.

Ey aşk,

Ey vuslatsız vuslat,

Dönerken ruhum sana yana yana,

Yanarak söyler içimdeki sema:

“Gönül semahı bu,

Sevene, sevdiğini unutturan…”

Sinan Bayram 

Bir de seninle sevmek —

İkisinin arası

Bir ömür kadar derin,

Bir bakış kadar yakın...

Sen,

Kalbimin en iç sesi,

Gönlümde çoğalan

Sevmeler sevmesisin.

Bir gülüşünle yeşerdi mevsimler,

Adını andım, kuşlar dönmeye başladı.

Ne varsa güzel,

Seninle başladı,

Seninle anlam buldu bu yaralı dünya.

Daha önce sevmişim sandım,

Yanılmışım.

Seninle anladım ki,

Sevmek başka,

Bir de "seni" sevmek var —

Sevmelerin en temizi,

En delisi,

En suskun yandığı yer...

Sana gelmek değil sadece,

Sende kalmak istedim.

Yüreğinin kıyısında bir ömür

Kendimi unutmak,

Ve sadece seni bilmek...

Ey sevmenin sureti,

Ey sevmeler sevmesi —

Adınla başlar dualarım artık,

Ve sen sustuğunda bile

Kalbim seni dinler sessizce...

Sinan Bayram 

Gümüş bir sessizlik gibi durgun.

Güneş, incecik dokunur saçlara,

Ve dünya susar, bir an boyunca.

Bir fincan çayın buğusunda sen,

Bir gülüş kadar yakın,

Ama dokunulmaz…

Kuşluk vakti, adını fısıldar zaman.

Gölgeler kısalır, sözler azalır,

Gözler anlatır anlatamadığını.

Yarısı uyanık, yarısı düş bir hâl,

Kuşluk vaktinde hatırlanır aşk.

Ne geceye ait, ne de güne tam,

İçinde biraz hüzün, biraz tamam.

Bir bekleyiştir belki,

Belki de bir kabulleniş kuşluk vakti.

Kalbim yavaş çarpar o saatlerde,

Sanki biri geçecek gibi içimden.

Ve ben en çok seni düşünürüm,

Günün en suskun yerinde,

Kuşluk vaktinde…

Sinan Bayram 

Ay bir mühür gibi alnıma iner.

Bir kapı çalar içimde derinden,

Ne anahtarı var, ne eşiği belir.

Sükûtla başlar bu eski yol,

Söz değil susmak öğretidir.

Bir mürşid gelir, gözleri dolu,

Bakar da sormaz, cevabı bilir.

“Kendini bırak” der, “yok ol ki var ol.”

Aynaya döner her suret, her iz.

Bir nefesle çözülür kırk düğüm,

Her düğümde saklı bir başka deniz.

Gölgeler konuşur semada gece,

Kandil yanar, yağsız ama sönmez.

Zikir döner kalpte gizlice,

Ne zaman başlar, ne de biter sözsüz ezber.

Bir çember kurulur iç âlemde,

Ne merkez belli, ne çevresi tam.

Her adım bir başka varlıktan geçer,

Ve sonunda kalmaz ne ben ne tamam.

Tarikat bir sırdır, anlatılmaz heceyle,

O ancak yaşanır, erirken özde.

Aşk olur rehberin, yoklukla yoldaş,

Yürürsün kendinden kendine gizlice.

Zaman eğildi sonsuzluğa

Bir fısıltı geldi rüzgârla,

“Sen kimsin?” dedi boşluğa.

Ay, aynaya döndü semada

Gölgem yürüdü benden önce.

Bir el dokundu içimde bir sırra,

İsmim unuttu beni bir hece.

Ağaç susar, taş konuşur,

Işık bile geri çekilir bazen.

O an anlarsın: Görünen yalan,

Gerçek saklı kalpte ve gazel.

Bir harf döner bin kapıya,

Her biri açar bir başka beni.

Ben mi geldim, o mu çağırdı?

Kimse bilmez, sadece sesi.

Ben yürürüm görünmeyenle,

Görürüm düşü, duyarım yokluğu.

Ve bazen bir damla külden

Doğar içimde sonsuzluk duygusu.

Sinan Bayram 

Rüzgâr susar, dağlar bile eğilir.

Bir can, iki elden akarak gider,

Ve dünya, o an içinden devrilir.

Çivi sesidir yankılayan zaman,

Bir annenin gözünde sonsuz acı.

Ne bir feryat kopar, ne bir isyan,

Sadece kan, sadece suskun bir tacı.

Dikenle örülmüş kral mı olur?

Tahtı gökyüzü, yastığı taş.

Bir halk bağırır: “Çarmıha vur!”

Sevgi, nefretin ortasında yavaş yavaş.

Yanında iki hırsız, ortasında umut,

Ama kimse görmez gözündeki ışığı.

Bir söz fısıldar: “Bağışla, bilmiyorlar…”

Ve kapanır sonsuzluğa bir susuşun kapısı.

Toprak titrer, perde yırtılır mabetten,

Bir devir biter, yeni bir çağ yanar.

O çarmıh, sadece tahta değil elbet,

Bir insanın yükü, tüm insanlığa var.

Sinan Bayram 

Bir harita çizerler karanlıkta gizlice.

Altınla örülmüş görünmez bir duvar,

Yasalar eğilir onların dizine.

Bir söz eder, kıtalar titrer,

Kelimeler kâr olur, kan olur, pay olur.

Görünmeden gelirler, hüküm getirirler,

Gölgeden yel eser, halk susar, ay dolur.

Paranın ruhu, bilginin kilidi,

Ellerindedir zamanın terazisi.

Bir bakışla çekerler dünyanın ipini,

Sessizce değişir insanın yarını, mazisi.

Halk sandıktadır, umut pusudadır,

Ama perde arkasında döner gerçek oyun.

Kimse bilmez kimdir, neye tapar bu kadir,

Fısıltıyla yönetilir koca dünyanın boyun.

Onlar tahtsız krallar, taçsız hakanlar,

Ne seçilirler ne de düşerler yere.

Yıldızlar dönerken sırları saklarlar,

Tarih susar, onlar yazar kendi çerçeve.

Sinan Bayram 

Yasayla çizilmez kaderin izleri.

Bir göz var, bakmaz yüzüne özle,

Derin suskunlukta saklı gizleri.

Taş duvar ardında yankılanan ses,

Ne emir belli ne de veren kim.

Karanlıkta örülür kaderin heves,

Gündüz aydın, gece meçhul, silinmiş isim.

Masa başında yazılmayan yazgı,

Bir mühür vurulmuş halkın yüreğine.

Hakkı soran susar, doğrular sancı,

Korku sinmiş her kelimenin rengine.

Gölgeler konuşur, adlar kayıp,

Meclis değil hükmeden bu sessiz kudret.

Demokrasi sahnede bir eski kayıp,

Altta kurulur gerçek devlet.

Birileri var, görünmeyen eller,

Tarihi yazan, değiştiren kalem.

Halk uyanır mı bu paslı çivilerle,

Yoksa sonsuza dek sürecek bu matem?

Sinan Bayram 

Akar hayâlimden ince bir zindan.

Her kıvrım bir hüzün, her ton bir zaman,

Ebrûli düşlerde kaybolur içim.

Suya serpişirken gökkuşağı rüzgâr,

Kalbimde çoğalır bin türlü diyar.

Aşkın suretinde bir bakış kadar,

Ebrûda şekillenir her biçim.

Gönül ki rengârenk bir su perdesi,

Sabırla dokunur ânın nefesi.

Kâinattır sanki her çizgi, sesi—

Ebrûli sırları taşır her seçim.

Bazen bir hasretle yayılır mora,

Bazen gül kurusu döner sevdaya.

Bir damla sabırla varır duaya,

Ebrûda saklıdır kalbin gerçeği.

Sinan Bayram 

Bir mabet yükselir içimde yüce.

Ne taş, ne duvardır, ne altın, ne taç—

Bir kalp ki, aşk ile yoğrulur yavaş.

Gönlümde kurulan bu kutsal mekân,

Her nefes duala olur aradan.

Ne süs ister orası, ne de sesin,

Yeter ki içimde doğsun gerçeğin.

Kandiller yanarken kalpte bir birden,

Döner tüm zamansız düşler derinden.

Bir gül olurum toprağa karşı,

Mabet ki içimde, ruhun savaşı.

Dışarda gürültü, içimse dingin,

Bir yudum huzurdur her damla sevgin.

Ne arif sorudur, ne suskun cevap—

Mabette buluruz özdeki kitap.

Sinan Bayram 

Bir tebessüm yeter, içten ısınırız.

Kalpten kalbe giden yolda ışıyanız,

Sevginin gölgesi düşer gönüle.

Bir sözde filizlenir en derin hisler,

Sevgiyle can bulur yorgun nefesler.

İç içe geçerken zaman ve düşler,

Birlikte yürürüz sonsuz tünelde.

Ne rüzgâr savurur, ne yağmur deler,

Sevgiye tutunan dağ gibi bekler.

Yıldızlar gülümser, ay gönül eker,

Aşk olur, umutlar dolar gönüle.

Sinan Bayram 

Ne sevdaya boyun, ne hileye dile.

Bir bakışla yıkılmaz bu yürek,

Zalime, zengine minnet eylemem.

Gönlümde bir yel eser özgürce,

Ne taç ister başı, ne şan gecede.

Bir dilim ekmek, bir damla umutla

Yürürüm yolumu, minnet eylemem.

Sevdayı da gördüm, ihaneti de,

Kaldım kimi zaman kendi gölgemde.

Ama ne diz çöktüm yalana, ne sahteye,

Ne vefasız dosta minnet eylemem.

Varsın gülsün dünya yüzüme yalandan,

Bir hakikat yeter bin masaldan.

İncinsem de susarım vakarla,

Zorla, zorbalığa minnet eylemem.

Bir gün gelir son söz kalır elde,

Ne mal kalır, ne makam, ne perde.

Tek ölçüdür yüreğin terazisi,

Sevgisiz gönüle minnet eylemem.

Sinan Bayram 

Ne veda vardı, ne de bir kelime.

Sessizlik giyinmiş ayrılık gibi,

Sustun... ve ben düştüm kendi içime.

Yollara düştüm, bilmediğim sokaklar,

Her adımda seni anlatır taşlar.

Bir şehir var içimde, adı sen,

Ve ben o şehre müebbet aşkla mahkûm.

Sürgünüm artık sevdanın kıyısında,

Ne gidebiliyorum, ne kalabiliyorum.

Adını her andığımda yanıyor içim,

Sen bilmezsin, ben nasıl susuyorum.

Geceler şahidim, yıldızlar suskun,

Bir tek ay anlıyor hâlimi belki.

Aşka sürgün olmuş bir kalbin

Dualarında senin ismin gizli.

Bir gün döner mi diye değil bu bekleyiş,

Ben seni gitmeden de kaybettim.

Ve işte o günden beri sürgünüm...

Kendime, geçmişe, ve en çok da sana.

Sinan Bayram 

Zamana sığmayan bir yeminle başladı biz,

Ne bahar geçer üzerimizden,

Ne de sonbahar döker yaprağımızı.

Gözlerinde mühürlü sonsuzluk,

Sözlerinde dinmeyen bir dua var.

Her nefeste biraz daha sen,

Her sessizlikte biraz daha aşk akar.

Müebbet bir sevgi bu —

Ne bitmeye yeminli bir masal,

Ne de vuslatsız bir bekleyiş.

Bu, içimize işleyen bir sonsuz hâl.

Gündüzler seni anlatır göğe,

Geceler isminden örer yıldız.

Unutmak bilmeyen bir rüzgâr gibi,

Sarılır her sabah, yeniden başlarız.

Zaman yansa da küle dönerken,

Biz kalırız, hep aynı yerinde sevdanın.

Çünkü biz,

Geçici bedenlerde kalıcı can gibi —

Müebbetiz birbirimize,

Hiç tahliye olmadan,

Sevdanın en derin hücresinde...

Sinan Bayram 

Suskun akşamlarda usulca yürüdüm.

Gecenin kalbinde titreyen bir meltem,

Sevmek zamanıydı, ben seni gördüm.

Gökyüzü mavi değil, senin kadar saf,

Bir bulut geçerken adını söyledim.

Zaman durur gibi oldu aniden,

Kalbimi ellerinle ördüm, büyüdüm.

Söz değil, bakışındaydı her mana,

Bir gülüş yetti kışı bahar etmeye.

Sonsuzmuş gibi süzüldü anılar,

Sevmek zamanıydı, sustuk birlikte.

Ne dün vardı ne yarın, sadece “biz”,

İç içe geçmiş zamansız bir düş gibi.

Sevda, en derin yerinden aktı içime,

Bir yudum aşkla sarhoştu gece.

Şimdi bir şiir kaldı senden geriye,

Rüzgârla konuşur her hecesi.

Bil ki ne zaman gözlerin düşse aklıma,

Yine sevmek zamanı, yine sensin.

Sinan Bayram 

Bir bakış yeter anlatmaya.

Kalbinde saklı bir ezgi gibi

Çalar hayat, usulca, yara yara.

An gelir, düşer aklına eski bir gün,

Bir yağmur sesiyle başlar özlem.

Gökyüzü eğilir üzerine sanki,

Ve içinden geçer bin hüzün, bir denklem.

An gelir, bir resim düşer rüyana,

Gülüşünde kalır zamanın sesi.

Ne sen sorarsın, ne biri anlatır,

Sadece susar içindeki eski.

An gelir, anlarsın ki sevmek

Bir izdir, silinmeyen zamana karşı.

Ve her geçen saniye bir şiir olur,

Yazılır kalbine, yavaş ve yavaşça.

An gelir, gidersin kendine doğru,

Kimse bilmez orda kim olduğunu.

Bir aynada bulursun belki gerçeği,

An gelir, tanırsın yokluğunu.

Sinan Bayram 

Ne rüzgâr siler, ne zaman silmiş.

Adınla yanar o kara deniz,

Süveydam orda… kimse bilmemiş.

Ne yemin eder, ne inkâr eder,

Bir sır gibi susar, içten içe erer.

Aşkın zifiri, gönlümde gezer,

Bir gül kanar orda, diken gülmemiş.

Her dua senden bir yankı gibi,

Her sükût bir çığlık, ince, deli.

Bir harf olsan yeter, ey sevgili,

Süveydam sana çoktan verilmiş.

Ey gönlümün karanlık cevheri,

Ne ışık yeter, ne kelâm eri.

Senli hayalin, içimin şiiri,

Süveydam sensin, kimse görmemiş.

Sinan Bayram 

Her şey apaçık, ama hep gizem.

Zâhirde güldür, bâtında elem,

Gördüğüm suret mi, yoksa hayâl mi?

Bir bakışta sevdim, sanki aşikâr,

Lâkin kalbimdesin en ince karar.

Sen mi gerçek, yoksa içimdeki zar?

Zâhirde sen, derinde kemâl mi?

Gülüşün gündüz, suskunluğun gece,

Her hâlin açık, ama sır hece hece.

Ben seni bildim mi, yoksa gölgece

Bir serap mıydın çölde vefâl mi?

Ey nazlı kader, yüzümden okunan,

Zâhirde ne varsa, kalpte dokunan...

Belki de aşk, en çok o dokudan —

Görünür hâlinde saklı hayâl mi?

Sinan Bayram 

Dilim düğümlü, kalbim yangınca.

Bir bakışta yandım, sustum her gece,

Bu aşk lâl oldu, yüreğim sancı.

Gözlerimde tutuk bir özlem izi,

Ne söze dökülür ne silinir izi.

Ben seni susarak sevdim sessizce,

Aşkı en çok susan bilir, gizlice.

Sakladım seni her nefesimde,

Bir dua gibi, içli hecesinde.

Konuşsam da sensiz, senle içimce,

Aşk-ı lâlim oldun gönül sesimde.

Ne sen bildin beni ne ben anlatabildim,

Bir çift kelimeye gönül sığmadı.

Belki de en güzel aşklar böyle,

Dilsiz yaşanır, lâl olup ağladı.

Sinan Bayram 

Yıldızlar sus pus, rüzgâr da ağlar.

Senden kalan bir çift söz, bir bakış,

İçimde hâlâ yanar, hâlâ yakar.

Gelmedi sesin, yollarda sessiz,

Zaman acıyı taşır nefessiz.

Her an bir ah, her saat bir sızım,

Yüreğim kırık, gözlerim nemsiz.

Gönlümde yankı, adınla uyanır,

Sensiz bu dünya soluk, anlamsız.

Bir umut gibi düştüm peşine,

Her adım hüsran, her durak yalnız.

Ey kader, neden böylesin bana?

Sevdayı verdin, kâr kaldı cana.

Bir gülüş için yandım nice yıl,

Şimdi külümle sar beni sana.

Sinan Bayram 

Ne tam vedâ, ne de yeniden başlayan.

Seninle her şey bir "ama" gibiydi;

Ne susmak tamdı, ne konuşmak cüret…

Ben seni bir nokta sandım önce,

Bitmiş sanıp sustum içimde.

Meğer noktalı virgülmüş hâlimiz;

Devam edecek bir şey varmış, gizlice…

Cümleler kurdum gözlerinden içeri,

Her kelime aşk, her harf bir nehir.

Sen dururdun sanki bir satır başı,

Ben yandım arada; sözcük sözcük erir.

Ne noktadayız, ne virgülde şimdi,

Ne başlangıçtayız, ne de bitti.

Kalbimde bir imla hatası gibi duruyorsun;

Sana susmak da aşk, seni söylemek de.

Sinan Bayram 

Her çiçekte bin yıl, her ağaçta sır.

Rüzgârla konuşur kırların dili,

Taşların sessizliği bile bir anıdır.

Yeryüzü, sabrın en güzel adıdır,

Yağmurla yıkanır, güneşle parlar.

Ayak izlerimiz birer şiir olur,

Geçtiğimiz her yol bir ezgi çalar.

Çimenin teniyle sarar bizi bahar,

Dağlar siper olur göklere karşı.

Ve ne zaman yorgun düşse içimiz,

Bir dere çağlar, dinler bizi aşkı.

Her şey burada, elimizin altında,

Bir mucize gibi her sabah uyanır.

Yeryüzü konuşmaz, şarkı söylemez,

Ama en derin duyguları o anlatır.

Sinan Bayram 

Bir tutam serinlik, bir avuç hayal.

Bulutlar geçerken sessizce önümden,

Kalbimde rüzgâr, sözümde melal.

Yıldızlar titrek bir şarkı söyler,

Gecenin koynunda eski düşlerim.

Ay, usulca dokunur yüzüme,

Bilirim, o da gizler özlemlerim.

Mavi, gündüzün sitemkâr sesi,

Güneş bir sevda gibi yakar içimi.

Kuşlar, göğün mektuplarıdır belki,

Her kanatta umut, her çırpınış şiir gibi.

Ne zaman başımı kaldırsam göğe,

Bir sonsuzluk fısıldar kulağıma.

Gökyüzü, içimde büyüyen masal,

Ve ben, o masalda bir cümle daha.

Sinan Bayram 

Gölgeyle konuşur oldu düşüncem.

Işık, bir anlık misafir gibi,

Geçip gider, ardında sessizlik dem.

Demir parmaklıkta erir günler,

Her biri ağır, her biri paslı.

Saat tik tak değil artık,

Yüreğimde döner zamanın yaslı halkası.

Yalnızlık, bir sarkıt gibi sarkar tavandan,

Her damlası içime düşer sessizce.

Ne ay var burada, ne yıldız, ne de rüya;

Sadece kendim varım, kendime çepeçevre.

Bir cümle gibi bölünmüşüm hayatın içinde,

Ne başı belli, ne sonu okunur.

Ama bir şiir kalır hep içimde,

Karanlıkta bile kendini duyurur.

Sinan Bayram 

Gökyüzü şimdi bir kare kadar.

Dışarıda rüzgâr özgürce eserken,

İçimde sessiz bir fırtına var.

Ellerim değmez artık sabaha,

Gün doğsa da buraya geç düşer.

Gözlerim alıştı yarım aydınlığa,

Ve umut, duvarda gölge gibi süzülür geçer.

Bir kuş konar bazen parmaklığıma,

Kalkar içimde bin yıllık özlem.

Kanatlarında uzak şehirler taşır,

Ve ben, bakar dururum sessizce, gizlem gizlem...

Bu demir, sadece soğuk bir madde değil,

Ayrılığın dili, suskunluğun bedeni.

Her çubuğunda bir anı asılı,

Her çizikte geçen ömrün izleri.

Yine de içimde bir şey kırılmaz,

Bir türkü dolanır rüzgârla içeri.

Demir parmaklık ne kadar güçlü olsa,

İçerde kalbim kadar değil hiçbiri.

Sinan Bayram 

Paslı demirle ölçülür gün.

Her adım, taşta yankılanan bir ömür,

Ve her gece, içime çöken bir hüzün.

Pranga eskitirim sessizce burada,

Bir hayalin üstünde döner dururum.

Ne yıldız var dokunacak kadar yakın,

Ne de bir ses var ki ben olayım onun.

Taş gibi suskunum, duvar gibi eski,

Ama içimde hâlâ yankı var.

Bir sevdanın cümlesi kalmış aklımda,

Belki o cümleye vurur hâlâ bahar.

Zincir sürüklemek değil bu yalnız,

Bir sabrın, bir direnişin izidir.

Demir aşınır, et yıpranır, ruh yorulur,

Ama bir bakışın hayali… hep tazedir.

Eskittim prangayı, giydim yılları,

Küstüm zamana, sustum hayata.

Ama hâlâ içimde bir türkü durur,

Bir gün söylenmek için haykırmakta.

Sinan Bayram 

Ne tam mutluluk, ne tam keder…

Bir tebessümde başlar,

Bir bakışta ömrü tüketir.

İçimde bir yangın gibi yanarsın,

Söndükçe harlanır her anı.

Bir adım gelsen, bin adım dönerim

Ama sen hep yolun ötesinde kalırsın.

Sevda dedikleri,

Bazen bir sesin gölgesi,

Bazen bir sokakta kalan

Ayak izlerindir, silinmeyen...

Geceler anlatır seni,

Uykular bilmez, gözler yorulur.

Kalbim, adını her atışta fısıldar

Ama dilim sustukça taş olur, kurur.

Sen bilmezsin,

Bir sevda hâli geçmiyor içimden.

Bir rüzgar gibi eser,

Bir yara gibi dinmez.

Ve ben…

Her sevdalı gibi

Adını içime saklayıp

Susarak severim seni,

Kendimden bile gizleyerek.

Sinan Bayram 

O sensin Gülce — gülüşüyle baharı getiren.

Adınla başlar her sabah içimde,

Adınla susar en derin sitemim gecede.

Gülce,

Bir rüzgâr esti saçlarından,

Kalbim savruldu çocukluğum gibi.

Adını duyunca titrer oldu zaman,

Sanki her hecede gizli bir sevgi.

Gözlerin...

İçinde sustuğum eski şarkılar var,

Baktıkça kaybolurum,

Bulamam kendimi,

Yalnız seni bilirim o anlarda.

Bir çiçeğin narinliği var sende,

Ama dikenini de saklıyorsun içte.

Dokundum bir gün —

Ve anladım:

Sevmek, bazen can acısıyla büyür

Gülce.

Şimdi her şiirde sen varsın biraz,

Her satırda gül, her cümlede gece.

Seninle başlar, seninle biter

Bende suskun kalan her hece.

Sinan Bayram 

Adı sen, sesi geceydi.

Dokunduğum her anı

Avuçlarımda kan revan.

Kalbim bir cam kırığı şimdi,

İçine bakınca sen…

Ama tutunca kanatıyor,

Ne bıraksam gidebiliyor,

Ne tutsam kalabiliyor.

Bir tebessümle başladın,

Bir suskunlukla bittin.

Oysa ben her susuşunda

Bin kere konuştum içimle.

Ah, bir tek sen duymadın

O iç çekişlerimi.

Her gece sustuğum yerde

Gecenin kendisi ağladı benimle.

Unutmak mı?

Unutmak bir yara kabuğu;

Dokunmasan geçmez,

Dokunsan kanar durur.

Ben seni hep aynı yerde sevdim:

Kırıldığım yerde.

Şimdi her hatıranda

Bir cam kesiği kadar gerçek acı var.

Sinan Bayram 

Adını anarken sustu yüreğim.

Rüzgarla savrulan solgun bir çiçek,

Dalımdan düşerken kırıldı içim.

Gözlerin ufkumdu, gün doğmaz artık,

Bakışınla yeşerdi her yanım benim.

Şimdi bir yabancı gibi geçerken

Kalbimden, unutur gibi seni silip…

Bir zaman sarhoşuyduk düşlerin,

Her bakış bir şarkı, her söz şiirdi.

Şimdi ne kaldı elimizde bak,

Yarım kalan bir masal, eksik bir şiir.

Saklı kaldı en güzel cümlelerim,

Sana söylemeye kıyamadığım…

Bir gülüşünle başlardı baharım,

Şimdi kışlar bile sitemkar, kırgın.

Ah sevgili, aşk dediğin şey

Belki de en sessiz vedadır…

Giden bir daha dönmese bile

Kalan, hep orada bekler durur.

Sinan Bayram 

Adını fısıldar yorgun bir kuş.

Kalbimde açan solgun gülde,

Senin gülüşün var, ey gülüm, düşümde.

Gözlerin deniz, sabahı bekler,

Baktıkça unutur insan ne keder.

Bir sözcük yetmez anlatmaya seni,

Her harfinde titrer aşkın sesi.

Saçlarına düşen rüzgâr gibi

Hafifçe eser içimde hüzün.

Her dokunuşun bir bahar serinliği,

Gönlümde çiçek açar her gün.

Zaman geçse de, silinmez izlerin,

Kalbimde saklı en güzel gizlerin.

Bir ömre bedel bir tebessümün,

Varlığın yeter, ey gülüm, ömrümün şiirisin.

Sinan Bayram 

Geceyi delip de gönlümü üşüten.

Bir damla bakışla har olmuş beden,

Bilsen ki sevda nasıl da yakar.

Sözlerin rüzgâr, serin mi serin,

Ama kalbimde yanar her derin.

Ateşin adı sen, közsün tenimde,

Yanmak ne güzelmiş seninle birken.

Unutur sandım, unutmamışım,

Sana dair her şey, içimde kışım.

Yanarım, susarım, anlatamam ki,

Aşk yakar gülüm, dillere düşer.

Ne çare gönlüm, kendine küskün,

Sensiz geçen gün hep biraz eksik.

Bir sevda düşün ki, sonu yok, bitmez,

Aşk yakar, kül eder, ama gitmez.

Sinan Bayram 

Bir bakışınla başlar gecem,

Bir susuşunla biter.

Kalbim, adını ezberlemiş bir dua gibi,

Her çırpınışında seni zikreder.

Unut dediler…

Zaman ilacıymış yanan yüreğe,

Ama sen her saatin içinde

Bir iz, bir iz bırakmışsın

Sanki aklıma mühürlenmiş bir hece.

Yürüdüğüm sokaklar seni hatırlatır,

Bir şarkı başlar, içimden geçersin.

Bir yabancı güler – sen sanırım

Gözlerim yanılır, kalbim bilir:

Unutmak seni, kendimi silmek gibidir.

Kim bilir, belki sen çoktan unuttun,

Bir başka yüze döktün gülüşlerini.

Ama ben hâlâ

Dün gibi taze tutarım

Adını, ayrılığını, o son cümlelerini.

Sinan Bayram 

Bir yıldız daha düştü içime usulca.

Adını andığım her an, ömrümün

Kıyısına vurur hüzün, dalga dalga.

Kaldı elimde solmuş bir mektup gibi,

Sen gittin, sesin kaldı duvarlarda.

Bir zamanlar cennet olan bu kalp şimdi

Çöl gibi susuz, sessiz, karanlıkta.

Rüzgârla savrulan saçların yok artık,

Gözlerin değmiyor düşlerime bile.

Bir nehir gibi çekildin hayatımdan,

Beni bıraktın boş bir sahile.

Bilirim, bazı yollar dönmez geri,

Bazı ayrılıklar sonsuzluktur.

Ama sen... sen her gece içimde

Adınla başlar, adınla biter uykusuzluk.

Sinan Bayram 

Adını unuttuğum eski bir yar.

Kalbim kırık bir ayna gibi şimdi,

Her parçası başka bir hatıra.

Rüzgâr geçerken camdan içeri,

Bir zamanlar senin sesindi sanki.

Her köşede senin gölgen var,

Sensizlik suskunlukla yankılandı.

Bir şarkı çalıyor uzaklardan,

Her notasında eksik kalan biz.

Gözlerim, içe akan bir nehir,

Yağmur gibi içimde ağlayan giz.

Bir gün döner mi diye beklemem artık,

Ama her akşam bir izini ararım.

Hüzünle sarılmış bu yorgun şehirde,

Senin adınla titrer her adım.

Sinan Bayram 

Adını fısıldadı yıldızlar bana.

Kalbimde bir gül açtı o anda,

Sensiz her an, eksik bir mısrada.

Gözlerin, en derin deniz mavi,

Baktıkça kaybolurum içinde sanki.

Bir bakışınla uyanır bahar,

Sözlerinle diner içimdeki sancı.

Zaman durur sen gülerken,

Kalbim atmaz, sadece seni dinlerken.

Her nefeste senin adın var,

Aşka dair ne varsa, sende başlar.

Geceye düşen ay ışığı gibi,

Sessiz ve narin, ruhuma değdi.

Bir ömür boyu senle olmak dileğim,

Aşkla yazılsın her hecem, her şiirim.

Sinan Bayram 

Ay bile solgunken ben hep karanlık.

Adını içimde yazarım efulim,

Sensiz her adımda olurum eksik.

Yüreğim küserken her güneşine,

Hasretin çiğ düşer her gülüşüme.

Yalnızlık sokulur göz bebeklerime,

Senle başlar biter her bir mavilik.

Bir umut beklerim dönersin diye,

Zaman durmaz akar hüznümle bile.

Gönlümde iz oldun silinmez dile,

Efulim, aşkına yazgım delilik.

Gözlerin düşer de rüyalarıma,

Anılar yürür de iç yangınıma.

Hasretin çörekler her an yanıma,

Sensizlik soğuktur, yakar Efulim.

Gülüşün serinlik, sesin bir bahar,

Sensiz geçen ömür yürekten kahar.

Bir adım gelsen de son olur nazar,

Gel de bitsin artık bu hicran, efulim.

Sinan Bayram 

Hasretinle yüreğimde kor oluyor.

Gecelerden sabahlara yol olur,

Sensiz geçen her an ömrüm soluyor.

Gözlerinde bir umut var, sevdiğim,

Sesin bile sarar beni, bildiğim.

Kalbim sana mühürlüdür dediğim,

Gel de bitsin bu iç yangın, özlediğim.

Bir bakışın yeter bana, anlarım,

Sen deyince her acıyı unuturum.

Birlikteyken kıyam olur dururum,

Gel gönlüme, sensiz hep yarı canım.

Yollar seni getirene dek susar,

Her dua da adın geçer, yankı sarar.

Karanlıkta yıldız gibi parlayıp,

Kalbimin en derinine damlar yar.

Gelsen bile geç kalırsın belki de,

İçimdeki yangın söner mi sence?

Ben hep seni bekledim sessizce,

Gölgen bile yeter bana bu gece.

Sensiz geçen her bahar kışa döner,

Kalpte çiçek açmaz, güneş görünmez.

Gel de bitsin bu suskunluk, bu keder,

Gel gönlüme, sensiz ömür sürülmez.

Sinan Bayram 

Akar hayâlimden ince bir zindan.

Her kıvrım bir hüzün, her ton bir zaman,

Ebrûli düşlerde kaybolur içim.

Suya serpişirken gökkuşağı rüzgâr,

Kalbimde çoğalır bin türlü diyar.

Aşkın suretinde bir bakış kadar,

Ebrûda şekillenir her biçim.

Gönül ki rengârenk bir su perdesi,

Sabırla dokunur ânın nefesi.

Kâinattır sanki her çizgi, sesi—

Ebrûli sırları taşır her seçim.

Bazen bir hasretle yayılır mora,

Bazen gül kurusu döner sevdaya.

Bir damla sabırla varır duaya,

Ebrûda saklıdır kalbin gerçeği.

Dermanı içinde saklı her veri.

Dert ile yanarken kalbimin eri,

Açıldı bir sabah dergâh kapısı.

Taş değil duvarı, sevda örmüşler,

Hakk ile yoğrulan aşkı görmüşler.

Bir lokma, bir hırka, nice sır düşler,

Sükûnet doludur dergâh kapısı.

Ne malda göz vardır, ne tahtta heves,

Yol ehli yürürken ne hırs ne nefes.

Bir mürşit bakışı çözer her kafes,

Nura döner gece, dergâh kapısı.

Secdeyle eğilir her benlik orda,

Yakılır kibirin paslı duvarda.

Aynada yüz bulur ruh her soruda,

Tevbeye açılır dergâh kapısı.

Sinan Bayram 

Bir mabet yükselir içimde yüce.

Ne taş, ne duvardır, ne altın, ne taç—

Bir kalp ki, aşk ile yoğrulur yavaş.

Gönlümde kurulan bu kutsal mekân,

Her nefes duala olur aradan.

Ne süs ister orası, ne de sesin,

Yeter ki içimde doğsun gerçeğin.

Kandiller yanarken kalpte bir birden,

Döner tüm zamansız düşler derinden.

Bir secde olurum toprağa karşı,

Mabet ki içimde, ruhun savaşı.

Dışarda gürültü, içimse dingin,

Bir yudum huzurdur her damla sevgin.

Ne arif sorudur, ne suskun cevap—

Mabette buluruz özdeki kitap.

Sinan Bayram 

Bir tebessüm yeter, içten ısınırız.

Kalpten kalbe giden yolda ışıyanız,

Sevginin gölgesi düşer gönüle.

Bir sözde filizlenir en derin hisler,

Sevgiyle can bulur yorgun nefesler.

İç içe geçerken zaman ve düşler,

Birlikte yürürüz sonsuz tünelde.

Ne rüzgâr savurur, ne yağmur deler,

Sevgiye tutunan dağ gibi bekler.

Yıldızlar gülümser, ay gönül eker,

Aşk olur, umutlar dolar gönüle.

Sinan Bayram 

Gönlümde bin renkli umut solduğu,

Bir bayram sabahı, güle yolduğu,

Serin bir rüzgârla başlar huzurum.

Kokusu çocukluk gibi içimde,

Bir telaş, bir sevinç var her biçimde,

Mutluluk serpiliyor her bir neşede,

Sanki yeryüzüne iner huzurum.

Kalplerde kin değil, sevgi taşıyan,

Her yüze tebessüm olup da düşen,

Kırılan gönülleri tek tek seçen,

Bayramın özüdür gerçek huzurum.

Gelinler, çocuklar, eller öpülür,

Her sokak bir bayram, neşeyle gülür,

Seyran olur yürek, diyarlara bürür,

Gönlümde gezindikçe artar huzurum.

Birlikte olduğum her an kıymetli,

Kalpte sevgi varsa dünya ahenkli.

Bayramda hayatın özü net belli:

En büyük bayramdır gerçek huzurum.

Sinan Bayram 

Mis gibi kokuyor, serin geceyi.

Rüzgârla dans eder sarı kelebeği,

Göz alır renkleri sabah güneşi.

Toprak uyanıyor tatlı uykudan,

Yeşerir umutlar kalpte duygudan.

Bir melodi gelir kalbe dokunan,

Doğanın dilidir bahar çiçeği.

Güneşle gülümser sabah yüzüme,

Serin seher dokunur usulca dağa.

Yeşerir toprakta umut gizlice,

Açılır bir çiçek nazlısı doğa.

Kardelen topraktan selam verirken,

Gökkuşağı süzülür ince bir renkten.

Kırlarda bir meltem eser severken,

Duyulur tabiatın kalbi uzaktan.

Dalda kuş cıvıldar neşeyle dolu,

Bir başka görünür dünya, her yolu.

Kokusu sarar da rüzgârla solu,

Aşkla öper yüzünü bahar çiçeği.

Her rengin özüdür, sevdanın sesi,

Toprakla buluşur göğün nefesi.

Umutla başlar her canın hevesi,

İlk duadır gönülde bahar çiçeği.

Gönül ister kalır hep o günlerde,

Çocuklar gül oynar yemyeşil yerde.

Ne hüzün kalır ne de gam sinede,

Şifadır her derde bahar çiçeği.

Sinan Bayram 

Gecem gündüzüm yasa soyulmuş.

Kalpte yangınlar gibi koyulmuş,

Her gözyaşında izi duruyor.

Gittiğin yollar bana dar gelir,

Sensiz geçen günler azar gelir.

Yalnızlık gönlüme sızar gelir,

Ömrüm yavaşça geri sarıyor.

Bir gülüşündü bahar eden yaz,

Sustu dudaklar, konuşmazken az.

Aşkı tattığım o zamanla naz,

Şimdi içimde sancı kuruyor.

Yel esince adın taşır bana,

Düşler bile küskün aşık cana.

Mezar kazılmış sevda yurduna,

Kalbim her gece seni arıyor.

Sinan Bayram 

Ruhumda yankı, kalbimde derin.

Bir nefes gibi geçtin içimden,

Beni istiyor, özlem derinden.

Hasretin dokunur her bir yana,

Sensiz uyanmak dert sabahına.

Gözlerim arar, düşer zamana,

Beni istiyor, özlem bu cana.

Sesini duysam çiçek açarım,

Gülüşün ile dağlar aşarım.

Bir an gelsin de sana ulaşayım,

Beni istiyor, özlemde varım.

Kalbimde yankın, adınla yanar,

Her gece seni gözler arar.

Bir hayal gibi dolarsın içim,

Beni istiyor, sensiz biçimim.

Gözyaşım aktıkça çoğalıyor,

Yokluğun içimi dağlıyor, kor.

Bir tek selamın yeter canıma,

Beni istiyor özlem kanıma.

Zaman geçmiyor, durmuş gibiyim,

Sensiz bu dünya yorgun, eğriyim.

Bir vuslat yeter tüm çağı siler,

Beni istiyor özlem, diller der.

Gönlüm sana esir, dağlar ararım

Her telin sızısı, kalbimde yanar

Sessiz dualarım her gece akar

Özlem, beni sarar, vuslata bakar

Sinan Bayram 

Bir dua gibi içimde yerin.

Gözlerin geceme doğan seherin,

Adını her heceyle anıyorum.

Seni seviyorum, sessizce, içten,

Her nefeste, her düşte, gizlicen.

Kalbim seninle çarpar ezelden,

Sensiz bir günü bile görmüyorum.

Seni seviyorum, sözsüz, tarifsiz,

Kalbimde açan gül gibi sessiz.

Bakışınla başlar her yeni giz,

Senle başlar, senle tamamlıyorum.

Seni seviyorum, sonsuz kadar çok,

Kalbim seninle atıyor hep tok.

İçimde sen varsan dünya bile yok,

Aşkını ömre mühür sayıyorum.

Sinan Bayram 

Bahçede bir gül, sevda söz eder.

Ay ışığında solgun bir düş var,

Gül goncasında bin gizli bahar.

Ay parlar da gül ona gül verir,

Rüzgâr eser, aşk ile dil verir.

Ayla gülün yazgısı aynıdır,

Biri gecedir, biri seherdir.

Ay uzakta, gül yanı başımda,

İkisi de aşk kokar her taşta.

Bir bakışı gül, bir sesi ay’dır,

Kalbimdeki sevda hep onlardır.

Bir sabah gül soldu ansızın,

Ay da saklandı kara yıldızın.

Bir vedayla çöktü bahçeme haz,

Kaldım yalnız, yandı içimde yaz.

Gül düşerken toprağa sessizce,

Ay döküldü gözyaşı gibi ince.

Ayrılık bir hançer gibi saplı,

Ne gül soldu, ne ay kaldı parlak.

Sen gidince gül de gülemedi,

Ay da artık geceyi sevmedi.

Her şey sende başlar, sende biter,

Ayrılıkta en çok gönül tüter.

Sinan Bayram 

Diyarbekir bir başka yaradır.

Mazide saklıdır her bir feryadı,

Tarihin dilinde canlı duadır.

Surları geçmişin sessiz tanığı,

Her taşta bir ömrün yüce anısı.

Hevsel yeşilinde aşkın ırmağı,

Dicle’de saklanır gönül yarası.

Karpuz çatlağında gülüş gizlenir,

Bir anne duası göğe süzülür.

Göz göze gelince tarih direnir,

Bu şehir susmaz, içten konuşur hep.

Gecesi türküdür, gündüzü destan,

Çocuklar oynarken zaman yavaşlar.

Diyarbekir bir aşk, hem yar hem vatan,

Gönülde açılır bin yıllık bahar.

Sinan Bayram 

Her adım yüreği kanatıyorsun.

Hasretin yel olup savuruyorsun,

Ben seni özlemekle tükenmişim.

Gurbetin soğukla yoğrulan yüzü,

Her gece düşümde ararım izi.

Dön desem de yoktur artık dönüşü,

Kırılmış kelâmın, eksik sözlerin.

Bir şehir ardında kaldı hayalim,

Ne sesin gelir ne sıcak bir selâm.

Sürgünde gibiyim, içimde yârim,

Zamandan kaçamam, yüreğim sürgün.

Toprak bilmez beni, gökler susuyor,

Adımı unutan rüzgâr usulca.

Her yerde yabancı, her an yokuşta,

Benliğim dağılmış yollarda şimdi.

Sinan Bayram 

Soldu gülüşlerin, sustu baharın.

İçimde kırılmış sevda duvarın,

Ayrılık düşürdü bizi yarından.

Bir veda sözünde yandı geceler,

Unuttun sanırken döner heceler.

Adını yazarken siler kederler,

Sen gittin, ardından sessiz ağlarım.

Kalbimde bıraktın soğuk bir izler,

Zaman geçse bile hep seni özler.

Bir başka tende ne aşk ne de sözler,

Senin yerini hiç dolduramazlar.

Giden bendim ama kalan da sendin,

Ben sustum, içimde fırtına bendim.

Bir sondu belki de yazdığım şimdi,

Ayrılıkla bitti aşkın en derin.

Sinan Bayram 

Yüreğim yanıyor hasretle yanan.

Bir adım gelsen de bitsin bu duman,

Yollar sana çıksa keşke her an.

Adını fısıldar rüzgâr içimde,

Bir sızı dolaşır her bir hecemde.

Gözlerin kalmışken düşlerimde,

Sensizliğe nasıl alışır gönlüm?

Zaman ağır akar sensiz geçince,

Bir çiçek soluyor her bekleyişte.

Yıldızlar saklanır gecenin taştı,

Sen yokken bu dünya eksik sevgili.

Hasretin içimde bir yangın gibi,

Ne söner ne diner, deli bir dibi.

Bir gün döner misin, bilmem ne zaman,

Özlemle ördüm ben seni zamansız.

Sinan Bayram 

Yüreğim yanına hasretle kanat.

Adını andıkça titrer her bulut,

Sensizlik içime döner bir sanat.

Kalbimde yankılanır her bir sözün,

Bir yıldız düşerken senle üzgünüm.

Sensin baharımı süsleyen yüzün,

Ömrümün şiiri, tek bilmeceyim.

Dudaklarımda bir dua gibisin,

Rüzgârla saçılan seda gibisin.

Baktığım her yerde o an gibisin,

Sonsuzluk içinde anımsadığım.

Bir dokun sen bana, dünya sussun da,

Zaman dursun aşkın en saf anında.

Kalbim ezberimde, adın kanımda,

Seninle anlamlı her gün, her gece.

Yıldızlar kayarken usulca dile,

Dualar karışır sessiz bir güle.

Kalbimden geçerken aşkın ecele,

Seninle ölmek de güzel sevgilim.

Sinan Bayram 

Gerçek seven neden hep küle döner  

Zaman mekan yar dergahım aşk  

Bir çift gözün hapsinde yaz güneşim  

Hayatım meyilli yanarken ömrüm  

Aşk oldu mu gönül de yeri dolmayan  

İnsan hep kendine iyi geleni özler  

Ben bir ırmak gördüm çırılçıplak  

Gözüm görmeye alışkın sevdiğini  

Gönülden kaçarı hiç yok, biliyorum  

Aşk kuşum nereye baksam yar  

Biz çifte kumrular gibi sarmaş dolaş  

Ah bir de diyorum bu gerçek olsa  

Yüzüm gülmüyor yar olmadan  

Çağlıyor, akıyor içime gülüşleri  

Bir de düşler var ki meftunum ben  

Hüzün üzmüyor, doğsun şafaklar  

Yalnız değilim ki aşk uyandıralı  

O bir derya, kalbim yüzmeyi öğreniyor  

Seyyahım ben, yorgun değilim daha ne  

Bir elmanın iki yarısı gibiyiz  

Ben gider, o kalır; aşk baki, alem fani  

Küle döneyim yine de o gül benim  

Şimdi uyku yok, tüm şafaklar hapiste  

İçimde bir çocuk, uçurtmalar uçuran  

Alevleniyor duygular, düşünceler  

Gül yüzünü döken kırmızım gökyüzünde  

Bir nefes yine boğulduğum sevgi  

Ay sarmaşık, aşkla uyanan hücreler  

Özlem uyumayan devriyeli gönül yakan  

Titrek mum aleviyim her sevgide  

Kışımı bahara döndüren yaz güneşi  

Olmasaydın, olmazdım sığındığım liman  

Sinan Bayram

Tıngırdama sesi  

Önce öldürdüler  

Sonra uyandırdılar  

Gök kubbede yankılanan  

Tanrı bunu istiyor bilmecesi  

Uzak bir arayış yenilenen  

Biz kimiz, biliyor musun?  

Kör göze görünen cinayet  

Diş perisi yumruğunu sıkmış  

Sığ bir mezar, duvara yakın  

Işığını kaybetmeden yürü  

Saate doğru üç adım  

Serseri akrep, hırçın yelkovan  

Müziği duymuyorsan, delisin  

Durma, dans et, aşk ateştir  

Tavşan dudaklı gülümseme  

Gülemiyorsan bile, tebessüm et  

Tebessüm bile bazen hazinedir  

Zamanın meyvesi, hazineyi korur  

Sertlik, ölüme yakın olmaktır  

Arşı aşmış düşler, arz-ı halde  

Eskiler, yenileri yolundan tanır  

Yeni hayat, ölümün el yazısı  

Şekil verme ustası, şekilsiz  

İlim, bilimin kendisidir  

Anlamak isteyenler var  

Kaç kat gökyüzü?  

Yedi de geç, yalan olmaz  

Bir kaynaktan hüzün, neşe  

Dans etmeyi bilmek, sanattır  

Gökkuşağı, yedi renk, tek ahenk  

Ölüm, ölü doğdu her sevende  

Sevgi ölmez, seven yaşar  

Uyandım ve aydınlandım  

Işığımı kaybetmeden yürüdüm  

Mihraba vardım, mihrabın oldum  

Aşkla aklandım, bir gönülde  

Sinan Bayram

Yine de iyi geldi, iyi oldu gülüm.  

Cumartesi marifeti şahane,  

Gece yolcudur şimdi gül yüzlüm.  

İki dirhem muhabbet edelim biz,  

En güzelinden yine hasretle.  

Şairin işi duyguları kutsamaktır,  

Şiir oluyor sonra, şiir olmalı elbet.  

Sevmek, sevildiğine emin olmaktır,  

Seviyorum seni, bende baki bu niyet.  

Sevildiğime delil, senin gözlerin vardır,  

Aşkla bakmaları bana ne güzel kısmet.  

Asi bir güzelsin, huysuzum aşkı uğurum,  

İyi geliyorsun bana, başımın tatlı belası.  

Benim manzaram, zerafetinle güzelliğin,  

Başka seyirlik bir zevkim yok, hiç olmadı.  

Gül suyuyla yıkadım, hala tenimde izlerin,  

Bilmem ki, senden başka bir güzel var mı?  

Masumiyetim, masumiyetini seviyor,  

Bir cumartesi güzelliği var sende, şiirsel.  

Ellerini tutmak istesem, kalbim titriyor,  

Gözlerine bakmak ki, kalbimi etmiş del.  

Sana meyilli güzellikler var, şiirselleşiyor,  

Coşkun sular gibi içimde gürül gürül sel.  

Seven için sevmek değildir zulüm,  

Hesaplı yaşamalı güzelliği şimdi.  

Her ne kadar o hesapsızsa, gülüm,  

Şiirsel bir cumartesi hüzün damlar.  

Zaman alıp götürüyor anılara bizi,  

Duygularımı kutsayan güzelliğin var.  

Hüznümün tazeliği hasretine tabidir,  

Gülümsün, sen incitemezsin bu kalbi.  

Hüznün, hasretin sol yanıma misafirdir,  

Bil ki, en güzelinden ağırlıyorum ikisini.  

Birdir özünde onlar, muhabbet ile dirilir,  

Aşığın muhabbeti aşktır elbet, sevgili.  

Sinan Bayram

Her kalp taşımaz bu ağır yükü.  

Bir hayat var, bir umut var içinde,  

Herkes aşamaz bu yokuşlu yolu.  

Sevgiyle büyütmek gerekir,  

Sabırla, özveriyle, her anı değer.  

Bir çocuğun gözlerinde mutluluk,  

Ama kalpte boşluk varsa, neye yarar?  

Kolları sarar, ama kalp soğuksa,  

Büyütmek değil, kırmak olur o zaman.  

İnsan vurgun yer, kırıldı mı can dalı,  

Gönlünde sevgi yoksa, kışı bahara ermez.  

Dünyanın her köşesinden gelen bir ses,  

"Yeterince hazır mısın?" diye sorar.  

Herkes çocuk sahibi olmamalı,  

Çünkü her çocuk, bir dünyadır aslında.

Sinan Bayram 

Her çocuğun hak ettiği, sevgiye yönelen bir yol.

Her adımda sorumluluk, her kelimede iz bırakır,

Yüreklerde büyütmeli, sevgiyle ışık olmalı her dolu soluk.

Bir ehliyet gibi, değil yalnızca belge,

Bilgi, sabır, sevgi; işte gerçek gereklilik.

Hayat yolculuğunda, minik elleri tutarak,

Yanı başında olmalı, doğru yönü göstererek.

Her çocuğun bir dünyası var, yavaşça büyürken,

Bunun için hem kalp, hem de zihin eğitilmeli.

Çünkü ebeveynlik, sadece bir görev değil,

Bir ömür boyu sorumluluk, her anında bir sevda.

Ebeveyn ehliyeti, bir hakkın savunuşu,

Çocuk için en iyisi, öyle olmalı düşüncemiz.

Eğitim değil sadece, aynı zamanda güven,

Bir ömür boyu sevgiyi öğretmeli her insan.

Sinan Bayram 

Şarap rengi tüm duvarlar.  

Acının beşiğinde durmuş zaman,  

Bir çocuk umut ediyor hâlâ.  

Özgürlüğe can kurban.  

Tel örgüler sınırları kuşatmış,  

Gökyüzünden çıplak şarkılar yağıyor.  

Duygular suçlu, insan günahkâr.  

Kimin hakikati bu aşk denen kutsanış?  

Kutsal ruh, asil kan bedel ödüyor.  

Cennet kadar temiz bir dokunuş bu,  

Ruhu ürperten bir temiz öpücük.  

Bir göçebe gönül, sevişmekte yoldaşıyla.  

Yaralı bir düş, toprağı avuçlar nefes nefese.  

Ay yine nazlı, bir cazibe coşkun sularda.  

Bir tabut içinde üç damla gözyaşı.  

Ruhların dansı var gökyüzünde.  

Pas tutmayan ayna, acılara yuva olmuş.  

Kabarmış bir günah, toprak çatlatır yine.  

Gözler cennet için teraziyi tutturmaya çalışıyor.  

Derin yaralı bir gül, ağır ağır feryatlarla solmakta.  

Gönül, en ağır bedellerle yine yokluk ayıklıyor.  

Bir gölge, akasya ağacının dallarına tutunmuş.  

Kırlangıçlar fısıldıyor mühürlü kalbin mabedine.  

Aşka düşen en güzel düşlerle büyür, duy bunu.  

Ucundan ısırılmış bir uçurum, yaprak döküyor.  

Yağmur sesi, toprak kokusuyla güzelleşiyor.  

Bu huzur bulan hangi kayıptır böyle?  

Hak aşkına toprak, ölümlerden dönüyor.

Aşk yarası gönül dergâhı.  

Niyet vuslata ermek,  

Aşka düşmenin yok günahı.  

Aşk her nefeste huzur,  

Kor alev gönülde misafir.  

Sonsuzluk maviye vurgun,  

Yeşeren her diken zehir.  

Uçurum eşiğinde özlem yaraları,  

Aşk emek, ilk ve son diriliş.  

Kör kuyuda ışığın yankıları,  

Ey gönlüm, hadi hatıralarla seviş.  

Aşk vadisinde gözyaşları inci,  

Sınır hudut yok aşk makamında.  

Gönülde demlenir hasret sevgi,  

Şiirsel ahenk inciler dizilir ard arda.

Sinan Bayram 

Böylesine hep yara aldım  

Hangi gül incindi ki benden  

Böylesine hep yara kaldım  

Ceset ceset dolaştım sokakları  

Kaç kaldırım eskidi, kim bilir  

Kefen kefen sardım acıları  

Kaç nefeste tükendim, kim bilir  

Her yaram suskun feryatlarda  

Düş yolcusu bir bilinmezim  

Toprak sarar beni rüzgarla  

Savrulur meçhul kimliğim  

Ben yitik düşlerin ufkunda biriyim  

Bir tebessüm kanattı yaramı  

Yanmayı bildi bir tek gönlüm  

Tenimde bir yaranın dikiş tutmazı  

Hâlâ bir çocuk yaşındayım  

Yara alacak kadar bakışlardan  

Gökyüzünü hiç tutamadım  

Ve geçemedim sevdalardan

Sinan Bayram 

Eskiyen zaman hep pas tutmuş.  

Divane gönlün yar, aşktır hanesi;  

Gül can pare, bülbül sesine vurulmuş.  

Yare ermektir aşk, avuç içinde gül izi.  

Bak, bir can canan demiş ve susmuş.  

Hak vermişse, hak alır son nefesi;  

Teslimiyet gönülde aşkla yoğrulmuş.  

Derviş der ki, dert derman can için;  

Can sızlar her daim aşk yarasıyla.  

Aşk yakar, kara fermandır gönül için.  

Yiğitlik, gönül vermektir aşk makamında.  

Bir çift göz mühürdür, aşksa eğer derdin;  

Kor alev yakar aşkla gönül dergahında.  

Yanmak, varmak aşkla can olmak için;  

Öz söz aşka düşer, yar vuslat arzusuyla.

Sinan Bayram 

Dünyayı döndüren, her sabah uyanan.  

Ellerinde umut, gözlerinde sevda,  

Geceleri bile sabah eder rüyada.  

Taşır ağır yükleri, omuzlarında dünya,  

Bir adım atarken, cesaretle dolu adımlar.  

Bazen çakıl taşları, bazen beton duvar,  

Ama pes etmezler, yılmazlar, dimdik dururlar.  

Güneşin altında çalışırken bir ömür,  

Zorlukları aşar, sabırla büyütür.  

Her bir ter damlası, hayatın anlamı,  

Emekçi kadınlar, işte onlar kahramanlar.  

Yarını inşa eder, geçmişin acısıyla,  

Güçleriyle yükselir, her engel aşılır.  

Dünyayı şekillendirir, gözlerindeki umut,  

Emekçi kadınlar, sizlerle daha güzel bir dünya kurulur.

Sinan Bayram 

Bütün renkler seninle özel.  

Gözlerinde sevdanın izi,  

Kucaklarında huzurun sesi.  

Bir bakışın yeter, her acıyı unuturum,  

Sesinle kalbimi yeniden bulurum.  

Sevdanla büyütürsün beni,  

Hayatın anlamı sensin, anne, en değerli.  

Zorluklarda yanımda durdun hep,  

Beni hiç bırakmadın, hep destek oldun.  

Senin için her şey kolay olurdu,  

Çünkü senin kalbinde sevgi vardı.

Anne, senin sevdan içimde bir deniz,

Dalgalanırken yüreğimin kıyılarında.

Bir bakışınla huzur bulurum,

Bir dokunuşunla iyileşirim, hayatın en güzel melodisi sende.

Ne kadar büyürsem büyüyeyim,

Yine de çocuk kalırım, senin yanında.

Her adımda senin sevgini hissederim,

Ve bilirim ki, seninle her şey mümkündür, anne.

Gözlerinde sevdanın en derin hali,

Bir bakışınla dünyam aydınlığa erer.

Her düşümde, her adımda yanımda,

Anne, seninle her şey daha güzel, daha değer.

Kelimelerin ötesinde, kalbinin sesi,

Ve her bir gülüşün, her bir sözcüğün ışık.

Beni ben yapan, sevgisiyle büyüten,

Anne, seninle hayat bir ömre bedel.

İyi ki varsın 

Sinan Bayram 

Dedim, ben boğulmaktan korkmam.  

Dediler, aşkın davası bu.  

Eğer sen ben isen, mutlaka boğulacaksın.  

Bu davada biz varız, ben yok.  

Bu derya dergaha benzer.  

Yelpazesi geniş, her renkten var.  

Birden fazla bir güzellik.  

Gökkuşağı cumhuriyeti aşıklar.  

Erenlerin dergahında sual oldum.  

Aşkın kendisiyle cevap buldum.  

Dediler, ister misin ab-ı hayat?  

Dedim, susamam ki aşk olmasa.  

Aşkın şarabıdır, o aşığa helal.  

Dediler, sen biz olmuşsun ey can.  

Dedim, biz aşka sunulmuşuz.  

Kurbanız yolunda, yolumuz hak.  

Dedim, insanlığım özdedir, sözde değil.  

Dediler, madem insansın, o vakit bir dala tutun.  

Aşkta kuru dal yoktur, aşksız olan kurur ancak.

Biz gönül gözüyle görürüz.  

Hüzün demini alınca,  

Vakit hasret olur.  

Zincirler kırılır, dar ağaçları çürür.  

Bize vurulan darbe olur.  

Kalbimizdeki darp gül goncası.  

Ey şiirler yazılası güzel,  

Beni sana düşüren, beni benden eden var.  

Biz sevdanın gökkuşağı rengi,  

Aşk gider gelir, bize yar olur.  

Duyarız, duyuluruz, eyvallah.  

Görürüz, görülürüz, evelallah.  

Yok biz gibi, cihan da bir aşk dengi.  

Duyduğuna mezardır kulağımız,  

Gördüğüne sığınak olur.  

Şiirin dilini ısırdık biz,  

Aşkın tadını aldık bir kere.  

Güzelliği gören, duyan cennettedir.  

Bizi gören, duyan var.  

Aşk haktır, yar hakikat.  

İzi büyüdükçe, giz-e dönüşen mutlak.  

İçimizdesin, içindeyiz senin.

Sinan Bayram 

Çarmıha gerse de hayat  

Tutku yine göğe yükselir  

Bir toz bulutu içinde neyiz  

Her şeye bir şey gerek  

Yoksa her şey olmazmış  

Senden olmayanada ihtiyaç var  

Benden olmayan ben var mı ki  

Birbirimizi anlatıyor, tamamlıyor iken  

Var olan her şeye amenna  

Güzellik leke kabul etmez  

Çirkinlikten yana hiç değiliz  

Yine aşk, yine sevgi seli bir özlem  

Meşki zaman sevda zindanlarında  

Arzu duyulan çıplaklığıyla yaşam  

Sevgiye emek düşer, niyet önemli  

Dünyaya çıplak geldik, çıplak gideceğiz  

Günün ak ekmeği, okunmuş tohumda

Sinan Bayram 

Bu şeyler bir araya gelse gizli bir alem olur.  

İnsanoğlu fıtratı gereği mistizme ilgi duyar.  

Doğup büyüdüğü karanlığa ışık tutar durur.  

İnsan yol arayıcıdır, bilimin ilmin ışığında.  

Bilimden, ilimden uzak düşünce yanılır.  

Müslümanda Mevlevilik, Yahudide kabala.  

İnsanoğlu varoluşun rüzgarına kapılır.  

Yaratılış kitabı ile kabala serüveni başlar.  

Aynı çizgide kitaplar kabalayı destekler.  

İnsanlık hayat dolu yeni pencereler arar.  

Mistizim insanlara farklı hayatlar sergiler.  

Her millet kendi kutsalını kendisi oluşturur.  

Kabala özüyle Yahudilerin bir kutsalı sayılır.  

İnandıktan sonra farklı kesimlerin yoludur.  

İnsanoğlu yolsuz haliyle kurak bir topraktır.  

Gizli alemler insanlara ilgi çekici gelmiştir.  

Kabala içeriğiyle gizli alemlere açılan bir kapıdır.  

İnananlar mistik kabalayı böyle bilmiştir.  

Evrensel bilgiler insanlar için yaşam ağacıdır.  

Varoluşun birden fazla seviyesi vardır.  

İnsanoğlu sınırları zorlayan bir fıtratta.  

En üst seviye, gelişmiş üst bilinçle tanışır.  

İnsanlara ilham verir bilgisiyle kabala.  

Soru cevap şeklinde betimlemeler içerir.  

Evreni yöneten kanunlara dikkat çeker.  

Talmud eserde açıklayıcı bir yol izlenir.  

Fiziki dünyaları içinde sembolize eder.  

İnsanlığın adapte süreci sancılı olmuştur.  

Bilgiler adapteyi kolaylaştırmak için aracı.  

Kabala kitabı bir öz eleştiri, bir sorgudur.  

Tüm öz eleştiriler insanlardan davacı.  

İnsan dünyayı iyi deneyimlemek ister.  

İyi bir deneyim, iyi bir rehber ile mümkündür.  

Bilgiler kitaba aktarılır, insana hitap eder.  

Tüm bilgiler insana der ki: "Korkma, düşün."  

Kabala öğretisi soyut şeylerle uğraşmaz.  

Nasılları cevaplar, hep insanlığa içeriğiyle.  

Yüce varlığı tanımlamadan da yapamaz.  

İlimi fizik, kimya, biyolojiden üst seviyede.  

Kabalistlere göre evren bir bütündür.  

Evrendeki her şey yaratıcının bir parçasıdır.  

Evren ve insan ezeli bir ışığın düşüdür.  

Her insan varlığıyla birer küçük evren sayılır.  

Tasarım, öğreticiden daha başka bir şeydir kabala.  

İlk önce balığı öğretir, sonra yakalamayı.  

"Al gülüm, ver gülüm" sistemli, aktif bir mantıkla.  

Bu iki niteliğin gizli öznesi insan ve Tanrı.  

İnsan alma arzusudur, yani yaratılandır.  

Tanrı ise ihsan etme, verme arzusudur.  

Varlığın esaslı görünümü aynayı yansıtır.  

Yansımalar, var edebilenin duygusudur.  

Yaşam ağacı üç ayrı sütun, on adet küre.  

Kabala inananlara yaşam ağacının bir dalıdır.  

Küreler kendine ait enerji ve isim peşindedir.  

İsimler farklıdır, enerjilerin kimi sıvı, kimi katıdır.  

Hiçlikten somut gerçekliğe adımdır kabala.  

İnsanın enerjisi sürekli yükselir, alçalır durur.  

Enerjiler gözle görülmez, uğramaz duyularımıza.  

Duyularımızın üzerinde bir kainat bulunur.  

Kabalada on basamak önceliği diye bir şey vardır.  

Tanrının evreni on basamakta yarattığına inanılır.  

On basamak yukarı çıkanlar için güzellikler vardır.  

Her bir basamakta insan için bir dilek saklıdır.  

Sinan Bayram

Bir mabet içinde yücelen asil aşk  

Gül, kırmızı ay, coşkun suda bilmece  

İz bırakan güzelliklere gönül vermeli  

Sırrını aşikar eder, ehli bilir mutlak  

İnanca hizmet, davaya övgü halinde  

Hiçbir hakikat, yazılmadan okunmaz  

Ay, vakit, gül, hayat, şövalye, mücadele  

İnanç, semboldür kurtuluşa sığınmış  

Aydınlık bir gelecek için özlem bitmez  

Gül kokulu şarap içer cesur şövalye  

Ervahı ezelden sürekli ışığa rastlamış  

Kıvrılıp yatan sütunların sevinciyle  

Aşka bir gelir, bir daha gitmek bilmez  

Üstad, gökkubedir, şövalye yeryüzü  

Gül’ün fetvasıdır, aşk yakar, kül eder  

Yine kıymetlidir, dinlenir her bir sözü  

Şövalyeyi kutsarken, üstad şiir serper  

Aşk gül ise, her gülün var bir bülbülü  

Gül izini takip eden mutluluğa erer  

Suya yazı yazılır, ehli okur günlüğü.

Sinan Bayram 

Dokuzuncu kapı son durağım.  

Son durakta sonsuzluk var derler.  

Mutlu sonsuz olmak istiyorum.  

Üç kitap var, biri gerçek orijinal.  

Kim ki o şeytanıyla bir yazan?  

Üç bilmece farklılıkları dokuz eder.  

Karanlıklar prensidir ışığa sızan.  

Sükut altın dediler, parıldadım.  

Ufuk çizgimi uzaklara sürdüm.  

Üç bin yıl dünyayı dolaştım.  

Kilitler açtım, bilmece çözdüm.  

İlahsızda gezerim, diyor Lusifer.  

Karanlığa ışık taşıyan tek benim.  

İlahlar kitapları okumadan sezer.  

Okuyorsam seni, tabii ki senim.  

Cehennemin bile kahramanı var.  

İnsanoğlunun alevi cennette soğur.  

Cennetin yolunda tanrılar bize yar.  

Gülün izi dikenin gazabından korur.  

Dokuzuncu kapıya giden üç yol.  

Üçünden biri gerçek diyelim.  

Veya üçü birlikte bir gerçek.  

Gizlilik yolunda özne gibiyim.  

Gölgeler krallığında yerim hazır.  

Şeytan bile hikayesini sevmez.  

Hikayemiz ilahları kıskandırmalı.  

Bir ilah olsa bile şeytanlar bitmez.  

Bir kitapta tuğla ile örülü kapı.  

Başka kitapta farklı ellerde anahtar.  

Bir kitapta kişi tek bacağından asılı.  

Üç kitabın birinde dört kule var.  

Bir gerçek, üç kitaba pay edilmiş.  

Üç kitapta üç farklılık dokuz yapar.  

Dokuzuncu kapı üç yol tercih etmiş.  

Yolcunun yolu kütüphane kadar.  

Eşitliğe giden yolun yolcusuyuz.  

Tanrıların iyisi bize eşlik eder.  

Hayat kitabında ölüm karadır.  

Akar su berrak yazgısını gizler.  

Yıldız yolu gösterir, yolcu yıldız olur.  

Yolun sonunda insan sonsuzluk ister.  

Gölgelerden sıyrılan kişi yolunu bulur.  

Yolunu bulan kimse bilmeceyi çözer.

Sinan Bayram 

Gönül aşktan nasıl vazgeçsin  

Hüzünde ölmesin  

Aşk hüzünle güzel  

Gönül ver sen aşka takıl  

Umudun mavisinden kopar  

Gül şafağı dökülsün yüze  

Palazlansın hayat, tozsun  

Yer gök aşk, kızıl elma  

Gönül kendini derin yoklar  

İpek dalında tüm sevişmeler  

Nar gibi hasret içerde dökülür  

Yana yakıla ihtimalsiz pusu  

İliklere işleyen gül, güneş hücrede  

Akıl bahara, bahar gönüle takılır  

Aşkın ayazında gönül üşür  

Muhabbetin demi gönüle bakar  

Hüzne borçluyuz bahar yazgımızı  

Dağ eteklerinden dökülme şiir  

Gözü gül de olanın gönlü şen olur 

Sinan Bayram 

Rüzgarın kalbi kuru ve katı.  

Adalet, merhamet arar insan.  

Kan çiçekleri isyana birer davet.  

Bakışları esaretle dağlanmış.  

Her ölüm, bir dar ağacıyla sevgili.  

Varlık, acıyla yokluğa tutsak.  

Kül rengi tuz, basılır yaralara, dost.  

Bulutlar anca ağlarken içini döker.  

Taş duvarların avuç içi hep kanlı.  

Güle uzanamaz, ah nasırlı eller.  

Güller kanıyor, kıyamet bir özlem.  

Bir çocuğun gözlerinde saklı duruyor  

Göçük altında kalmış nice bedenlerin yarası.  

Yıldızlara fısıldayan bir umut yitip gitmiş.  

Ne bir ekmek, ne bir toprak kokusu kalmış, dost.  

Ve meçhul bir gecenin içi titrer ansızın.  

Barut kokusu bulaşmış kanlı ellere.  

Bıçaklar birer ayna, yüzleşme vakti yakın.  

Yaylım ateşinden, firari hayat kekik kokusu.  

Hicran çemberine alınır kimi duygular.  

Dağların eteklerinden boşalır bir sevda yükü.  

Bir kuytuluğa saplanmış kesik bir boğaz aşk.  

Faili meçhul bir sevda, kopar maviden, dost.

Sinan Bayram 

Gül kokusu avuçta pas tutmuş  

Kızıl lale mevsime bürünmekte  

Kor alev ki gönülde yar olmuş  

Deniz feneri aydınlatıyor yolumu  

Kör göze bir ışık ısmarla, kaptan  

Mabedin sırrı gök kubbe oldu  

Bulduysan rotayı, hadi aşka yan  

Gökyüzü en deli şair  

Yeryüzü yırtık pırtık bir sayfa  

Aşkla yazılır en güzel şiir  

Aşk olunca gel de kanama  

Düş ağına takılmıyor kuşlar  

Gözler gözyaşlarıyla sevişir  

Kül yağmurunu savurur rüzgar  

Gölgeler büyür, toprakta yeşerir  

Ey kızıl denizin kayıp ruhu  

Kaç firavun gömdün içine?  

Benim gönlüm aşka kurban  

Sen sen ol, sakın düşme peşime  

Eldeki asa gül incitmez  

Yol açar, yol gider zifiri ışık  

Gölgesiz bir dünya tek liman  

Şiir, şair de hece, gece de misafir

Sinan Bayram 

İlk önce kavramı buldu insanoğlu, sonra sınıflandırdı.  

Postmodern sanat anlayışı, aktif bir akım olmakla birlikte, büyüleyici gerçekçilik dilini kullanmasıyla bilinir.  

Kavramlar, sanatçıların elinde iyi bir araç olabilir.  

Sanat eliyle sergilenen kavramlar, uzun ömürlü olur.  

Yaklaşımlar, kavramların ortaya çıkışında baş roldür.  

Yazıdan sonra resim gelmiştir, genelde aktarım olarak.  

İlk önce tanım gereklidir, çünkü tanım insana fikir verir.  

Sonra resim, sonra müzik sanat dallarında alışveriş olur.  

Kavramlar, tanımlamada ve sınıflandırmada rol oynar.  

Tanımlama ve sınıflandırma, kavramları temelden besler.  

Sanatçılar üretir, kavramlar oluşur, sonra sınıflandırılır.  

Gerçekçilik kavramı, birçok sınıflandırmaya alınmıştır.  

Büyüleyici gerçekçilik ve harika gerçekçilik, ayrı kavramlardır.  

Her kavramın anlatım tarzında değişiklikler olabilir.  

Kendi efsanesini, mitolojisini oluşturan kavramlar vardır.  

Hayat bir gerçektir, farklı gerçekliklerin elinde.  

Kavram, kendi içinde barındırdığı her şeyde mevcuttur.  

İnsan anlam ararken, kavramı bulur; kavram sınıfı.  

Hayatın ve sanatın her alanında kavramlar iş görür.  

Gerçekçiliğin yadsınamaz varlığını düşününce bir de, insanlar gerçeğin peşinde nice kavramlar bulmuştur.  

Gerçekçilik kavramı, birçok sınıfa dağılmış öğrencidir.  

Tembelinden çalışkanına, yaratıcılık lazım gelişmesi için.  

Neden-sonuç ilişkisi, gerçekçiliğin olmazsa olmazıdır.  

Büyülü gerçekçilik, alışılmışın dışında bir yol izler.  

Birden fazla gerçekçilik, durmadan birbiriyle karıştırılır.  

Farklı atmosferler, birbirini yansıtır; çift yönlü ayna gibi.  

Tümüyle birleşemeyen ve ayrılamayan kavramlar topluluğu.  

Büyülü gerçekçilikte yer belirsizdir, nedensellik özneldir.  

Benzer kavramlarda, farklı dünyaların kesişimi vardır.  

Birbirinden izler taşıyan, birbirinin olamayan hayatlar.  

Çevrimsel zaman algısı, farklı gerçeklikleri meydana getirir.  

Birden çok unsurun bir araya getirdiği bir akımdır hayat.  

Sinan Bayram

Sinan Bayram

Gözyaşları tutuşur, yeryüzü acı dolu bir kadeh.  

Gül ne, aşk nedir; her uçurum bir boşluğa gebe.  

Gidiyorum, gitmek tek bir eylem yürüyüşü.  

Kefene sığmaz asla merhamet gülüşü.  

Duyabilene çok güzel sevda kuşunun ötüşü.  

Gökyüzünden nağmeler, gözyaşından inciler.  

Bir sebep ister, sebepsiz tüm gitmeler.  

Ecel kendini unutturmaz, ardın sıra düşmeler.  

Arınmıyor dünya, arınmıyor dört duvar.  

Ben eksiğim, sen tamam; kör kuyu zindan.  

Gölgeler çırılçıplak, zarar ziyan zamana yazık.  

Bir şehrin suskunluğu, çığlık yangın.  

Zakkum kokusunda firari yaralar şaşkın.  

Hüzün çökmüş hayata, küskün gönül dargın.  

Dilsiz olmayan bakış, ne ferman döker.  

Yırtılması gereken perdeler, geceye dost.  

Sonsuza akar, bir ömre sığmaz duygular.  

Zifiri gül, fani rüzgar kapıyı tırmalayan özlem.  

Kıyıyı kaybetmiş, gökyüzüne sitemkar erimem.  

Küçük bir melek, avuç içinde inanç asla ölmem.  

Kırıntılarla beslenir, büyüsü büyük kendi umut.  

Zerresi deryaya bedel, avuntu hüsran çöküş.  

Bir hikaye, merhamet dilenir bu mutsuz son.

Sinan Bayram 

Zamana tabi olan, zamanla yok olur.

Dünya, zamana tabi hayat sahibidir.

Varlık zenginlik ile anılır, ölüm fakirlikle.

Dünya hayatı kendi düzenine yol bulur.

İnsan, yolunda iken bile yolsuz biridir.

Bir tabut taşıdım yoksulların diyarında.

Tabut demeye bin şahit ister, doğrusu.

İçindeki ölü, tabuttan da beter, kefensiz.

Bir tabut gördüm zenginlerin diyarında.

Çiçeklerle süslü, taşıyanların kalpleri yoktu.

Sordum neden diye, dediler öyle sebepsiz.

Hayat sıcaktır, ölüm soğuktur yaşayanlara.

Uyumsuz insan, ölürken korkar ve terler.

Yaşarken üşüyenlere acırım ben, zamansız.

Ne zenginlik hayattan, ne fakirlik ölümden.

Hayatta tez, antitez, sentez birbirini besler.

Bir döngüden ibarettir yaşam, aralıksız.

Ruh nefestir, cennet bahçe, ikisi de yar.

İyi bir nefes, cennette hissettirir insanı.

Zengin fakir fark etmez, iyi bir nefese.

İnsan dediğin canlı, iyi olmaya bakar.

Dünya adaletsizdir, yoktur vicdanı.

Yaşayanlar, oldum olası ters köşe.

İnsan bir enerji, şekil boyut değiştiren.

Hayatla şekil alır, ölümle boyut değiştirir.

Enerjilerinde, insan gibi zengini fakiri var.

Cahil insan fakirdir, bilmemek mutluluk.

Mutlu insanların enerjisi baya yüksektir.

Bilinçli mutluluk, daha gerekli insana yar.

Sinan Bayram 

Çoğu zaman öyledir zaten.

İnsan açısından bilinmez pek.

Ahenk mi karmaşa mı önce gelir?

İkisi de birbirini doğurabilir aslında.

Ardın sıra basamaklar birbirini besler.

Farklılıklar var olmak için hep önemlidir.

Ahenk ve karmaşa birbirine zıttır.

Hayatta zıtlıklardan ibaret bir bütün.

Zıtlıklar aralarında etki-tepkiyi oluşturur.

Etki-tepki birbirine var olma şansı tanır.

Bu yüzden her şey zıttıyla mevcuttur.

Her mevcudiyet köklü bir ağacın dalıdır.

Bizim dalımız önce kırılır, sonra kurur.

İnsan için dal kırılması ölümün kendisidir.

Boyut değişikliği her canlı için bir fırsattır.

İnsana kök kuruması dünyada kıyamettir.

Dünyaların kıyameti içindekilerine aşıktır.

Öz insana ölümlü bedenden öte bir şeydir.

Bedeni ölür insanın, özü yolunu bulandır.

Ahenkle karmaşa böyle bir ilişki içindedir.

Sinan Bayram 

Su diliyle kodlama yapılacak.

Şifreyi çözen suyla yıkanacak.

Arınma için bir yıkanma yeter.

Centilmenlik yasası konuşur.

Tüm şiddetiyle yağan yağmur.

Islak adam yağmurdan korkmaz.

Kurular için yağmur yağmamıştır.

Yeni bir sözlük var.

Sözü için özünü feda edebilen.

Bileni az, lakin okuyanı çok.

Her okuyan anlamış değil.

Harfleri nakış nakış işlemeli.

Kelimeler gölge kabul etmez.

Diptekiler su yüzeyine çıksın.

Kelime havuzuna bu yakışır.

Yeni bir dil var.

De dersin fen dersinde.

Ce zinciri tamamlar.

Al sana oldu defence.

Dilden daha eskidir ini.

Aza daha az, çoğa daha çok.

Gerek yokken bulmuş cini.

Dolaşır, aç sorsan karnı tok.

Yeni bir eski var.

İnsanoğlu ile yarışır.

İnsanım diyen uzak dursun.

Yakın gelen yaya kalır.

Piramitler basamaktır.

Adımınızı sağlam atın.

Labirentler bumerang.

Özünüzü özgür bırakın.

Yeni bir kalem var.

Baykuşun gördüğü renkten.

Kartalın tüyüne sahip.

Hayvan gibi insan yazar.

Acemi yazar gölge bırakır.

Ustaca yazın, gölgesiz olsun.

Virgülden noktaya iz kalır.

İzleyebileceğiniz yolu bulun.

Yeni bir defter var.

Sayfası kapanmak üzere.

İçine her şey yazılmış.

Okumak için acele edin.

Her okumak anlamak değildir.

Anlamaya daha çok önem verin.

Okunan şeyler anlayana özeldir.

Ben yazdım, siz okumaya gelin.

Sinan Bayram 

İçmişim, lakin kafam içmeden de güzel.

Bir taş buldum, seslendim, o da yürüdü.

Gece siyah, gece karanlık, bir bana özel.

Olmuştur diye birkaç güzellik düşündüm.

Bir de olur mu diye birkaç güzellik hayal ettim.

Taş benimle hâlâ bana eşlik ediyor yolumda.

Biraz da dalgınım, güzelliğe yatkın meyhoş.

Uykulara karışasım yok, yürüdüğüm bu gece.

Ay, Afrodit pencereden kalbini uzatmış bana.

Kime sataşsam sabahın serinliğinden uzak.

Uzaklık yine iyi de, aşırı doz gece bana yasak.

Deli dolu vakti saati takmıyor, yürüyorum.

Kimi düşler uyuyor zulamda, uyanmaya yakın.

Düşlerimi sevsem, düşeceğim sanki inceden inceye.

Kafam mı güzel, hayat mı güzel, karar veremiyorum.

Yine yalnızım, kendimleyim, tek tabanca.

Tâbi beni benden eden bir şey de var, o ayrı mesele.

Mecnun değilim, bir Leyla olsa çöl kolay aslında.

Eğri büğrü yürüyorum gecede, bir ben var, bir de taş.

Aşırı doz felsefeye yutmuş gibi düşünüyorum.

Ne nedir, ne için, nasıl tutarsızlıklar birbirini tutmuyor.

Bir gece ve taş, bir de ben, yol uzun, yürüyoruz.

Gece gizli yürüyor, ayaklarını görmedim, taş da sürünüyor.

Öyle ya, yürüyebilmek için her canlıya bir ayak lazım.

Bu gece ne ayak, kaç numara giyiyor, bilemedim.

Taşa üzüldüm, süründü, durdu, haline sonradan ayıktım.

Ayılmadan ayıkmakta bir meseleye acayip bir şey.

Son durağa geldim, taş için öyle bir son durak yok.

İnsan taş değil ki, önünde hep bir yol olsun.

Taşlar da insan değil, kendiliğinden hareket etsin.

Yürüyen, yürütmüş taşı, taşın bir suçu, günahı yok.

Gece hayırsız çıktı, benden çabuk ayrıldı.

Zaten kara olmasına, kararmasına şaşırmamalı.

Taş öyle mi, ama sürüne sürüne beni takip etti.

Kimi taşların içinde gökkuşağı var, bunun ki dışarıdaydı.

Hem ayıldım, hem ayıktım, bu sefer iyi oldu.

Gündüze geceyi anlatınca, gündüz ben benim dedi.

Göğsünü gerdi, geceyi yerdi, iyice gaza geldi.

Taş varken gece, ne gündüz, kim ikisinin de işi yaş.

Marifet, taşı kırmadan içindeki gökkuşağını görebilmekte.

Gündüz gece sen olmadığında doğuyor, batıyor, öğreneceksin.

Mecbur değilken seninle yürüyen taş daha kıymete binmekte.

Taş bile olsa, seninle yürüyenin kıymetini yine de bileceksin.

Sinan Bayram 

Sanatta ustalık süslemede saklıdır.  

Sanatçı süsler, sanat olur, baki kalır.  

Monotonluk sanatı eksik bırakır.  

Bir ressamın resminde süslemesi,  

Bir şairin kendi şiirinde süslemesi,  

Bir müzisyenin müziğinde süslemesi,  

Süs, sanat için olmazsa olmazdır.  

Sanatçı, sanatıyla "ben buyum" der.  

Bir ressam kendini resmeder hep.  

İnsanda ne varsa, kendini sergiler.  

Şairin yazdığı şiir, kendisidir yine.  

Devrim her alanda gereklidir.  

Tutkunun resminde devrim vardır.  

Tutku, gelişimin ta kendisidir.  

Sanat akımı, gelişime muhtaçtır.  

Sanat, altın çağını yaşamak ister.  

Devrim, altın çağı altın tepside sunar.  

İyi bir eser, altındır zaten başlı başına.  

Süslemesi, nişanedir, tutkuya akar.  

Sinan Bayram

İyi, kötü, soğuk, sıcak, uzun, kısa, güzel, çirkin  

Hayatın kendi dinamiği bu her alanda  

Her şeyin zıttı ile olması irade tanımıyor  

Çünkü olma zorunluluğu var her zaman  

Zorunluluğun olduğu yerde irade kalmıyor  

Ben varsam, sen de olmak zorundasın  

Birbirimizi tamamlıyor, var ediyoruz  

Böyle bir gereklilikte irade bulamazsın  

Musa’nın anlamı firavunda saklı tercihsiz  

Firavun’un anlamı doğal olarak Musa'da  

Şimdi sence hangisi gerekli veya gereksiz?  

Hakikat der ki gündüz yoksa gecede yok  

Karşılığı olmayanlar var olamaz bu hayatta  

İnsanların tümüyle hakikatlere karnı tok  

Yaşadıklarına inanmak zorunda insanoğlu  

Elimizdeki tek gerçek veri hayatın kendisi  

İş işten geçer bir gün insan tadar yokluğu  

İnsan kendini önemli hissetmeyi seviyor  

Ondan bu kendini ruhaniyete bağlaması  

Ruhaniyet ise insanın varlığını sezmiyor  

Herhangi bir canlıdan, varlıktan biriyiz işte  

Kendimiz yazıp, kendimiz oynuyoruz  

Hayat son sözünü söyleyecek bu gidişle  

Işığı kendinde bulan yayabilir ancak  

İlim, bilim ışığın namlusunda durur  

İnsanın erebileceği en güzel şey aşk

Sinan Bayram 

Ölçüsü var ahengi yar var olana

Zaman hayat gibi dip diri yenilenir

Yenilenmeyen uzak düşer hayata

İnsan zaman içinde zamana tabi

İnsan zamana tabi uzun bir hikaye

Zaman kadar eski bir o kadar yeni

İnsanı bazen not düşer özlem diye

Zamanın değişmez prensibi zıtlık

Herşey zıttıyla var olmaya yükümlü

İnsana yük olan her anlamda kıtlık

Zıtlık yük değildir hafiftir günlüğü

Zaman insana bağlı bir yerde

İnsan akıl tutar akıl zamanı bulur

Zamansız hayat yok ervahı ezelde

Akıl için zaman akar hayat olur

Zaman hem kumdur hem su

Bir yanı çöl bir yanı derya deniz

Hayat ışığı çeker parlak huylu

Birden artma en fazla ikiyiz

Zamandan eski bir hakikat var

Ömür tükenir ulaşır bir sınıra

Zaman bittiği gibi yine başlar

Ömür olur içinde yeni bir sayfa

Zamana hayat verir insan

Zamandan hayat alır şaşmaz

Zaman için zemindir her can

Zamanı tadan hayatsız kalmaz

Sinan Bayram 

Okumazsan eğer üzerler seni

Ve seni seveni

Oku ki güzel olanı

Seni okuyanda bir güzellik bulsun

Bir güzellik sun seni güzel bulana

Okursan netleşir herşey

Hayat berrak bir su gibi çırılçıplak

Yaşamla sevişmek yaşamaktır

Oku sev yaşat

Biri diğer ikisini veriyor zaten

Üçünde hayat var hayat bir kitap

Oku evreni insanı her şeyi

Dalıp gitme öyle varıp git

İnsan isterse her şeyi okur

İncinin hakikisi derinlerde

Suyun yüzeyinde hikayesi var

Okudukça derinleşirsin

Anladıysan bunu da okumuşsundur

Anlamak mühim mesele sır hakikat bu

Anlayarak oku anlaşılır ol böylelikle

Oku her türlü oku anlayana kadar

Anladığınla anlaşılır zenginleşirsin

Anlayana kadar okumuş değilsin çünkü

Kitapsın kalemsin yeri geldiğinde

Marifet yeri gelince silgi olabilmekte

Beyaza gereksiz siyah hakarettir

Oku ki okumayan utansın

İçini bilmeyen incisiz kalsın

Bir damlaya derya fazladır zaten

Oku okumakla mükellefsin

Herşey herkes okunabilir emin ol

Okursan netleşirsin güzelleşirsin

Sinan Bayram 

Tufan desen tufan değil, be arkadaş.  

Toprak bile yeşermiyor artık,  

Bizim can verdiğimiz kadar.  

Hakla batıl karışalı, beşer şaştı.  

Gelen giden suyu bulandırdı, arkadaş.  

Sevgiler sözde, çiçekler güzde kaldı.  

Helale haram, harama helal dediler.  

En büyük virüs insanoğlu esasen,  

Bu dünyanın yakalandığı, arkadaş.  

Bu virüs küpüne düşman, sirke misali.  

Küp kırıldığında ziyan olacak, akledemiyor.  

Feleğin sillesini yemiş gibi,  

Bitti, bitiyor insanoğlu, arkadaş.  

Çok oldu belki de insanlık öleli.  

Bülbül ötmüyor, gül diye diye.  

İnsan yaratılmadı, yarattığı kadar.  

Herkese kendi putu güzel, arkadaş.  

Kır desen, tuzla buz ediyorlar seni.  

Varlığımızın karşılığı bu, neylersin?  

Öyle bir an, bu çiçekler yaprak döküyor.  

Beyaz karanfile ölüm demişler, arkadaş.  

Zalimin elinde kalem, mürekkep üzülüyor.  

Şimdi bir beyaz sayfa bulana aşk olsun.  

Varlığımız yokluğa gebe her an.  

İnsan kendinde ne bulursa o, arkadaş.  

İrade, kendini özel hissetmek için.  

İnsan iri ve diri, tümüyle kalıp.  

Öyle bir kötü tohum ki hayata düşman.  

Dünya var da, ne yaşam yok, be arkadaş.  

Özün sözüne cehennem olmuş zaman.  

Akıyor, akmakta olan ama cennet değil.  

Sevmeler, sevilmeler hikayemi ki,  

Şiirler yazılıyorsa, okunuyorsa, arkadaş.  

Bir kimsesizlik büküyor belini.  

Sus pus insanoğlu ve de kırgın biraz.  

Denizlerde büyüyor dalgalar.  

Her mevsim yalnızlığı giymiş, arkadaş.  

Bekleyen, beklenen kim belli değil.  

Mutluluk gelse ya, bekletmeden bizi.  

Yok oluyoruz hayata koşarken.  

Birbirimize derman olamıyoruz, arkadaş.  

Var olmak güzeldir yaşarken.  

Yaşamak, yaşatmaktı, bilemedik.  

Güzel günler gelir mi bu güzden sonra?  

Bildiğim güzel duygular var, arkadaş.  

Dalından koparılan çiçekler gibi hepsi,  

Bu dünyaya bu güzellikler fazla.

Sinan Bayram 

Üstüne almıyor küfürleri hayat.  

Öğrenmiş olmamız lazım bunu.  

Upuzun nutuklar mekik dokurken,  

Mevsim yerde döşek yok, eşşek çok.  

Zehrini içer olduk biz bu hayatın.  

Kâr demeti yağarken her yer kara,  

Sevgiyi gönüle çok görüp az kalan.  

Irmaklar kesildi, muhabbetler tatsız.  

Sevgiye dönelim hadi gönülden.  

Çiçekler kendilerini ezene alışmaz.  

İz kalır, giz olur, bilmeliyiz bunu.  

Ölünecek yerde gülmeleri ürettik.  

Bulup şifayı zehir ettik kendimize.  

Gül rengi şaraplar içemez olduk.  

Deryada damla, susuz ve suspus.  

Her çiçekte biten binbir özlem var.  

Bizim çektiğimiz bu acılar hayasız.

Sinan Bayram 

Gölgeler mesken tutmuş  

Ruh ölmüş, beden çürüyor  

Gittiği yerde mutlu tüm kuşlar  

Yağmur damlasında akıp gidenler  

Bir dilek tutulsa, iyiydi hani bir umut  

Geri gelmiyor bizden giden düşler  

Hürriyet kovaladık, yine kafes tutup  

Gökyüzü yalan, yeryüzü talan  

İnsana kalan nedir, umutsuzluk  

Bilinmez, kim bu öyküyü yazan  

Kuru gürültüye gitti sonsuzluk  

Zemheride üşümeyen ihanet bize  

Tövbeler kabülsüz, kurşun işlemiyor  

Ruh alev almış, gelmez artık dize  

Demini almış, ölüm bizi bırakmıyor

Sinan Bayram 

Bir evin içinde dört duvar  

Yaşam kuyusundan uzak  

Taht, taç fayda vermez, yorar  

Kurak arazide can susuz  

Dile baharı, o da dilesin seni ama  

Yıldızlar intihar etmeden güzel  

Kalbe saplanan veda etmiyor  

Ruhunu sevdiğim, bana özel  

Özlem yine huzur veren sevgiliye  

Sevemedim, sevemezsin esareti  

Yaprak dalında küskün, koca dağ  

Düşler sığdı da küsler barışmadı  

Gül demeti gönülde yeşeren bağ  

Sevda kıyımda can paramparça  

Duygular küçük bir mum, ışığı büyük  

Aşk der, ben de marifet, esaret yok  

Duvarlar yıkılsın, yine gökyüzü mavi  

Sevdamızdan renk çalmış, karnı tok  

Hür doğmuş, tutsak ölemeyiz ki

Sinan Bayram 

O bir melodinin içinde şifre taşınan günler

Ve artık kimse oturduğu evde gökkuşağını görmüyor

Yine de kimi casuslar hala var

Sıfır sıfır bilmem kaç kod adlı casuslar

Eskisi gibi telgraflarda gelmiyor artık

İçine şifreler dizilmiş de gizlenmiş

Artık herşey göz önünde yapılıyor güzelim

Bir tek istenilen kişi anlıyor görüyor bunu

Misal gazetede şifreli haberler ilanlar

Ana haberlerde sunulan babalara uygun mesajlar

Ne spiker anlar yaptığı haberden

Ne editör bastığı gazeteye akıl erdirir inan

Casuslukta artık çocuk oyuncağı bir yerde

İsteyen istediğini izliyor dinliyor herşeyine erişebiliyor

Dijital casusluk var şimdilerde o da eskidi eskiyecek

Eskisi gibi yazılı değil herşey yazılım olarak adlandırılsada

Kimi için şifredir yağmurun yağıyor olması

Bunu sen bir mektupta yaz yeter ki

Şapkalı kunduz bay gizemli diye geçer acaba bu kim

Yani artık kimse piyano başına geçmiyor

Bir şifreyi çözmek için inan

Gökkuşağını oturduğu evde görende yok

Sigorta kutuları baskül telsizlerde eskiyor

Yuvarlak masa etrafında nazır göremezsin

Ah be güzelim eminim sen yine güzel yürüyorsun

Ama kimse topuğuna dinleme cihazıda takmıyor

Ki sen bildim bileli topuklu giymeyi pek seversin

Birden fazla kodlamayı kimse yapmıyor artık eskisi gibi

Dijital platform dijital casusluk ön planda artık daha çok

Algoritmayla kriptolamayı sağlayan şifre cihazları değişti

Radyo cihazları artık dinleme cihazı olarak kullanılmıyor

Zaman değişmesiyle ünlüdür güzelim bilirsin

Ama sen yine de bir derinlikte mektup bekleyebilirsin

Belki bir mektup gelir bir gün çift sıfırlı birde yedili

Yedisi çift sıfırı kapatmış olur bunu da bir tek sen anlarsın

Sinan Bayram

Sinan Bayram

Bizi misafir gibi ağırlamadın, acılarla uğurladın.

Gökkuşağı dünyasında arafta kaldık; ne sana ne de ölüme yakışamadık.

Ey hayat, sesinde kaybolmuş feryatlar var; biz duyuyoruz ama sen duymuyorsun.

Sağır bir odasın, her ses bir nefes; kulağın mezarlık, duydukların duymadıklarına düşman.

Ey hayat, en güzel aldatmaca sensin; sana bakan ahenk görür, adalet arayan bulamaz.

Seni cennet bildik, öyle geldik; en güzel vaatlerle bizi kandırdın.

Bizi ters köşe ettin; yüreğin yok diye umut vererek öldürdün.

Umudumuz bizden önce öldü; seni yaşamak sırtımızda ağır bir yük oldu.

Bir canımız var, başımıza bela; ikilemsin, birliğe yol arıyoruz ama bulamıyoruz.

Bize haksızlık ettin; ne sağlık verdin ne huzur, bizi kendimize bırakmadın.

Umutla ödünç verdiğin yaşam hakkını, bizi öldürerek aldın elinden.

Yıldızlar karanlığa çekildi; gecemiz düş bahçemizi sardı.

Ey hayat, seni sevmekten alıkoydu bizleri, bize yaptığın tüm haksızlıklar.

Bir utanç var, evet ama bu utanç bize ait değil; bu utanç tepeden tırnağa sana ait.

Canımıza okudun hayat, bizim sana okuduklarımız daha güzeldi oysa.

Bizi kimsesiz bıraktın, kimseli kimsesizliğimiz oldun maalesef.

İki kapılı bir çıkar yol sundun bize, senin yolunda bölündük, ayrılığa büründük hayat.

Şehvetli ellerinle kucakladın bizi, yaşama sevincimizi bize sormadan bizden çaldın.

Aklımız firar gezer oldu, ay kesiği yaralarla sükut eder olduk karşında.

Asil bir sevdaydın bize en önceleri, haklı bir davaydın bizde.

Bizi haksız çıkaralı, haklı bir dava, asil bir sevda değilsin gönüllerimizde.

Ey hayat, utancını kapatalım diye yaşıyoruz sanki; bir de ölmek var ama.

Sevgiyle sulasan, bahar olmaya hazırdık bize baharı çok gördün.

Herkesi, her şeyi değiştirdin; bir sen değişmedin, herkese haksızlıklar ettin.

Umudumuzu bizden önce öldürerek, bizlere ihanet ettin hayat.

Birbirimizin kalbinde yer tutarken, bir senin kalbinde yer tutamadık.

Kırık dökük düşlerden topla şimdi bizleri, toplayabilirsen ey hayat.

Sevmeye asi değiliz, seni de sevdik bir aralar, bilirsin. Sen bize mavi olmadın, biz sana asi olduk, neylersin?

Sinan Bayram

Kanatları rüzgarla dans ederken,  

Bir umutla uçar, sevda izlerken,  

Barışın simgesi, huzurun sessizliğidir.

Gözleri derin, kalbi saf ve temiz,  

Her adımı, her kanat çırpışı bir iz.  

Dünyanın karmaşasında kaybolmuş belki,  

Ama özgürlüğü her an, her yerde hissedilir.

Bir masal gibi rüyalarda gezinir,  

Güvercin, aşkın ve huzurun peşindedir.  

Ve her uçuşunda dünya biraz daha sessizleşir,  

Barışın şarkısını fısıldar rüzgarlar.

Sinan Bayram 

Sevinç doldu her bir el.

Gülümserken çocuklar,

Mutluluk var her yerde.

Kokusu mis bayramın,

Tatlısı var, şekeri.

Büyükler dua eder,

Küçüklerin neşesi.

Kucaklaşır dost, akraba,

Gönüller bir olur bak!

Bayram sevgi demektir,

Paylaşınca çoğalır hak.

Huzur dolsun her eve,

Gülüşler hiç solmasın.

Bayramın o güzel sesi,

Kalbimizden eksilmesin

Sinan Bayram

bir özlemin yaraları  

sarmadı beni, sarmadı  

Gözlerime kıvılcımlar düştü  

yine bir meçhulün anıları  

hasretçe şafakları vurdu  

Yüreğim ateşlerde hep yandı  

bir hasret ki yüreğimi dağladı  

dağladı yüreğimi, dağladı  

Geceler kefen oldu  

her mezar bir uyanış  

toprağın dilinde hep aynı türkü  

Prangalar beni bırakmadı  

yollarım kıyamete uzandı  

uzandı, hep uzandı  

Korkular sevgiye soruldu  

kaybetmenin davası görüldü  

vurgun yürekler aşkla vuruldu  

Tüm izler meçhule çıkar  

mahşer pusuda bekler  

bekler, gülüm, bekler  

Sürgün dakikalar uzanmakta  

gül külünden medet ummakta  

yine ağıtlar yakılmakta sürgünce  

Sevdamız düşlerce hürdür  

adımız dillerde yasak  

yasaktır, sevdamız yasak  

Bir dava çıkıyor meydanlara  

yanında küllenmez bir sevda  

uyanır kavgalar aşkla  

Kopan fırtınada durulmadık  

bir cehennem ki uslanmadık  

uslanmadık, canım, uslanmadık  

Bir mahşer kendine müebbet  

cehennem can istemekte  

bir can aşkla dirilmekte  

Kurşun sesiyle yankılandık  

çağ yangınlarını kuşandık  

kuşandık, sevdiğim, kuşandık

Her damlası derin, her izi bir dengi.

Yüreğin içinden süzülen o sessiz hıçkırık,

Bir adım daha atmak, bir adım daha çıkmak.

Gecenin karanlığında kaybolmuş umut,

Gözlerdeki yıldızlar, her biri bir tutku.

Acının içinde bir yaşam arayışı,

Her yarada büyür, her izde bir sızı.

Sadakat, bir ömür boyu beklemek,

Yaralı kalbin her darbeye direnmek.

Bırakıp gitmek zor olsa da,

Acıya sadakat, onsuz kalmaktan zor olur.

Her yıkım, bir dirilişin temeli,

Acı, sevdanın en derin özlemi.

Ve her gecede bir umut doğar,

Acıya sadakat, bir hayatla son bulur.

Sinan Bayram

Semboller ve metaforlar şifa için her zaman önemli bir rol oynamıştır. 

İbn-i Sina, ilime ve bilime baya katkıda bulunmuş bir şahsiyettir. 

Tıp alanında da kendini geliştirmiş, bu hünerini şiir gibi döktürmüştür. 

Ayrıca yazdığı şiirlerleile şifa ilmini şiirede taşımıştır. 

Hipokrat, bilimi resme dönüştürmeden önce yazıya dökmüştü. 

Sağlık biliminin kendisidir; sağlıkçılar gizli kahramanlardır. 

Ve her kahraman pelerin takmaz; bunların beyaz önlüğü var. 

Şiir, her zaman tıpla birçok temas noktasına sahip olmuştur. 

Hekimlerin ve diğer sağlık çalışanlarının bu temas noktasını iyi kullanmaları önemlidir

Doğru temaslarda bulunarak büyük yararlar elde edilebilir. 

Şiir terapisi, sağlık yolunda izlenebilecek güzel bir yoldur. 

Tıpta her türlü dilin ve insan ifadesinin rolü büyüktür. 

Bu dil, ilaç ve benzeri dillerden ayrı, sanatı içinde barındıran bir dil de olabilir. 

Bir resim, mesela; veya yine bir şiir, bir müzik aleti veya dans. 

İyi bir sağlıkçı, güzel bir şiir, güzel bir resim, ruha iyi gelen güzel bir danstır ayrıca. 

Birçokçok terapi gibi, şiir terapiside mevcudiyetini korumuş bir gerçektir. 

Şiir ile şifa ilişkisi aslında hiç kopmamıştır birbirinden. 

İyi bir şair, iyi bir doktor görevi görür çoğu zaman. 

Yazılan şiirler, doktorlar tarafından yazılan ilaç gibidir. 

Tarihte, şiirin insana iyi gelmediğini savunan bir kimse yoktur. 

Tam tersi, herkes her manada iyiliğini gerekliliğini savunmuştur. 

Şiir, genel olarak kendimizi ifade etmemize izin verir. 

Yaratıcılığı teşvik eder ve belirsizliği kabul eder

İnsan kendini iyi ifade edemediğinde bu bir hastalığa neden olabilir. 

İnsan, yaratıcı yönünü beslemediğinde bu yönü iyice körelebilir

İnsan, belirsizliği kabul ederek varlığını daha da belirginleştirebilir

Bir sağlıkçı için yaratıcı düşünce her zaman olmazsa olmazdır. 

İnsan, öz farkındalığa eriştiği zaman iyi bir gözlemci konumundadır. 

Kimi semptomlar mecazi bir şekilde ortaya çıkar. 

İşte orada doktorların iyi bir gözlemci olmaktan başka şansları yoktur. 

Şiir ile tedavi imkansız değilken, şiir ile terapi güzeldir. 

Sessizlik yasası iyi incelendiğinde hastalıklara göre bir yasadır. 

Tabii hastalıklar bu yasayı dinlemez çoğu zaman

Tüm hastalar sağlığın konuşmasını ister; bu bir gerçektir. 

Şiir, sessizlik yasasını çiğneyen sağlığın lehine bir çalışmadır

En güzel dinletidir bu, ruhu dinlendiren, huzura erdiren

İyi sağlıkçılar kahramandır; sağlığa konuşması için olanak verirler. 

Dil her zaman şeffaf değildir çünkü hayat, şeffaflığını sürekli olarak korumaz. 

Ve bazen kelime haznemiz ruh halimizi tanımlamada yetersiz kalır. 

Şiir yazmak, resim çizmek, bir müzik aleti çalmak, dans etmek bu eksikliği giderebilir. 

İyi bir sağlıkçı, bunların hepsini yapabilendir. 

Ve iyiyse bunları yapıyordur zaten, farkında olsun olmasın. 

Görevini iyi yapan tüm sağlıkçılara minnettarız. 

Teşekkürler, pelerini olmayan tüm kahramanlara. 

Sinan Bayram

Kimi insanlar farkındalıklarla dolu üst bir bilince sahiptir.  

Bilinç, bilmenin gerekli olduğu her alanda, her canlıda mevcuttur.  

İnsan, delilik ve akıllılık arasında evrim geçirerek durmadan doğabilir

Arafı veya ayazı seçmek, farkındalık sahibi insanın elindedir.  

Yalnızlık, intihar, ölüm; bunlar hiçbirbir şey, deliliği akla dayanan için.  

İnsan "yandım" derse eğer, zümrüdüanka gibi küllerinden dirilebilir.  

Aklın bulduğu ateş, deliliğin kül ettiği ateşe yanaşamaz bile.  

Delice bir tutku, bu aklın dallarına tutunmayı hüner bilmiş.  

Akıl, yük sahibidir; yükünü cana, bedene yansıtır.  

Delilik, akıl yükünü taşımak için çoğu zaman doğru bir hamledir.  

Ölüm, aklın tarafını tutar; ölümsüzlük sürekli delilikten yanadır.  

Tek başına bir hiç, hep birlikte her şey; hayat iyi bir hikayedir.  

Kendisi var ki gölgesi var derler; akıl mı gölgedir yoksa delilik mi?  

İkisine ait her vadide bir duygu tuzağı, bir de duyguların en güzeli.  

Bilgi ağacında havalanırken, düşünceleri yere doğru düşen ölümsüz

Gökyüzünün heybetini yerden yere vurmuş bir delidir aslında.  

Derler ki dünyanın en az üç defa yıkılışını görmüş zatı muhterem.  

Tohumları yere düşüren bitkilerin kök almasını sağlayan akıl.  

Deliliği gökyüzüne çıkarmış, bir daha kimse için indiremem demiş.  

Kanatları tüm yaraları iyileştirdiğinden, yaraları kanatsızdır.  

Şifa, bu deliliğe akıllılığa bakmaz; hüküm kimde ise Süleyman odur.  

Ki şifayı delilikte bulanda var, akıllı olmakta bulanda; gıdadır bu

Aklın hesabı vardır; yine akıl ölçülü olmayı sever.  

Delilik ise şöhretini tümüyle ölçüsüz olmasına borçludur.  

Bir nizama bağlı akıl, ölçü verirken deliliği es geçmez.  

Delilik her ne kadar kendi içinde ölçüsüzlüğü ele alsa da,  

Güzelliği meydana getiren her bir nizam bir cihana denktir.  

Aklı ve deliliği güzellikten soyutlamak çirkinliğe girer.  

İnsan, iki dal arasında bir kuş; bu dallardan birisi akıl, diğeri deliliktir.  

Kelebeğin kanadındaki metamorfoz tozu, iki dala ödül verir.  

Sinan Bayram

At izi, it izi iç içe karışmış

Kurşunlar, belalar firari  

Dağları, ovaları aşar can

Karanlık gözlerini yummaz

Mevzu derin, yol uzun

Her türlü yanlış pusuda

Vakti geldi mi, zaman bile kanar

Hançer, ihanetle dost olur

Kül yağmuru, gül olanı sarar

Can olan ayırt eder, koru moru  

Kor yakar, mor göz açar  

Bazı yanlışların bedeli ödenmez

Kurtlar sofrası kurban arar  

Vadiler uzar, hücre şeklinde

Can yürürken, yolları düz eder  

Tohumu toprağa düşen pervane

Her mızrak kendine uç bulur

Kör bir kuyu kendini aratır  

Kopmuş bir kere hayat bağı  

Zifiri gecenin perdesi küle benzer

Sinan Bayram 

Gönlün özünde aşk

Yanmanın ne anlamı var

Hakkıyla sevmedikçe

Yanarak düğümle

Yaşa aşkı sevdayı

Gizli bir hakikat

Kavuşma adına

Kor alevine döneriz

Aynı mehtap altında

Her bakışta aşk tazelenir

Bir yangının ötesinde

Sır kaplar hayatı

Seher vaktinde

Kalp mühürlü gül goncasıyla

Ay vurur bir çıkmaza

Gül adıyla başlar yemin

Ay yangını bir yara

Kefen misali

Taze tutar yemini

Düş içinde bir sevda

Gönül sürgünü

Hasret pınarında

Aşk iklimi

Bahar özletir

Gül yeşerir

Diken içinde

Özlem del eder

Arınacak gönül

Vuslat ile

Gül dikeni

Ay içinde

Gül bağrında sevda

Ay sızısı bir yara

Son umut

Gönül sayfasında

Kıyamet tek hece

Mahşer her günümde

Aşk benim özümde

Bir diriliş seninle

Sitemsiz bir günde

Gönül sesiyle

El ele göz göze

Sevda ile

Sinan Bayram 

İyi kötü soğuk sıcak uzun kısa güzel çirkin

Hayatın kendi dinamiği bu her alanda

Herşeyin zıttı ile olması irade tanımıyor

Çünkü olma zorunluluğu var her zaman

Zorunluluğun olduğu yerde irade kalmıyor

Ben varsam sende olmak zorundasın

Birbirimizi tamamlıyor var ediyoruz

Böyle bir gereklilikte irade bulamazsın

Musa’nın anlamı firavunda saklı tercihsiz

Firavun’un anlamı doğal olarak musada

Şimdi sence hangisi gerekli veya gereksiz

Hakikat der ki gündüz yoksa gecede yok

Karşılığı olmayanlar var olamaz bu hayatta

İnsanların tümüyle hakikatlere karnı tok

Yaşadıklarına inanmak zorunda insanoğlu

Elimizde ki tek gerçek veri hayatın kendisi 

İş işten geçer bir gün insan tadar yokluğu

İnsan kendini önemli hisetmeyi seviyor

Ondan bu kendini ruhaniyete bağlaması

Ruhaniyet ise insanın varlığını sezmiyor

Her hangi canlıdan varlıktan biriyiz işte

Kendimiz yazıp kendimiz oynuyoruz

Hayat son sözünü söyleyecek bu gidişle

Işığı kendinde bulan yayabilir ancak

İlim bilim ışığın namlusunda durur

İnsanın erebileceği en güzel şey aşk

Sinan Bayram 

Herşeyden öncede hiçlik vardı

Zamanı var eden zamanla olan insandır

Dünya maddeden ibaret madde sınırlı

Sınırlı olanın sınırsızlık hep hayalidir

Sınırlı olan sever sınırlarını zorlamayı

İnsan bu sınırın ürünü işte

Sınırlarını zorlaması da bundan

Hayat çalışan geri dönüşüm fabrikası

Madde yok olana kadar dönüşüm baki

Hiç bir şey yok olmaz kaynağı varken

İnsanın kaynağı terk etmediği evidir

Evi ölümlü olan insan evinden önce ölür

Bir gün ev ölürken insanları alacak

İnsanlar evi terk etmezse evle ölecek

Bu ölüm kaynakla yok olmak demek

Evren biçim verir herşey değişir

İnsanın kaynağıda özüne döner

Yani kaynağında kaynağı var

Ve önemli olan asıl kaynaktır

Yeni bir evde bambaşka hayat bulabiliriz

Hayat veren kaynak kaynaklar yaratır

Bir tek kaynak yok mesele bu

Birden fazla olan herşey bire bağlı

Her varlığın bir olayı vardır şüphesiz

İnsanı var eden kaynakta bir varlıktır

Olayı var etmek yok etmek biçim vermek

Bilinçli veya bilinçsiz bu kaynak var

Bilinçli hali bir yaratıcı olma ihtimalidir

Bilinçsiz hali insan var olan bir canlıdır

İnsanın varlığının karşılığıda bu olup biten

Bahar bahçe iken yaprak döker bir yanı

Büyük resim böyle küçüğü içine sığdırmış

Büyüğün içinde farklı farklı şeyler kopar

Büyük resmi işaret eder hep küçük resim

İnsan bu yüzden büyük resme hayrandır

Hayalinde canlandırır büyük resmi

Hayaller sınırını insandan alır

Her insan farklı bir sınır olduğu için

Her insanın hayali kendine özgüdür

Büyük insan büyük resimdir dünya içinde

Büyük resmin içinde küçüktür her zaman

Gezegenler yıldızlar küçük resim

Şekil değiştirip veya yok olabilirler

Büyük resim asıl kaynak kendini korur

Biz his edebilen düşünen canlılarız

Hissetmeyen bir varlık olabilirdik olabiliriz

Hisetmedikten sonra kaynak önemli değil

Hiçlik hep vardı ve hep olacak ebedi halde

Yüzümüz hem varlığa hem yokluğa dönük

Kaynağında kaynağı var bitmeyen

Bitenlerin hikayesi önemli değil

Bizim hikayemiz maalesef biten bir hikaye

Bu hikayede bizim sonumuz dünden belli

Başka bir biçimde var olabiliriz yeniden

Farkında olmayız bunun büyük ihtimal

Sinan Bayram 

Mevlam nasip eder mi bilmem

Esen yel hasreti bize yar etmiş

Yaşamak isterdim el ele göz göze

Kavuşmadan ayrılık olur mu

Coşup akan bu nehrin asiliği ne

Yar bizde yara bizde aşk bizde

Dinmek bilmeyen bu fırtına nedendir

Çağ yangınında avuturum gönlümü

Bela olur zaman ve saatler bana

Yokluğunu bulunca dakikalar

Rüzgar inadına eser sen diye

Bir düş kurdum baştan sona sen

Karanlıklardan sıyrıldım hasretinle

Gece kurduğum düş ile şafaklar tutuştu

Yaşamak isterdim her anı seninle

Gece çökünce gündüz bize küstü

Bahçemizde yeşeren gül yar içindir

Mest olmuş gönül acısı dinmez

Acı bize biz aşka esir bu pınarda

Tebessümün teselli olur acılarıma

Sana saklı en güzel zamanım

Kırılan kalbim sitemkar sana

Anılara mezar olmuş sol yanım

Sinan Bayram 

Kalk kendince bir düş kur olur mu

Ben ise hep kaçak ve firariyim

Al uçurtmalarını ve git hadi

Ve düşlerini de sakın unutma

Ben bu geceye gömülürüm artık

Hadi yavrum düşlerini al ve git

Ben beton duvarlara alışkınım

Bir hasret içinde ölürüm yani

Sen kalk şafaklara ulaş küçüğüm

Hadi kalk düşlerin vurulmadan git

Ben bu geceye gömülürüm artık

Sakın zifiri geceye aldanma

Artık geceye ışık olmalısın

Hadi küçüğüm yarınlara ulaş

Bakışlarını benden al git hadi

Yüreğim yanıyor anla küçüğüm

Ben bu geceye gömülürüm artık

Biz sevdamızdan dönmedik küçüğüm

Direnç olun yüreklerde yeşerin

Geceyi şafaklara vurmak sizin

Sakın düşmeyin zifiri pusuya

Şafakların hapsinde buluşun hep

Ben bu geceye gömülürüm artık

Bela olmak ağır yüktür küçüğüm

Sen beladan sıyrıl sevdaya sarıl

Çok infazlar yakmışım ben küçüğüm

Sen hiç bir mutluluğu geciktirme

Düş bir aşk belasına olsun bitsin

Ben bu geceye gömülürüm artık

Sinan Bayram 

bilirim mutluluklar var tutuklu

düşler var ki gül seyrine vurulmuş

demir parmaklıklar ardında yasak

bana bahardan bahsetmeyin sakın

idam sehpasında güller yeşerir

dağlarda kör pencere aranıyor

zulada saklı hasret kokusu var

bana bahardan bahsetmeyin sakın

ecel görmemişe ağıt yakılmış

düşlerinden hep vurulmuş ömürler

zulüm içinde ecel görmüş yürek

bana bahardan bahsetmeyin sakın

öfke vururda hiç yıkılmaz duvar

prangalar dar ağacına yolcu

zindan suskun can için cana küser

bana bahardan bahsetmeyin sakın

yarınlara davet yok hep bela var

elvedası bile yok çırpınışın

cümleler boğaz içinde hep yırtık

bana bahardan bahsetmeyin sakın

ilk önce ecel görsün bu acılar

ödeşme elbet olur bir baharda

yeter ki yitip gitmesin sevdalar

Sinan Bayram 

Mabedi derya afeti devran kendisi

Yiğit bir adam gibidir güzel diyarbakır

Sevdasına sadık rengi surlar karası

İstanbul narin kırılgan bir kadın gibi

Yiğit bir sevdadan olma kırılganlık bu

Diyarbakır İstanbul arasında derin bir bağ var

Yara misali kabuk tutar tekrar kanar sonra

Bir bakış bir gülüş kapatır açılan yarayı

Sevdadan yana teselliler saklıdır açılan yarada

Kabuk tutmuş her bir yarayı özlem okşar

Ondan ki sevda yarası kolay kapanmaz

Çünkü özlem sevdanın açtığı yaraya bekçi olur

İstanbul ve diyarbakır arasında bir sevda yarası

Kendimi durmadan bu iki aşığın arasında bulurum

Anladım galiba anladım bu sefer gerçekten

Zarif güzel bir kadına yiğit bir adam yakışır

İstanbul zarif güzel bir kadın diyarbakır asi yiğit bir adam

Ben bu iki aşığın aşkının günlüğünü tutuyorum

Çok uzağımda olmaksızın bir şarkı çalıyor

Bu çalan şarkıyı derinden soluksuz dinliyorum

Vakit aşk olmuş hasret yine del eder

Aşk tufanının sızlayan bir gönül yarasıdır bu

İki kalbin tek bir aşkla vurulup duyulmasıdır

İstanbul ve diyarbakır bir kördüğüm sevda dili

Vakit aşkla vurmuş aşk vakitsiz yakmış iki yüreği

Yanmalar yine hasretten aşka dönüyor

Böylesi bir yanmaktan hüzün kalmaz geriye

Hüzün ayrı bir tad katıyor aşka aşk hüznü seviyor

Diyarbakır İstanbula yürüyor aşka sorsan koşuyor

Hasret yazılmış gönüllerde eskiyen prangalar gibi

Her şiirin içinde bir duygu var aşka aç ayrılığa tok

İkiden bire düşmekle iki can bir aşk doğuruyor

İstanbul ve diyarbakır aşkın şarabını tatmış iki deli

İki gönül birlikte düşmüş bir aşkın narına

Şahitlik etmezsem bu sevdaya ayıp olur şimdi

Şahidiyim en güzel aşkın dalında gülün mevsiminde baharın

Sinan Bayram 

Bir hayat düşlüyorum

İçini güzelliklerle süsleyerek

Bir hayat istiyorum

Aşk ile geleni yar bilerek

Bir hayat isterim yaşamak adına

Davası kavgası sevdası olsun

Bir hayat ki aşk bizi bulsun

Hücreler utanıp dile gelsin

Ey can yoldaşım

Bir düş kur benim için

Yaşayamadığım özlemlerle donat

Bir düşümüz olmalı seninle

Adı aşk soyadı hür olan

Mutluluk ve huzur istiyorum

Tüm acılarıma bedel olarak

Olabilir mi böylesi hayat içinde

Acılar uyuyabilir mi hasret ile

Bir hayat ki acıdan uzak olsun

Yaraları prangalarca eskimiş

Özlem ile sevdaya vur küllerimi

Ey can yoldaşım

Cennet kokusuyla uyandır beni

Bilmeyenler der ki

Sen bir kördüğümsün

Ben bilirim seni yar

Sen yaşarken uğruna öldüğümsün

Aşksın yani yüreğimde düğüm düğüm

Elvedaya bulaşmamış merhabamsın yani

Küllenmeyen ateşime her haliyle aşkı manasın

Seni sır etmişim kalbime yar

Daraldıkça sana tutunuyorum

Gözlerimin erişemediği bir ufuk var uzaklarda

Senden Başka sığınacak bir limanım yok yar

Gözlerim gibi yüreğimin de eriştiği tek cennet sensin

Ah , cehenneme bile razıyım yar

Cehennemim sen olduktan sonra

Kördüğüm olmak bile güzel

İnan Hasreti Aşkınla

Cehennem dediğime bakma sen sevdiğim

Ben bilirim aşk cehennemi Cennet eyleyendir

Ben bilirim beni aşka düşüren gözlerindir

Ve sen yar, sen sonradan bulduğum değilsin

Sen yar, sen hep kalbimde olansın

Vakti gelince aşık olduğum değil

Vakti gelince aşk olduğumsun

Sinan Bayram

deli bir sevda yüküyle

ama prangalardan kurtulamıyorum

gökyüzüm yine duvarlar ardında

ve yine ben tutsağım

yine bir deli hasretle yanıyorum

gökyüzüm sanki bir çiçek

penceremde nazlı nazlı duruyor

ah bu kör penceremde olmasa

duvarlar üstüme yıkılacak

hani gökyüzüne bakıp

tekrar tekrar dirilmesem

çoktan can vermiş olurdum

şimdi yaşıyorum ama nasıl

bir şiir bile yazamıyorum

gitmek ya da kalmak tercihim değil

çünkü prangalı bir tutsağım

sonu gelmeyen ağır bir roman gibiyim

ustura ağzında yol yürüyüp kanamışım

ah bu şiir yazma duygusu da olmasa

tutsak olduğumu belki de hiç hatırlamayacağım

ama yine de güzel oluyor

bu şekilde ara sıra gökyüzüyle dertleşiyorum

duvarların ise halden anladığı hiç yok

halden anlayacak bir dost lazım insana

bana masal anlatan hiç olmadı hayatımda

belki de bu yüzden duvarlarla muhabbete daldım

belki bu yüzden zindanlardan kaçamadım

yani bize masal anlatan biri olsaydı

bizde güneşli günleri iple çekerdik

ve gökyüzünde uçurtma uçururduk

yaşardık yani kısacası yaşardık

bize masal anlatan olmadığı için

zindanların öyküsünü dinlemeye mahkum kaldık

gözlerimiz şafakları aradı durdu ama ne fayda

şimdi kör penceremizde şafak diye bir çiçek var

ellerimiz ayağımız prangalı yapacak bir şey yok

duvarlar yüreğini açmıyor şiir yazmam için

asi bir rüzgar esiyor kalbim aşkla asice çarpıyor

yine deli bir sevda yüküyle yorgunum vurgunum

yine aşkı hasreti soluyorum yine aşkla hasretle soluyorum

deli bir sevda yüküyle yine dönülmezlerdeyim

gökyüzü penceremde bir çiçek ama uzanamıyorum

gece oluyor çiçeğim vedalaşmadan gidiyor

yine ben deli bir sevda yüküyle yine ben aşkla soluyorum

Sinan Bayram 

İstersen git istersen kal

Yoldan çıkmadığın sürece

Attığın adım davana ihanet sayılmaz

İhanet geceden karadır evlat

İhanet çıkmaz sokakların karanlık yoludur

Önce kaybolursun sonra kaybedersin

Kaybolmadan kaybetmezsin eevlat

Gül olan aşka barışa davettir

Diken olan toprağını incitir evlat

Su ol da ırmağına yarınlara ak

Sevdaya ulaş sevda ol evlat

Zor olan bilinsede imkansız yoktur

İnanç içinde umutsuzluk olmaz evlat

Hakikat iman ve inanç bağında yeşerir

Sırra ermeden hakikat bulunmaz evlat

Hakikat gönüllere yol arar

Yol dediğin sadakat ister evlat

Duvarlardan geçip gökyüzünü bulmalısın

Umuda ulaş umut ol evlat

Sinan Bayram 

Senin için hep bahar biliyorum

Gecenin kör karanlığına düşer bir yaprak

Kanlı ellerde pas tutar prangalar

Ben yine içerde ben yine dışardayım

Benim için her yer cehennem

Ve yine faydasız her şey gözyaşlarıma

Ama sen gözyaşlarınada uzaksın

Benim hikayemde hayat yok kızım

Sağ ve sol gibi benim için içeri ve dışarı

Ayna bir yani ama yansıma paramparça

Benim her nefesim bir mücadele

Her yürek atışım bir direniş

Rüzgar çarpar yüzüme kurur nefesim

Geçmez bende ki bu ölüm yorgunluğu

Vakitsiz bastırır her an kan uykusu

Ben hiç bahar görmemişim kızım

Üstüme yıkılır her an tüm duvarlar

Yalnızlığımın yükü illegal bir acı

Ve sen çok yabancı duruyorsun acıya

Benim hücreme uzaktır toprak kokusu

Yağmur özgürlüğün esintisi kızım

Betonlar içinde boğulup giderim ben

Sen nefesini tut hayata sakla kızım

ama zaten yaşıyorsun değil mi

Öyleyse bana yan beni unutma

Sinan Bayram 

Giderim sonuna kadar