Yolun sonu

Bu yolun sonu nereye çıkıyor,
Bütün bu kırık kaldırımlar, yolunu kaybetmiş bir çocuğun korkusu,
İlk adımlarını atarken düşmeyi düşünmeyen o çocuk,
Bir anlamı olmalı herhangi bir şeyin bir anlamı olmalı,
Yağan yağmurlar, bitmeyen bir kış, doğmayan bir güneş,
Kusura bakmayın ama yakacak hayalim kalmadı benim,
Saatçi ile karşılaştım geçen gün, zamanı geri çevirme derdinde hala,
Neden diye sordum, anlatamadı ama,
Zamanı durdurmak istedim sonra dondurmak,
Mutlu olduğum bir an varsa kalsın orada, akmasın,

Bu sokakları ezberledim ben, aynı çukura düşmek adettendir,
Hatıralarımı kaybettim ben, bugün değil dün değil,
Ben yarın kaybettim, yarını da kaybettim,
Ben kaybedeni oldum bu şiirin,
Masalcıyla dertleştik geçen gün,
Göz kapakları kurumuş artık,
Yağmur yağmasını bekliyor boş yere,
Hala mutlu bir son aramakta, o da inanmıyor biliyorum,
Oraya gitme, tuzaklarla dolu heryer dedim,
Kötü cadı kaybetmek için dua ediyordu,
Devam ettim, durmadım, durabilmeyi çok istedim ama,

Ben artık kendi sorularımın cevaplarını bulamıyorum,
Çıkışı yokmuş bazı sokakların,
Bir hüznün köşesinden dönerken rastladım saatçiye,
Hala zamanı değiştirmenin derdinde,
Neyi kaybettiğini sordum ona çok fena ağladı,
Kayıpları cümlelerinden büyüktü,
Boynumu eğdim, birkaç kelime o an kırıldı,
Şehir parçalandı, ben yandım, hüzün kazandı aşk kaybetti,
Zamanı kırmak istediğini söyledi bana,
Yapma dedim ona, şimdide geçmişi yaşıyordu,
Geçmişi yalan hayallerle doluydu biliyordum,
Sustum, sustuk, aşk bir kere daha kaybetti bu küflenmiş oyunda..