Müziğin Sardığı Yara

Müziğin Sardığı Yara

Kalp kırıklarımızı çoğu zaman anlatamayız, hatta çoğu zaman tarif edecek kelime dahi bulamayız.
Bu anlarda ben müziğe dayanıyorum. Evet, belki anlatamıyorum ama dinlediğim müziğin notası dahi yaralarıma merhem oluyor.

Çünkü bazı şarkılar konuşmaz, sarar. Kelimelere ihtiyaç duymadan dokunur en derinimize. Ağlamaktan yorulduğumuzda bile o melodiler, içimizde sessizce akan gözyaşları gibi akar. Ne zaman kendimi anlatamadıysam, bir şarkı buldum beni benden daha iyi anlatan. Ve ne zaman her şey fazlaymış gibi hissetsem, bir ezgi geldi, fazlalıkları susturdu.

İnsan bazen en çok kendi iç sesinden yorulur. Dışarıdan sessiz görünür ama içinde fırtınalar kopuyordur. Anlatmak istese bile nereden başlayacağını bilemez. Çünkü bazı acılar sadece yaşanır, anlatılamaz. Ve insan, bu tarifsiz yüküyle baş başa kaldığında bir çıkış arar.

Ben bu çıkışı müzikte buluyorum. Kulaklığımı taktığımda, sanki dünya biraz yavaşlıyor. O an, sadece ben ve müzik var. Hiç kimsenin bilmediği bir yara, bir ezginin içinden geçiyor. Bir söz geliyor, kalbimin tam ortasına değiyor. Sanki biri içimi okumuş da bir şarkıya dökmüş gibi...

Bazen kırıldığımız yerden değil, sustuğumuz yerden kanıyoruz. Ve müzik, işte o sessizliğe bir ses oluyor. Yarayı iyileştirmiyor belki ama yalnız olmadığını hissettiriyor. Birileri daha var diyorsun, bunu hisseden, bunu bilen. Belki de bu yüzden, en çok gece dinliyorum o şarkıları. Herkes uyurken, ben kendime en çok o zaman yaklaşıyorum.

Kimseye anlatamadığım duyguların arasında, bir notanın elinden tutuyorum. Sessiz bir anlaşma gibi: Ben ne hissettiğimi söylemiyorum, o da neyi anlattığını söylemiyor ama bir yerde buluşuyoruz. Ben kırık dökük, o ise tamamlayıcı. İçimdeki boşlukları doldurmuyor belki ama beni o boşluklarla kabul ediyor.

İyileşmek sandığımız kadar hızlı olmuyor. Bazen aylar, bazen yıllar geçiyor. Ama o yıllar boyunca kulağımda dönüp duran bir melodi hep var oluyor. Şarkılar değişiyor ama his hep aynı kalıyor: “Geçecek.”
Ve belki de, geçeceğine inandığım için hâlâ dinliyorum. Dinledikçe güçleniyorum. Kendi kendimi yeniden bir araya getiriyorum.

Çünkü müzik, hiçbir zaman "her şey yolunda" demez. Ama "yalnız değilsin" der. Ve o cümle, bazen en büyük ilaç olur.

Ve biliyorum, müzikle sarılan her yara bir gün kabuk bağlar. Belki izleri kalır, ama acısı hafifler. Her dinlediğim şarkıda kendime bir adım daha yaklaştığımı hissediyorum. Belki hâlâ kırığım, ama artık kendime daha yakınım.

Çünkü insan, en karanlık zamanlarda bile bir ışık bulur. Bazen bu ışık bir kelime olur, bazen bir melodi...
Benim ışığım müzik oldu. Sessizce eşlik etti tüm ağlayışlarıma, içten içe iyileşen yanlarıma.

Ve şimdi biliyorum ki, ne kadar derin olursa olsun bir yara...
Doğru şarkı çaldığında, içten içe iyileşmeye başlar.