HAYALLERİNİ BİR VALİZE SIĞDIRANLARIN HİKÂYESİ

Hayallerimi bir valize sığdırdım!

2026'nın Temmuz ayı.

Yeniden yola revân olma zamanı gelmişti.

Birkaç parça eşyamla birlikte bir adet kitap ve 2 takım da elbise koydum çantama.

Bunu gören annem: "Oğlum inşaat'ta,toz toprak içinde nişan ve düğününden kalan bu takım elbiseleri ne yapacaksın?" diye sorduğunda, biraz da yaşadığım zor günlerin en yakın tanığı olarak efkârla karışık zoraki tebessüm etmeye çalıştığında aslında her gidişimin bir veda olabileceğini hiç hesaba katmıyordu.

Oysa ben her seferde bir daha dönmemek üzere gitmeye niyet ediyor, maziden hiç kimsenin olmayacağı bir dünya kurmak için çıkıyordum, acılarla dolu evimden ve her adımı hazan mevsimini andıran o şehirden... 

Hazan mevsimiydi, zira her adımda onun izi vardı.

Evet iki takım elbisem vardı, üzerinden 16 yıl geçmesine rağmen nişanımda giydiğim lacivert, düğünümde giydiğim siyah takım elbiseler hâlâ yanımdan ayıramadığım değerli eşyalar arasındaydı.

Hatta 16 yıldır kurdelasını bile açmadığım yedek kemerler de bugüne kadar taşıdığım aksesuarlar arasındaydı.

Siyahını Bosna Hersek'te açtım ve bir hafta içinde kopup gitti elimden. 16 yılın ardından bunu da hayra yordum elbette.(O anda neler geçti aklımdan, o da bende kalsın.)

Kahverengi kemerimi ise ikinci kez rızkımı kazanmak için geldiğim Mersin'de eskittim ve inanır mısınız, onu da hâlâ elbiselerime ayrılmış bölümde tutuyorum sebebini bilmeden, atmaya kıyamadan...

Kimisi sevgi der, kimisi de takıntı!

"Herşeyim sensin." diyerek sevdiğim insandan ayrıldıktan sonra birbirimize söz vermiştik son yazışmamızda:

"Bir daha ne bir ses ne bir mesaj alacaksın benden, yanında da tek bir resmim kalmayacak, birbirimizin yüzünü de asla görmeyeceğiz!"

Kala kala hayallerimi gerçekleştirmek için bana eşlik eden iki takım elbise kalmıştı eskiye dair...

Nasıl bir duygu olduğunu yaşamayanlar bilemez elbet.

Özellikle edebiyata yazar olarak adım attığım 2024'ten itibaren hiç yanımdan ayırmadım onları.

Aslında valizime yerleştirdiğim basit bir bez parçası değildi onlar, ben bu valize elbiselerimle birlikte hayallerimi de sıkıştırmıştım.

Zaten zorluklarla geçen ömrüm 2024'ten 2026'ya kadar uzanacak yeni ve bir o kadar da zor imtihanların verildiği yıllardı...

İnşaat işçisi bir yazardım artık sırtına ağır bir yük bırakılan Şiir Yürekli Roman Yazarı gece gündüz çalışıyor, borcunu bitirmek istiyordu.

Bu borçlar belini büküyor, geleceğe dair hayallerini, umutlarını bir yerlerde kısıyordu.

Ama o hayatı boyunca mücâdele ruhunu elinden bırakmayan bir insan olarak asla hayal kurmaktan ve hayalleri için savaşmaktan vaz geçmemişti.

Şimdi de yaşadığı olağanüstü zorluklarla mücadele ederek devam ettiği yolculuğun mükafâtı olarak bir imza ve söyleşi programı veya fuarda kitapseverle bir araya gelip ilhâm kaynağı olabileceğine inandığı tatlı ve bir o kadar da düşünmeye, hakikât arayışına insanları sevk edebilecek sohbetler edecek, sevgi, umut ve iyilikle örülmüş hikâyelerini, romanlarının çıkış noktasını ve sırrını anlatacaktı.

İşte bunun için her çıktığı kapıdan sadece bir valiz değil, valizleri aşan hayaller, umutlar taşıyordu gittiği her yere.

O da biliyordu ki;bir şeyi çok arzulayınca Allah: 

"ol " dermiş, "yol senindir ey derviş!" 

İnsanın yüreği bir valize benzer, dışarıdan ağzı kapalı bir kutu gibi görünür ancak içindekileri sadece sahibi bilir.

Bu yüzden herkesin kalbini de yarıp içindekileri bilemeyeceğimiz gibi çıkılan yolun da edilen duâların da yolumuzun nereye varacağını da nerde biteceğini de bilemeyiz.

Biz sadece yolcuyuz...

Hayallerin sahibine emanet birer hayat yolcusu...

Ve her birimizin bir valiz dolusu hayalleri vardır.

Bize düşen sevgi, umut ve iyilikle kurduğumuz hayallerimizin peşinden koşmaktır.

Zira hayat hayallerimizi erteleyecek kadar uzun değildir.

Dipnot:

Daha fazlasını merâk edenler 2024'te kitap hâline gelen "Uzun Bir Hikâye" adlı gerçek bir hayat hikâyesini anlatan ilk romanımızı okuyabilirler.

~Şiir Yürekli Roman Yazarı ✍🏻 

Abdulaziz ADAKAN