ALMANYA TRENİ 18. Cİ BÖLÜM – YARIM KALAN UMUTLAR

ALMANYA TRENİ
18. Cİ BÖLÜM – YARIM KALAN UMUTLAR
Komşu köye taşınmalarının üzerinden iki yıla yakın zaman geçmişti.
İlk günlerde yabancılık çeken Memduh ile Şakire, zamanla yeni hayatlarına alışmışlardı. Dükkânın önünden geçen herkes artık Memduh Usta’yı tanıyor, yırtılan ayakkabısını, sökülen çizmesini gönül rahatlığıyla ona emanet ediyordu.
Memduh sabah ezanıyla birlikte dükkânın kepengini açıyor, çalışma tezgâhının başına geçiyordu. Elindeki çekiç, biz ve kalın mumlu iplik artık ekmek kapısının ayrılmaz parçaları olmuştu.
Şakire ise küçük evlerini sıcacık bir yuvaya çevirmişti.
Her sabah senitle açtığı yufkaları sacın üzerinde pişiriyor, evin işlerini bitirdikten sonra dükkâna uğrayıp Memduh’a sıcak çay götürüyordu.
Akşam olduğunda aynı sofrada buluşuyor, Allah’a şükrederek günü tamamlıyorlardı.
Hayat ilk kez yüzlerine gülüyor gibiydi.
Şakire son günlerde kendini biraz daha çabuk yorulurken buluyordu.
Sabahları hafif mide bulantıları oluyor, zaman zaman başı dönüyordu.
Memduh bunu fark ediyor ama üzerinde fazla durmuyordu.
“Çok çalışıyorsun ondan…” diyordu.
Şakire ise gülümsemekle yetiniyordu.
İçinde büyüyen sırrı henüz kimse bilmiyordu.
Bir sabah dükkânın kapısı her zamankinden geç açıldı.
Mahallenin yaşlılarından biri telaşla dükkâna geldi.
“Memduh…”
“Haberi duydun mu?”
Memduh elindeki ayakkabıyı masaya bıraktı.
“Neyi?”
“Ustan…”
“Gece rahmetli olmuş.”
Bir an için zaman durmuş gibiydi.
Memduh duyduklarına inanamadı.
Çalıştığı dükkânın sahibi, kendisine güvenen, ekmek kapısını açan adam artık hayatta değildi.
Hemen dükkânı kapatıp cenaze evine gitti.
Köyün erkekleri avluda sessizce oturuyor, kadınların ağıtları evin içinden yükseliyordu.
Memduh, ustasının tabutunun başında uzun süre dua etti.
İçinden sadece bir cümle geçti:
“Allah senden razı olsun…”
“Bana ekmek kapısı olmuştun.”
Cenazeden birkaç gün sonra ustanın oğulları dükkânı kapatma kararı aldı.
Hiçbiri ayakkabı tamirciliğini sürdürmek istemiyordu.
Bir sabah Memduh’u yanlarına çağırdılar.
“Memduh…”
“Biz bu işi devam ettirmeyeceğiz.”
“Dükkânı kapatıyoruz.”
Memduh başını eğdi.
Söylenecek fazla söz yoktu.
Anlayışla karşıladı.
Çünkü onların da kendi hayatları vardı.
Ama bu karar, onun için yeniden belirsizlik demekti.
O akşam eve döndüğünde yüzündeki sessizliği Şakire hemen fark etti.
“Hayırdır Memduh?”
“Bir şey mi oldu?”
Memduh derin bir nefes aldı.
“Dükkân kapanıyor.”
Şakire bir an durdu.
“Nasıl yani?”
“Patron öldü.”
“Oğulları devam etmeyecekmiş.”
Odanın içinde sessizlik yayıldı.
Sadece gaz lambasının cılız ışığı duvarlarda titriyordu.
Şakire usulca Memduh’un yanına oturdu.
“Üzülme.”
“Rızkı veren Allah’tır.”
“Bugün buradan kesilir…”
“Yarın başka yerden açılır.”
Memduh eşinin sözlerine baktı.
Yorgun yüzünde küçük bir tebessüm belirdi.
“Sen hep umut oluyorsun bana.”
Şakire elini onun elinin üzerine koydu.
“Çünkü umudu kaybedersek…”
“Her şeyimizi kaybederiz.”
Birkaç gün düşündüler.
Sonunda köye dönmeye karar verdiler.
Burada kalmanın artık bir anlamı yoktu.
Eşyaları fazla değildi.
Birkaç bohça…
Bir demir karyola…
Bir masa…
Birkaç mutfak eşyası…
Ve Memduh’un yıllardır kullandığı ayakkabı tamir aletleri…
Komşular vedalaşmaya geldiler.
“Yolunuz açık olsun.”
“Allah işinizi rast getirsin.”
“Kapımız size her zaman açık.”
Sabah erkenden köye giden yük kamyonu geldi.
Eşyalar dikkatlice kasaya yerleştirildi.
Şakire son kez evin kapısına baktı.
Bu küçücük evde hem sevinmişler hem üzülmüşlerdi.
Şimdi ardında güzel hatıralar bırakıyordu.
Memduh kamyon kasasına çıkmadan önce dükkânın önünde durdu.
Elini eski tahta kapıya sürdü.
Orada geçirdiği iki yıl gözlerinin önünden geçti.
Sonra sessizce fısıldadı:
“Hakkını helal et…”
Kamyon ağır ağır hareket etti.
Tozlu köy yolunda ilerlerken Şakire, geride kalan evlere son kez baktı.
Önlerinde yine bilinmez bir yol vardı.
Ama bu kez yalnız değillerdi.
Birlikteydiler.
Ve biliyorlardı ki…
İnsan bazen yeniden başlayabilmek için, sevdiği yerlere veda etmek zorundaydı.
Onlar henüz farkında değildi…
Köye dönüşleri, yalnızca eski hayatlarına dönüş olmayacaktı.
Kader, çok yakında onların kapısını hiç beklemedikleri bir haberle çalacak; o haber, Memduh’un ve ailesinin hayatını sonsuza dek değiştirecekti.