ALMANYA TRENİ 47. BÖLÜM – CEZACI MÜDÜR

47. BÖLÜM – CEZACI MÜDÜR

Gülfem’in ilkokula başladığı yıllarda köy okulunun kendine özgü bir düzeni vardı.

Okul, çocukların hayatında önemli bir yer tutuyordu. Sabah erkenden okula gidilir, dersler yapılır, teneffüslerde çocuklar bahçeye çıkar, çeşmenin başında su içilir, arkadaşlarla oyunlar oynanırdı.

Fakat okulda çocukların en çok çekindiği biri vardı.

Müdür.

Müdür oldukça sertti. Disiplini çok sıkı tutardı. Çocukların kurallara uymasını ister, en küçük bir yanlışta bile ceza vermekten çekinmezdi.

Her sabah çocuklar okulun çevresinde dolaştırılırdı. Bu yürüyüş, çocukların hoşuna giden bir spor değildi. Okulun bahçesi ve çevresi kontrol edilir, yerde bir kâğıt veya çöp varsa çocuklardan onu toplamaları istenirdi.

Çocuklar ellerinde kâğıtlarla, çöplerle okulun çevresinde dolaşırken müdür onları uzaktan takip ederdi.

Çocuklar onun bakışlarını üzerlerinde hissettiklerinde daha da dikkatli davranırlardı.

Çünkü müdürün gözünden hiçbir şey kaçmazdı.

Bir çocuk kurallardan birini çiğnediğinde kendi cezasını alırdı. Ama bazen bir kişinin yaptığı şey, bütün çocukların ceza almasına neden olurdu.

Bu yüzden çocuklar birbirlerini de uyarırlardı.

“Yapma, müdür görür!”

“Sessiz ol!”

“Oraya gitme!”

Çocukların dünyasında müdürün adı bile bazen yeterdi.

Kış ayları ise daha zordu.

Köyün soğuğu keskin olurdu. Çocukların elleri ve yüzleri soğuktan kızarır, parmakları uyuşurdu.

Ama müdür için soğuk, ceza vermeye engel değildi.

Çocuklardan bazen parmak uçlarını birbirine değdirerek ellerini birleştirmelerini isterdi.

Sonra elindeki çubukla parmaklarına vururdu.

Soğuktan zaten acıyan parmaklar, çubuğun darbesiyle daha da sızlardı.

Çocuklar ellerini geri çekmek istese de çekemezdi. Müdürün karşısında itiraz etmek kolay değildi.

Bazen verilen ceza bununla da kalmazdı.

Çocuklar yere yatırılır, ayaklarını kaldırmaları istenir, ardından ayak tabanlarına vurulurdu.

O yıllarda çocukların okul hayatında bu tür cezalar korkuyla hatırlanan anılara dönüşmüştü.

Her gün mutlaka bir çocuk ceza alırdı.

Bazen bir kişi, bazen birkaç kişi…

Bazen de bütün sınıf.

Çocuklar sabah okula gelirken yalnızca dersleri düşünmezdi.

“Acaba bugün kim ceza alacak?”

“Acaba müdür kime kızacak?”

“Acaba biz bir şey yapmadığımız hâlde ceza alacak mıyız?”

Bunlar çocukların kendi aralarında sessizce konuştuğu şeylerdi.

Fakat bütün bunlara rağmen çocuklar yine de çocuktu.

Teneffüs olduğunda korkularını bir kenara bırakıp koşar, birbirleriyle oynar, gülerlerdi.

Okulun büyük bir salonu vardı.

Sınıflarda soba bulunmadığı için kışın içerisi oldukça soğuk olurdu. Çocuklar teneffüslerde büyük sobanın etrafına koşar, biraz olsun ısınmaya çalışırlardı.

Kimileri ellerini sobaya doğru uzatır, kimileri sırtını sobaya verir, kimileri de arkadaşlarıyla birlikte sobanın çevresinde dönüp dururdu.

Hatta bazen müdürün cezalarından sonra çocukların sobanın başına koşmasına bile gerek kalmazdı.

Çünkü dayak ve cezanın verdiği sıcaklık (!) onları zaten yeterince ısıtmış olurdu.

Okulun hemen yanında bir de çeşme vardı.

O yıllarda çocukların yanında bugünkü gibi su şişeleri bulunmazdı. Susayan çocuk çeşmeye koşardı.

Teneffüs zili çaldığında okulun çevresi bir anda hareketlenirdi.

Kimi çocuk çeşmeye gider, kimi tuvalete koşar, kimi de arkadaşlarıyla oyun oynamaya başlardı.

Çeşmenin başında da ayrı bir kalabalık oluşurdu.

Bir çocuk su içerken diğeri sırasını bekler, başka biri arkadaşına seslenirdi.

Köy okulunun hayatı böyleydi.

Sertliğiyle korkutan müdürü vardı.

Soğuğu vardı.

Büyük sobası vardı.

Çeşmesi vardı.

Koşuşturan, gülen, bazen ağlayan çocukları vardı.

Ve bütün bu yaşananların içinde Gülfem de kendi dünyasını kuruyordu.

Okula gidiyor, derslerini öğreniyor, kitaplarla tanışıyor ve her gün yeni bir şey keşfediyordu.

Müdürün sertliği, okulun soğuğu ve köy hayatının bütün zorlukları arasında çocukluk yine de kendi yolunu buluyordu.

Çünkü çocukluk, en zor şartlarda bile kendisine küçük bir mutluluk yaratmayı bilirdi.

Gülfem’in okul günlerinde de henüz keşfedilmeyi bekleyen başka bir mutluluk vardı.

Bir gün eline bir kâğıt ve kalem alacak, okul bahçesinde yaptığı bir resimle öğretmeninin dikkatini çekecekti.

Ama o gün henüz gelmemişti.

Devam edecek…