ALMANYA TRENİ 17. Cİ BÖLÜM – SESSİZCE BÜYÜYEN UMUT

ALMANYA TRENİ

17. Cİ BÖLÜM – SESSİZCE BÜYÜYEN UMUT

Komşu köyde geçen ilk aylar, Memduh ile Şakire için yeni bir hayatın alışma günleri olmuştu.

Sabah güneş doğmadan uyanıyorlardı.

Memduh dükkânının kepengini açıyor, deri kokusunun sindiği küçük atölyesinde gün boyu çalışıyordu. Eski çizmelerin sökülen tabanlarını değiştiriyor, yırtılmış ayakkabıları yeniden dikiyor, kimi zaman da çocuklara ilk bayram ayakkabılarını hazırlıyordu.

İnsanlar onun dürüstlüğünü kısa zamanda konuşmaya başlamıştı.

“Memduh Usta’nın elinden çıkan ayakkabı bir yıl daha giyilir.”

Bu söz kulaktan kulağa yayıldıkça dükkânın önü her geçen gün biraz daha kalabalıklaşıyordu.

Akşam olunca kazandığı parayı dikkatlice sayıyor, birkaç kuruşunu ev ihtiyaçları için ayırıyor, kalanını küçük bir teneke kutuda biriktiriyordu.

Şakire bunu görünce gülümsüyordu.

“Yine mi para saklıyorsun?”

Memduh kutunun kapağını kapattı.

“Bugünümüz kadar yarınımız da var.”

“İnsan çalışırken geleceğini de düşünmeli.”

Şakire onun bu hâlini seviyordu.

Çünkü Memduh yalnız bugünü değil, ailesinin yarınlarını da kurmaya çalışıyordu.

Şakire ise yeni evlerini gerçek bir yuvaya dönüştürmüştü.

Sabah erkenden kalkıyor, oklava ve senitle yufkalarını açıyor, sacın üzerinde ekmeklerini pişiriyor, evi toparlıyor, ardından Memduh’a öğle yemeğini hazırlıyordu.

Komşu kadınlarla da yavaş yavaş tanışmıştı.

Kapı önlerinde kısa sohbetler ediliyor, biri yoğurt mayası isterken diğeri un ödünç alıyordu.

Şakire artık bu köyde yabancı değildi.

Fakat son günlerde kendinde anlayamadığı bir hâl vardı.

Sabahları midesi bulanıyor…

Eskisinden daha çabuk yoruluyordu.

Bazen hiçbir sebep yokken oturup dinlenmek istiyordu.

Bir akşam sofrayı toplarken başı hafifçe döndü.

Duvara tutunarak derin bir nefes aldı.

Memduh hemen yanına geldi.

“İyi misin?”

Şakire gülümsemeye çalıştı.

“Biraz halsizim.”

“Galiba son günlerde kendimi fazla yordum.”

Memduh endişeyle yüzüne baktı.

“Yarın işlerin bir kısmını ben yaparım.”

Şakire başını salladı.

“Geçer.”

“Biraz dinlenince geçer.”

Ama geçmiyordu.

Günler ilerledikçe aynı hâl devam etti.

Bir gece…

Ev sessizliğe bürünmüştü.

Dışarıdan yalnızca cırcır böceklerinin sesi geliyordu.

Memduh derin bir uykudaydı.

Şakire ise farkında olmadan yatağından kalktı.

Sessiz adımlarla kapıya yöneldi.

Kapının sürgüsünü açacakken Memduh gözlerini araladı.

Yatağın boş olduğunu görünce irkildi.

Hemen ayağa kalktı.

Şakire’nin kapının önünde, dalgın gözlerle ayakta durduğunu gördü.

Usulca yanına yaklaştı.

“Şakire…”

Cevap vermedi.

Gözleri açıktı ama sanki hiçbir şeyi görmüyordu.

Memduh onun omzuna hafifçe dokundu.

Şakire irkilerek gözlerini kırptı.

“Ben…”

“Buraya nasıl geldim?”

Memduh şaşkınlıkla baktı.

“Uyurgezerliğin yine başlamış.”

Şakire mahcup oldu.

“Çocukluğumda da olurmuş.”

“Annem anlatırdı.”

“Uzun zamandır hiç yaşamamıştım.”

Memduh sessizce kapıyı kapattı.

Elini eşinin omzuna koydu.

“Bundan sonra geceleri kapıyı ben kontrol ederim.”

“Sen hiçbir şeyi düşünme.”

Şakire ilk kez içini rahatlatan bir güven hissetti.

Bu adam yalnızca eşi değildi.

Sırtını yaslayabildiği en sağlam insandı.

Aradan birkaç hafta geçti.

Bir sabah Şakire avluda su doldururken yeniden başı döndü.

Bu kez yaşlı komşu kadınlardan biri onu dikkatle süzdü.

Gülümsedi.

“Kızım…”

“Senin yüzünde başka bir hâl var.”

Şakire şaşkınlıkla baktı.

“Nasıl yani?”

Kadın tebessüm etti.

“Allah hayırlısını versin…”

“Galiba evinize yeni bir misafir gelecek.”

Şakire hiçbir şey söyleyemedi.

Elini farkında olmadan karnının üzerine götürdü.

Yüreği hızla çarpmaya başlamıştı.

Henüz kesin bir şey bilmiyordu…

Ama içinde, tarifsiz bir umut filizlenmişti.

Belki de hayat…

Onlara yeni bir mutluluğu sessizce hazırlıyordu…

Devam edecek…