ALMANYA TRENİ 12.BÖLÜM – BABASIZ İLK AYLAR

ALMANYA TRENİ

12.BÖLÜM – BABASIZ İLK AYLAR

Memduh askere gideli aylar olmuştu.

Köyde mevsimler değişiyor, tarlalar yeşeriyor, sonra yeniden sararıyordu. Günler birbirini kovalarken, Şakire'nin kucağındaki minicik Gülfem de her geçen gün biraz daha büyüyordu.

Ev artık eskisi kadar sessiz değildi.

Sabahları incecik bir bebek ağlayışı avluya yayılıyor, ardından Şâkire'nin ninnileri duyuluyordu.

Fatma Ana, torununu her kucağına aldığında gözleri yumuşuyor, sert mizacının altında sakladığı şefkati kimseye göstermeden küçük kıza usulca gülümsüyordu.

Yusuf Baba ise akşamları işten döndüğünde ellerini yıkayıp doğruca beşiğin başına gidiyor, küçücük parmaklarını avucunun içine alarak uzun uzun torununu seyrediyordu.

"Maşallah..." diyordu.

"Babası görseydi ne sevinirdi."

Bu söz her defasında Şâkire'nin yüreğine dokunuyordu.

Çünkü Memduh, kızının hiçbir ilk anına tanıklık edemiyordu.

Bir sabah Gülfem ilk kez annesine gülümsedi.

Şâkire önce şaşırdı.

Sonra gözlerinden yaşlar süzüldü.

"Bak..." dedi Hatice'ye.

"Bana güldü."

Hatice sevinçle alkışladı.

"Ablacığım, babası bunu görseydi..."

İkisi de sustu.

O cümleyi tamamlamaya kimsenin gücü yetmedi.

Aradan haftalar geçti.

Bir akşam Gülfem'in alt dişlerinden biri görünmeye başladı.

Minicik beyaz bir nokta...

Şâkire, bebeğini kucağına alıp uzun uzun seyretti.

İçinden yalnızca bir cümle geçti:

"Memduh bunu da göremedi."

Baharın son günlerinde Gülfem, beşiğin kenarına tutunup ilk kez emeklemeye başladı.

Hatice heyecanla bağırdı.

"Ana! Ana! Gülfem geliyor!"

Minik elleriyle toprağa doğru ilerleyen kız çocuğu, evin içini kahkahalarla doldurdu.

Şâkire hem gülüyor hem ağlıyordu.

Çünkü o küçücük adımların yanında eksik olan bir çift göz vardı.

Babasının gözleri...

O gece herkes uyuduktan sonra Şâkire kandilin ışığında önüne bir kâğıt koydu.

Kalemi eline aldı.

Derin bir nefes çekti.

Sonra yazmaya başladı.

Canım Memduh'um,

Bugün sana yine uzun zamandır beklediğin bir mektubu yazıyorum.

Allah'a şükür, Gülfem büyüyor.

Sana benzeyen öyle çok hâli var ki...

Bazen gözlerini bana dikiyor. Sanki seni arıyor gibi.

Bugün ilk dişi çıktı.

Geçen hafta da ilk kez bana gülümsedi.

Dün ise emeklemeye başladı.

Her yeni hâlini gördüğümde hem seviniyorum hem de içim burkuluyor.

Çünkü bunların hiçbirini sen göremiyorsun.

Sana anlatırken kelimeler yetmiyor.

Keşke onu bir kez kucağına alabilsen.

Keşke kokusunu içine çekebilsen.

Her gece yatmadan önce fotoğrafın yerine koyduğum mendiline bakıyorum.

Sonra Gülfem'e seni anlatıyorum.

"Bak kızım..." diyorum.

"Senin baban çok iyi bir adamdır."

"Şimdi vatan görevinde."

"Bir gün gelecek."

"Bizi kucağına alacak."

İnanıyorum...

O gün gelecek.

Allah seni korusun.

Seni hasretle bekleyen eşin,

Şâkire. 

Günler sonra o mektup asker ocağına ulaştı.

Memduh, koğuşun sessiz bir köşesine çekildi.

Zarfı titreyen elleriyle açtı.

Her satırı ağır ağır okudu.

Sonra başa döndü.

Bir daha okudu.

Bir daha...

Mektubun bazı yerlerinde gözleri buğulanıyor, satırlar birbirine karışıyordu.

Koğuş arkadaşı Hasan sessizce yanına oturdu.

"Evden haber var galiba."

Memduh gülümsemeye çalıştı.

"Kızım emeklemeye başlamış."

Hasan omzuna dokundu.

"Hayırlı olsun baba."

Memduh mektuba yeniden baktı.

Sesini güçlükle duyurabildi.

"İlk gülüşünü göremedim..."

"İlk dişini göremedim..."

"İlk emekleyişini göremedim..."

Bir süre sustu.

Sonra gözlerini uzaklara çevirdi.

"Keşke..."

"Bir kez kokusunu duyabilseydim."

Koğuşta derin bir sessizlik oldu.

O sessizlikte herkes kendi özlediğini düşündü.

Kimisi annesini...

Kimisi eşini...

Kimisi henüz doğmuş çocuğunu...

O gece nöbet sırası Memduh'daydı. Gökyüzünde dolunay vardı.

Aynı saatlerde, köyde Şâkire de avluya çıkmıştı.

Kucağında uyuyan Gülfem'i usulca sallıyor, başını gökyüzüne kaldırıyordu.

Memduh da aynı aya bakıyordu.

Aralarında yüzlerce kilometre vardı.

Ama aynı gökyüzü...

Aynı ay...

Ve aynı hasret...

Onları görünmeyen bir umutla birbirine bağlıyordu.

Devam edecek….