GURBETTEN NOTLAR-2

"42'sine merdiven dayanan ömrümün hemen hemen yarısı gurbette geçti...

Çok yollar, yolculuklar ve yolcular gördüm...

Şehrimden, evimden, eşimden, anne babamdan, kardeşlerimden ayrıldığım her vakit sevgili Peygâmberimiz(asm) aklıma düştü ve ben de O'nun aciz, fakir ve zayıf bir ümmeti olarak;

"Ya Resulullah!

Bu şehrin insanları bana huzur vermiyor, bu şehir bana ızdırap veriyor. Ben de senin gibi kalabalıklar arasında yapayalnız kaldım, yardımsız kaldım. Benim de kolum, kanadım kırıldı ey Allah'ın Resulü!

Ben de senin gibi hicret ediyorum memleketimden" diyerek yola revân oldum.

Her yolculukta yüreğimle beraber birer parçamı bıraktım geride...

Birçok insan tanıdım bu ahir ömrümde, kimini öz kardeşim gibi sevdim, kimine de düşman gibi mesafe koydum.

Dünyayı ve içindeki yaratıkları tanımak çokta zor olmadı.

Ben dünyayı sadece satır aralarında okuyarak değil bizzat hayatın içinde yaşayarak öğrendim.

Özellikle gurbette gündüz içimde biriktirdiğim dertlerimi geceye nasıl kustuğumu, secde izini gözyaşlarıyla nasıl ıslattığımı bir Yolun Sahibi bilir bir de ben!

Hüzün sardığında tüm benliğimi, sadece bir ayetin sıcaklığı dokundu yaralı yüreğime;

"Lâ Tahzen!

İnnellahe meâna."

Korkma,tasalanma, Allah bizimledir.

Savaşmayı tek başına kalınca cebren öğreniyor insan.

Dost kimdir düşman kime denir, zor gününde öğreniyorsun.

Öyle ıssız geceleriniz olacak ki, tek yoldaşınız, sırdaşınız, sığınağınız bir kalem ve kağıt olacak!

Hasta yatağında bir tas sıcak çorbaya hasret kaldığında anlıyorsun yalnızlığın derin sancısını.

Edebi edepsizden, tasarrufu savurganlardan, merhameti kırıp dökenlerden, susmayı sivri dilleriyle gönül yıkanlardan öğrendim.

Kaç defa "Üzülmeyin, merak etmeyin, her şey güzel olacak. Bu kötü gidişlerin güzel dönüşleri de olacak elbette" diyerek iknâ etmeye çalıştığım insanları anarak uykularımdan fırladığım gecelerin sayısını, seher vakitlerinde ağlaya ağlaya onlar için nasıl duâ duâ inlediğimi bir Yolun Sahibi bilir, bir ben!

Acıların ve ızdırap dolu ayrılıkların sınadığı bir garip yolcuyum ben!

Saçlarıma düşen her beyaz telin şahidi geçen yıllar, gelip geçtiğim bu yollar!

Her acı, her ayrılık bana tecrübeyi, dayanma gücünü, sabır ve mücâdele ruhunu diri tutmayı öğretti.

Çektiğim onca çilenin,onca acının ardından gelen acılara  yer kalmadı yüreğimde. Narkoz yemiş bir hasta gibi artık hiçbir şey hissetmiyorum. Bana şifa olacak diye kendi öz irademle hayatıma kattığım, büyük anlamlar yüklediğim, el üstünde tuttuğum ve ne yazık ki, hayatımı zehir  zemberek eden zavallı insanlardan nefret bile etmiyorum artık!

Dikenli yollardan çok geçtim. Gül aşkına bu zor patikalarda yürümek neymiş, gel de bana sor.

Kazanmak kadar kaybetmekte var bu diyarlarda.

Vuslât kadar hicrânda vardır bu yollarda!

Bazı şeyleri zamanla öğreneceksin.

Bazı savaşları tek başına vermen gerekecek, yaşayınca göreceksin.

Bazı seferlerden zafersiz döneceksin!

Bazı hayallerin suya düşecek, defalarca hayal kırıklıkları yaşayacaksın. 

Bir kanadını mutlaka kıracaklar, tek kanatla hayata tutunmak için çırpınmak neymiş, zamanla anlayacaksın!

Bazen gitmen gereken yerde mıhlanıp kalacaksın. 

Bazen kalman gereken yerden sürgün yiyeceksin!

Hayat birçok şeyi zamanla öğretecek...

Ben öğrendiklerimi, gördüklerimin, duyduklarımın ağırlığıyla yaşıyorum bir mucize eseri olarak...

Taş olsa sırtını dayama ona, nihayet o da bir gün çatlar,

Bu da son söz olsun 42 yılın nasihati olarak!"

~Şiir Yürekli Roman Yazarı ✍🏻