YAZAR OLMAK: KELİMELERİN ARDINDAKİ GÖRÜNMEYEN MÜCADELE

YAZAR OLMAK: KELİMELERİN ARDINDAKİ GÖRÜNMEYEN MÜCADELE

Yazar olmak…

Dışarıdan bakıldığında ne kadar güzel, ne kadar anlamlı bir uğraş gibi görünür. Bir kitap yazmak, adını bir eserin kapağında görmek, düşüncelerini insanlarla buluşturmak…

Peki, bu hayalin arkasında neler yaşandığını kaç kişi bilir?

Bir yazarın hayatı yalnızca kâğıt ve kalemden ibaret değildir. Bazen bir cümlenin başında saatlerce beklemek, bazen anlatmak istediğini kelimelere sığdıramamak, bazen de yazdıklarını defalarca silip yeniden yazmaktır.

Yazar, çoğu zaman kendi içinde uzun yolculuklara çıkar. Başkalarının görmediği ayrıntıları görür, duyulmayan sesleri duyar, yaşanmamış gibi görünen acıları yüreğinde hisseder. Kimi zaman bir insanın gözyaşından bir hikâye çıkarır, kimi zaman yıllardır unutulmayan bir hatırayı satırlara taşır.

Ancak yazmak, mücadelenin yalnızca başlangıcıdır.

Bir eseri tamamlamak kadar onu okura ulaştırmak da zordur. Yayınevi arayışları, baskı masrafları, dağıtım sorunları, tanıtım çalışmaları ve maddi imkânsızlıklar… Nice yazar, tamamladığı eserini yayımlatabilmek için büyük çabalar harcar. Kimi imkân bulamadığı için bekler, kimi kendi olanaklarıyla yol almaya çalışır.

Kitabı yayımlanan yazarın mücadelesi de bitmez. Çünkü bu kez başka bir sorun karşısına çıkar: Okura ulaşabilmek.

Bir kitabın raflarda yer alması, okunacağı anlamına gelmez. Bazen büyük emeklerle hazırlanan bir eser sessizliğe gömülür. Tanıtım imkânı bulamayan, yeterince desteklenmeyen yazarlar, seslerini duyurabilmek için kendi çabalarıyla yollar arar.

Üstelik her yazarın arkasında güçlü bir destek, geniş bir çevre veya maddi olanaklar yoktur. Kimi evinin bir köşesinde, kimi gecenin sessizliğinde, kimi de günlük yaşamın bütün sorumlulukları arasında yazmaya çalışır.

Bütün bunlara rağmen kalemini bırakmaz.

Çünkü yazmak onun için yalnızca bir uğraş değil, kendini ifade etmenin, yaşadıklarını ölümsüzleştirmenin ve geleceğe bir iz bırakmanın yoludur.

Bir de yazarların emeğine yaklaşım meselesi var. Bir kitabı okumadan eleştirmek, bir eseri yalnızca kapağına bakarak değerlendirmek, verilen emeği görmezden gelmek ne kadar doğru olabilir?

Elbette her eser beğenilmek zorunda değildir. Her okurun farklı bir zevki, her yazarın farklı bir anlatım biçimi vardır. Ancak eleştiri de takdir de önce emeğe saygıyla başlamalıdır.

Yazarların en büyük beklentilerinden biri çok satmak ya da herkes tarafından tanınmak olmayabilir. Bazen tek bir okurun kitabını okuyup duygularını paylaşması, bazen bir cümlesinin bir insanın hayatına dokunması bile bütün yorgunluğunu unutturabilir.

Yazar Haftası, işte tam da bu noktada bize önemli bir sorumluluğu hatırlatıyor: Yazarları yalnızca özel günlerde hatırlamak yerine, onların üretme çabasına yıl boyunca destek olmak.

Kitap satın almak, okumak, tavsiye etmek, bir yazarın eserini paylaşmak ve emeğini takdir etmek küçük gibi görünen ama büyük anlam taşıyan davranışlardır.

Unutmayalım ki edebiyat yalnızca yazarların değil, okurların da katkısıyla yaşar. Okunmayan kitaplar sessiz kalır, desteklenmeyen kalemler yorulur, paylaşılmayan hikâyeler hak ettiği yolculuğa çıkamaz.

Bu Yazar Haftası'nda, adı duyulmuş ya da henüz keşfedilmemiş, ilk kitabını yazan ya da yıllardır kalemini elinden bırakmayan bütün yazarlara seslenmek istiyorum:

Kaleminize, emeğinize ve hayallerinize sahip çıkın. Çünkü her eser bir iz, her yazar anlatılmayı bekleyen bir dünyanın sahibidir.

Ve sevgili okurlar…

Bir kitabı elinize aldığınızda yalnızca sayfalarını çevirmediğinizi unutmayın. O sayfaların arasında bir insanın hayalleri, uykusuz geceleri, emeği ve belki de kimseye anlatamadığı mücadelesi vardır.

Bir yazarı yaşatan yalnızca yazdığı eserler değil, o eserlere uzanan okur yürekleridir.

Ayşe Küçükışık