En Gizli Köşem

Dokunurdum dudaklarına, kış gününde ateşe yaklaşmak gibi. Çizgi çizgi, hücre hücre dokunurdum... Her bir satır başına, mısrasına, bent bent dokunurdum. Özenle inceleyip bütün çizgilerini, ciltler dolusu okurdum dokunurken, cümle cümle. Kıtalarca cennet bahçelerinin saklandığı en gizli köşemdi dudakların. Seher vakti derin uykudayken cümle alem, sıcak ekmek misali iştah kabartan, bütün uykumu yok eden sabahın köründe, ne ikna edici bir yöntemdir bu! Kuytu karanlık alıp yıldızları çekilmeden daha, buram buram kahve kokardı dudakların. Mümkün değildi aymamak, sabah uykusu değersizleşirdi sen başlamışken güne, sen ayaktayken de uyumak haramdı bana. Yudum yudum koklamadan seni doymak istemezdim uykuya ve aslında tembel bir adamdım ben. Hayatımdaki tüm başarıların, en kıymetli anahtarıydı dudakların. Ne uyumak mümkündü ne de uykusuz kalmak, ne yemek mümkündü ne de aç kalmak... Kitap kitap dokunurdum her bir harfine, ölümden önceki son arzu gibi, tatlı bir umuttu dudakların.