HAYATIMIZIN EN AĞIR VALİZİ: VİCDAN

HAYATIMIZIN EN AĞIR VALİZİ: VİCDAN

Hepimizin görünmeyen bir valizi vardır.

Elimizde taşımayız onu, bir köşeye bırakıp unutamayız. Yolculuklarda bagaja veremeyiz. Yıllar boyunca içimizde, kimseye göstermeden taşırız. İçine neler koyduğumuzu çoğu zaman fark etmeyiz bile. Söylenmemiş özürler, geç kalınmış pişmanlıklar, unutulduğunu sandığımız yüzler, bir anlık öfkeyle kırdığımız insanlar... Hepsi birer birer yerleşir o valize.

Gençken hafif gelir. İnsan, zamanla taşıdıklarına alışacağını, belki de onlardan kurtulacağını sanır. Yeni şehirlere gider, başka hayatlar kurar, yeni insanlarla tanışır. Geçmişi geride bıraktığını düşünür. Oysa bazı yükler mesafeyle hafiflemez. Nereye gidersek gidelim bizimle gelir. Çünkü onları omzumuzda değil, vicdanımızda taşırız.

Vicdan, sessiz bir yol arkadaşıdır. Kalabalıkların gürültüsünde, gündelik telaşların arasında sesini duyurmaz. Ama gece olup da insan kendi düşünceleriyle baş başa kaldığında kendini hatırlatır. Kapatıldığını sandığımız eski defterleri yeniden açar. Unuttuğumuzu düşündüğümüz sözleri, görmezden geldiğimiz kırgınlıkları önümüze koyar.

Bazı insanlar bu valizin fermuarını açmaya cesaret edemez. Çünkü içindekilerin yalnızca geçmişte yaşananlardan ibaret olmadığını bilirler. Orada yüzleşmekten kaçtıkları gerçekler de vardır. İnsan başkalarını affetmekte zorlanabilir ama kendini affetmek çoğu zaman daha güçtür. Bu yüzden valizi kapalı tutar, kilidini sıkıca kapatır. İçindekileri düşünmemek için kendini işlere, insanlara, bitmek bilmeyen koşuşturmalara verir.

Oysa vicdan, görmezden gelinerek susturulamaz. Ertelenen her yüzleşme, o valize bırakılan yeni bir taş gibidir. Zaman geçtikçe yük ağırlaşır. İnsan taşıdıklarına alıştığını sansa da bazı geceler o ağırlık kendini yeniden hissettirir.

Yıllar geçer.

Saçlara ak düşer, yüzlere zamanın ince çizgileri yerleşir. İnsan geriye dönüp baktığında bazen gittiği yolları, kazandıklarını ya da kaybettiklerini değil; kırdığı kalpleri, söyleyemediği sözleri ve telafi edemediği hataları hatırlar.

İşte o zaman anlar:

Hayatımızın en ağır valizi vicdanımızdır.

Çünkü diğer yükler bir gün elimizden çıkar. Eşyalar eskir, evler değişir, insanlar hayatımızdan ayrılır, anılar zamanla silikleşir.

Ama insanın kendiyle hesaplaşması öyle kolay bitmez.

Vicdan kalır. Sessizce, sabırla...

Bir gölge gibi peşimizden gelir.

Gün gelir, hayatın son peronuna vardığımızda geriye ne kadar yol aldığımızdan çok, o yolda neleri geride bıraktığımız kalır.

O son yolculuğa ne servet sığar ne unvanlar ne de alkışlar.

Valizimizde yalnızca yaptıklarımız ve yapmamız gerekirken yapmadıklarımız vardır.

İnsan, hayatının sonunda en çok da kendine verdiği hesabın ağırlığını hisseder.

Çünkü bazı yükler vardır; onları bırakabileceğimiz bir yer, teslim edebileceğimiz bir başkası yoktur. Ömür biter, yolculuk sona erer ama insanın kendisiyle olan hesabı, taşıdığı valizde kalır.