ENİŞTEMİN KARISIYIM -1

Babam, abisi ve kız kardeşi daha küçük yaşlarındayken annesiz kalmışlar. Babaları vefat etmiş annelerinden sonra üç tane kadınla evlenmiş.

Evlendiği ilk kadının bir sevdiği varmış. O yüzden sürekli evden kaçar sevdiğiyle buluşmaya gidermiş. Hal böyle olunca da bu evlilik pek uzun sürmemiş ve dedem mecburen eşini boşamak zorunda kalmış.

İkinci kadın da babamlara eziyet edermiş ve onları sıcak suyla yıkamakla tehdit eder, aç bırakırmış. Dolayısıyla dedemin onu da boşamaktan başka çaresi kalmamış.

Üçüncü evliliğinde babamgiller büyümüş ve artık onlar da dünya evine girmişlerdi. Neyse ki dedemin üçüncü eşi herhangi bir sorun çıkarmamış.

Babam ve annem aslında kuzenler ama aynı köyde yaşamalarına rağmen birbirilerini tanımıyorlarmış. Annemi istemeye babamın amcaları gitmiş. Dedem ise hiç oralı olmamış. Dedemin ilk çoçuklarını sevip sevmediği bir muamma ama onları nüfusuna almadığı bir gerçek. Öyle ki amcam babamgilleri nüfusuna almış ve onlara nüfus cüzdanı çıkartmış. Dedemin kendince nedeni de tam bir trajikomik. Onun fikrince: Eğer çoçuklarını resmi olarak sahiplenirse, artık hiçbir kadın kendisiyle evlenmezmiş. Belki de haklı çıktı, ilk eşinden sonra üç kadınla evlendiğine göre…

Babam okuma ve yazmayı askerde öğrenmiş. Orada komutanı çoçuklarını okutması için babamdan söz alıyor ve babam verdiği sözü yerine getirerek bizleri hem okula hemde kur’an kursuna gönderdi.

Babam iyi kötü evleniyor evlenmesine ama dedem öz gelinini evimde istemiyorum deyip yeni evli çifti kapı dışarı ediyor. Bunun üzerine annemin babası onlara sahip çıkmış ve damadını iç güveysi olarak yanına almış.

Babamın dedemgillerde kaç yıl iç güveyse olarak kaldığını tam bilmiyorum ama dedem iyi kalpli, düşünceli ve hatta köyün ilk okur yazarlarından biriymiş. Köye gelen mektupları hep o okurmuş.

Tüm bunların yanında bir de dindar bir adammış ve sabah namazına kalktığı zaman kızı ve damadının üstünü açık görse üşümesinler diye örtermiş.

Babam, dedeme tarla işlerinde yardım ederdi. Bir dediğini iki etmez sözünden çıkmazdı. Öz babasından göremediği babalık şefkatini kayınbabasından görmenin verdiği mutluluk ve acı verici duygularını bir ömür yüreğinde taşıdı.

Dedemin ( annemin babası) dört kızı ve iki de erkek çocuğu vardı. Ama yüce rabbim her iki erkek çoçuklarını tez vakitte yanına aldı. Dedemin vefatından sonra malları kızlarına kaldı. Bunu fırsat olarak gören amca çocukları mallara sahip olabilmek için teyzemlerle evleniyorlar. Ama evlilikleri uzun sürmüyor ve teyzemleri boşuyorlar. Nedenine gelince. “ Bizler o zaman gençtik ve ailemizin zoruyla mallarınız için sizlerle evlendirildik. Ama şimdi başka kadınlara aşık olabilecek kadar büyüdük ve aşk evliliği yapabilmek için sizlerden boşanmamız gerekiyor. “ demeleri de ayrı bir trajikomik.

Bu olay nenemin yüreğinde hep bir acı ve pişmanlık hissi olarak kaldı. “ Eğer dedenizin üstüme kuma getirmesine izin verseydim, belki de ona bir erkek çoçuk verirdi ve kimse de mallarımız için kızlarımızla evlenmezdi. “ diye anlatırmış.

Dedem hiçbir zaman babamın yanında iç güveysi olarak kalmasından rahatsız olmamış. Ama yaşadıkları Mardin’in Bağlıca köyünde geçim zordu ve dedem babama şehire gitmesini, orada daha konforlu bir hayat sürmesini tavsiye etmiş. Bu nasihat babama da mantıklı gelmiş. İki oğluyla köyde beş parasız ve karın tokluğuna çalışmanın hiçbir geçerli nedeni yoktu. Böylece babam ağabeyiyle birlikte Konya’ya gitmeye karar vermişler.