SANA GEÇ KALDIM

SANA GEÇ KALDIM 

Yağmur, şehrin bütün seslerini birbirine karıştırıyordu.

​Nehir, pencerenin önünde durmuş, karşı apartmanın ışıklarına bakıyordu. Bazı pencereler erken kapanmış, bazıları hâlâ açıktı. Her ışığın ardında başka bir hayat olduğunu düşündü. Başka sofralar, başka kavgalar, başka suskunluklar…

​İnsanların birbirine ne kadar yakın yaşayıp birbirlerinden ne kadar uzak kalabildiğine şaşırdı.

​Elindeki kahveyi masaya bıraktı.

​Soğumuştu.

​Tıpkı son zamanlarda içinde biriken bazı şeyler gibi.

​Telefonu çaldığında saate baktı.

​Gece yarısını çoktan geçmişti.

​Ekranda tek bir isim vardı:

​Mert.

​Nehir uzun süre telefona dokunmadı.

​Onu yıllardır görmemişti.

​Aslında yıllar, bazı insanları unutmak için yeterli değildi. Sadece hatırlamayı daha sessiz hâle getiriyordu.

​Telefon sustu.

​Nehir derin bir nefes aldı.

​Tam o sırada yeniden çaldı.

​Bu kez açtı.

​— Alo?

​Karşıdan birkaç saniye ses gelmedi.

​Sonra Mert'in sesi duyuldu.

​— Nasılsın?

​Nehir gülümsedi.

​İnsan bazı sesleri unutamıyordu.

​— İyiyim.

​Bu, yetişkinlerin en çok kullandığı yalandı.

​“İyiyim.”

​Çünkü bazen gerçeği anlatmak için fazla yorgun, fazla kırgın ya da fazla gururlu olurdunuz.

​Mert kısa bir sessizlikten sonra:

​— Seni gördüm bugün, dedi.

​Nehir'in yüzündeki ifade değişti.

​— Nerede?

​— Eski kitapçının önünde.

​Nehir pencereye döndü.

​— Yanıma neden gelmedin?

​Mert güldü ama o gülüşün içinde neşe yoktu.

​— Çünkü bazı insanlara yıllar sonra yaklaşmak, aradan geçen yılları yok saymak gibi geliyor.

​Nehir sustu.

​Haklıydı.

​Aralarında söylenmemiş o kadar çok şey vardı ki…

​Bir zamanlar birbirlerini çok sevmişlerdi.

​Sonra hayat, sevginin yetmediği bir yerden kırılmıştı.

​Ne büyük bir kavga olmuştu ne de ihaneti andıran bir hikâye.

​Sadece iki insan, aynı şeyi farklı zamanlarda istemişti.

​Biri kalmak istemişti.

​Diğeri gitmek.

​Ve bazen bir ilişkinin bitmesi için bundan daha büyük bir sebep gerekmiyordu.

​— Hâlâ aynı yerde mi oturuyorsun? diye sordu Mert.

​— Evet.

​— Yarın kahve içelim mi?

​Nehir gözlerini kapattı.

​Bazı tekliflerin cevabı hemen verilmezdi.

​Çünkü insan bazen karşısındakiyle değil, geçmişiyle buluşmayı kabul ederdi.

​— Olur, dedi sonunda.

​Ertesi gün şehir güneşliydi.

​Nehir, yıllar önce birlikte gittikleri küçük kafeye girdiğinde Mert'i cam kenarında otururken gördü.

​İlk fark ettiği şey, saçlarına düşen beyazlardı.

​İkinci fark ettiği şey ise bakışlarının değişmiş olduğuydu.

​İnsan yaşlanınca yüzünden önce gözleri değişiyordu.

​Mert ayağa kalktı.

​Birbirlerine sarılmadılar.

​Sadece baktılar.

​Sonra oturdular.

​Garson geldi.

​İki kahve söylediler.

​Bir süre havadan sudan konuştular.

​İşlerden, şehirden, ortak tanıdıklardan…

​Hayatlarının asıl hikâyesine gelmemek için çevresinde dolaşıyorlardı.

​Sonunda Mert sordu:

​— Mutlu musun?

​Nehir kahvesinden bir yudum aldı.

​Bu kez cevap vermeden önce düşündü.

​— Bilmiyorum.

​Mert başını eğdi.

​— Ben de.

​İkisi de güldü.

​Çünkü yıllar sonra ilk kez birbirlerine dürüst davranmışlardı.

​Nehir masanın üzerindeki ellerine baktı.

​— Sana kızmıştım, dedi.

​— Biliyorum.

​— Çok.

​— Onu da biliyorum.

​— Sonra sana kızgın olduğumu unuttum.

​Mert gözlerini kaldırdı.

​— Peki, ne kaldı?

​Nehir uzun süre sustu.

​Sonra:

​— Merak kaldı, dedi.

​Mert'in yüzünde belli belirsiz bir gülümseme oluştu.

​— Bende de.

​Dışarıda insanlar yürüyordu.

​Arabalar geçiyordu.

​Şehir, onların hikâyesinden habersizce yaşamaya devam ediyordu.

​Nehir o an anladı ki bazı aşklar bitmiyordu.

​Sadece insanın içindeki yerlerini değiştiriyordu.

​Bir zamanlar hayatının merkezinde duran biri, yıllar sonra kalbinin sessiz bir köşesinde durabiliyordu.

​Ne tamamen yabancı…

​Ne de eskisi kadar yakın.

​Mert elini masanın üzerine koydu.

​Nehir o ele baktı.

​Yıllar önce tuttuğu eli tanıyordu.

​Ama artık o elin sahibini eskisi kadar tanımıyordu.

​Belki de asıl mesele buydu.

​İnsanlar değişiyordu.

​Ve aşk, bazen iki insanın birbirini yeniden tanıma cesaretiydi.

​— Pişman mısın? diye sordu Nehir.

​Mert cevap vermeden önce dışarı baktı.

​— Seni kaybettiğim için mi?

​Nehir başını salladı.

​— Evet.

​Mert derin bir nefes aldı.

​— Pişmanlığım, seni kaybetmek değil.

​Nehir'in gözleri doldu.

​— Neymiş?

​— Seni kaybettiğimi anlayacak kadar geç kalmış olmak.

​Nehir bu cümleyi uzun süre içinde taşıdı.

​Sonra hafifçe gülümsedi.

​— Bazı şeyler zamanında yaşanmadığında, sonradan yaşansa da aynı olmuyor.

​Mert başını salladı.

​— Biliyorum.

​Kalkma vakti geldiğinde ikisi de bunu biliyordu.

​Nehir montunu giydi.

​Kapıya doğru yürüdüler.

​Dışarıda yine yağmur başlamıştı.

​Mert şemsiyesini açtı.

​Birlikte birkaç adım yürüdüler.

​Sonra yol ayrımına geldiler.

​Mert durdu.

​— Seni bir daha görebilir miyim?

​Nehir ona baktı.

​Bu kez cevap vermesi uzun sürmedi.

​— Belki.

​Mert gülümsedi.

​Nehir de.

​Sonra iki ayrı yöne yürüdüler.

​Nehir arkasına bakmadı.

​Çünkü bazı hikâyeler yeniden başlamak için değil, insanın geçmişiyle barışması için geri gelirdi.

​Eve döndüğünde pencerenin önünde durdu.

​Yağmur yine şehri örtüyordu.

​Masada dün geceden kalma kahve fincanı hâlâ duruyordu.

​Nehir fincanı eline aldı.

​Kahve buz gibiydi.

​Ama ilk kez onu dökmek istemedi.

​Çünkü bazı şeylerin soğuması, onların değersiz olduğu anlamına gelmiyordu.

​Bazı duygular da vardı ki…

​İnsan onları yeniden yaşamak için değil, bir zamanlar gerçekten yaşanmış olduklarını bilmek için saklıyordu.

Derya YAĞMUR