AĞACIN HATIRLADIĞI ŞEHİR 

AĞACIN HATIRLADIĞI ŞEHİR 

Kasabanın girişinde, kimsenin artık uğramadığı eski bir meydan vardı. Meydanın ortasında, dalları gökyüzüne uzanan yaşlı bir çınar ağacı dururdu. Gövdesindeki çatlaklar yılların izlerini taşır, her bahar yeniden yeşeren yaprakları ise hâlâ hayata tutunduğunu gösterirdi.

Kasabada yaşayan insanlar bir zamanlar bu meydanda toplanır, çocuklar ağacın altında oyun oynar, yaşlılar akşam serinliğinde sohbet ederdi. Fakat zamanla herkes kendi telaşına düştü. Meydan sessizleşti, ağaç yalnız kaldı.

Bir gün kasabaya yeni taşınan küçük bir kız çocuğu olan Ceyda, çınarın altında otururken ağacın gövdesine kazınmış eski yazıları fark etti. Bu ağaç çok şey görmüş olmalı, dedi kendi kendine. Ertesi gün eline küçük bir defter alıp ağacın yanına geldi. Meydandan geçen insanlara ağacın hikâyesini sormaya başladı.

"Büyükannem anlatırdı," dedi yaşlı bir adam. "Bu ağacın altında insanlar birbirine kızgınken bile oturur, konuşur ve barışırmış."

Bir başkası ekledi: " Eskiden herkes farklı düşünürdü ama aynı gölgede dinlenmeyi bilirdi." 

Ceyda , o günden sonra her hafta ağacın yanına gidip insanları davet etmeye başladı. Kimi kitap getirdi, kimi çiçek dikti, kimi de sadece oturup eski günleri anlattı. Çocuklar meydanı temizledi. Gençler kırılan bankları onardı. Büyükler ise birbirleriyle yeniden konuşmaya başladı. Kimse kimsenin aynı düşünmesini beklemiyordu artık, sadece birbirini dinlemeyi öğreniyordu.. Aylar sonra meydan yeniden canlandı. Çınarın dallarında kuşlar ötüyor, altında çocukların sesleri yankılanıyordu.

Bir sabah Ceyda ağacın gövdesine elini koyup:

"Bunca yıl nasıl dayanabildin?" diye fısıldadı.

Rüzgâr dalları hafifçe sallarken, ağaç cevap veriyordu:

"Çünkü köklerim toprağa, dallarım gökyüzüne bağlıydı."

İnsanlar da böyledir. Kökleri geçmişte, umutları gelecektedir.

Yıllar geçti. Ceyda büyüdü, başka şehirlere gitti. Fakat her döndüğünde ilk uğradığı yer yine o eski meydan oldu.

Çınar hâlâ oradaydı.

Gövdesindeki izler artmıştı ama gölgesi hiç eksilmemişti.

Çünkü bazı şeyler sadece büyümez başkalarını da büyütür.

Ve bazen bir şehrin değişmesi için büyük sözlere değil, bir ağacın altında yeniden kurulan küçük bir sohbete ihtiyaç vardır.

                DİLEK SARIKAYA 

Menajer: İlayda Can & Dilara sarıkaya