Zişan:Acının Kadını!

Zişan'ın bedenindeki tüm acılarına rağmen yüreğindeki sesler susmuyordu. Ne çok hırpalamıştı hayat Zişan'ı! Küçücük sabiyken kaybetmişti anacığını. İlk zamanlar anlamamıştı, çocuktu çünkü. Ama zaman Zişan'ın aleyhine ilerlemeye devam ettikçe her zerresinde anacığının yokluğunu hissedecekti. Babası ona yemekleri iyi yapamadığı için kızdığında, onu istemeye geldiklerinde, düğün gününde, kocasının ona her zulüm edişinde bir de ana yokluğundan dolayı ağlayacaktı. Zişan okula gitmemişti hiç. Arkadaşı da yoktu. Peyder pey hayat Zişan'ı sessizleştirmiş, itaatkar bir köle haline getirmişti. Dışarısını çok bilmezdi. Hep dört duvar arasında kalmıştı. Şimdi ise hastanede, bir köşede tek başına ölümü bekliyordu Zişan. Amansızmış hastalığı. Ama üzülüyor da değildi. Hatta garip bir huzur vardı Zişan'da. Görmemişti güzel bir gün şu feleksiz dünyada, belki kavuşunca anacığına yaşayacaktı. Anacığına sarılacak, doya doya ağlayacaktı. Bir an ölümü düşündü. Ölüm nasıl bir şeydi? Acı verir miydi insana? Zişan'ın umrunda değildi artık ölüm acısı. Zişan anacığını çok özlemişti. Kavuşacağından neredeyse emindi anacığına. Sahi,ne zaman gelecek bu adına ölüm denen bilinmez..