30 AĞUSTOS: Bir Milletin Yeniden Doğduğu Gün

Bazı günler vardır; takvim yapraklarının ötesine geçip bir milletin ortak hafızasına kazınır. Her yıl aynı tarih geldiğinde bize yalnızca geçmişi hatırlatmaz; kim olduğumuzu ve nereye ait olduğumuzu da yeniden sorar. 30 Ağustos, işte böyle bir gündür.

O gün gökyüzünde yalnızca top sesleri yankılanmadı; bir milletin yıllardır içine attığı acılar, kayıplar, yokluklar ve umutsuzluklar da yarıldı. Çünkü 30 Ağustos, sadece bir savaşın kazanıldığı tarih değil, “Artık yeter!” diyen bir halkın ayağa kalkışıdır.

O zaferin arkasında; yıkılmış şehirler, cephelerde kalmış evlatlar, beklemekten gözleri yollarda kalan anneler, eşler ve çocuklar vardı. Cepheye gidenlerin çoğu geri dönüp dönemeyeceğini bilmiyordu. Belki ceplerinde evden getirdikleri küçük bir hatıra, belki de analarının son sarılışta söylediği birkaç helallik sözü vardı. Ama hepsinin taşıdığı çok daha büyük bir emanet vardı: Vatan.

Onlar, bugün bizim sıradan sandığımız hayatların bedelini ödediler. Bir çocuğun okuluna güvenle gidebilmesi, bir annenin evladını savaş korkusu olmadan büyütebilmesi ve bir insanın kendi geleceğini özgürce belirleyebilmesi için... Kimi adını bile bilmediğimiz topraklarda kaldı, kimi doğduğu köyün yolunu bir daha göremedi. Kimi ardında yarım kalmış bir mektup bıraktı, kimi ise hayatının en güzel baharında toprağa düşüverdi. Biz bugün onların yaşadığı o derin korkuyu bilmiyoruz; çünkü onlar o korkunun tam içinden geçerek bize özgürlüğü bıraktılar.

30 Ağustos’a yalnızca "Zafer Bayramı" deyip geçmek bu yüzden yetersizdir. Her zaferin bir bedeli vardır ve bazı bedeller, aradan asırlar geçse de unutulamaz. Bugün bayrağımıza baktığımızda sadece kırmızı ve beyazı görmeyelim. O kırmızının içinde cephelerde akan kanı, o beyazın içinde uğruna can verilen özgürlüğü hatırlayalım. Bir bayrağın gökyüzünde dalgalanması dışarıdan bakıldığında kolay görünür; oysa bazı bayraklar ancak ölümün içinden geçerek yükselebilir.

Biz bugün bu topraklarda özgürce konuşabiliyorsak, geleceğimiz hakkında karar verebiliyorsak ve kendi kimliğimizle yaşayabiliyorsak bunun arkasında görünmeyen bir neslin muazzam hikâyesi yatar. Onların hikâyesi bize tek bir şeyi öğretir:

Bir ülke yalnızca toprak parçasıyla değil, o toprak uğruna gösterilen fedakârlıkla vatan olur.

Büyük Taarruz'un üzerinden onlarca yıl geçti. O günün insanları artık aramızda değil ancak bıraktıkları emanet hâlâ ellerimizde. Belki de 30 Ağustos’un bize sorduğu en ağır soru tam da burada başlıyor:

Bize bırakılan bu emanete ne yapıyoruz?

Bir vatanı savunmak yalnızca savaş meydanlarında gerçekleşmez. Onu adaletle, bilimle, eğitimle, dürüstlükle, emeğe saygıyla ve birbirimize sahip çıkarak da savunuruz. Bir ülkenin geleceği sadece sınır boylarında değil, yurttaşlarının vicdanında korunur. Bu yüzden 30 Ağustos’u anmak, yalnızca geçmişe bakmak değildir; geleceğe karşı sorumluluğumuzu hatırlamaktır.

Bugün bir an duralım. Günlük telaştan, hayatın bitmeyen koşuşturmasından uzaklaşıp gözlerimizi kapatalım ve yıllar öncesine gidelim. Bir asker düşünelim: Yorgun, uykusuz, belki aç, haftalardır ailesinden haber alamamış... Önünde amansız bir savaş, arkasında vatanı... Ve o insan, kendi hayatından vazgeçerek bizi hiç tanımadan, adımızı ve sesimizi bilmeden bize bir gelecek bıraktı. İşte bu yüzden bazı borçlar hiçbir zaman ödenmez; onlara ancak derin bir minnet duyulabilir.

30 Ağustos’un gerçek anlamı, geçmişteki bir zaferi kutlamaktan öte, o zaferin bize yüklediği sorumluluğu unutmamaktır. Çünkü bağımsızlık bir kez kazanılıp kenara konulan bir şey değildir; her neslin yeniden koruması gereken canlı bir değerdir.

Bugün gökyüzünde bayrağımızı gördüğümüzde onu sıradanlaştırmayalım. Bir çocuğun elindeki küçük bir bayrağa bakarken arkasındaki büyük hikâyeyi hatırlayalım ve içimizden sessizce geçirelim: "Bu topraklar bize kendiliğinden kalmadı." Birileri verdi, birileri bekledi, birileri kaybetti, birileri öldü... Ve birileri, bütün bunlara rağmen asla vazgeçmedi.

Başta Gazi Mustafa Kemal Atatürk ve silah arkadaşları olmak üzere, bu büyük zaferin bütün kahramanlarını; cephede ve cephe gerisinde eşsiz bir fedakârlık gösteren kadınlarımızı, çocuklarımızı, analarımızı ve isimsiz nice kahramanımızı saygı, minnet ve rahmetle anıyorum.

Bugün onların bıraktığı gökyüzünün altında yaşıyoruz. Öyleyse başımızı kaldırıp bayrağa bakalım. Ama yalnızca bakmayalım; onu anlayalım. Çünkü bazı bayraklar yalnızca dalgalanmaz, bir milletin hafızasını ve onurunu taşır.

30 Ağustos Zafer Bayramı'mız kutlu olsun.