Teneke Pervane

Teneke Pervane

​Akşam saatlerinde Hızırpaşa kasabasının toprak evine sessizlik inerken bacadan duman tütmezdi çünkü evde yakacak kömür kalmamış, mutfaktaki tencere boş kalmıştı. Bu yoksul evin odasında, on yaşında bir çocuk olan Kerim oturuyordu. Soğuktan çatlamış elleriyle masada duran küçük bir teneke pervaneye dokunuyordu. Bu oyuncak, hurda tenekelerden ve bir çöp şişten yapılmıştı. Dışarıdan esen her rüzgârda gıcırtıyla dönüyor, yoksul odanın içindeki sıkıntıyı rüzgârın alıp uzağa götürebileceğine dair saf bir umut veriyordu.

​Kerim, dünyadaki bütün kötülüklerin; babasının yorgunluğunun, annesinin dertlerinin ve evdeki yokluğun sebebi olarak bu zor hayatı görüyordu. Ona göre bu ufak pervane, rüzgârı arkasına alıp döndükçe bu dertleri de yok edebilecek bir güce sahipti.

​— Abla, dedi sesi odanın sessizliğinde yankılanarak. Bu pervane dünyadaki bütün kötülükleri alıp uzağa götürebilir mi? Keşke hiç kötülük olmasa, hepsini yok edebilsek...

​Zeynep, elindeki eski bezi bırakıp kardeşine doğru döndü. Yorgunluğunu saklamaya çalışarak şefkatle gülümsedi:

​— Her rüzgâr her şeyi alıp götürmez, Kerim, dedi. Ama insan içindeki inancı diri tutarsa o dönen teneke gibi hayatın rüzgârına karşı hep dik durur. Kötülükler hemen bitmez belki ama bizim onları yenecek gücümüz var.

​Ocağın başında duran boş tencereye bakan Zeynep iç çekti. Babaları Hasan tarladaki parayla en azından ilacı alabilmişti ancak anneleri Fatma Hanım, çocukların halini görüp üzüntüden günlerdir yastığa başını aç koyuyordu. Kasabada onlara el uzatan kimse kalmamıştı. Ne kapıyı çalan bir akraba ne de hallerini soran bir komşu vardı.

​Fatma Hanım, çocuklarının bu konuşmasını kapı aralığından duydu. Gözündeki yaşları silerek içeri girdi ve zayıf sesiyle konuştu:

​— Güzel evlatlarım, diye fısıldadı anneleri. Üzülmeyin sakın. Her zorlukla birlikte bir kolaylık da vardır. Elbet bu kış biter, bahar gelir. Biz birbirimize tutundukça sırtımız yere gelmez.

​Dışarıda ise doğa kendi dengesini koruyordu. Kasabanın etrafını saran dağlar sessizce dururken tepelerden akan su sert kayaları yavaş yavaş aşındırıyordu. Pencerenin kenarındaki küçük sarı çiçek soğuğa direniyor, rüzgârda eğilen ağaçlar kökünden kopmuyordu. Yağmur her yere eşit yağıyordu. Hayatta iyilik de kötülük de hep var olacaktı; asıl kalıcı olan sabırdı.

​Kerim, ablası Zeynep’in dizine başını koydu ve pervane birkaç tur daha dönüp durdu. O akşam her şey bir anda düzelmemiş, yoksulluk kapılarını bir süre daha çalmaya devam etmişti. Yıllar geçip de o teneke pervane eskiyerek pas içinde bir kenara atılsa ve sonunda kaybolup gitse de Kerim'in içindeki o saf niyet ve kötülükten arınmış bir dünya özlemi hiç silinmedi.

​Zamanla baba Hasan tarladaki işlerini yoluna koydu, anne Fatma Hanım sağlığına kavuştu. Abla Zeynep zor şartlara rağmen okulunu bitirip ressam oldu; tuvaline doğanın renklerini ve kasabanın yoksul ama gururlu yüzünü taşıdı. Kerim ise büyüyüp ellerindeki o eski çatlaklar geçtikten sonra muhasebe alanında çalışmaya başladı, günün yorgunluğunu defterine notlar alarak ve insan hikâyelerini biriktirerek attı. Kötülükler dünyadan tamamen silinmemişti belki ama çocuklukta rüzgârı bekleyen o teneke pervanenin yerini, onların yüreğindeki dağlardan daha büyük bir umut aldı.