HİKAYE/ÖYKÜ

GÖLGENİN GERÇEK ADI

Bu makaleyi sesli dinleyebilirsiniz...

Ben senin taşıdığın şey değilim. Ben senin unuttuğun parçanı taşıyorum.

Dilek sarıkayaDilek sarıkaya
4 Ağustos 2026 - 15:10
4 Ağustos 2026 - 15:10 ⏱ 16 dk Okuma Süresi
 0  20
GÖLGENİN GERÇEK ADI

          GÖLGENİN GERÇEK ADI 

Zamanın henüz isimleri öğrenmediği çağlarda, dağların gökyüzüne fısıldadığı, nehirlerin tanrıların nefesiyle aktığı kadim bir diyar vardı. Bu topraklarda tanrılar, insanların arasında sessizce dolaşır. Bazen bir yabancı kılığına girer, bazen yaşlı bir bilge olur, bazen de yalnızca rüzgârın uğultusunda hissedilirdi. Onları gören pek az olurdu, görenler ise gördüklerini anlatmaya cesaret edemezdi. O çağlarda kulaktan kulağa "Gölge doğarsa denge bozulur. Gölgeyi Taşıyan Kadın gelirse, dünya ya ateşle sınanacak ya da yeniden iyileşecektir." diye yayılan eski bir kehanet vardı. Hiç kimse bu sözlerin anlamını bilmiyordu. Yalnızca en yaşlı kâhinler, kehanetin gerçekleşeceği gecede gökyüzünün bile susacağını söylerdi. Ve o gece geldi. Ay ışığının en parlak olduğu vakitte bir kız çocuğu dünyaya geldi. Adını Liya koydular. Doğduğu an gökyüzü sanki görünmez bir el tarafından ikiye ayrıldı. Ay karardı, yıldızlar ışıklarını içine çekti ve rüzgâr bile nefes almayı unuttu. İnsanlar bunun bir uğursuzluk olduğuna inandı. Liya büyüdükçe korkuları arttı. Çünkü onun gölgesi diğer insanların gölgesi gibi değildi. Güneş battığında yerinde kalmaz, sessizce yürürdü. Bazen ay ışığında ondan ayrılır, bazen görünmeyen biriyle konuşur gibi fısıldardı. Liya ise o fısıltıları duyabiliyordu. "Gün gelecek, beni anlayacaksın," derdi gölgesi. Bu yüzden insanlar Liya'dan uzak durdu. Çocuklar onunla oynamadı. Köylüler arkasından dualar okudu. Yaşlılar gözlerini kaçırdı. Ama tanrılar, onlar yalnızca izledi. Aralarında en sessizi, zaman tanrısı Zayron'du. O, geçmişi ve geleceği aynı anda görebiliyordu. Bir gün kaderin terazisine baktığında dengenin çatladığını fark etti. İnsanlar açgözlülükle birbirini tüketiyor, tanrılar ise güçlerinin sarhoşluğuyla kibirleniyordu. Dünya yavaş yavaş kendi ağırlığı altında eziliyordu. Zayron biliyordu ki bu dengeyi ne ordular ne de tanrılar düzeltebilirdi. Kehanetin vakti gelmişti. Yaşlı bir yolcu kılığına girerek Liya'nın karşısına çıktı. "Gölgen senden daha ağır," dedi. Liya gözlerini gölgesine çevirdi. "Çünkü yalnız benim acımı taşımıyor," dedi . "O, dünyanın sustuğu bütün acıları taşıyor." Zayron bir insanın gözlerinde korkudan daha büyük bir şey merhamet gördü. Yaşlı yolcu gözlerini Liya'nın gözlerinden ayırmadan "Sen gölgeni duyuyorsun" dedi. Liya "Evet doğduğum günden beri." "Peki sana ne söylüyor?" Liya cevap vermemişti çünkü gölgenin söyledikleri, insanların duymaya hazır olduğu sözler değildi. O gece, ay yeniden karardı. Liya köyün dışındaki sessiz tepeye çıktı. Çocukluğundan beri ne zaman içi daralsa oraya giderdi. Dünyanın bütün sesleri orada susar, yalnızca rüzgâr konuşurdu. Ay ışığı toprağa vurunca gölgesi ayaklarının dibinden ayrıldı. Önce ince bir sis gibi yükseldi. Sonra yavaş yavaş insan biçimine büründü. Yüzü yoktu ama Liya onun kendisine gülümsediğini hissediyordu. "Yine geldin." "Her zaman gelirim." "Neden yalnız bana görünüyorsun?" Gölge bir süre sessiz kaldıktan sonra devam etti. "Çünkü insanlar kendi gölgelerinden korkar. Beni görebilmeleri için önce kendilerini görmeleri gerekir" dedi. Liya dizlerinin üzerine çökerek "Ben neyim?" diye sordu. "Bir kapısın." "Neyin kapısı?" "İnsan ile tanrı arasında unutulan yolun." Rüzgar sert esmeye başladığında dağların ardından siyah kuşlar yükseldi. Gökyüzünde görünmeyen bir çan çalmış gibiydi. Gölge "geliyorlar" dedi. Ertesi gün güneş doğmadı. Gökyüzü kurşuni bir renge büründü. Köylüler korkuyla evlerine kapandı. Tapınakların çanları kendi kendine çalarken dağların zirvesinden ışıklar inmeye başladı. Yedi tanrı geliyordu. Her biri farklı bir kudret taşıyordu. Biri ateşten yaratılmıştı. Biri deniz kadar derindi. Biri yıldızların ışığını omuzlarında taşıyordu. En arkada ise zamanı üzerinde taşıyan Zayron yürüyordu. Tanrılar Liya'nın önünde durdu. İçlerinden en yaşlı olan "İnsanların kalbi ağırlaştı" dedi. Bir diğeri ekledi. "Tanrılar da merhameti unuttu." Sonra hepsi aynı anda Liya'ya "Kehanet seni işaret ediyor" dediler. Liya derin bir nefes alarak. "Benden ne istiyorsunuz?" diye sordu. Zayron "Dünyanın dengesini" dedi. "Nasıl?" dedi Liya. "Cevabı gölgen biliyor." Bütün gözler yere çevrildi. Liya'nın gölgesi bu kez toprağın üzerinde değil, ayakta yanında duruyordu. Ve bunu yalnız Liya değil. Tanrılar da görebiliyordu. Tapınakta derin bir sessizlik oldu tanrılar, gölgenin gözlerinde kendi korkularını gördüler. İnsanlardan sakladıkları her acı, her pişmanlık ve her kibir, yüzyıllardır bu gölgede birikmişti. Gölge "Dengeyi isteyen önce eksikliğini kabul etmelidir." dedi. Tanrıların hiçbiri cevap veremiyordu , sonsuz sandıkları güçlerinin aslında kusursuz olmadığını görmüşlerdi. Ve o sessizliğin içinde Liya, kaderinin henüz yeni başladığını hissetti. Tapınağın taş sütunları arasından tanrılar yarım ay şeklinde dizilmişti. Ortalarında duran Liya ise korkuyordu. Ve gölgesi de onun yanında, insan suretinde sessizce bekliyordu. Zayron asasını yere vurduğunda taş zeminde ince bir çatlak oluştu. Çatlak büyüdü, derinleşti ve karanlık bir geçide dönüştü. "Bu," dedi Zayron, "unutulan yol'dur. Buradan geçen ya kendini bulur ya da sonsuza kadar kendini kaybeder." Liya derin bir nefes alıp "Ne yapmam gerekiyor?" dedi. "Saçları alevlerden oluşan tanrılardan biri öne çıktığında yedi sınavdan geçeceksin. Her sınavda bir parçanı kaybedeceksin. Ve sonunda geriye kalan kişi gerçekten sen olacak." Liya başını sallayarak onaylarken gölgesi kulağına eğildi. "Korkma insan, en çok kendine yürürken yorulur" dedi. İlk kapının üzerinde korku yazıyordu. Kapı açıldığında Liya kendini çocukluğundaki köyde buldu. İnsanlar yine ona bakıyordu. Ama bu kez bakışlarında yalnızca korku yoktu. Nefret de vardı. "Uğursuz çocuk onun yüzünden ay karardı, bereket gitti." Sesler giderek çoğalmış taşlar yağmaya başlamıştı. Küçük Liya yere düştü. Bugünkü Liya bütün bunları yeniden izliyordu. Koşup küçük kıza sarılmak istedi ama görünmez bir duvara çarptı. Zayron'un sesi gökyüzünden "geçmiş değişmez" diye yankılandı. "O hâlde neden buradayım?" diye bağırdı Liya. "Çünkü değişmesi gereken geçmiş değildir. Onu taşıma biçimindir" dedi Zayron. Liya gözlerini kapattığında içindeki öfkeyi ilk kez fark etti. Yıllardır insanların kendisine yaptıklarını affetmediğini. Hâlâ onların sevgisini beklediğini. Ve çocukluğunu sırtında taşıdığını. Yavaşça küçük Liya'nın yanına diz çöktü. Onu kimse göremiyordu küçük kızın omzuna "Artık yalnız değilsin" diyerek dokundu. O anda bütün taşlar havada durdu. Köylülerin sesleri sustu. Çocuk Liya yukarı bakarak gülümsedi. Kapı sessizce dağıldı. İlk sınav tamamlanmıştı. İkinci kapının üzerinde kibir vardı. Bu kez karşısında tanrılar duruyordu. Hepsi genç ve güçlüydü. İnsanların dualarıyla besleniyor, övgülerle büyüyorlardı. Bir çocuk diz çökerek dua etti. Tanrılardan biri yüzünü çevirdi. Yaşlı bir kadın yardım istedi. Hiçbiri onu duymadı. Gölge "İşte güç böyle dinlemeyi bıraktığında zehre dönüşür." Liya önce tanrılara baktı. Sonra diz çökerek yaşlı kadının elini tuttu. O an gökyüzündeki yıldızlardan biri söndü. Tanrılar tedirgin olmuştu çünkü tek bir merhamet, yüzlerce övgüden daha güçlüydü. İkinci kapı da açıldı. Zayron "İnsanlar seni boşuna seçmemiş" dedi. Gölge "Hayır onu insanlar seçmedi acı seçti" dediğinde bütün tanrıların yüzü bir anda ciddileşti. Çünkü evrenin en eski yasalarından biri acıyı gerçekten anlayan biri ortaya çıktığında, kader yeniden yazılmaya başlardı. Üçüncü kapının üzerinde öfke yazıyordu. Liya kapıya dokunduğu anda kendisini karanlık bir ovada buldu. Gökyüzü kızıl renkteydi. Toprak çatlamış, ağaçlar kurumuştu ve karşısında insanlar vardı. Bu insanlar Liya'nın geçmişinden gelen yüzlerdi. Onu reddedenler, ona korkuyla bakanlar ve onu yalnız bırakanlar. Birden bir ses "Onları cezalandır" diye yükseldi. Liya etrafına bakınarak "Hayır" dedi. "Onlar seni incitti" diyerek ses daha güçlü çıktı. "Onlar seni yalnız bıraktı." Liya "Evet, evet" dedi. "O hâlde neden hâlâ onları koruyorsun?" Liya susmuştu bu sorunun cevabını bilmiyordu. Gölgesi yanına gelerek "Öfke de bir gölgedir, onu yok etmeye çalışma" dedi. "Peki ne yapacağım?" dedi Liya. "Onu dinle." Liya öfkesine baktı. Yıllardır içinde sakladığı küçük kızın öfkesi aslında intikam istemiyordu. Sadece görülmek istiyordu. Liya gözlerini kapatarak "Ben seni duyuyorum" dedi. O anda kızıl gökyüzü sakinleşip alevler söndü. Kabul edilen öfke, artık insanı yakamazdı. Ve üçüncü kapı açıldı. Dördüncü kapının üzerinde "Kayıp" yazıyordu. Kapı açılır açılmaz Liya'nın nefesi kesildi sanki karşısında hiç beklemediği biri vardı. Yıllar önce kaybettiği annesi. Liya 'yı bu tek kelime bütün dünyasını sarstı. Sarılmak için koştu. Ama elleri boşluğa dokundu bu gerçek değildi. Bir sınavdı. "Ben kalmanı isterdim anne" dedi Liya. Annesinin yüzünde hüzünlü bir gülümsemeyle "Biliyorum" dedi. "Ben seni hâlâ arıyorum unutmak istemiyorum anne." "Biliyorum Liya unutmak, sevmemek değildir" dedi annesi. Liya'nın gözlerinden yaşlar akarken "Kaybettiklerimizi bırakmak neden bu kadar zor?" dedi. Annesi "Çünkü insan bazen acısını, sevgisinin son kanıtı sanır." Bu söz Liya'nın kalbine dokundu yıllardır annesinin yokluğunu değil, yokluğunun acısını taşıdığını fark etti. Annesi yavaşça uzaklaşmaya başladığında Liya bu kez onu tutmadı. Sadece gülümseyerek "Teşekkür ederim" dedi. Dördüncü kapı açılırken beşinci kapının üzerinde "sevgi" yazısı belirdi. Liya içeri girdiğinde her yer ışıkla doldu. Karşısında gölgesi vardı ve bu kez gölge karanlık değildi. Ay ışığı gibi parlıyordu. "Sen kimsin?" diye sordu Liya. Gölge cevap vermekte zorlandı. "Ben" dedi ve sustu. Ardından "Ben senin taşıdığın şey değilim. Ben senin unuttuğun parçanı taşıyorum" dedi. Liya şaşkınlıkla bakarak "Ne demek bu?" diye sordu. Gölge biraz yaklaşarak "İnsan doğduğunda bütündür. Sonra acılar, korkular ve kaybettikleri gelir. Ve insan kendinden parçalar koparır. Ben senin kaybettiğin parçaların toplamıyım" dedi. Liya "Yani sen benim karanlığım değilsin" dedi. Gölge "Hayır ben senin kabul edilmeyi bekleyen yanınım" dedi. O anda Liya gölgesine sarıldı ve bir olup ikisi birbirinden ayrılmadı. Uzakta duran tanrılar sessizce izliyor ve artık biliyorlardı. Liya dünyayı kurtarmak için değil önce kendisini bütünlemek için seçilmişti. Ve kendini bulan bir insan bütün bir dünyayı değiştirebilirdi. Altıncı kapı "affetmeydi." Liya kapıya yaklaştığında artık korkmuyordu. Her kapı dışındaki bir düşmanı değil, içindeki bir yarayı gösterdiğini artık anlamıştı. Kapı açıldığında kendisini gördü. Saçlarına ak düşmüş, gözlerinde yorgunluk birikmiş yaşlanmıştı. Yaşlı Liya ona baktı ve "Yıllar boyunca herkesi affettin" dedi. Genç Liya susuyordu. Yaşlı Liya "Ama kendini affetmedin" dedi. Bu söz, diğer bütün sınavlardan daha ağırdı. İnsan bazen başkalarının yaralarını iyileştirebilir ama kendi içindeki kırgınlığı taşıyamazdı. "Ben ne için kendimi affedeceğim?" diye sordu Liya. Yaşlı Liya ona baktı ve "Seçmediğin , değiştiremediğin, kaybettiklerin için. Ve kendini hep güçlü olmak zorunda bıraktığın için." Liya yıllarca gölgesini taşımıştı. Dünyanın acısını hissetmişti. Ama hiç kimse ona "Sen nasılsın?" diye sormamıştı. O an kendi kalbine döndü ve ilk kez "Ben de yoruldum" dedi. Bu sözle birlikte kapının duvarları çatlamaya başladı. Çünkü gerçek kabul edildiğinde, saklanan şeyler gücünü kaybederdi. Yaşlı Liya yavaşça kayboldu. "Affetmek, yapılanı doğru bulmak değildir. Affetmek, kalbini geçmişin zincirlerinden kurtarmaktır." Altıncı kapı açılırken son kapının üzerinde hiçbir kelime yoktu. Sadece bir ayna vardı. Liya aynaya baktığında bütün insanlığı gördü. Ağlayan çocukları, yalnız yaşlıları, sevgi arayan kalpleri, savaşan insanları, korkuları yüzünden birbirini incitenleri ve sonra aynanın içinde "Fedakârlık" yazısı belirdi. Zayron yakınına gelerek "Liya sana son seçimi söyleme zamanı geldi" dedi. Liya ona bakarak "Ne seçimi?" dedi. Zayron'un yüzü hüzünlendi. "Sen ve gölgen artık birsiniz. Eğer onu tamamen kabul edersen, insan olarak kalamazsın. Tanrılardan daha güçlü bir varlığa dönüşürsün. Fakat insanlar seni anlayamaz. Onlar seni bir efsane olarak hatırlar. Bir insan olarak değil." Liya "Diğer seçenek nedir?" diye sordu. Zayron Liya'nın gözlerine bakarak "Gölgeni ayırırsan dünyanın acısını yine insanlar taşır. Sen ise sıradan bir insan olarak yaşarsın." Liya etrafına bakındı belkide yıllardır aradığı şey sıradan olmak, korkulmamak, sevilmekti. Gölgesine baktığında gerçeği gördü. Gölgesi ona bakarak "Seçimini yap" dedi. Liya gülümseyerek "İkinizi de seçmeyeceğim "dedi. Tanrılar "Ne demek bu?" dedi. Liya "İnsanların acısını almak istemiyorum. Çünkü acı olmadan merhameti anlayamazlar. Ben de tanrı olmak istemiyorum. Çünkü güç, paylaşılmadığında yalnızlığa dönüşür" dedi. Zayron "Peki ne yapacaksın?" diye sordu. Liya gökyüzüne ve etrafına baktıktan sonra "İnsanlara gölgelerinden korkmamayı öğreteceğim" dedi. O anda evren sessizleşti, ilk kez biri kaderin sunduğu iki yolu da reddetmişti. Ve kendi yolunu seçmişti. Evren uzun süre sessiz kaldı. Tanrılar, bir insanın karşısında ilk kez cevap bulamamıştı. Çünkü onlar dünyayı değiştirmek için büyük güçlerin gerektiğine inanmıştı. Oysa Liya onlara başka bir şey göstermişti. Bazen dünyayı değiştiren şey güç değil, kabuldü. Zayron "Sen kehanetin söylediği kişi değilsin" dedi. Liya "Değil miyim?" dedi. Zayron "Hayır. Çünkü kehaneti yanlış anladık." Tanrıların hepsi sessizce Zayron'u dinliyordu. Gölgeyi taşıyan kadın gelirse, dünya ya yanacak ya da iyileşecek. Biz onun bir silah olduğunu sandık. Ama o bir öğretmendi. Aslında kehanet böyleydi. Liya gölgesine baktığında artık gölgesi ondan ayrı değildi. Onunla birlikte nefes alıyor, onunla birlikte yürüyordu. "İnsanlara ne olacak?" diye sordu Liya. Zayron "Onlar artık kendi gölgelerini taşıyacak" dedi. O günden sonra dünya değişmeye başladı. İnsanlar acıyı tamamen kaybetmedi. Çünkü acı, insan olmanın bir parçasıydı artık acıdan kaçmak yerine onu anlamayı öğrendiler. Bir insan hata yaptığında içinde "Dön ve bak" diye bir ses duyuyordu. Bir insan kırıldığında başka bir ses "Kalbin hâlâ hissedebiliyor" diye fısıldıyordu. Bir insan güç kazandığında ise "Unutma, sen de bir zamanlar yardıma ihtiyaç duydun." Bu sesin kime ait olduğunu kimse bilmiyordu. Eski bilgelere göre o, Liya'nın sesiydi. Tanrılar da değişmişti. Artık insanlara yukarıdan bakmıyorlardı onlar da kendi gölgeleriyle karşılaşmıştı. Ateş Tanrısı öfkesini öğrendi. Deniz Tanrısı yalnızlığını kabul etti. Bilgelik Tanrıçası her şeyi bilmenin, her şeyi anlamak olmadığını fark etti. Ve Zayron. Zaman Tanrısı ilk kez zamanı durdurdu. Çünkü bazı anların sonsuza kadar hissedilmesi gerektiğini biliyordu. Ve Liya. O dünyada kalmadı artık ne tamamen insan ne de tamamen tanrıydı. O, iki dünya arasındaki sessiz köprü olmuştu. Ayın karanlık yüzüne dönüştü. İnsanlar onu göremedi. Ama bazı geceler. Ay gökyüzünde ince bir ışıkla parladığında, yalnız kalan insanlar onun varlığını hissederdi. Derler ki: Bir insan hayatının en zor kararını verdiğinde. Birini affetmekle nefret etmek arasında kaldığında. Korkusuna rağmen doğru olanı seçtiğinde. Liya'nın gölgesi o kişinin kalbine dokunur. Ve çok hafif bir ses "acından kaçma" diye duyulur. "Çünkü seni insan yapan, hiç yara almamış olman değil. Yaralarınla yeniden ışık bulabilmendir." Yüzyıllar sonra çocuklar ayın karanlık yüzüne bakıp bir hikâye anlatmaya başladı. "Bir kadın varmış. Gölgesini yok etmek yerine onu sevmiş. Dünyanın acısını taşımak yerine insanlara kendi acılarını anlamayı öğretmiş. Ne bir kraliçe, ne bir tanrı, ne de bir kahramanmış. O sadece kendini tamamen kabul eden ilk insanmış. Ve adı hâlâ söylenir Liya. Gölgeyi Taşıyan Kadın."

       

              DİLEK SARIKAYA

Menajer :ilayda Can & Dilara sarıkaya

Etiketler:

Önceki Makale

''GEREKEN LÜZUM ÜZERİNE ''

Sonraki Makale

SANA GEÇ KALDIM

Tepkiniz Nedir?

like

dislike

love

funny

angry

sad

wow

Dilek sarıkaya
Dilek sarıkaya

İlgili Yazılar

Selahattin ve Sihirli Hoparlör

Selahattin ve Sihirli Hoparlör

Bdemirkız 26 Haziran 2025  0  782

BÖLÜM 6: PİRİNÇ ANAHTARIN FISILTISI VE TEKERRÜR EDEN KADER

BÖLÜM 6: PİRİNÇ ANAHTARIN FISILTISI VE TEKERRÜR EDEN KADER

İlkim MK 24 Ağustos 2026  0  16

DİJİTAL ESARET

DİJİTAL ESARET

Halil Özcan 10 Ağustos 2026  0  34