BÖLÜM 6: PİRİNÇ ANAHTARIN FISILTISI VE TEKERRÜR EDEN KADER

Masadaki lambanın cılız, sarı ışığı titreyerek yanıyor; ancak albümün sararmış sayfalarındaki derin, katran karası gölgeleri aydınlatmaya bir türlü yetmiyordu. Odanın köşeleri çoktan karanlığa teslim olmuştu; sanki evin tekinsiz ruhu, nesillerdir saklanan ağır sırları korumak için ışığı bir kara delik gibi açlıkla yutuyordu. Fotoğrafa baktıkça parmak uçlarımın pürüzlü, zamanın amansızca dişlediği kâğıt üzerinde titreyerek dolaşmasını hissediyordum. Karşımdaki hikâye sadece "kavuşamamış iki âşık" masalı olamayacak kadar ağır, kemikleri sızlatacak kadar dilsiz bir gerçekti. Kendi kendime, odanın sağır duvarlarına sessizce soruyordum:

​Eğer her şey yaşanıp bittiyse, her feryat dindiyse bu anahtar neden hâlâ birinin elinde, taze ve tehlikeli bir umut gibi inatla saklanıyordu? Neden paslanıp toprak olup gitmemişti de küçük bir dokunuşla, tek bir bakışla parlayabiliyordu?

​Anahtarın, madalyonun ince ve yıpranmış zincirinden yavaşça kurtulurken çıkardığı hafif metalik ses, odanın sessizliğinde adeta bir çığlık gibi yankılandı. Pirinçten yapılmış, ucu zamanın nemi ve rutubetiyle hafifçe kararmış dilsiz metal parçası şimdi avucumda, kaderimin kaçınılmaz bir parçası gibi duruyordu. Üzerinde hiçbir işaret, hiçbir isim, hiçbir gizli yol haritası yoktu; ama taşıdığı sarsıcı gizem, bilinen tüm haritalardan daha büyüktü. Onu parmaklarımın arasında yavaşça çevirirken metalin kendine has, eski zamanları ve hatta hafifçe taze kanı andıran soğuk kokusunu duydum. Bahsi geçen anahtar heybetli bir konak kapısını açacak kadar büyük değildi; daha çok bir kalbe, mahrem bir hatıraya, kimsenin girmeye cesaret edemediği yasak bir odaya giden yolu inatla koruyor gibiydi. Belki gizli bir çalışma masası çekmecesi, belki teyzemin çeyiz sandığının en dibindeki eski bir mücevher kutusu ya da taş evin rutubetli duvarları içine, gevşemiş bir tuğlanın arkasına gizlenmiş kimsenin bilmediği küçük, ahşap bir bölme...

​İçimi kemiren kuşku, zehirli bir sarmaşık gibi damarlarıma yayıldıkça nefesim daralıyor, odadaki oksijenin tamamen tükendiğini hissediyordum. Hüseyin eniştemin geçen gün taş evin kapısında, çökmüş omuzları ve etrafı kollayan tekinsiz bakışlarıyla ne işi vardı? Bahsi geçen otoriter adamı sarsan o büyük şey neydi? Ve bu anahtar, Rovinda’nın madalyonunda saklıysa, eniştem onca yıl sustuktan sonra neden onu bugün saklandığı karanlık dehlizden, kalbinin üzerindeki cepten fırtınayla çıkarmıştı? Yoksa geçmiş, sandığımız gibi sadece eski hatıralarda ve tozlu raflarda değil, evin soğuk taşları arasında hâlâ canlı, aç ve tehlikeli bir organizma gibi sinsice nefes mi alıyordu? Karanlıkta lambanın cılız ışığıyla parlayan küçük anahtara bakarken sesim odanın sessizliğinde ürkütücü bir yankıyla tınladı:

​“Sen neyin kapısını tutuyorsun? Ve ben kapıyı açtığımda, altından çıkacak çıplak, parçalayıcı gerçeğe gerçekten hazır mıyım?”

​Anahtarın soğukluğu parmak uçlarımdan başlayarak ruhuma, oradan da kemiklerime sızarken asıl ürkütücü olanın bu metal parçası değil, zamanın amansız ve geri dönülmez akışı olduğunu bir kez daha fark ettim. Neden şimdi? Neden bunca yıl sonra, yine bir eylül vakti, yapraklar ölüm renklerine bürünmüşken Rovinda bu topraklara, bu lanetli mahalleye geri dönmüştü? İstanbul’un bu eski, yorgun mahallesinde hiçbir şey tesadüf olamazdı; burada rüzgâr bile gizli bir amaca hizmet eder, sokaklar adımların nereye basacağını fısıldardı.

​Garipti... Onların fırtınalı, yasak ve yarım kalan aşklarının başladığı yaşlardaydık Rafael ile. Aynı yaşlardaydık, aynı sokakların tozunu yutuyor, aynı fırından çıkan ekmeğin sıcak kokusunu soluyorduk. Aynı hüzünlü mevsimin tam kalbindeydik ve en kötüsü de aynı imkânsızlığın kıyısında, dipsiz bir uçuruma el ele, korkuyla bakıyorduk. Sanki tarih, otuz yıl önceki tozlu, kanlı ve gözyaşı kokan sayfayı yeniden açmış; yarım kalan acı cümleyi bizim ellerimizle, bizim taze gözyaşlarımızla tamamlamaya karar vermişti. Kader bazen yeni sayfalar yazmaz; sadece eski yaraları, hiç tanımayan ellerin üzerine yeniden açar.

​Bu nasıl bir kaderin tecellisi, nasıl bir tesadüfün acımasızlığıydı? Biz, onların geçmişte yarım bıraktığı günahların bedelini ödemek için mi seçilmiştik?

​Onlar yenilmişti; mahalle baskısına, köhne ve paslanmış geleneklere, farklı kültürlerin ve inançların yarattığı görünmez ama yıkılmaz duvarlara boyun eğmişlerdi. Rovinda gitmiş, arkasında koca bir boşluk ve kapanmayan derin yaralar bırakmıştı; eniştem ise o günden beri yaşayan bir ölü gibi, her lokması boğazında kalan derin bir suskunluğa gömülmüştü. Şimdi yıllar sonra ansızın, bir hayalet gibi dönen kadın sadece geçmişin hesabını sormaya mı gelmişti, yoksa bizim de Rafael ile aynı uçurumdan, aynı sessizlikle düşüşümüzü izlemek için mi oradaydı? Bizim hikâyemiz de onlarınki gibi bir kül yığınıyla mı son bulacaktı?

​Gözlerimi odanın zifiri karanlığına diktim. Cebimdeki anahtarın sadece bir çekmeceyi değil, bu tekerrür eden kaderin paslı zincirini de kırabileceğini umuyordum. Belki de bu metal parçası, bize dayatılan makûs talihi tersine çevirmenin tek yoluydu. Ama bir yandan da iliklerime kadar korkuyordum; ya bu anahtar bizi bu mahalleden ve bu imkânsızlıktan kurtarmak için değil de söndüremeyeceğimiz daha büyük bir yangını, tüm aileyi kül edecek bir felaketi başlatmak için oradaysa?

​O gece anladım; bazı kapılar içindekiler dışarı çıkmasın diye değil, dışarıdakiler o karanlığa bulaşmasın diye kilitlenirdi. Ve ben, elimdeki anahtarla sınırı geçmek, karanlığa gözümü kırpmadan adım atmak üzereydim.