Annemin hikayesi

Elektirikler kesildi yine! Birazdan, gaz lambası yanar. Ardından annem, memleket türkülerinden, ortaya karışık birşeyler söyler. Bu türküler, doğup büyüdüğü vatanına özlem içeren, çoğunlukla ağıt niteliğinde olurdu. Gözleri dolar, arada bir yutkunurdu. Bildiğim birkaç kelimeden, şarkının hikayesini çıkarmaya çalışırdım bende, sonrada annemi anlamaya... Yüzüne bakıp, ne kadar üzgün olduğunu hissetmemem mümkün bile değildi. Bizlere sahip olduğu herşeyi cömertçe vermeye herzaman hazırdı. Ve gözlerini seçmeye çalışırdım karanlıkta. O an, orada olsada, aslında gözlerinin önünde gördüğü manzara, koparıldığı köyünden başka birşey değildi. Bacası tüten evi, kuzularını otlattığı, Ninaja dağları, Özgürce koşturduğu patika yolları Pruzan köyünün.. Bahçelerinde bulunan boyundan büyük çoban köpeğini, su kuyusundan su içişini, küçük çantasına babaannesinin özenle yerleştirdiği somun ekmeği, dağlarda sırp çocuklarıyla karşılıklı atışmalarını…Ve büyük bir trene binip terkettiği vatanını görüyordu aslında. Birbirini birdaha asla göremeyeceğini düşünen ailelerin ağıt dolu vedaları, böyle bir hale itmişti o zamanın çocukları, şimdinin yetişkinlerini. Bundan sebep biz, içimizde bilmediğimiz bir ayrılık acısıyla büyütüldük. Buralarda doğmuş olmamıza rağmen, bir anda kalkıp gidecekmişiz gibi emaneten oturuyor hissi var hep içimizde. Oysa, Balkanlardan kaçış sebebi, hemen hemen her yüzyılda bir tekrarlanan soykırımdan başka birşey değildi. Ve korkulan gerçektende olmuştu.Kendilerini şanslı görmekten ziyade, içlerine işlemiş duyguların pençesinde, geride kalan yakınlarını kaybetme korkusuyla yeniden kanadı yaraları. Tüm bu düşünceler içerisinde, annemin düşük perdeden söyledi türkü, sihirli bir sis bulutu gibi sarmıştı odayı. Başımı kaldırıp baksam, belli belirsiz bulutların tepemize üşüştüğünü hisseder, çoğu kez ürperirdim. Annemin kalbine sığdırdığı, bizden gizlediği gri bulutlar… Onca şarkıya rağmen uyumazsak, isimlerimizden uydurduğu tekerlemelerden sıralardı ardı ardına. “Selma’ye seysuz seguliye sekman” Annemin kucağına üşüşen beş çocuktan ortancasıydım. Sıra benim adıma uydurulan tekerlemeye gelince, nedendir bilmem, kendimi özel hissederdim. Benim adıma yapılmış bir besteymişçesine. Arada havaya kalkan ellerimin gölgesine gözüm kayar, hızla basımı karanlığa doğru çevirirdim. Bir keresinde, duvara yansıyan gölgeye bakmanın gece yatakta altını ıslatmaktan tutunda, korkunç rüyalarla uykunuzun bölünmesine kadar kötü şeylere sebep olabileceğni duymuştum. komik değil mi? Elektiriklerin kesildiği bir gece, kendi çocuklarımı bile kaçırmıştım duvara yansıyan gölgelerinden. O gün, daha iyi anlamıştım annemi… Çocuklarını en olmayacak şeylerden bile korumanın ne demek olduğunu…