BÖLÜM 7: YIKIK KÖPRÜDEKİ YÜZLEŞME VE SIRRIN MİRASI

​ ​ Güneş, İstanbul'un yorgun ve puslu çatıları üzerinden ağır ağır yükselirken, zihnimde tek bir isim, ruhumda tek bir görüntü vardı: Rafael ve zümrüt yeşili gözlerinin ardındaki dipsiz sis. Cebimdeki gümüş madalyon ile minik pirinç anahtarın sırrı artık bir mücevher değil, göğüs kafesimi acımasızca ezen devasa bir kaya parçasıydı. Taşınması imkânsız bu yük, her nefes alışımda kalbimi biraz daha sıkıştırıyordu. Fakat zihnimin karanlık köşelerinden tekinsiz bir ses amansızca fısıldıyordu: "Ona gerçekten güvenebilir misin?" Birden içimi buz gibi bir ürperti kapladı. Ya Rafael her şeyi en başından beri biliyorsa? Taş evin önünde bir hayalet gibi, tam da ben madalyona dokunurken ansızın belirmesi sıradan bir tesadüf müydü? Yoksa kendisi de bu karanlık geçmişin mirasını, kendi payına düşen ağır kederi omuzlarında mı taşıyordu?

​ 

Mutfaktan teyzemin her zamanki telâşlı, her tabağa bir kaygı yükleyen tıkırtıları geliyordu. Koridorda ise Hüseyin Eniştemin yeri sarsan, otoriter ama artık içinde bariz bir tereddüt barındıran sert adımları yankılanıyordu. Aileme yakalanmadan, bakışlarındaki keskin ve delici sorgulara kurban gitmeden bir yolunu bulup Rafael’e ulaşmalıydım. Eski, ahşap çalışma masamın başına geçtim. Çekmecenin gıcırtısı, sabahın kırılgan sessizliğinde sanki bir ihanetin çığlığı gibi odaya yayıldı. Titreyen ellerimle, üzerine mürekkebin adeta gözyaşı gibi damladığı küçük bir kâğıt parçasına sadece birkaç kelime yazabildim:

​"Değirmenin yanındaki yıkık köprüde. Öğleden sonra. Hayatımız buna bağlı."

​Bahsi geçen satırları Rafael'e ulaştırmak, eniştemin her an üzerimde hissettiğim kartal bakışlarından sıyrılmak, karanlık bir labirentte körlemesine yol bulmaktan çok daha zordu. Ama pirinç anahtar cebimde, bacağıma her çarptığında bir alarm saati gibi ruhumu amansızca sarsıyordu. Köprüde buluştuğumuzda, zümrüt gözlerin en derinine, dipsiz kuyunun dibine bakacak ve gerçeği söküp çıkaracaktım. Eğer Rafael de her şeyi biliyor ve benden saklıyorsa, bu durum ikimizin de sonunun, büyük hayal kırıklığının başladığı yer olacaktı.

​Notu küçük, pürüzlü bir taşın etrafına sıkıca sarıp, Rafael’in her sabah bakır güğümleriyle su doldurmaya gittiği çeşmenin yanındaki gizli oyuğa bıraktım. Kalbim sanki büyük bir cinayet işlemişim gibi küt küt atıyordu. Eve döndüğümde, kahvaltı masasında eniştemin kurşun gibi ağır, ekmeği bile bölerken insanı ürperten sessizliğiyle karşılaştım. Zeytin tabağına uzanırken bile cebimdeki metallerin birbirine çarpıp ince bir ses çıkaracağından, eniştemin bu gizli suç melodisini duyacağından korkuyordum. Zira onun bakışları, insanın ruhundaki en mahrem çekmeceyi bile kırıp açacak kadar keskindi.

​Öğleden sonra, "Biraz yürüyüş yapıp hava alacağım, başım çok ağrıyor," diyerek evden adeta kaçar gibi çıktım. Değirmenin oradaki; zamanın, rüzgârın ve hırçın suların yıprattığı yıkık köprüye vardığımda, Rafael’in çoktan orada beklediğini gördüm. Sırtı bana dönüktü, nehrin bulanık ve hırçın sularına bakıyordu. Omuzları, dükkândaki tozlu halıların yükünden değil de, mahallenin gizli günahlarının ağırlığıyla biraz daha çökmüş gibiydi. İstanbul’un bu unutulmuş köşesi, ikimizi de kendi karanlığına çekiyordu.

​Yanına vardığımda yavaşça döndü. Gözlerinde daha önce hiç görmediğim, ruhumu sızlatan bir ifade vardı; suçluluk mu, yoksa asırlık bir kederin mirası mıydı bu? Elimi titreyerek cebime attım; gümüş madalyonu ve pirinç anahtarı çıkardım. Avucumu ona doğru açtığımda, sanki doğa bile bu itirafa tepki verdi; rüzgâr aniden sertleşti, Eylül fırtınası aramıza girmek ister gibi saçlarımı yüzüme savurdu. Yapraklar ayaklarımızın altında adeta ölüm şarkıları fısıldıyordu.

​"Bunları taş evin eşiğinde buldum Rafael," dedim, sesim rüzgârda dağılmasın diye tüm gücümle çabalayarak. "İçindeki fotoğrafları gördüm... Yabancı ama bir o kadar tanıdık yüzleri. Şimdi bana doğruyu söyle... Sen bu anahtarın neyi açtığını, sessizliğin neye gebe olduğunu biliyor musun?”

​Rafael, avucumda bir yıldız gibi parlayan madalyona ve küçük anahtara, sanki mezarından kalkıp gelmiş, yarım kalmış bir hesabı sormaya hazır bir hayalete bakıyormuş gibi baktı. Genç adamın çehresindeki hatlar gerildi, dudakları titredi. Uzun bir süre sessiz kaldı; aramızda sadece nehrin taşlara çarpan hırçın sesi ve rüzgârın uğultusu vardı. Sonunda ciğerlerini yakarcasına derin bir nefes aldı ve gözlerimin içine, en savunmasız, en çıplak yerime baktı.

​"Halam..." diye fısıldadı, sesi acıyla ve yılların suskunluğuyla boğulmuştu. "Rovinda... Küçüklüğümden beri onun odasında sakladığı, kimselere göstermediği madalyonu hep görürdüm. Kimseyle konuşmadığı, yıldızların bile bu sırrı duymaktan korkup sustuğu gecelerde gümüş kapağı açar, saatlerce o fotoğraflara bir şeyler fısıldardı. Bir gün cesaretimi toplayıp sorduğumda, bakışlarını benden kaçırmış ve sadece 'Bu madalyon benim hem vatanım hem de mezarım Rafael, onu asla kaybetmemeliyim' demişti." Aşk, bayım, bazen bir insanın vatanı olur; ama o vatandan sürgün edildiğinde, geriye sadece boynunda taşıdığı bir mezar kalır.

​Rafael'in sesi iyice kısıldı, bakışlarını uzaklara, karanlık ve dilsiz taş eve çevirdi. "Bana hep bir Eylül masalı anlatmıştı. Sonu her zaman zemheri kışla biten, imkânsızlıklarla ve duvarlarla örülü bir masal... Madalyondaki adamın bir kahraman olduğunu ama kalbinin geleneklerin ve ailelerin ördüğü duvarların altında ezildiğini söylerdi. Fakat bu anahtar, Melis... Bu anahtardan hiç bahsetmedi. Madalyonun içinde bir kapıyı, belki de gizli bir dünyayı açacak böylesi bir gücün saklı olduğunu ben de bilmiyordum."

​Bana bir adım daha yaklaştı. Şimdi nefeslerimiz birbirine karışıyordu ama aramızdaki kader bağı, bir keman teli gibi gerilmişti; her an kopabilir ya da en acı şarkısını çalabilirydi. Gözlerindeki zümrüt yeşili, suların hırçınlığıyla çalkalanıyordu.

​"Eğer bu anahtar ortaya çıktıysa," dedi, sesi şimdi bir uyarı gibi buz gibiydi. "Hüseyin Enişten bir şeyleri artık gizleyemeyeceğini, geçmişin o derin toprağın altından taştığını anlamış demektir. Bu anahtarın açtığı kapı her neyse... Bizi ya bu mahalleden, bu kapalı kutudan kurtaracak ya da masaldaki gibi ikimizi de yan yana küle çevirecek."