HAYAL HANIM

HAYAL HANIM
İşte sonunda yalnız kalabilmişti .
Sessizlik içinde vurdum duymaz bir tavırla aynada kendini izledi. Aynadaki suretinin ona ait olmadığını iddia edecek kadar bakışlarını keskinleştirdi. Pencereden baktı. Gölün kıyısında duran oyuncak ayı dikkatini çekti. Buralarda çocuk da yoktu nasıl gelmişti buraya diye düşündü… Belki de rüzgar getirmişti. 
Ama üzerinde çok durmayacak kadar yorgundu. Yatağına uzandı derin bir nefes aldı. Yaş almanın verdiği ağırlığı sadece aynada görmüyordu. Bedeni de eskisi gibi değildi. 
Farkında olduğu bu durumu aynaların fısıldamasına çok da şaşırmadı. Yalnızdı. Buna alışmıştı . Şimşek gibi çakan düşüncelerine kestirmeden yol aldı. En çok da düşünmeyi, kafasında kurduğu bu hayali yaşantının bir parçası olmayı seviyordu. Başka başka hayatlar yaşama arzusu içinde görüyordu kendini.
Gerçek yaşamındaki yaşama hevesini hayali yaşamında hiç rastlamadı. Belki de arayacak kadar hayali bir düşüncenin içinde var olmadı. 
Kalktı üstü başına çeki düzen verdi. 
Anahtar sesiyle kendine geldi. 
Aşağıdan bir ses” hayatım biz geldik” dedi.
Kalemi elinden bıraktı hayali yaşamın dehlizlerinden çıktı aynaya baktı ve gülümsedi.
Uyandı yine gerçek olamıcak kadar güzel bir rüya görmüştü 
belki kimseye anlatamayacaktı ama  yine mutluydu. Odasına gelen hemşire seslendi”Hayal hanım” bugün nasılsınız bakalım dedi. Hayal hanım gülümsedi:)