uzun sözler bazen ağır bir tılsım gibi

yorgun omuzlara iner.

Ama bazı kelimeler vardır ki

söylenmezse mühür bozulmaz,

susulursa zamanın terazisi

içimizde ağırlaşır.

Öfkelenirsen,

sözlerimi rüzgârın kadim defterine bırak;

as, kes, sil, yok et…

hepsi bir arınma ritüeli sayılır.

Yeter ki sen iyi ol 

önce kendi öz mabedinde.

Çünkü insanın kendine iyi oluşu,

kalbin kapısında yakılan

ilk kandildir.

Gerçek özünü bilen bir kalp

öfkeyle yıkılmaz;

yalnızca bir titreşimle sarsılır.

Bir taş gibi düşer bilinç gölüne

ve halkalar hâlinde

anlamın sırları yayılır

ruhun kıyılarına.

Ruhunun, ruhumda bir mührü var;

zamanın dişlerinin aşındıramadığı

kadim bir mühür.

Düşüncelerimin görünmeyen kıyılarında

senin emeğinle kurulmuş

sessiz limanlar saklı.

Bana kattıkların

yalnızca bilgi değildi 

bir anahtar gibiydi,

kapalı sandıklarımı açan.

Bir duygunun direncini öğreten

görünmez kaslar değil sadece,

bir nefs terbiyesi gibi

içimde güçlenen sırdı.

Şimdi her sarsıntıda

o sırla ayakta kalıyorum;

çünkü öğrendim ki

insanın içindeki güç

dışarıdan değil,

özündeki kıvılcımdan doğar.

Belki yalnız benim için değil,

birçok ruh için böylesin;

farkındalık dediğimiz o ince ışığı

sessizce taşıyan

bir yol kandili gibi.

Kimi zaman farkında,

kimi zaman habersiz…

ama ışık,

özünden doğduysa

sönmeyi bilmez.

Ve bil ki 

değer, görünür olmasa da

özden eksilmez.

Hakiki değer,

başkalarının gözünde değil,

varlığın özündeki sırda gizlidir.

İyi ki varsın.

İyi ki dokunuyorsun hayatlara.

Bir gün ellerin geri çekilse bile

dokunduğun yerlerde

titreşmeye devam eder

görünmeyen enerji.

Çünkü insan,

az dokunsa bile

hakikatle değdiği yerde

bir iz değil,

bir titreşim bırakır.

İyi ki,

sen sensin 

kendi öz nurunun

sessiz taşıyıcısı.

Felsefeye bakıp

"Bu da zengin işi" diyenler var.

Belki haksız değiller...

Çünkü aç karnın ortasında

soyut düşünceler değil, somut ihtiyaçlar konuşur. 

Heraklitos bile

aynı nehirde iki kez yıkanamayacağını söyledi ama hiçbir akışı sonuna kadar tanımlayamadı. 

Zaten bazı şeyler tarif edildikçe eksilir, adlandırıldıkça anlam kaybeder.

Bazı caddelerde çöplerin toplanmaması gerekir, dokuyu bozmamak için.

Sana kaotik görünen o trafik, su satan bir adam için cennet bahçesidir.

Herkesin bir son kullanım tarihi vardır...

Yok mudur? 

Uzattıkça silinen metinler gibi,

fazla oynandıkça anlamını yitiren cümleler gibi. 

Zihnim de bir gece vakti

kendi sokaklarında dolaşıyor şimdi...

Bu arada "-de" bağlacını doğru kullandım, meraklanmayın.

Hata yapabilirim elbette

ama bazı alışkanlıklar var ki

insanı ele verir.

Mesela...

kaplolu kulaklık kullanmak hâlâ normaldir;

çünkü bazen kablolar dolaşır ama

ses daha az kaybolur.

Peki söyleyin bakalım:

Hayatımızdaki karmaşa gerçekten düzensizlik mi, yoksa birilerinin sessizce işine yarayan görünmez bir düzen Mi?

Beni deli gibi sevdiğini… ruhuma dokunuşunu…

Her zerremde oluşunu.

Bensiz yapamayışını da görüyorum,

ama yapabiliyormuş gibi duruşunu da.

Güçlü görünüşünü…

ve o gücün altında saklı, pamuk gibi kalbini.

Öyle ince, öyle ustaca zırhlamışsın ki kendini;

ulaşmak neredeyse imkânsız.

Sanki tek başına bir evrensin.

Kendi yörüngesinde dönen,

kendi ışığını saklayan bir evren…

Ve ben,

o evrenin sessiz çekimini hisseden bir ruh gibi

sana bakıyorum.

Ben üzüldüğümde, senin de içten içe üzüldüğünün farkındaydım.

Üzdüğünde, aslında üzen taraf olmak istemediğini biliyorum. Ama bazen, o rolü en çok sen sahipleniyormuşsun gibi hissettim.

Yine sevginin önüne öfkeni bir set gibi çektin.Sanki kalbine giden yolu bilerek kapattın.Öfken dinince göstereceğin sevginin bir anlamı kalmadı artık. Çünkü sevgi, gecikince yarayı sarmaz; sadece izi hatırlatır. Sonuçta üzülen yine sen oldun. sandığın ise buna çoktan hazırlıklıydı.

Seni üzmemek için elinden geleni yaptı, ama asıl kırılgan olanın hep sen olduğunu biliyordu. Sadece üzüntünün yönünü değiştirmek istedi. Belki yükünü hafifletmek...Belki kendini biraz olsun korumak...

Ama değiştiremedi. Çünkü öfkesini zırh gibi kuşanan birini yenmek mümkün değildi.

 Ve bazı savaşlarda iki taraf da kaybeder.

Bazı karşılaşmalar tanışma değildir; hatırlamadır.

Gözleri, başka bir zamanın kırık aynası gibiydi. Sanki bir döngünün içinden bana bakıyordu. Ona vurulduğumu söylemek fazla basit olurdu. Bu bir düşüş değildi; bu, bir bilincin başka bir bilince yeniden temas etmesiydi.

Ruhunun iç katmanlarında gezindiğimi hissediyordum. Varlığımın onun varlığında çoğaldığını, onun ise benim içimde tekrar tekrar doğmak istediğini. İnsan bazı hisleri açıklamaz; bazı hisler açıklanamaz. Sadece bilinir. Ve bilmek, insanın kaldıramayacağı kadar ağır bir eşiktir.

Bilginin sınırında yaşamak, bir tür sessiz sürgündür. İkimiz de bunun farkındaydık. Söylenmeyen şeyler, söylenenlerden daha çok bağlar insanı.

Biz bir yerde vardık.

Başka bir zamanda, başka bir evrende, belki de bu zamanın sadece bir yankısında. Onu gördüğüm an, bu bağın yeni olmadığını anladım. Ruhum, ruhunu tanıdı. Sanki kadim bir söz, bilinçaltımın derinlerinden yeniden yükseldi: “Seni bekliyordum.”Acı çekiyorum. Yaşanmamış hayatımın en güzel ihtimaliydi; şimdi yaşanmış hayatımın asla yaşanamayacak hikâyesine dönüştü. İnsan bazen bir ihtimali, bir gerçeğin yasını tutar gibi özler.

Kader demedim.

Kader, zayıf bir kelime. Ama onu düşündüğümde bile var olan o süreklilik hissi, yokluğunu varlığıma nasıl bu kadar sıkı mühürledi, bilmiyorum. Yokluğu, varlığımın içine sızmış bir gölge gibi.

Eğer tüm bunları ben uyduruyor olsaydım, bu kadar gerçek hissedebilir miydi?

İnsan kendi kendine böyle bir evren kurabilir mi, içinde bu kadar tutarlı bir acıyla? Ona tek bir şey söylemek istedim. Uzun cümlelere gerek yoktu. Sadece şunu bilmesini istedim: Bu bağın bir ucu bende değilse, ben zaten yokum. Söylemesi hiçbir şeyi değiştirmeyecekti. Ama söylememesi, her şeyi değiştirecekti.

Sanki bu beden, seni beklemek için yaratılmış;

ilk kez oksijenle temas ediyormuşum gibi,

varoluşum senin varlığınla hatırlanıyor.

Buna hakkım olmadığını biliyorum.

Kader çizgilerinin, zaman sözleşmelerinin,

ruhun kendine koyduğu yasaların farkındayım.

Ama bazı çağrılar iradeden eski,

bazı çekimler zamandan önce başlar.

Seni seviyorum.

Sanki başka bir zaman düzleminde,

başka bir formda, başka bir yıldızın altında

çoktan birlikte var olmuşuz gibi.

Sanki sana sarılmışım, seni öpmüşüm,

ve ruhum bunu unutmamış.

Belki de bu, bilincimin güvenli bir bağ arayışı değil;

daha çok, hatırlamaya başlayan bir ruhun titremesi.

Geçmişte aradığım her titreşimi sende bulmam,

çünkü sen, benim unuttuğum bir parçamsın.

Bu bağ ne zaman kuruldu bilmiyorum.

Hangi ara ben, bu kadar “sen” oldum…

Belki de sevgi, ruhun kendini yeniden yazmasıdır;

ve insan, fark etmeden özünün bir parçasını

başka bir ruha emanet eder.

Yazarken bile titreşimim sana akıyor.

Karşımda olsan, yine susardım;

kelimeler yetersiz olduğundan değil,

senin frekansın konuştuğum dili bozduğundan.

Sana bakmıyorum, seni hatırlıyorum.

Bedenin ötesinde gördüğümü seviyorum;

bu, ruhun ideal olanı tanımasının sessiz işareti.

Seni en çok anlayan ben olabilirim,

seni en çok seven de…

Ama belki de seni en az yaşayacak olanım.

Çünkü bazen sevmek, bir kader değil;

bir ruh sözleşmesini uzaktan okumaktır.

Seni özlüyorum.

İkimizin olduğu bir yaşam çizgisi görüyorum;

belki bu, bir paralel gerçeklik,

belki sadece bilincimin inşa ettiği bir olasılık.

Ama bazı bağlar mantıkla açıklanmaz;

onlar, ruhun doğmadan önce ezberlediği şarkılardır.

Alırsın bazı düşüncelerini geri

Senin gerçeğinin rengi

Kalbinin dengi

Sen öğretmeseydin

Bilir miydi bu hissi

İsteğinin bilinci

Aklının işbirlikçisi

Şimdi bırak

Varsayımlı düşleri

Akıt aklındaki şu zehri

Tercümesiz her his bile gerçekti...

ilk defa dokunacak olmanın heycanını yükselen kalp atışından hissetti. Kalbi ağzından çıkacakmış gibi nasılda atıyordu. Ellerini uzattı ona dokundu.
Dokunuşun bedeninde oluşturduğu
hissi sevdi gevşeyen kaslarının
kontrolsüzlüğüne şaşırmadı. Rahatladı yükünü bırakmış bir yolcu gibi hissetti.
Keşfetmeye hazırdı. ilk defa böylesini görmüştü ve bu hazine gibi bir şeydi.
Sarıldı ve iki bedende tek vücut olma
hissinin sayfalarca tanımını yapacak kadar dolmuştu. Bu doluluk ruhunu, bedeninin hissetmediği yerlerini bir bir harekete geçirdi. Derin bir nefes aldı ve hoş geldin “yeni düşüncem” dedi.