ALMANYA TRENİ 9.CU BÖLÜM - MEKTUPLAR

ALMANYA TRENİ

9. BÖLÜM – MEKTUPLAR

Aradan aylar geçmişti.

Köyde mevsim yaza dönmüştü.

Buğday başak vermiş, tarlalar sarıya kesmişti.

Şakire’nin karnı artık iyice büyümüştü.

Memduh ise asker ocağında gün sayıyordu.

Onları birbirine bağlayan tek şey…

Ayda bir gelen mektuplardı.

İlk Mektup

Şakire, akşam herkes uyuduktan sonra gaz lambasının ışığında önüne kâğıdı koydu.

Kalemi eline aldı.

Uzun süre ne yazacağını bilemedi.

Sonra yavaşça yazmaya başladı.

“Memduh,

Selamünaleyküm. İnşallah iyisindir. Biz burada iyiyiz. Ananla baban sana çok dua ediyor. Hatice her gün senden bahsediyor. Ben de seni çok özledim. Karnımdaki yavrumuz büyüyor. Bazen öyle tekme atıyor ki sanki seni arıyor. Tarlaya da gidiyorum ama anan bana ağır iş yaptırmamaya çalışıyor. Merak etme. Kendine dikkat et. Allah seni bize bağışlasın.

Hasretle bekleyen eşin…

Şakire.”

Mektubu katladı.

Üzerine usulca elini koydu.

Sanki Memduh’un elini tutuyormuş gibi…

Günler sonra…

Asker ocağında posta dağıtılıyordu.

“Yusuf oğlu Memduh!”

Diye seslendi çavuş.

Memduh yerinden fırladı.

Mektubu eline alınca yüzündeki bütün yorgunluk kayboldu.

Koğuşun en sessiz köşesine geçti.

Zarfı dikkatle açtı.

Şakire’nin satırlarını bir kez okudu.

Sonra bir daha…

Sonra bir daha…

Hasan gülümseyerek yanına geldi.

“Ezberleyeceksin galiba.”

Memduh gözlerini mektuptan ayırmadan cevap verdi.

“İnsan sevdiğinin sesini unutuyor.”

“Mektubu okuyunca sanki konuşuyor.”

Memduh’un Cevabı

O gece nöbetten sonra o da yazmaya başladı.

“Canım Şakire,

Mektubunu aldım. Allah senden razı olsun. Günlerdir ilk defa yüzüm güldü. Burada iyiyim. Merak etmeyin. Eğitimler ağır ama alışıyoruz. Hasan diye bir arkadaşım var. Bana kardeş gibi oldu.

Yavrumuzun tekme attığını yazmışsın. Okurken gözlerim doldu. Allah nasip eder de döndüğümde onu kucağıma alırım inşallah.

Anamın, babamın ellerinden öperim. Hatice’ye selam söyle. Sen de kendini üzme. Sakın ağır kaldırma. Gelince bütün yükünü ben taşıyacağım.

Seni Allah’a emanet ediyorum.

Hasretle…

Memduh.”

Haftalar böyle geçti.

Bir mektup köyden askere…

Bir mektup kışladan köye…

Her satırın içinde biraz özlem…

Biraz umut…

Biraz da sabır vardı.

Bir sabah…

Şakire yine tandırın başındaydı.

Yusuf Baba avluya girdi.

Elinde bir zarf vardı.

“Gelin…”

“Askerden mektup var.”

Şakire’nin elleri una bulanmıştı.

Önce ellerini yıkadı.

Sonra zarfı iki eliyle aldı.

Kalbi öyle hızlı atıyordu ki mektubu açarken elleri titriyordu.

Yavaşça okumaya başladı.

“Gelince bütün yükünü ben taşıyacağım…”

Bu cümlede durdu.

Gözlerinden iki damla yaş kâğıdın üzerine düştü.

Fatma Ana sessizce ona baktı.

Hiçbir şey söylemedi.

Sadece omzuna hafifçe dokundu.

Çünkü o da yıllar önce aynı hasreti yaşamıştı.

Aylar geçiyor…

Mektuplar çoğalıyordu.

Her mektubun sonu aynı cümleyle bitiyordu.

Şakire “Biz seni bekliyoruz” diye yazıyordu. 

Memduh “Gün sayıyorum” diye.

O gece…

Şakire avluya çıktı.

Ay, köyün üzerine sessizce doğmuştu.

Aynı saatlerde…

Memduh da kışlada nöbet yerinde başını gökyüzüne kaldırdı.

Aralarında yüzlerce kilometre vardı.

Ama ikisi de aynı aya bakıyordu.

Şakire, elini karnına koyarak fısıldadı:

“Bak yavrum…”

“Baban da şimdi bu aya bakıyordur.”

Onları birbirine bağlayan yalnızca mektuplar değil…

Aynı umutla bekleyen iki yürekti.

Birbirlerinden habersiz aynı gökyüzünün altında aynı duayı ediyorlardı.

Şakire:

"Allah'ım, onu bana sağ salim kavuştur."

Memduh:

"Allah'ım, onları bana bağışla."

İkisini birbirine bağlayan tek şey...

Yazılmayı bekleyen mektuplar...

Ve aynı gökyüzüne bakarak edilen dualardı.

DEVAM EDECEK...