Mahkûm

BÖLÜM 2

(Korkusuz Ali)

“Boşuna suçlu aramayın! Ölümü alaya alandan daha büyük bir suçlu varsa karşıma getirin.”

Küçük yeğenim bir defasında bana ölüm nedir diye sormuştu. Ona, bu dünyadaki varlığımızın son bulması ama başka bir evrene geçmek olduğunu söylediğimde, bir süre yüzüme bakıp şöyle demişti: “Başka bir evrende yolculuk yani.” o an, onun gözünden bakınca ölüm kavramı o kadar masum ve basit gelmişti ki, büyüdükçe neler değiştiğini merak etmiştim.

Ölüm korkunçtu, ölüm soğuktu ama neden? Ölümün yeniden doğmak olduğunu söyleyen kutsal bir kitabımız olmasına rağmen üstelik. Uzun süre bunu düşünmüş, ama bir türlü cevabını bulamamıştım. Ama şimdi, burada, belki de sadece bir saat içinde cevabı daha yirmi iki yaşında bir çocuktan öğrenmiştim. Ölüm değil, geride bıraktıklarımız korkutuyordu bizi. Peki, ölümden korkmayan bir adam nasıl görünür, nasıl bakar? Muhtemelen karşımdaki adam gibi görünürdü. Dağılmış koyu kumral saçları ve sakallarına rağmen yüzü oldukça güzel bir adamdı. Lâkin bakışlarında anlamlandıramadığım tüylerimi diken diken eden bir ifade vardı. Ne korkuydu ne de tereddüt. İdama mahkûm edilmiş bir adamın hüzünlü bakışları yoktu. Gözlerindeki morluklar, gecelerin uykusuz geçtiğini gösterse de gözlerinde korkunun hiçbir izine rastlanmıyordu. Öfkeli, biraz da kavgacı bir havası vardı; bu, yüzündeki dağılmış kabuk bağlamış yaralardan belli oluyordu. Yumruğundaki izler ise, karşılıklı bir dövüşün izlerini taşıyor gibiydi.

“Keşke güneşe bakmak bu kadar zor olmasaydı.”

 Karalayıp durduğum defterden onun sesiyle duraksamış bakışlarımı ona çevirmiştim. Kısık gözleriyle pencereden sızan güneş ışığına baktığını gördüm. Sanki beni protesto eder gibi konuşmamaya, sessizliğe bürünmeye çalışıyordu. Ama bir süre sonra sessizliğini bozacağını bilmiyordum. Oysa ben pes etmiş onu fiziksel özelliklerinden ve mimiklerinden tanımlamaya çalışmaya başlamıştım bile.

“Neden?” diye sordum birden merakla. 

“Doya doya bakabilmek için.” Öyle aşk dolu bir ifadeyle söylemişti ki, içim titremişti. Ufak gözlerini kısarak daha da küçülen göz bebekleriyle bakıyordu batmak üzere olan güneşe.

“Güneşe bakmayı seviyorsun anladığım kadarıyla” diye sordum, o da tebessüm etti.

“Güzel olan her şeye bakmayı severim doktor. Sen de güzelsin.” Dedi bakışlarını bana çevirerek. Kızaran yüzümle gözlerimi kaçırdım. Saniyeler sonra tekrar ona dönerek, “Madem öyle, neden bana bakmıyorsun?” diye sordum yalancı bir küskünlükle. O, gözlerini kırpmadan bana bakmaya devam etti. Bir an da kendimi çıplak hissettim, nedensiz. Çünkü hayranlıkla bakmıyordu, sorguluyor gibiydi.

“Neden seni yolladılar?” diye sordu konudan alakasız bir şekilde.

“Ne?” diye şaşkınlıkla yanıt verdim.

“Neden bir erkek ya da yaşlı bir psikiyatrist yerine sen, diye hiç düşündün mü?”

“Ne demek istediğini anlamadım.” 

Alaylı gerçek olmayan bir gülümsemeyle ellerini masaya koydu ve yaklaştı. 

“Güya iyilik yapıyorlar ama aslında kendilerine. Seni göndererek idama mahkûm edilmiş insanlara ‘hiçbir zaman sahip olamayacağınız duygularla öleceksiniz.’ Demeye çalışıyorlar. Yeniden aşık olmak, bir kadına dokunmak, evlenip çocuk sahibi olamamak… daha sayayım mı?”

“İğrenç düşüncelerinizi kendinize saklayın” dedim geriye yaslanarak. Sesimdeki öfkeli tınıya hâkim olamadım. O ise alaycı bakışlarını üzerimde gezdirmeye devam etti.

“Yanılıyorsunuz doktor, iğrenç düşünen ben değilim. Sizi buraya gönderenlerin düşünceleri bunlar. Yoksa ölüme yakın olanların tek hayali bir gün daha yaşamak olabilir sadece. Bir ağaç gölgesine uzanıp kuşları dinlemek, okyanusun ortasında ufku seyretmek… Ama onlar ölüme yakın olmadıkları için bilmiyorlar. Bilmedikleri için kendi kalıplarına sokuyorlar, hepsi bu.”

“Nasıl bu kadar emin olabiliyorsun? Belki sadece gerçekten yardımcı olmaya çalıştıkları için beni yolladılar.”

“Tahminlerime göre, daha yeni mezun oldun. Senin gibi çok fazla tecrübesi olmayan bir doktora neden böyle zor bir iş verdiler? Okulun birincisi miydin? Ya da bu iş ile ilgili bir sınav yaptılar ve sen kazandın. Belki alanında ünlü bir psikiyatrist falansın. Tv kanallarına çıktın, baktılar ışık var, yetenekli, yemişim tecrübeyi diyerek seni yolladılar. Bunlardan biri mi, yoksa ansızın bir telefon geldi, bu iş teklif edildi. Sana bu işi sağlayan ne diploma ne de özgeçmişin. Sadece vesikalık fotoğrafın… Doktor.” Dedi geriye doğru yaslanarak. Söylediklerini dehşet içinde dinlerken, mantıklı yanlarıyla kafam karıştığı için gözlerimi kaçırmakta buldum çareyi. Tereddütlü ifademi görmemeliydi. Beni bu şekilde manipüle etmesine izin vermemeliydim. Aksi takdirde o haklı olurdu. 

“Gelme bir daha.” Başımı hızla kaldırıp yüzüne baktım, ama o, gözlerini güneşin batmakta olan ışıklarına çevirmişti çoktan. Birkaç saniye donup kaldım, sonra anladım ki, bakışlarında bir huzur vardı. Dudaklarımı aralayarak bir şeyler söylemek istedim ancak, söyleyeceğim her sözcük anlamsız geldi.

“Haftaya bir daha geleceğim. O zamana kadar çocukluk anılarınızı hatırlamanızı istiyorum, ama en güzel olanları. Haftaya bana anlatırsınız.” Dediğimde o şaşkın bakışlarını bana çevirmişti. Muhtemelen bu kapıdan koşarak çıkmamı bekliyordu ama bu anlattıkları gerçek bile olsa yardımıma ihtiyaçları vardı.

Ayaklanıp odadan çıkmak için kapıya yürüyordum ki… “Yazık ediyorsun kendine” dediğini duyarak duraksadım. Sesinin tonundaki acımayı hissettim. Ama aksini söyleyip ikna etmek istemediğim için susmayı tercih ettim. Odadan dışarı kendimi atarken tuttuğum nefesi dışarıya bıraktım. Uzun koridorda yürürken, bacaklarımda hissettiğim güçsüzlük gitmişti. Dış kapıda müdür bekliyordu, gözlerinde meraklı bir bakış vardı.

“Nasıl geçti doktor hanım?”

“Çok iyi, anlattığınız gibi endişelenmem gereken bir şey yokmuş. Ama…” Müdürün gözlerinde hafif bir gerilim vardı.

“Evet?”

Birkaç saniye tereddüt ettim, sonra devam ettim.

“Ali’ydi sanırım adı.” Kaşları hafifçe havaya kalktı. Anladığını belirten bir baş sallaması ve yüzündeki hüzünle sıkıntılı bir nefesi dışarıya verdi.

“Zor birine benziyor işimi zorlaştıracak gibi.” 

“Ali ana emanet doktor hanım.” Yalvaran bir sesle konuştu, hafifçe titreyiş vardı sesinde.

“Sizin için önemli biri sanırım.” 

“Hepsi benim için önemli. Ama Ali… Ali oğlumu gördün işte. Cayır cayır yansa bir yudum su istemez. Ölür de yine yardım istemez. Yardım et ona doktor hanım. Düştüğünde yardım eli uzatılmasını istemeyi öğret.” Derken gözlerindeki yalvarışa yutkunarak baktım.

“Anladım. Siz hiç merak etmeyin, elimden geleni yapacağım.” 

Müdür bana bakarak bir an sustu, sonra hafifçe gülümsedi.

“Allah razı olsun, iyi ki geldin.”