ALMANYA TRENİ 43. BÖLÜM – ÇOCUKLARIN ALMANYA’SI

43. BÖLÜM – ÇOCUKLARIN ALMANYA’SI

Memduh Almanya’daydı.

Çocuklar ise onu çok uzakta, dünyanın öbür ucunda sanıyorlardı.

Ama çocuk aklı bu kadar uzakları anlayamazdı.

Onlar için uzaklık, gözlerinin gördüğü yer kadardı.

Köyün karşı tarafındaki tepe…

Biraz ilerideki harman…

Gözden kaybolan yol…

İşte onların dünyası bundan ibaretti.

Almanya ise Memduh’un gittiği o uzak yerdi.

Fakat çocukların hayalinde Almanya, insanların anlattığı gibi büyük bir ülke değildi.

Onların Almanya’sı bambaşkaydı.

Köyün karşı tarafındaki büyük harmandı.

Kocaman bir harman…

Harmanın içinde de kocaman kocaman yağlar vardı.

Çünkü “Almanya” kelimesinin içinde “yağ”ı çağrıştıran bir şey duyuyor, çocuk akıllarıyla kelimeyi kendi dünyalarına göre tamamlıyorlardı.

Onlar için Almanya;

Kocaman bir harman,

Harmanların içinde de yağ dolu büyük kaplar demekti.

Memduh’un gerçekten nerede olduğunu ise hayal bile edemiyorlardı.

Bir gün Firuze arkasına küçük bir kürek aldı.

Kürek neredeyse kendisi kadar büyüktü.

Arkasına da bir şeyler yükledi.

Ne yüklediğini kendisi bile bilmiyordu.

Ama belli ki Almanya’ya gidiyordu.

Küçük adımlarla yürümeye başladı.

Sonra bütün gücüyle bağırdı:

“Ben Almanya’ya gidiyorum!”

Biraz daha yürüdü.

Tekrar seslendi:

“Ben Almanya’ya gidiyorum!”

Kürek sırtında, yükü arkasında…

Sanki gerçekten uzaklara gidecekmiş gibi kararlıydı.

Çocukların dünyasında mesafelerin bir anlamı yoktu.

Köyün karşı tarafına geçmek, onlara göre dünyanın öbür ucuna gitmek gibiydi.

Firuze için Almanya da işte oradaydı.

Köyün karşı tarafında…

Belki şu tepenin ardında…

Belki o büyük harmanın yanında…

Belki de biraz daha yürürse babasına ulaşacaktı.

Çünkü babası Almanya’daydı.

Ve Almanya, onların hayalinde o kadar da uzak değildi.

Firuze yürüdükçe arkasındaki kürek sallanıyor, yükü sağa sola kayıyordu.

Ama o hiç aldırmıyordu.

Bir yandan yürüyüp bir yandan:

“Almanya’ya gidiyorum!”

Diye bağırıyordu.

Çocukların hayal dünyasında sınırlar yoktu.

Bir ülkenin ne kadar büyük olduğunu…

Arada denizler, yollar, şehirler olduğunu…

İnsanların saatlerce, günlerce yolculuk ettiğini…

Almanya’nın köyün karşısındaki tepeden çok daha uzak olduğunu…

Bilmiyorlardı.

Onlar sadece babalarının bir yere gittiğini biliyorlardı.

Ve o yerin adı Almanya idi.

Şakire, Firuze’yi uzaktan izliyordu.

Kızının arkasına kürek alıp ciddi ciddi yola koyulduğunu görünce gülümsemekten kendini alamadı.

“Firuze, nereye gidiyorsun kızım?”

Firuze hiç durmadan cevap verdi:

“Almanya’ya!”

Şakire şaşırmış gibi yaptı.

“Almanya nerede?”

Firuze eliyle köyün karşı tarafını gösterdi.

“Orada!”

Şakire’nin yüzünde bir tebessüm belirdi.

“Orası Almanya mı?”

Firuze başını salladı.

“Evet.”

Sonra ekledi:

“Babam orada.”

Şakire bir an sustu.

Kızının söyledikleri, ona hem komik hem de dokunaklı gelmişti.

Çünkü çocuklar için Almanya gerçekten oradaydı.

Uzak değildi.

Korkutucu değildi.

Bilinmeyen bir ülke değildi.

Sadece babalarının bulunduğu yerdi.

Ve bir gün büyüdüklerinde anlayacaklardı ki…

Babaları, köyün karşı tarafındaki tepede değildi.

Bambaşka bir ülkedeydi.

Bambaşka bir hayatın içindeydi.

Ama o günlerde onların Almanya’sı çok daha güzeldi.

Kocaman bir harmandı.

Harmanın içinde yağlar vardı.

Ve o harmanın bir yerlerinde babaları Memduh yaşıyordu.

Firuze ise küçük küreğini sırtına almış, hâlâ Almanya yolunda ilerliyordu.

Biraz sonra yoruldu.

Kürek yere düştü.

Arkasındaki yük de dağıldı.

Firuze dönüp baktı.

Sonra hiçbir şey olmamış gibi küreği tekrar aldı.

“Ben Almanya’ya gidiyorum!”

Diye bir kez daha bağırdı.

Şakire artık gülüyordu.

Çocuklarının dünyasında Almanya böyleydi.

Kocaman bir harman…

İçinde yağlar…

Ve çok uzaklarda çalışan bir baba…

Yıllar sonra Firuze bu günleri hatırladığında belki de en çok buna gülecekti.

Çünkü çocukken dünyanın ne kadar büyük olduğunu bilmiyordu.

Ama bir şeyi çok iyi biliyordu:

Babası Almanya’daydı.

Ve çocuk kalbiyle ona ulaşmak için yalnızca köyün karşı tarafına kadar gitmesi yeterliydi.

Devam edecek…