BIÇAK SIRTI (Roman Giriş)

BIÇAK SIRTI (Giriş Bölümü) 

Satırbaşları yorgun, manzara küflüydü…

Dağınık heceler, cümle içlerinde kelimeye bürünüp ifade kazanmıyordu. Cümleyle düşünen bir adamın kelimesiz kalışı, tuhaflığı kışkırtmak için yeterli olsa da tuhaf değildi aslında. Belki sadece yakışıksızdı ve bu ayıbı sahiplenecek cüret, manzaradan yoksundu. Yoksunluk, varlığı tanıyana ağır bir yüktü şüphesiz ve/fakat omuzlarında yoksunluktan daha ağır yükler gezdiriyordu. Sevda yüklü kervanların tozlu yoluydu hükmünü yitirmiş ve hüküm çoktan verilmişti. Kalem fısıltısından duyulan altı harfli bir aşkın tükenişi bile bu kadar elem taşımıyordu. Çocukluğundaki isimler kadar sıcak ve sanki yakındı hatıralar. Hatıralarla yaşıyor gibi yapıyordu hayat denen serüveni… O, hatıralarına değil, hatıraları ona sahip çıkıyordu. İhanetsiz sadece onlar vardı. Ve insanlar çok yalancıydı. 

Fakat yine de onu tanıyordu. Yıllar sonra gelecek olanı… Ve her nasip vaktine esirdi. Esaretse günden güne kendini daha da büyütüyordu.

Acınacak bir hâldeydi. Kendi hayallerinden ürküyordu. Birgün bir sohbet meclisinde biri onunla ilgili “siz onun kim olduğunu biliyor musunuz” dedi. Sonra gülümsedi. Bu gülümseyiş, kimsenin bilmediği (sanki/belki/gibi/birileri dışında) bir şeyi mi işaret etti yoksa onu alaya almamıydı, anlaşılamadı. Anlaşılmayı reddettiğini yıllar önce söylemişti. “Beni anladığınızda her şeyi anlamış olacaksınız ama beni anlamayasınız” demişti. Kime, ne zaman söylemişti, muhatabı kimdi kurduğu cümlelerin? 

Zaman çizgisini şaşmış, atı alan Üsküdar’ı aşmıştı. Yıllardır düşte gördüğü sevgili, çoktan ele karışmıştı. Aşamadığı şeyler vardı. Zamana hapsolduğu söylenti olsa da bu söylenti ona yakışıyordu. Fakat hayat inadına yakışmıyordu. Doksan yedinin yaz ayları gibiydi. Öyle tahmin edilebilirdi. Sonrasına bakıldığında öyle tahmin edilmeliydi! Hapsoluş denilen şey... Bir bakış, bir bakışa adanış, bir bakıştan beklenesi şeyler... Bir bakıştan umut devşirilen bir ömür, bir ömürlük kaybedişe denkti.