ALMANYA TRENİ 19.CU BÖLÜM – BAĞ BOZUMUNDA DOĞAN UMUT

ALMANYA TRENİ

19.CU BÖLÜM – BAĞ BOZUMUNDA DOĞAN UMUT

Komşu köyde geçen iki yılın ardından Memduh ve ailesi yeniden kendi köylerine dönmüştü.

Ayakkabı tamirciliği yaptığı dükkânın sahibi vefat edince iş de kapanmış, kurdukları düzen bir anda bozulmuştu. Gidecek başka yerleri yoktu. Memduh, Şakire ve küçük Gülfem yeniden baba ocağına dönmüşlerdi.

Hayat, kaldığı yerden devam ediyordu.

Toprak yine emek istiyor, bağlar yine ürün veriyor, insanlar yine alın teriyle geçinmeye çalışıyordu.

Şakire ise ikinci bebeğini bekliyordu.

Karnı artık iyice belirginleşmişti.

Fatma Ana sık sık,

“Artık biraz dinlen kızım.”

Diyordu.

Ama Şakire’nin cevabı hep aynıydı.

“İş beni beklemez ana.”

“Oturursam daha çok yorulurum.”

Bağ bozumu başlamıştı.

Köyün kadınları sabah erkenden üzüm bağlarına gidiyor, olgunlaşan salkımları büyük sepetlere dolduruyorlardı.

Asmalar, mor ve yeşil üzümlerle doluydu.

Hafif rüzgâr yaprakların arasından geçiyor, güneş henüz yakıcı sıcaklığına ulaşmadan herkes işini yetiştirmeye çalışıyordu.

Şakire de kadınların arasındaydı.

Bir eliyle üzüm kesiyor, diğer eliyle zaman zaman belini tutuyordu.

Kimseye belli etmek istemiyordu.

Çünkü o yıllarda kadınlar, doğum yaklaşsa bile çalışmayı bırakmazdı.

Bir ara derin bir nefes aldı.

İçinden geçen sancıyı sessizce karşıladı.

“Geçer…”

Diye düşündü.

Fakat birkaç dakika sonra sancı yeniden geldi.

Bu kez daha kuvvetliydi.

Yanında çalışan komşu kadınlardan biri onun yüzünün bembeyaz kesildiğini görünce elindeki sepeti bıraktı.

“Şakire…”

“İyi misin?”

Şakire dudaklarını ısırdı.

“Galiba…”

“Vakti geldi.”

Kadınlar bir anda telaşlandı.

“Biri köye koşsun!”

“Ebe’yi çağırın!”

“Çabuk olun!”

Üzüm sepetleri oldukları yerde kaldı.

Kimisi Şakire’ye koluna girdi, kimisi su getirdi.

Şakire ise her sancıda biraz daha eğiliyor ama metanetini korumaya çalışıyordu.

Bağ evine kadar olan yol ona hiç bitmeyecekmiş gibi geldi.

Ebe çok geçmeden yetişti.

Evde herkes sessiz bir telaş içindeydi.

Fatma Ana sürekli dua ediyor,

Yusuf Baba avluda volta atıyor,

Memduh ise çaresizlik içinde kapının önünde bekliyordu.

Elinden hiçbir şey gelmiyordu.

İçeriden yükselen her ses yüreğini sıkıştırıyordu.

Dakikalar saat gibi geçti.

Derken evin içinden ince, güçlü bir bebek ağlayışı duyuldu.

O an avludaki herkes derin bir nefes aldı.

Ebe kapıyı aralayıp gülümsedi.

“Gözünüz aydın…”

“Allah size sağlıklı bir kız evlat verdi.”

Memduh’un gözleri doldu.

Başını gökyüzüne kaldırdı.

“Şükürler olsun…”

Diye fısıldadı.

İçeri girdiğinde Şakire yorgundu.

Ama yüzünde tarifsiz bir huzur vardı.

Kucağındaki küçücük bebeğe sevgiyle bakıyordu.

Memduh usulca yanına oturdu.

Şakire gülümseyerek,

“Bak Memduh…”

“Bir kızımız daha oldu.”

Dedi.

Memduh bebeğin küçücük elini avucuna aldı.

“Hoş geldin…”

Diye fısıldadı.

“Ocağımıza bereket getirdin.”

Birkaç saat sonra küçük Gülfem eve geldi.

Annesinin odasında beşiğin içinde yatan bebeği görünce olduğu yerde durdu.

Merakla etrafına baktı.

“Bu çocuk kim?”

Diye sordu.

Odadakiler gülümsememek için kendilerini zor tuttular.

Fatma Ana,

“Sana Zehra Ebenin sandığından getirdik.”

Deyiverdi.

Gülfem gözlerini kocaman açtı.

“Niye aldınız?”

“O elin çocuğu.”

“Götürün geri verin.”

“Hemen Zehra’nın sandığına koyun.”

Odadakiler bu kez kahkahalarını tutamadılar.

Şakire gülerek,

“Artık o senin kardeşin.”

Dedi.

Ama Gülfem başını iki yana salladı.

“İstemiyorum.”

“Götürün geri verin.”

“Zehra’nın sandığında dursun.”

Memduh kızını kucağına aldı.

“Bak Gülfem…”

“Artık sen abla oldun.”

“Bu küçük kız seni çok sevecek.”

Gülfem önce babasının yüzüne baktı.

Sonra beşikte uyuyan bebeğe yaklaştı.

Minik elini uzatıp usulca bebeğin yanağına dokundu.

Bebek gözlerini bile açmadan küçücük parmaklarını hareket ettirdi.

Gülfem şaşkınlıkla gülümsedi.

“O zaman…”

“Biraz bizde kalsın.”

Dedi.

Odadaki herkes yeniden güldü.

Şakire gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı.

Bir yandan doğumun yorgunluğunu hissediyor, bir yandan da iki kızının aynı odada oluşunu izliyordu.

Hayat yine bütün zorluklarına rağmen onlara küçük mutluluklar armağan etmişti.

Bağ bozumu o yıl yalnızca bereketli bir hasatla değil, aileye katılan yeni bir canla da hatırlanacaktı.

Yeni doğan bu küçük kızın adı

Firuze olacaktı.