Üslûbum, usulüm... 

Satırlarda arayıp bulamadığım sevdam.

Hayalinin peşinde hayal olduğum.

Bir sonsuzluk ülkesinde,

Şehrinin sokaklarında dolandığım.

Terk edilmiş bir ağustos sıcağında, 

Yağmurlu sokaklarında Ocak ayının, 

Öperken dudağından karlı bir şubat günü, 

Nisanda saçlarına düşünce o sonsuz aşk... 

Güzelliğine ifade bulamadığım, 

Muhteşem bakışlım.

Adaklar adadım;

Bir can koydum ortaya, 

Seni bir an görebilmek adına. 

Sen bakma benim böyle olduğuma, 

Ağladığıma...

Gizli gözyaşlarım hep seni görebilmek adına.

Gölgende saklı kaldı gözyaşım. 

Ve bir seher yıkıldı mezar taşım. 

Düşlerim çalındı sonra çaşıtlar pazarında 

Ve günden güne eridim, hayalinin nazarında.

Hepsi sana hasretimden, 

Senin bana adadığın hasretinden… 

Ve bir haber gelmedi yıllar yılı hasretler denizinden.

Ey hasret kokulu, hasret yüklü güzel, 

Bilmiyorum;

Ya sen insanüstüsün 

Ya da insan bu kadar üstün. 

Ve/fakat sen, hiçbir üslupla anlatılamayacak kadar güzelsin. 

Ey hasret yüklü güzel, 

Bana bu hasreti yükleyen güzel.

Üslûbumun damlası güzel.

Kalemi her tutuşumda elimde çizgiler titriyor. 

Ya seni yazmalıyım ya da hiçbir şeyi… 

Ya seni sevmeli

Ya da sevmek de neymiş?

Ya seninle yaşamak 

Ya da ölmek, sonuna kadar bu hayatı.

“Kara sevdanın ateş denizine düştüm 

Ve son çare diye,

Sevgilinin uzattığı mumdan dala sarıldım.

Ellerim yandı, yüreğim tutuştu;

Çok ağladım. 

Anadolu’nun hüzünlü ve sitem dolu ezgilerinden biri olan Hacel Obası (asıl adıyla Hacı Ali Obası), Sivas’ın Şarkışla yöresine ait, kavuşamayan iki kalbin ve bir hayal kırıklığının hikâyesidir.

​Söylenene göre "Hacı Ali Obası", zamanla ağızdan ağıza dolaşarak "Hacel Obası" hâlini almıştır. Türkünün arkasında yatan hikâye, rivayete göre şöyledir:

​Cumhuriyet'in ilk yıllarında, Sivas Şarkışla'da Mustafa adında yoksul ama gururlu bir delikanlı ile obanın/köyün varlıklı ailelerinden birinin kızı olan Ayşe yaşamaktadır. Ayşe, güzelliği ve alımıyla yöredeki tüm gençlerin dikkatini çeken, adeta erişilmez bir kızdır. Ancak onun gönlü Mustafa’dadır. İki genç birbirlerine sevdalanır ve uzun süre gizli gizli buluşarak büyük bir aşk yaşarlar, birbirlerine söz verirler.

​Ancak bir gün köye dışarıdan bir talip gelir. Okumuş, üniformasını giymiş bir subay (bazı anlatılarda Teğmen Nazım veya askeri okul öğrencisi Nevzat olarak geçer). Dönemin şartlarında asker olmak, şehirde yaşamak ve "devlet memuru" statüsüne sahip olmak büyük bir zenginlik ve itibar göstergesidir. Subayın ayağındaki parlak askeri botlar (potinler) ve sunduğu şehir hayatı imkânı, hem Ayşe’nin ailesinin hem de Ayşe'nin aklını çeler.

​Ayşe, Mustafa’ya verdiği söze rağmen ya ailesinin baskısıyla ya da statü ve lüks bir hayat cazibesine kapılarak bu evliliği kabul eder. Mustafa ise hiç beklemediği bu darbeyle sarsılır. Sevdiği kadının kendisini bir çift "potin" ve rütbe uğruna terk etmesini gururuna yediremez. İçindeki derin kırgınlığı, öfkeyi ve sitemi sazının tellerine dökerek o meşhur dizeleri söyler.

​Türküde geçen neredeyse her kelime, aslında Mustafa'nın Ayşe'ye ve onun seçimine duyduğu öfkenin tasviridir:

​"Hacel obasını engin mi sandın / Ayağında potini var, zengin mi sandın"

Mustafa burada doğrudan rakibine ve Ayşe'nin yanılmasına sitem eder. "Ayağına askeri bot giydi diye onu hemen zengin ve ulaşılamaz mı sandın?" diyerek tepki gösterir.

​"Merdivenden tıkır mıkır inişin / Çığıştıyor altın ile gümüşün / Önce söz verip de sonra dönüşün"

Burada Ayşe’nin gelin giderken taktığı altınların, takıların sesine (çığıştırmak/ses çıkarmak) gönderme yapılırken, en can yakıcı kısım "Önce söz verip de sonra dönüşün" dizesiyle yüzüne vurulur.

​Mustafa'nın aşk acısı ve bu büyük sitemi, hiçbir zaman unutulmamış ve dille de bir çığlığa dönüşecek olan bu güzel türküyle günümüze kadar ulaşmıştır.

Türküde, edebî açıdan cımbızlanması gereken; "her olur olmazı dengin mi sandın" cümlesidir. Ama son cümlede sitemler birden unutulur ve aşk hasretinin o an acısı duyulur: "Ay da geçti göremedim yâr seni." Burada tek duygu, sevgiliyi özlemektir. Sevgili elin olmuşken, onu göremeyişin katlanılmaz hasreti... 

Suya gider bir incecik yolu var

Sıktırmış kemeri ince beli var

Söylerim söylemez datlı dili var

Ay da geçti göremedim yâr seni

Suya gider helkeleri doldurur

Kınalı ellerin suya daldırır

O yârin sevdası beni öldürür

Ay da geçti göremedim yâr seni

Tiren gelir acı acı seslenir

Yağmur yağar çit entere ıslanır

Zalım anan duyar sana herslenir

Ay da geçti göremedim yâr seni

Tatlı diller, ince beller ve diğer söyleyişler; nasıl da güzel Karacaoğlan geleneğini yansıtıyor. ("Karacaoğlan geleneği" benim adlandırmam bu arada. Sebeplerini belki sonra anlarız.) 

Birlikte dokunacaktık kar tanelerine,

Avuçlarımızı açıp gökyüzüne,

Her dokunuşta yeniden âşık olacaktık.

Gözlerimin yabancısı olmayan gözlerin,

Gözlerimde eriyecekti kar taneleri gibi.

Yudumlarken çayımızı, 

Sıcak avuçlarımızın içinden, 

Omuzlarımız birbirine değecekti.

Ve sesinle ısınacaktı,

En zemheri havalar bile. 

Güzel ve en özel sözlerle seslenip, 

Gülümseyecektik öyle. 

Mucizeler yaşanacaktı,

Hani bilirsin ya işte;

Kışta bir bahar, yazda tatlı bir serinlik... 

Kuşlar ötecekti çalıdan çalıya uçarken, 

Bir kaç damla düşecekti sonra çadırımıza,

Birlikte oluşumuzun sevincini haykıracaktı her şey... 

Sokulacaktım yine en yakınına,

Hani bir gün;

Bir şehrin yağmurunda,

Elinde şemsiyenle gelivermiştin. 

O gün yine biz, 

Kahvelerimizi yudumlamışız gibi,

Her şey dün gibi...

Sesin ve sen yanımdayken henüz,

Çok ağlamamışken ben daha... 

...

Ve bir kar yağıyor,

Sabahın alaca karanlığında. 

Sensizli bir hayatın bütün hatıralarına, 

Her kar tanesine dokunduğumda,

Yeniden âşık oluyorum sana...

Hayıflanıp yokluğuna,

Şarkılar söylüyorum; 

"Bahçede yeşil çınar..."

Dalları kırık dökük, 

Gövdesi darma perişan... 

Ve o an;

Bir kar tanesi dokunuşunda, 

Dudakların dudaklarıma değiyor;

Dudakların dudaklarımda eriyor.

Tanıyorum ben bu sıcaklığı, 

Aynalar bizi seyrediyor sessizce,

Sessiz bir aşk dilince...

Adını fısıldayıp gözlerimi yumuyorum,

Ellerin ellerimde...

Ellerin yüreğimde, 

Her an nefes alıyor,

Terk edilmiş bir aşkın emaneti, 

Omuzlarımda -durmadan- büyüyor.

Beş Şehir, Altıncı Şehir, Yedinci Kasaba... Bunların kitap/eser ismi olduğunu bilirsiniz belki. Edebiyata dair şeyler evet; ve o yönüyle de vaktiyle okuduk, inceledik, kıyasladık, ettik. 

Altıncı Şehir, Beş Şehir'den daha iyisini yazma iddiasıdır. İsmi lazım değil yazarı da öyle olduğunu söylerdi. Yedinci Kasaba, memleketim olan Biga'yı anlatır. Üslup öyle olmaz, böyle olur gibisidir. Yeri gelmişken, Beş Şehir'i yazanın kaleminden çıkıp Yunan miti kokan "Bursa'da Zaman" şiirine; şiir öyle yazılmaz, böyle yazılır diyerekten "Biga'da Zaman" şiiri, yirmi yıl kadar önce; heceli, teknik özellikli yönleriyle kalemimce yazılmış bir şiirdir. 

Şehirleri anlatan bu eserler, yazarlarının sevgi, bilgi, ilgi dünyalarına dair şeyler. Ben bu yönlü ve kendimce bakışlı, gönlümce sevişli bir şey yazsam ne yazardım diye düşününce aklıma gelip kalbime düşen bir şehir değil ama bir tepe oldu. Onunla ilgili yer yer zaten çok şey yazdım ama bir bütün olarak nesirde hiç kaleme almadım. Başlığı, onunla ilgili bir yazımda da cümle olarak geçen "Bir Tepe Vardı" olurdu ve çok da yakışırdı. ("Bir tepe vardı, üzerinde sarı çiğdemler açan...") Evet, çünkü o vardı, ama artık yoktu. Hem büyük usta "Bahaeddin Özkişi'ye de bir selâm vermiş olurduk. Bilirsiniz belki, ustanın eserlerinden birinin adı, "Bir Çınar Vardı." 

O tepenin adı, Baba Tepesi. Yöre halkı söyleyişince, Boba Tepesi... Onun dört bir yanında hayatım geçti ve belki de kuzey batısı eteklerinde birgün sonlanacak! Yine bir yazımda "Boba Tepesi benim çocukluğumdu" diye söylediğim bir cümle aklıma geldi. Yeri gelirse ne gibi cümleler kurduğumuza yine bakarız. Son yazdığım ve önemli nispette, hayatımı konu edinmiş roman Bıçak Sırtı'nda, yazmış olduğum çocuk kitabı Macera Takımı Hazine Avında / Pırnal Dede'nin Sırrı'nda da Boba Tepesi hep var. İlk nerede var derseniz, lise ilk yıllarımda Baba Tepesi diye bir şiir yazmıştım. Üniversiteli yıllarda Garipçe'yi yazıp da büyük bir dergide yayınlanıp ayın yazısı seçilmesiyle Sanatçı Osman Öztunç'un kendi Garipçe'sini bestelemesi ve bir karşılaşmamızda "Garipçe'nin yazarı sen misin!" şaşkınlıklı bir muhabbetin doğması gibi, Baba Tepesi şiirini yazmamla da "ben bunu nasıl düşünemedim" diyen bir halk ozanınca "Boba Tepesi Destanı" elli kıta olarak kaleme alındı. Destanda yer yer benim şiirimdeki dizelerin de kullanılması, edebi anlamda, o dönem bir çocuk şair olarak beni onurlandırıp mutlu etmişti. 

Aklıma gelmişken, henüz sohbetimizin ilerlemediği ve bana "adamım" demediği dönemde, Âşık Sefai hocayı da Turan'a Uzanan Yol şiirimle şaşırtmıştım. Moliere'in Cimri'si üzerine de biraz laflanmış olan o gece, liseli bir delikanlının o şiiri yazabileceğine inanmakta aklı epey zorlanmıştı Zaten edebiyatçı kişiliğim hep şaşırttı. Lise edebiyat öğretmenim İclal Hoca da kompozisyon sınavlarında, gözünün önünde yazmama rağmen onları benim yazdığıma inanmakta zorlanıyor ve "bu sefer Bünyamin'in kompozisyon notuyla edebiyat dersinden geçmesine izin vermeyeceğim" diyordu. (O dönem, işin bilgi kısmıyla pek aram yoktu. İyi ki yokmuş; yalan yanlış, öyle böyle hazırlanmış o edebiyat kitapları ve tuhaf müfredat işleri...) Ama yine başka bir sınıftayken edebiyat öğretmenimiz Semra Hoca'nın sınav kağıdında bir soruya verdiğim cevabı okumasıyla bütün sınıfa beni alkışlatması büyük utandırmıştı. 

Biz, Baba Tepesi'nden uzaklaşmayalım, zaten ne zaman ki uzaklaştık, hayat bizim olmaktan çıktı. "Baba Tepesi, benim çocukluğumdu" deyip başlayalım öyleyse. 

Baba Tepesi'nin bir kilometre kadar kuzeyinde olan Kayapınar Köyü'nde doğdum, hemen güney ucundaki, çok eskiden adı Hamidiye olan Ağaköy'de büğüdüm. Anne ve babamın Kayapınar köyünün tek ilkokul öğretmenleri olarak çok sevilmelerince ben de köyün çok sevileni oldum. Onlar o küçük köyde öyle dostluklar, ahpaplıklar kurmuşlardı ki şu yaşımda hâlen onlara olan sevgiyi gördükçe şaşırırım. 

Ben iki buçuk yaşıma gelene kadar orada kalmışız. Her evin çocuğu olmakla birlikte benimle bire bir ilgilenen rahmetli Helvacı Dedem'in (köy düğünlerinde helva satardı ve ben ona helvacı dede derdim, o da beni öz torunu gibi severdi. Eşek kadar olunca bile onu görünce helvacı dede diye seslenir, koşup sarılırdım.) kızı Havva Anne oldu. Kâh kucağında, kâh parmağını tutup gezermişiz birlikte. Köyün çeşmesine birlikte su almaya gidermişiz. Karnımı doyururken, yudumları uçan bir kelebek gibi yapar, "tebelek gelmiş gelmiş; hooop" deyip bana yedirirmiş. Şu yaşımda hâlen beni o çocuk görüp "Bünyaminiiim" diyerek sarılıp öpmeleri, sevginin karşısında zamanın ne kadar aciz kaldığını gösteren bir delil gibi. 

Köyde en yakın ve hayatta ilk oyunlar oynağım arkadaşımsa Vedat. Zaten onların evin bir çocuğu da bendim. Ben Vedat'a çocuk diliyle Datti diyorum, o bana Münik... Yani dilimiz o kadar dönüyor. Şimdi ise hâlen aynı şekilde hitap ediyoruz birbirimize. 

Bizim buraların geleneği olmasa da belki şaka ve bir çeşit sevgi ifadesi yollu bir beşik kertmem bile varmış köyde! Mutlu Abi'yi ise bir çocuk sevgisiyle çok sevdiğimi hatırlıyorum. Annemin âret kardeşleri, babamın av arkadaşları; hepsi bir muhabbet harmalı... Bir de sırtı kambur, eli tesbihli, benim çocuk yüreğimde çokça ilgi ve sevgi uyandıran, mekânı cennet olsun, bir abi/amca vardı. Mütebessim ifadesi her zaman gözümün önüne gelir. 

İşte, Baba Tepesi'nin hemen kuzeyinde böylece başlamışım ben yaşamaya. Sonrasında bizimkiler, birkaç yıl, Yenice'nin bir dağ köyü olan Doma'da görev yapmışlar. Orada uçurumdan yuvarlanmışım ve hayâl meyal o sahneyi hatırlıyorum. Dudak kıyımdaki küçük dikiş izi oradan kalma bir hatıradır. Sonra, dört yaşımdayken, Ağaköy'e gelerek yine sokulmuşuz Baba Tepesi'nin yamacına. Ağaköy'e geldiğimiz ilk yıllarda ve o yaşta Çanakkale asfaltını bölüp, yürüyerek Kayapınar'a kaçarmışım. İki köy arası iki üç kilometre kadar. Bir defasında, Kayapınar'a epey yaklaştığımda mobiletli bir amcaya yakalandığımı hatırlıyorum. Beni arkasına bindirip geri götürmüştü. 

Boba Tepesi'ne hatırladığım ilk gidişim, babam ve komşu oğlu Harun'la mantar toplamak için oldu. Zaten sonrasında Boba Tepesi'nin o yumuk çayır mantarlarını yıllarca topladım. 

Dört beş yaşlarındayım, güneş doğmadan uyanıp Boba Tepesi'ne çıktık. Babam yanına eskiden kullanılan pazar çantalatından almıştı. Tepenin Ağaköy'e bakan yamaçlarında dolaştığımızı hatırlıyorum. O gün ne çok mantar toplamıştık. Bunu ilk kez yaşayan bir çocuk olaraksa olağanüstü şeyler başarmıştık. 

Beyaz mantarı ilk duyuşum, anneannemin beni "ak mantarım" diye sevmesi, ilk buluşumsa o gündü. Tabii yolu öğrenen ben durur muyum? Bir süre sonra tek başıma, gizlice gittim mantar toplamaya. Elimde mantar poşetimle tepenin Kayapınar, ve çaprazındaki Geyikkırı köylerine bakan yamaçlarında dokaşırken kaybolduğumu fark ettim. Hava kararmaya başlamış ve Ağaköy'ün hangi yönde kaldığını şaşırtmıştım. Buldum tabii sonra ama Boba Tepesi benim ilk kayboluşumdu. 

Yine o yaşlarda, tabiatı keşfetmem Boba Tepesi'nde başladı. Boba Tepesi, koca bir kâinat, ben içerisinde onu tanımaya çalışan bir noktaydım. O uçsuz bucaksız kâinattayken, bir gün bana cihanın dar geleceğini bilmiyordum henüz. 

En tepesinde ulu meşeler, meşelerin altında dede mezarı diye bilinen bir mezar yeri vardı. Ortada bir mezar yoktu ama dedenin orada olduğunu, her sonbaharda üzerinde yüzlercesi açan sarı çiğdemlerden bilirdik. "Bir tepe vardı, üzerinde sarı çiğdemler açan ve onlar nasıl da seni anlatırdı" demiştik, sarıçiğdemleri yazdığımız bir mensurede. (Şu anda cümleleri, dilimdeki âh'la birlikte zihnimden akıp gidiyor.) Neyse, ulu meşelerin hemen önünde babamın arıları vardı. Yanında beni çantası gibi gezdiren babam, "sen oyalan" deyip arılara bakmaya koyulurdu. Bazen bir gölgeye oturup, börtü böceği izlerdim. En ilginç olanlar, bokböcekleriydi. O bilye gibi yuvarlak şeyleri, üzerinde yürüye yürüye yuvarlayıp giderlerdi. Ve tabii kuşlar... Serçe sürüleri, meşelerin dallarına konan sapsarı renkli sarıasmalar... Armut dallarında görünen ürkek üveyikler... Ama favorim, adını yıllarca sadece yöresel ismiyle bildiğim harman horozu. Gerçi serçeler de yıllarca saçak kuşu olarak kaldı muhayyilemde. Tıpkı, kırlangıcın hacıkuşu olması gibi. Ama hatırı kırılmasın şimdi, bir de çalıdan çalıya uçuşan adı karatavuk olup bizim karabakkal dediğimiz var. Hay Allâh, göçle gelen arıkuşlarını da unuttum. İyisi mi Boba Tepesi'nin kuşları bahsini, hüthüt veya ibibik denince daha bir bilinen harman horozu ile bitirelim. Yazmış olduğum çocuk kitabında da Macera Takımı'na Boba Tepesinde yolu gösteren bir hüthüt oluyor. Hadi, bahsini etmişken çocuk kitabından Boba Tepesi'ni bir terennüm edelim: "Dede Tepesi kendi yazını yaşıyordu. Otları sararmış, dikenleri kurumuş, yolları tozlanmıştı. Armut ağaçlarının dallarındaki meyveler lezzet yarışındaydı. Tozlu yola konan bir çift ibibik kuşu, sıcağın keyfini çıkarıyordu. Vaktiyle Süleyman Peygamber'e yol göstermiş olmanın vakur duruşlarıyla, şanını arttıran ibiklerini indirip kaldırıyordu. Ağustos böcekleri, karıncaların çalışkanlığına aldırış etmeden en güzel şarkılarını söylüyordu. Toprak, çayır mantarlarıyla süslenmek için sonbaharı bekliyor, ilkbaharda açan hıdrellez çiçeklerinden arılar bal toplamış, evlerinde yorgunluklarını atıyordu. Kır tavşanları, çalılıkların içindeki yuvalarında gündüz uykusuna yatmıştı. Kaynaktan beslenen su birikintisinin yanındaki armut ağacının dalına konmuş bir üveyik, bütün güzelliğiyle etrafı izliyordu. Dede Tepesi elle dokunulacak kadar canlıydı ve daha birçok duyguyu okşuyordu."

Canım Boba Tepesi! Küçük bir çocuğun kocaman evi gibiydi. Yaz başında açan hıdrellez kamçılarının üzerinden onlara dokunmadan atlamaya çalışırdım. Elimde bir sopa falan varsa, Battal Gazi olurdum. Sonra armutlar... Yüzlerce belki de binlerce armut ağacı... Onlar oraya ne zaman dikildi, kaç medeniyet gördü bilmiyorum. Alyanak armudu derdik. Olağanüstü lezzetliydi. Ben ağaçlarda bir maymun gibiydim. O günlerden otuz kırk yıl kadar sonra şöyle demişim bir mensurede:

"Sahi, açtı mı sarı çiğdemler?

Papatyalar gülümsüyor mu yine?

Sarıasmalar konuyor mu meşenin dallarına? 

Üveyikler suya iniyor mu?

Mantar topluyor mu çocuklar? 

İbibikler oynaşıyor mu tozlu yolda?

Al yanak armutları oldu mu şimdiden?

Geçti mi hıdrellez kamçılarının çiçekleri?

... "

Lise zamanlı gençlik yıllarımda babamın taksisiyle tepeye çıkardım. (Aaa evet, birgün yanımda sevdiğimle, Boba Tepesi'nde birlikte mantar toplamayı, gülüşüp koşuşturmayı düşlediğim o zamanlar...) Arabayı dört yol ağzı denen yere çekerdim. Günbatımı, arabadan izlenecekse en güzel yer orasıydı. Göktepe, Geyikkırı ovalarını ayağıma seren günbatımlı yerim. Adını artık hatırlamadığım bir radyo kanalı keşfetmiştim. Sanat müziği / mûsikî repertuarım, önemli ölçüde orada temellendi. Artık ben, kocaman aşkların adamıydım ve Boba Tepesi, benim en büyük sırdaşımdı. 

Öyle oralıydım ki tıpkı meşelerin altında yatan dede gibi, beni de bir gün doğduğum köye bakan tepeye gömseler diye düşünürdüm. Benim de sarıçiğdemlerim olur muydu ki! 

Geyikkırı köyüne bakan yamaçta, büyükçe bir meşe vardı. O benim ağacımdı. Gölgesinde oturur, önümdeki kocaman ovayı saatlerce seyrederdim.

Üniversite hazırlık zamanıydı. Evden uzak kalmamı gerektiren ömrümün acınmasız yıllarından biriydi. Sözel derslerini kendi sesimle doksanlık kasetlere okumuştum. Kalem piliyle çalışan volkmenimle ben yine Boba Tepesi'ndeydim.

Ben hep oradaydım. Sonra hayat başka türlü oldu, ben başka türlü oldum. Şehirler, ülkeler, insanlar ve anlatması çok zor olan sonrası... 

Benim artık orada olamadığım bir zamanda, devlet aklı, Boba Tepesi'ne üniversiteyi konduruverdi. Şöyle şeyler demişiz, bütün sırları fısıldadığımız Bıçak Sırtı'nda:

"Bobatepesi’ne üniversite kurulduğunda hatıralarına da çoktan el koydular. Meraların önemini, ne denli korunması gerektiğini coğrafya kitaplarında tekrarlamaktan usanmayan devlet aklı, bölgenin en muntazam, bir o kadar kültürel değer taşıyan merasına üniversiteyi konduruvermişti. Üniversiteyle yerleşim yerini birbirinden ayıran ana yolda yitip giden taze canlara da eğitim şehidi falan dense o aklın bir

eseri olarak ne isabetli olurdu.

Tek Meşe’nin gölgesinde günbatımını izleyip sigarasını içen bir delikanlı yoktu artık..."

Kimlik göstererek girmenin gerekli olduğu kapıdan bir defa girdim. O da bir öğretim görevlisiyle özel bir görüşme yapmak içindi." Boba Tepesi'nde büyüyen o çocuğu bilmiyorlardı, bilemezlerdi. Karşılarındaki Bünyamin Bey diye biriydi! Durdukları yerde, küçük bir çocuğun kocaman kâinatını, bir gencin umutlarını, hayallerini, ve yarınlarımın gözyaşını bıraktığımı bilmiyorlardı. Hem bele kadar karda... Neyse... Sonra kuşlar, benim kim olduğumu anladı. Onlarsa sanki keyfekeder gelmişim gibi, memnuniyet dolu bir ifadeyle; "yine bekleriz Bünyamin Bey" dediler. 

Çocuksu gönlüme usulca sokulan,

Düşlerimin güzel yüzü, 

Kalbimin boy aynası,

Ruhumun en tatlı huzuru,

Varlığımın kalan yarısı…

Ben seni sevmenin ertesinde yine severken,

Sakalımda parmaklarının tatlı kokusu…

Dudağımda senden kalma son sıcaklık…

Sokağında gezerken karşıma çıkıveren

Ruh ikizim, fikir sancım, inancım…

Bakışımı sarhoş eden yâr…

Tenimde mahmur bir uyanış.

En tatlı yanlarımı kuşatan fevkaladelik.

Bir çay bahçesinde çay yudumladığım,

Damağımdaki son lezzetim.

Elim dokunurken tenine,

Kusursuzluğun damağımda eriyen telvesi…

Nefesime aşk katan aşkcağızım.

Gönlümün ilk ve son sahibiyken sen… 

Dudaklarımın o gizli şarkısı.

Kıskandırırcasına bütün mısraları…

Ve masamıza gelirken kahveler, 

Gözlerinde öldüğüm muhteşem bakışlım.

Öylesine bakıvermişken sana,

Bakışında yok olduğum.

Sahiplenen seven bakışında, 

Elimden tutan sevgilim.

Ve ruhuma tenini mühürlediğim;

Biriciğim benim.

Parmak aralarında oynaşırken parmaklarım,

Omzuna baş koyduğum.

Dizinde huzur bulduğum.

Ruhumun ve gönlümün mâbedi…

Muhabbetim.

Âşık olduğum.

Vurulduğum…

Hadi nefesime nefesini kat!

Ve yine sen dirilt beni.

Fevkaladelik sadece senden,

Aynada oynaşan bir gölge. 

Dudağından öylece öpüverdiğim,

Canım sevgilim.  

Yıldızların dansına kapıldık sanki, 

Islak sahilde dalgalar okşarken kumları... 

Kafamızda çakırkeyf düşler, 

İçimizde gizli saklı bir serserilik, 

Bir iki kadeh sonrası, biraz sevgi öncesi

İçimizde kayıp giden yıldızlar... 

Dalgaların sesleri oynaşık, 

Düşümüzdeki şarkıyı söylüyor, 

Tatlı bir rüzgar okşarken tenleri. 

Hafif bir meltem, taze deniz kokusu, 

Yakamozların bize eşlik eden dansı, 

Yıldızlar suya değdi değecek... 

Çadırımızda asılı bir fener, 

Yerde dağınık minderler... 

Bir sahil ateşi

Ve çıtırtısı odunların

Kuşların uzaktan tatlı ötüşleri, 

Geceye saklı kaçamak öpüşleri... 

Sarmaşdolaş bir gece, 

Tükenmeyen hevesler... 

Sesler ve biz... 

O sahilde, 

Biraz ıslak, çokça kuru, 

Aşkla dolu

... 

Meşeli bir yolda, 

Neşeli bir çocuğun anılarının olduğu, 

Küçük mavi çiçekli bir köyde, 

Bir sincap gördüm sanki. 

Tedirgin, ürkek, çok da sevimli, 

Telaşlı, şaşkın koştururken öyle, 

Ortasında havuz olan o köyde

Bir sincap gördüm ben. 

Kırlangıçların uçuştuğu, 

Serçelerin çılgınca ötüştüğü, 

Bir vakit geyiklerin seviştiği, 

Sarı çiğdemlerin açıştığı, 

İşte o küçük köyde

Bir sincap sevdim ben. 

Gizlice giderken üst yoldan, 

Birden dikiliverdi karşıma. 

Heyecanlı gibi baktı bana, 

Bekler gibiydi yolumu, 

Hiç "geleceğim" dememiştim ki ona, 

Usulca sokuldu ama yanıma. 

Sonra, kızıl gerdanında nefesim kaldı. 

Bunları yalnız yaşadım diye

Başka şeylere hevesim kaldı. 

Olsaydı dedim şimdi o yanımda, 

Birlikte sevseydik sincabı, 

Neşeli o küçük çocukla, 

Oynasaydık en güzel oyunları... 

BİR MANTARI KOKLAMAK SENİNLE

Bir mantarı koklamak seninle

Sihirli bir hayale dokunmak gibi.

Adımlarken orman patikalarını, 

Çıtırdarken çam yaprakları ayaklarımızda, 

Neşeli sesinin yankısı, 

Çam ağaçlarının arasında.

Çeşme başında, 

Avucumdan su içerken sen

Bir orman güneşinde 

Ve gülümserken öyle,

Gözlerinin parlayan ışığı.

Bir piknik sepeti 

Küçük bir kilim...

Köy domatesi ve üzüm…

Dumanı tüten semaverde

Bir demlik çay

Yudumlarken çayımızı,

Cıvıldayan kuş sesleri…

Birkaç yağmur damlası

Dilimizde eski şarkılar 

Boşvermişiz her şeyi.

Serseri bir aşk,

Ağaca dolanmış sarmaşıklar,

Sarmaş dolaş duygular. 

Odun ateşinde ısınma telaşımız 

Öyle sigaramızı yakmışız 

Derenin tatlı şırıltısı 

Üzerinde çınar yaprakları 

Biraz sonbahar 

Ama çokça sen...

Ve biz;

"İyi ki" dediğimiz...

Ve bir mantarı koklamak seninle

Sihirli bir ormanda,

Sihirli bir hayale dokunmak gibi

Müphem ve memnu yerlere

Usulca sokulmak gibi... 

Yapraktan bir çınar düştüğünde, 

Eylül gelince gözlerine, 

O sokakta başlayınca aşk mevsimi, 

Elinden içerken kahvelerimizi,

Ve titrerken öyle ellerin

Kulağıma yine o sözleri fısılda

Her gece ayrılık uykusuna uzandığımda 

Ve geceyi yırtan bir kukumav sesinde 

Yanımda sen uyuyorsun sandığımda. 

Öyle sarıldığımda, 

Tenin parmak uçlarımda 

Uyandığımda. 

Kokunla sarhoş olup

Gözümü açtığımda, 

Uyurken seyrederken seni, 

Bir meleği seyre dalmış gibi.

Usulca gülümserken yanında,

Yanağında buselenirken dudağım usulca

Uyandırmaktan korkunca

Burnun burnuma değince 

Nefesim ayaklarında

Parmak aralarında

Dolaşırken öyle

Delice

Serserice

Hep sev beni.  

Tahayyülümde saklayıp kaleme almak için ertelediğim bir yazıydı o. Bir gün o yazıyı yazmaya karar verdim. Fakat onu yazmak benim için ateşten bir gömlekti. Hakkını veremem diye içten içe korkuyordum. Sadece benim için değil, kendi nezdinde de çok kıymetliydi yazacağım şey. Masumiyetin, saflığın, güzelliğin, tebessümün, aşkın, daha birçok güzel şeyin temsil kimliğini taşıyordu.

Onu yazabilmek için; hatırı sayılır uzak bir geçmişin duygusunu, havasını, iklimini olduğu gibi yansıtmam gerekiyordu, bense korkuyordum...

En nihayetinde; kalemi elime alıp şiirsel olduğunu düşündüğüm bir üslupla:

“O günebakan sarısı yazları ve bir zaman geyiklerin aşkla dolaştığı kırların meşe ağaçlarında üveyik oynaşları...

Kuşların akşam dönüşleri, çeşme başları...

Cami meydanında kırlangıç uçuşları...

Bir çocuk sevdim; ince uzun parmakları, haşarı dalgalı saçları...”

Şeklinde küçük bir giriş yazdım. Sonrasında kalemimi, zihnimin ve gönlümün kurduğu cümlelere sadece yetiştirmeye çalıştım. İçimde ona dair birikmiş gizli cümlelerle, ben farkında olmadan gönül denilen şey zaten çoktan yazmış yazacağını. Çünkü biz onunla olan sohbetlerimizde ve biraz da benim hayallerimde orada ve o zamanda; onunla, işte o sevdiğim çocukla defalarca buluşmuştuk.

Onunla çiçek topladık, onunla oyunlar oynadık, beraber ağladık, birlikte güldük. Soğuk kış gecelerinde evlerine misafir oldum. Maşınga üzerinde birlikte ekmek kızarttık. Akşam saatlerinde yağmaya başlayan lapa lapa kar tanelerinin sokak lambasında dans edişlerini pencereden birlikte izledik. Birlikte kardanadam yaptık da o, bana benzediğini söyleyip kardanadamcağızımıza “Bünyamin” adını koyuverdi. Bahçedeki sarı çiğdemleri, kimse üzerlerine basmasın diye birlikte koruduk. Parmaklarımız kararıncaya kadar ayçekirdeği yedik yaz sonlarında. Kuşları sevdik, kuşlara isimler koyduk. Mutluluğumuzla onlardan daha yükseklere uçtuk. Kırlarda dolaşıp sepetimize altı pembe mantarlardan topladık...

Ona her bakışımda, ona olan hayranlığım gözlerimde ışıyarak kendini ele veriyordu. O an gözlerim sanki daha yeşil oluyordu. O çocuğu işte ben defalarca büyüttüm. O kadar çok şey yaşadık ki onunla, bir ömre sığdırılamazdı hiç. Yaşadığımız yaşattığımız her tekrar ve her başka şey, güzellikte yarışıp duruyordu. Onunla birlikte aldığım her nefes bile birbirinden güzeldi. Çünkü o çok güzeldi; görünüşü ayrı, her huyu başka başka güzeldi. Ve ona şımarmak da çok yakışıyordu.

Onu yazdığım o yazının bir yerinde biraz da ona olan sevgimin de verdiği haklı bir cesaretle şöyle şeyler de dedim:

“Olması gerektiği, kendisine de yakışır nispette yaramaz ve ince ruhluydu. Kendine münhasır huyları, kocaman bir düş dünyası vardı. Bahar sonu yaz başı zamanlarında açan küçük mavi çiçekleri, o zaman henüz çiçeklerden daha güzel olduğunu bilmediği çiçekler gibi küçük dudaklarıyla öperdi. O an çiçekler kokulanır, daha bir güzel olurlardı.

Bir çocuk sevdim, sanki masallardan çıkıp da gelmişti.” (Sonraları bir de Küçük Mavi Çiçekler diye bir şiircik yazdım.)

Yazarların bazı eserlerini sevişleri gibi Bir Çocuk Sevdim’i ben çok sevdim. Bir Çocuk Sevdim’i roman olarak da kaleme almayı isterdim ama olmazdı işte. “Çünkü” ile başlayan sebepleri vardı yazamayacak oluşumun. Hayat başka olsaydı yazardım çılgınca. Ama sevdiği her şeyi zaten seviyor olsam da o seviyor diye daha çok sevdim ben. Onunla aynı şeyleri sevmeyi seviyordum. Öylesi çok da güzeldi hem.

Ben o çocuğu yine çok seveyim, siz değerli okurlar da bu yazıyla birlikte onu sevişimi çok sevin.

“Bir çocuk sevdim, sanki masallardan çıkıp da gelmişti.”

Her güzel şey için kelimelerden hep’i sevdim. 

Birlikte seçtik biz kelimelerimizi. 

Yan yana koyunca nasıl da sana benziyor diye, 

Ben hep’i hep sevdim, 

Seni öyle sevdiğim gibi. 

Ama ben seni hep severken, 

Hep’le birlikte çok sevdim. 

Yine de yetişemiyordum, bazen de yetemiyordum seni sevmeye. 

Ellerine sarhoşken, 

Bakışın denk geliyordu;

Kalbimi oraya koşuyordum. 

Bakışında aklımı yitirdim derken, 

Dudak kıvrımın ateşten bir tebessüm bırakıveriyordu içime. 

Ve bir de gönlümün şu dağınık coğrafyasına. 

Ellerine, bakışına, bal dudağına yetişmeye çalışırken gönlüm, 

Elime dokunuveriyordu ipek teninde açmış bir ben. 

En nadide isimler yakıştırırken benlerine, 

Saçlarından bir rüzgar esiyordu senli hayallerime.

İçinde sen olmayan hayal mi olur hiç? 

Hep senli, çok sevmeli hayallerdi benimkisi. 

Seni daha mutlu edeyim diye, zihnim aklını kaybedecek gibiydi sanki. 

Küçük şeylerle de mutlu oluyor sevgilim diyordum. 

Çikolatadan oyuncak mı çıkıyor aşk mı bilmiyordum. 

Ben seni çok sevdim. 

Sevişimi hiçbir benzetmeyle anlatamayacak kadar çok... 

Sana sofralar kuruyordum düşlerimde. 

Dizimde uyutuyordum, saçların ellerimde. 

Üşüyen ayaklarına ılık sular döküyordum gümüş ibriklerle. 

Çiçekli bahçeler, meyveli ağaçlar büyütüyordum sana. 

Sobayı yakıp, üzerinde kestane pişiriyordum. 

Sen seversin diye ay çekirdeği sürüyordum fırına. 

Ben seni çok seviyordum. 

Her türlü benzetmeden uzak, her aşktan daha çok. 

Sesin kıskandırırken şiirleri, 

Yürüyüşün, mücella çehreni;

Ele verip ve sana olan çaresizliğimi

Varlığın, gündüzümü gecemi... 

Ben seni çok sevdim. 

-Kurda senfoni-

Sırrı gönüllere vurdun

Olmaz yerlerde durdun

Ötüken’dir senin yurdun

Neredesin ey mazlum kurt

Sordum seni gecelerden

Aksakallı kocalardan

Tatmadığım acılardan

Neredesin ey mazlum kurt

Mezar mı sana bu dağlar

Meyve vermez oldu bağlar

Giden gitti hani sağlar

Neredesin ey mazlum kurt

Dedem Kürşad’ın yüreği

Sultan Yavuz’un bileği

Âşık Yunus’un dileği

Neredesin ey mazlum kurt

Yusuf’un düştüğü kuyu

Sevda pınarının suyu

Deli dervişlerin huyu

Neredesin ey mazlum kurt

Bilge Kağan’ın sözünde

Doğuya bakan yüzünde

Alperenlik var özünde

Neredesin ey mazlum kurt

Felek âhını mı aldı

Ömrü zamandan mı çaldı

Senden başkası mı kaldı

Neredesin ey mazlum kurt

Buğday düştü saman kaldı

Âhir bitti zaman kaldı

Gül soldu hâzân kaldı

Neredesin ey mazlum kurt

Gök yelelerin buz tutmuş

Ne dendiyse yemiş yutmuş

Seni böyle kim uyutmuş

Neredesin ey mazlum kurt

Damarında Oğuz kanı

Durağın Muhammet yanı

Adak kıldım tatlı canı

Neredesin ey mazlum kurt

Cennete giden beş binin

Şerefin namusun dinin

Çakallarla doldu inin

Neredesin ey mazlum kurt

Bağların meyve verdi mi

Hakan yayını gerdi mi

Goncagüllerin derdi mi

Neredesin ey mazlum kurt

Feryâtlarımız kusur mu

Bu kalleşler hep kısır mı

Geleceğin günler sır mı

Neredesin ey mazlum kurt

Hasret koydular bahara

Şimdi yanıyor Buhara

Müslüman Türkün bu yara

Neredesin ey mazlum kurt

Kan kurumadı akıyor

Yine şimşekler çakıyor

Gâvur gülerek bakıyor

Neredesin ey mazlum kurt

Akıl mı kaldı kafada

Bak yıktılar bir defada

Gönüller zevk û sefada

Neredesin ey mazlum kurt

Söz söyler dilimden oldum

Hak söyler ilimden oldum

Töremden ilimden oldum

Neredesin ey mazlum kurt

Garip bir milletim şimdi

Türkistan da yetim şimdi

Gebertmek niyetim şimdi

Neredesin ey mazlum kurt

Sevene Bağdat sorulmaz

Seven sevmekten yorulmaz

Kızmaz gücenmez darılmaz

Neredesin ey mazlum kurt

Arayan elbet bulur

Olan olur ölen ölür

İl gider de töre kalır

Neredesin ey mazlum kurt

Sinemi sitem çürüttü

Bu dertler beni eritti

Zalim bize neler etti

Neredesin ey mazlum kurt

Bülbül güle garip öter

Ocağımda yangın tüter

Bu derdimiz ne gün biter

Neredesin ey mazlum kurt

Bu yerlere küsüm şimdi

Burada mahpusum şimdi

Bunlar da kâbusum şimdi

Neredesin ey mazlum kurt

Kalmadı bizim neşemiz

Yıkıldı ulu meşemiz

Bu yüzdendir endişemiz

Neredesin ey mazlum kurt

Altaylar’ın ışığıdın

Ölmezlerin döşeğidin

Gönüllerin eşiğidin

Neredesin ey mazlum kurt

Erenlerin yâdı vardı

Bozkurtların adı vardı

Bilsen nasıl tadı vardı

Neredesin ey mazlum kurt

Kimi aşık kimi deli

Bu muydu aşkın bedeli

Esmez oldu seher yeli

Neredesin ey mazlum kurt

Çoğu gider azı kalır

Söz gider de yazı kalır

Bunların da izi kalır

Neredesin ey mazlum kurt

Neden yarı yolda kaldık

Gaflet uykusuna daldık

Boş kuyuya kova saldık

Neredesin ey mazlum kurt

Üstümüze bir sis çöktü

Bu gariplik belim büktü

Kafir devlet-i âli’yi yıktı

Neredesin ey mazlum kurt

Çiğnediler töreleri

Kuruttular dereleri

Daha bilsen nereleri

Neredesin ey mazlum kurt

Kökü kestiler dallandık

Hep sürgünlere yollandık

Darağacında sallandık

Neredesin ey mazlum kurt

Bak çamur kapladı gölü

Bedeni sağ ruhu ölü

Bunlar hepsi kahpe dölü

Neredesin ey mazlum kurt

Yastadır Dedem Korkut

Ha ebu-cehil ha nemrut

Diktiler başımıza bir put

Neredesin ey mazlum kurt

Bitirdiler Türk soyunu

Canlı yüzdüler koyunu

Allah bozar bu oyunu

Neredesin ey mazlum kurt

Dilimizde sözden olduk

Ocaktaki közden olduk

Galiba biz özden olduk

Neredesin ey mazlum kurt

Nazlı gelini sattılar

Türlü batağa attılar

Hele bak neler eltiler

Neredesin ey mazlum kurt

Fitne soktular araya

Hep tuz bastılar yaraya

Damat girdiler saraya

Neredesin ey mazlum kurt

Dönüyor zalimin çarkı

Kalmadı Moskoftan farkı

Giydiler domuzdan kürkü

Neredesin ey mazlum kurt

Akar Tuna’nın gözyaşı

Bu kesilen Türkün başı

Adsız kaldı mezar taşı

Neredesin ey mazlum kurt

Meyve sabırla çürüdü

Üstüme zulüm yürüdü

Gözümü de kin bürüdü

Neredesin ey mazlum kurt

Hakkı olanlar kan kustu

Herkes bir kenara pustu

Derman bile derde küstü

Neredesin ey mazlum kurt

Kim getirdi bu illeti

Yıktılar kutlu milleti

Kalbe soktular zilleti

Neredesin ey mazlum kurt

Göze uyku girmez oldu

Yâr halimi sormaz oldu

Yaralarımı sarmaz oldu

Neredesin ey mazlum kurt

Güllerimizi kuruttuk

Ne dendiyse yedik yuttuk

Malazgirt Mohaç unuttuk

Neredesin ey mazlum kurt

Bekleriz geldim demeni

Bırak Veysel’e Yemen’i

Göster artık şu kömeni

Neredesin ey mazlum kurt

Fatih’in kılıcında mı

Kafdağı’nın ucunda mı

Fakirin orucunda mı

Neredesin ey mazlum kurt

Çobanoğlu durmaz bekler

Boşa gitmesin emekler

Kudurdu zalim köpekler

Neredesin ey mazlum kurt

Mavi göğü yarıp da gel

Yaraları sarıp da gel

Ol Rasül’e varıp da gel

Neredesin ey mazlum kurt

Ama çok iyi... 

Siz n'aptınız böyle şimdi? 

Hani insanı sarhoş eden şarkılar vardır. Ya da beni öyledir, bilmiyorum. Çok azdır onlar. Onları onlar yapan şey, kalitedir şüphesiz ama aynı zamanda hikâyesidir de. 

Bundan uzun yıllar önce Ferdi Tayfur kasetleri dinlemeye başladığım ilk zamanlar... Her şarkının keşfi bir hazine bulmak gibi... Ya da yeni bir kasete ulaşmak, yeni bir kıtanın keşfedilmesi kadar heyacan ve merak uyandırıcı... 

Orta üçte başladığım bir serüven bu. İlk aşkım kişisinin de dinlediği için midir bilmiyorum fakat çevremde müthiş bir Ferdi kitlesi var... Ama bundan otuz yıl kadar önce "Ben Ferdi dinliyorum diye dinliyor o" dediğini de işitmiştim onun. Ve ben onunkiler kadar güzel bakan bir çift mavi göz bu yaşıma kadar görmedim. Bundan sonra da görmeyeceğimi biliyorum. (Yani o her şeyi söyleyebilir bir mahiyette tezahür etmişti acemi âşıklığımda, ömrümün yeni yetme çağlarında. Ve fakat... (İşte burası sırra teslim.)

Sevilenle aynı şeyleri dinliyor olmak da pek değerli olsa gerektir ayrıca. Tabii o zamanlar böyle cümleler kuramazdım. Aşk vardı ama cümleleri henüz yoktu ve sonraya ertelenmişti. Neyse ki aşk(ın) şarkıları vardı. Demek istediklerimizi bizim yerimize söyleyen güzel şeylerdi onlar. 

Orta okuldan lise yıllarına transfer ettiğimiz bir Ferdi Tayfur dinleyiciliği akıp gidiyordu hayatımızda. O zamanlarda tanıdığım/bildiğim tek berber olan köy berberinde (berber ismel) Ferdi kasetleri üst üste diziliydi. Kasetçalardan gelen sesin dediğine göre çeşmenin başına bir güzel iniyoyordu saçlarımız kesilirken. Aynanın köşesindeki kartpostalla göz gözeydik aynı zamanda. Ama saçımız mı kesilirdi, kalp ameliyatından mı çıkıyorduk bilmiyorum. 

Nereye girsek, hangi dükkana uğrasak fani dünyada huzuru kalmayan fakat yüzü gülen insanlar vardı ve her nisan yağmurunda yine ıslanıyorduk. 

Lise zamanları köyden kasabaya gidip geldiğimiz minibüste çalan şarkıları siz düşünün. Her gecenin sabahında başımız dönüyor ve onu bir türlü getirmiyordu kısa kalan geceler... Ha tabii bir de "sanma sana dönerim" diyorduk kendisinden hiç gidemediğimize. 

Ama panayır zamanı... Yani panayırın kendisi... Hususi, harcamak için para biriktirdiğimiz o üç günlük panayır zamanı... Sokaklarında mezdeke denilen müziğe katlandığımız... Dondurma maraş usulü... Çakılar kara saplı ve en korsanından Ferdi kasartleri... 

Lise ilk yıllarının bir panayırında tezgahta üst üste duran kasetlerden biri Ferdi'nin Postacılar kasetiydi. Postacılar şarkısı, 1972 yılında kırkbeşlik plakta okunmuş ilk defa. Kasetteki şarlıların hepsi plaktan aktarım. İşte bu kasette beni çarpan, sarsan, döven, silkeleyip atan şarkı "Dur Dinle Sevgilim" oldu. Şimdiki ifademle, sarhoş eden -az sayıdaki- şarkılardan biri. Şarkı 1973 yılıdaki on ikinci kırk beşlik plaktan. Plaktaki diğer şarkının ise Kır Çiçekleri olduğunu bilgi olarak aktaralım sevdiklerimize. ?

O zamanlardan otuz yıl kadar sonra, yani geçenlerde, gecenin leyli bir saatinde, sisten göz gözü görmeyen bir yolda Biga'dan Karacabey'e doğru gidiyorum. Çok zaman yaptığım gibi telefonumdan youtube'yi açmış, bluetooth (blutut) bağlantısıyla arabamın teybinden bir şeyler dinliyorum. Karşıma "Dur Dinle Sevgilim" çıktı. Dedim, tamam dinleyeyim. Herhalde benim bildiğim olan Dur Dinle Sevgilim'dir bu. Sonunda da Al cover yazıyor. (Sanırım yapay zeka yapımı fakat ben işin orasında hiç değilim.) Dinledim. Acayip bir şey! Sesi verdim/açtım sonuna kadar. Neredeyse yoldaki sis bile dağılıp sevgilisine gidecek! Yani dostlar, muhteşem bir şey dinledim ve yine sarhoş oldum. 

Panayırda korsan kaset alınan zamanlardan blututlu, yapay zekalı zamanlara sevda yüklü bir yolculuk ama o hikaye hep aynı. Duygu yine aynı duygu. Belki de artık, sevmenin ne olduğunu daha iyi bildiğimizden ya da kalabalık cümlelerle ifade edebildiğimizden dolayı daha da fazlası... Ne diyelim ki; nihâyetinde yok hiç aşktan ötesi. 

Siz değerli dostlardan, bir de bu bilgiler ışığında şarkıyı dinleminizi rica ederek, şarkının sözlerini bırakıp sözümü noktalayaacağım. Ama ben sussam bile, bu suskunluğumu sen "dur dinle sevgilim!"

Bir de bu şarknın büyük bir senfoni orkestrası ile söylenmesi gereklidir ve umarım yapılır. Müzik kalitesi Beethoven Amca'yı kahredecek kadar yüksek. 

Yine sözlerdeki basit söyleyişin gücü bu şarkıda kendini gösteriyor. (İyi şairler iyi anlar bu dediğimi fakat basit söyleyebilmek için çok zorlu yollar geçmek gerek; -yani- aşk kadar olmasa da...) 

Bir de şarkıyı dinleyip de bu yazıyı yazdığımdan mıdır başka bir sebepten midir sarhoş hâlim bilmesem de; bu hâl ile yazı yazmak, neredeyse her kelimeyi sonrasında düzeltmeyi gerektirdi. Tabii bir de parmaklarım sevgili parmağı gibi öyle ince değil, ekrana değince bir hayli alan kaplıyor. Neyse, şimdi sen; 

DUR DİNLE SEVGİLİM

Dur dinle sevgilim, bir çift sözüm var

Şu yalan dünyayı etme bana dar

Gözler gördü, gönlüm sevdi neyleyim

Söyle, bunda benim ne günahım var. 

Bana acı sözler deme, darılmayalım

Sonra pişman oluruz bak ayrılmayalım

Dil yarası derin olur, çare bulunmaz

Bir de derman derman diye kahrolmayalım

Kaderime boyun eğdim, sen ne diyorsun

Tanrım seni bana yazmış, inanmıyorsun

Bir biz miyiz dünyada sefil âşıklar

Benim bu hâlimi neden beğenmiyorsun

Önceleri bana ümit vermiştin

Şimdi neden böyle birden değiştin

Mecnun Leylâ'sını, Kerem Aslı'yı

Ben de seni onlar gibi, candan sevmiştim

Bana acı sözler deme, darılmayalım

Sonra pişman oluruz bak ayrılmayalım

Dil yarası derin olur, çare bulunmaz

Bir de derman derman diye kahrolmayalım

Dönüşü olmayan bir yola gidiyorum

Son defa gel göreyim, çırpınıyorum

Sen canımdan bir parçasın, söküp atamam

Sen yanımda olmayınca ölemiyorum. 

Muhabbetim

Neşem 

Hüznüm

Gözyaşımın naif ruhu

Gözyaşım.

Gölgemin biricik sahibi

Ervahım...

Benim zamanlar üstü sultanım.

Bakışı ecelim

Ecel bakışlım 

Gülüşüne canımı adadığım

Sesinde huzur bulduğum

Mavim

Yeşilim 

İpek teninde ezberim.

Şiirim

Elleri şifam

Parmakları sihirlim 

Sesinden şarkılar dinlediğim

Sarılıp ağladığım

Sarılıp güldüğüm

Sarılıp öptüğüm

Sarılıp öldüğüm

Solmayan gülüm.

Cennetim

Sekiz kapım

Hurileri kıskandıran kadınım.

Ayağını öptüğüm

Yanağına konduğum

Saçlarında gezdiğim

Ezberim

Duam

Kabulüm

Masumluğum

Çocukluğum 

Adamlığım

Adandığım 

Aynım

Aynam

Taayyünüm

En güzel yanım

Her yanım

Yangınım

Suyum

Huyum

Zikrim

Dersim

Derdim

Şifam

Tohumum

Ağacım

Sohbetim

Sarı çiğdemim

Çayım, kahvem, 

Sigaram ve dumanım.

Yarınım

Bugünüm

Dünüm

Dünyam

Mahşerim

Âhiretim

Hesabım 

Sorgum

Cevabım

Sevabım 

Nur-u aynım

Nur bakışlım

Nur yüzlü sultanım.

Kaşına dokunduğum

Burnunu sevdiğim

Kirpiğinin ağına hapsolduğum 

Muntazamım.

Bahtım

Ahdım 

Yalvarışım

Yakarışım 

Sahibim

Efendim

Sevgilim

Biriciğim

Aşktan öte duygum

Adının bir harfine dünyalar yakacağım

Amentüm.

Ve inşirahım 

Sırrım

Sıratım

Mezar taşım

Toprağım 

Bir ağaç gölgesinde,

Dizine yattığım.

Beklediğim

Kavuştuğum

Uzak düştüğüm 

Özlemim 

Hasretim

Yanan ciğerim

Kıyamadığım

Küsemediğim

Sevmelere doyamadığım

Aşk pınarım.

Sualim

Cevabım

Memleketim

Vatanım

Andım 

Kanadım

Dizlerimin bağı

Yolculuğum

Yolum 

Varışım

Şehrine uyandığım

Bekleyişim

Gelişim

Gülüşüm

Sarılışım

Ruhum

Canım 

Nefesim

Her şeyim

Her şeyim

Her şeyim 

Kaderden öte kaderim

Tevekkülüm

Şükrüm

Nasibim

Nasibim

Nasibim…

Ne kadar da yaklaştık birbirimize

Nasıl da sokuluverdik usulca

Tenin tenime değecek kadar...

Heyecan titrerken dudaklarında

Aşkı solurken nefesin

Sıcacık bir sahiplenmenin kollarında

Her şeyi boş verip teslim oluvermiş gibi

Ellerin avuçlarımda...

Parmakların dolandı parmaklarıma

Yanağında pembe bir ürperti...

Gözlerinde aşk büyüsü

Boş vermiş gibi her şeyi...

Ne kadar da yaklaştık birbirimize

Nasıl da sokuluverdik usulca

Gündüz geceye soyundu,

Gece gündüze...

Dudaklarında aşkın sırrı okundu,

Sessizce...

Ne kadar da yaklaştık birbirimize

Nasıl da sokuluverdik usulca

Tenin tenime değecek kadar...

Heyecan titrerken dudaklarında

Kalbimde oynar bedenin

Yağmur en güzel şarkısını söylerken ikimize.

Camda kırılgan bir beste

Mumun çekingen ışığı...

Gözlerinde tebessüm,

Usulca bir yakarış,

Ürkek bir ürperti,

Teninde saklı benin

İçimde üşür ateşin

Nefesin ruhumu okşar

Ne kadar da yaklaştık birbirimize...

Nasıl da mutlu olduk delice

Ulaşılmaz zirvelerde deliliğin en güzelince...

Sevgilim, ikiyim, her şeyim...

Sonsuzluğum, sınırsızlığım,

Sabırsızlığım...

Ne kadar da yaklaştık birbirimize

Nasıl da sokuluverdik usulca.

Tek kanatlı bir kuşun seyrinde uyandım ve yandım;

Gönlümün derinliklerini seyrederken  yârin gözbebeklerinde.

Seher yıldızına dost oldum,

Bir seher vakti yâr rüyama girdi diye.  

Ve başka uyku yüzü görmedim,

Bir daha yâri görürüm diye. 

Hayal ötesi bir beklentinin solan yanlarını tattım ve yârin gönül pazarında gönlümü sattım,

yâr sevdasının sunduğu müphem bir manzaraya. 

Ve kendi manzaramın çürüyen kölesi oldum,

Yâr “çürü” dedi diye. 

Deryalarda susuz kaldım ve çöllere su olup aktım,

Bir ümit yâr açar diye.

Yâr bana açar diye.

Ve bir ömür soldum “yâr” diye diye.

“Yâr” diye diye…

Yâr bana dedi diye.

“Vur kazmayı Ferhat, ömür gitti yâr kaldı.”

Yâr sevdasıyla yeni yeni ümitler edindim,

Sonra yâr aşkıyla bütün ümitlerimi yitirdim.  

Gözlerimin içine baktı,

Kaçırdım gözlerimi;

Bakamadım.

Gözleri çok güzeldi.

Bakışı inanılmaz şey.

Hele bir de gülünce,

Dudak kıyısında bir cennet kıvrımı.

Bakışım kaçıyordu başka yerlere.

Galiba biraz da utanıyordum.

Bakışım güzelliğinden ürküyordu.

... 

O yâr gitti, 

Ömrüm bitti. 

RÜYA MIYDI? 

Ruhu yorgun şarkılara eşlik ediyor, gönlü bir yangından arta kalan külleri eşeliyordu. Biliyordu, küllerin altı cehennemdi. Bir yangının külünü yeniden yakmasını istiyordu o gün ondan. 

Herhangi bir yıl ama soğuk bir gündü. Merdivenden aşağı inip sağdaki odaya geçtiler. Biraz dağınık, biraz eski... Aşka çeken bir havası vardı odanın. 

Sarıldılar. İkisi de seviyordu birbirine sarılmayı. Sarılmak gizli bir anlaşma gibiydi onlar için. Söyleyemediliklerini, sustuklarını konuşuvermek gibiydi. Özlemdi, yeni/eski ve çok birikmiş. 

Kar birikintilerinin süslediği yolda karşılamştı onu. Adamın onu nasıl beklediğini bilir gibi giyinmiş, her zamanki kendi gibi gelmişti. Evinin herhangi bir odasında, herhangi bir gün karşılaşabileceği gibiydi. 

Kadının karşıdan gelişini izledi. Her adımı bir mucizeyi yakın ediyordu. Her adımda biraz daha onun oluyordu. 

Yirmi küsür yıl gecikmiş bir kucaklaşmanın ardından kahve yapmaya koyuldu. Ellerine takıldı gözleri. Elleri nasıl da yakışıyordu kahve yapmaya ve henüz daha bilinmeyen çok şeye. 

Âşık olmak istiyordu ona. Belki oluyordu. Belki o gün tam olarak olmuştu. Âşık olmalıydı adam, bir başkasına olamayacağını biliyordu. Sadece o yapabilirdi bunu. Buğulu bakan gözleri ezbere biliyordu bu işi. O gün gözlerine çok yakından baktı. 

O gün, başka şeyler de oldu! 

Kadının gidişinden bir süre sonra, adamın telefonuna bir mesaj geldi: Rüya mıydı? Ve sonra adam uykudan uyandı. 

Sanki, yüzünün öpülesi bir yerinde küçük bir ben vardı. Beyaz tenli, güzel bakışlı, gönül yakışlıydı. Tam bir kalp belâsıydı. Hep öyle olmalıydı. 

Sevda gemisi, rotasını otuz yıl öncenin iklimine döndü. 

Ufukta bir çift göz göründü, güzelliği ile yıkıp geçen... 

Bir düş bu sadece; o yangının şimdi külleri bile söndü.

Dün dündü… Dört yıl sonra bugündü.

Gözlerinde buğulu bir dâvet…

Sana kanat çırpışı acemi bir kuşun

Rüzgârın kanadı aşktan, 

Mumdan gemilerle sana dönüyorum, 

Ateş denizleri çaresiz…

Sımsıcak bir dokunuş,

Ötelerden bakan.

Aşka çağıran güzel gözlü yârdan.

Sensizlikte(n) üşüyen sevgiye sığındım. 

Yaralarını sardım ayrılığın, yokluğunu teselli ettim, 

bakışını düşündüm. 

Siyahbeyaz bir fotoğraf içinde poz vermiş gibi yaşadım hayatı. 

Aşkar’a binmiş bir aşk yolcusu değildim hiçbir zaman, sana doğru gelen.

Çağırsan gelirdim imkânsızlıklar ülkesinden.

Tahayyülün bittiği yerde senin çizgin başlar ve o çizgi sonsuzlukla yarışırdı. 

Yeşil kubbe altında gümüş renkli bir aşkı yaşamaktı aşk denilen şey seninle. 

Sevgilisi sen olan bir aşktı beklediğim sadece. 

Dört yıl önce bugündü, o günden dört yıl sonra bugün. 

O iki gün arası sadece ayrılık, sadece yokluğun, 

Sadece sen…

On dört yıl sonra bugündü. 

On üç yıl önce dündü. 

Dün dünde kalmadı ki hiç. 

Bugünsüz bir mâziyim.

Günlerden pazartesi; bu, seni ilk özleyişim, hani yirmi dokuz yıl önce başlayan… 

Boş ver zaman sensin, mâzi benim. 

Sonu doksan altı olan bir sene ve ilk kez sevda yüklü bakışın…  

Seni yeşil elbiseli sahil perisine benzetişim, 

Bir Akdeniz melteminde sahiplenişim, sevişim... 

Şimdi iki bin dokuz… 

Ağrı'da karlı, soğuk bir gecede aklımda seni demliyorum. 

Ve o bakışında tutsak kalan ben, emanet bıraktığın bir aşk… 

Emaneti hep korudum ve bir iki bin on sekiz sabahında ayrılığa meydan okudum. 

Kadere, nasibe, kısmete yüreğimle dokundum.

Tanıdım aşkın en büyük katilini ılık bir eylül gününde.

Doksan altıya daha kaç yıl var? 

Yoksa bir doksan üç sabahında mıyız?

Ve günlerden pazartesi mi?  

Gözümü açtığımda göreceğim yer Bsba Tepesi mi?

Hayır, iki bin yirmi hiç yaşanmadı!

Haziran olmadı hiç!

Hiçbir zaman gelmedi ağustos! 

O şeytan bakışlı mayıs uğramadı benim sokağıma!

Çeşmeli bir sokağın soğuğunda, o karlı kışta;

bir çift buğulu gözde yanıp sönen bir umuttu

aşkın son perşembesi. 

Hani o çeşmeli sokakta düşlenesi, 

Yudumlarken kahvemizi gülüşlenesi, 

Ellerin ellerimde, adım titrerken dilinde, 

Fısıldarken kulağıma o söylediklerini sen, 

Saçlarının kokusunda sarhoşken ben;

Karşılaşıverdiğim beninde

Ve bir rüya mıydı denilesi... 

O büyülü, o muhteşem kokulu ten;

Karlı bir kış günü, sonsuz öpülesi. 

Ama işte sonra, yani senden sonrası, 

Hep acemi sevişleri, 

Sevimsiz kadın gülüşleri... 

Kim tutabilir ki yerini, dudak kıvrımındaki aşk iklimini... 

Sahi açtı mı bizim çiçekler?

Papatyalar gülümsüyor mu yine?

Sarıasmalar konuyor mu meşenin dallarına? 

Üveyikler suya iniyor mu?

Mantar topluyor mu çocuklar? 

İbibikler oynaşıyor mu tozlu yolda?

Al yanak armutları oldu mu şimdiden?

Geçti mi hıdrellez kamçılarının çiçekleri?

Peki ya sen nasılsın?

Çemberindeki gül oyalar okşuyor mu beyaz tenini? 

Parmaklarına ürkek kelebekler konuyor mu?

Ve gözlerin öyle, öyle güzel mi yine?

Ben senden sonra çok yoruldum canımın cânı

Elinden içtiğim o kahvede bıraktım bütün heyecanı, 

Hani o biraz izbe, çokça sen kokulu yerde... 

Neyse, her neyse; canımın cânânı

Dün dündü, o günden yirmi dokuz yıl sonra bugün. 

Ama sen, ömrüme gelen en güzel iklimlerde 

Sen hep işte; hep öyle... 

Beni böyle hicranlara boğan,

Beni böyle eden,

Ve şu sebebim;

Gönlümde açtığın ve kanattığın hicran yarası.

Ne fırtınalar gördüm,

Ne rüzgârlarda savruldum,

Aşkın kor ateşinde kavruldum.

Görmedim böylesi çileyi,

Tatmadım böyle ızdırabı

Sen yaşattın en olunmaz zamanlarda en onulmaz sevdayı.

Ve başıma saldın bunca belayı.

Bana cehennemi yaşattın.

Cehennemim oldun, kendinde yaktın beni

Ve bırakmadın kendimde beni.

Aynalara baktıkça seni görüyorum karşımda ve yoluyorum saçlarını bir bir zamanın.

Dönüyorum çarkında yalnızlığın, başımı taşlara vura vura.

Sonra duruluyorum birden,

Belki de acır diye başın.

Ve ağlıyorum düşte gördüğüm hayaline.

Hayaline dokunmak geliyor içimden.

Nasıl geliyorsa geliyor işte.

Fakat korkuyorum, ürperiyorum, utanıyorum

ve tutamıyorum ellerimle, sığdıramıyorum yüreğime şu masum sevdayı.

Korkuyorum, incitirim diye hayalini.  

Gölgeler kâbusum oluyor, ürküyorum izlerine basmaktan.

Gönlümde tuhaf duygular besliyorum sana karşı

ve tuhaflaşıyorum garip duyguların eşiğinde.

Sensizliği soluyorum ıssız gecelerde

ve ıssızlaşıyorum hayalinin gölgesinde.

Sevdan boğuyor gönlümü ve yaşatıyor bir o kadar.

Sonra sırrın dağlara çekiyor beni.

Sonu gelmez yollara itiyor.

Sürüklüyor sensizliğin ikliminde, yalnızlığın kollarında, hayalinden çok uzaklarda.

Ve rüzgârlar esiyor aşkın ateşten denizinde.

Eriyor mum kanatlı gönül gemisi.

Her şey tersine dönüyor bir anda

Ve yeniden çiziliyor kader çizgisi.

Ve ben istemiyorum başka gönül bağını.

İnanmıyorum senden başka yâr olduğuna.

Sen bakma benim böyle olduğuma, çok ağladığıma…

Böyle yaşarken ve geçerken bu diyardan, 

Seni sevmek yetiyor bana.  

Söylesinler neyleyim artık kavuşmayı ben! 

Dedim ya seni sevmek yetiyor bana!

Açtığın hicran yarası gönlümde durmadan kanasa da

Yetiyor bana!

Aşka yetiyor da

Âşık hasretinden eriyor.

Yâr…

Gözlerim seni arıyor. 

Dudağından zehrini içtiğimden beri aşkın,

Kulağımdan gitmiyor sesin.

Kalbimde adım adım yürüyüşün…

Seni izleyip her adımında sarhoş olan ben…

Kalbim perşembesiz bir sabahta;

Paramparça,

Kırık dökük…

Sahipsiz bir sokak kedisi kadar,

Bilirsin işte o kadar eceline yakın. 

İnşirah nefeslim,

Gonca gül dalım,

Ahım,

Dinmeyen gözyaşım

Ve her şeyim...

Neredesin sen?

Sen kelebelik de, ben kebelek... 

Bütün kelebekler uçsun sonsuza dek. 

Çayırlara çıkalım, sayısız papatyalı çayırlara... 

Çayır rüzgarı okşasın yanaklarımızı. 

Beyaz kelebekler dans etsin boşlukta. 

İpince gövdeleri üzerinde sarhoş gibi sallansın gelincikler. 

Seyre dalalım sarmaş dolaş onları. 

Sırtımızı verip yere, tutuşup el ele; bulutlara şekiller yakıştıralım. 

İsim koyalım bulut amcalara. 

Bazısı pazara çıkmış teyze olsun meselâ. 

Bizim kadar mutlu çocuklar, oyunlar oynasın gökyüzünde

Küçücük mavi çiçekler de olsun ama 

Taç yapayım saçlarına, o en güzel papatyalardan. 

Çimenlerin adedince öpeyim tatlı yanaklarından. 

Bal damlarken güzel dudaklarından... 

Kelebeklere de isimler koyalım. 

Koyduğumuz isimlere gülelim delice. 

Karnımıza ağrılar saplansın gülerken. 

Sonra o kelebekler içimizde uçuşsun. 

Aşk konuşsun, sarhoş dudaklarımızdan. 

Gözlerimiz sevişsin çılgınca, aşkça, hoyratça... 

Oyunlar oynarken yorulunca, başını göğsüme yasla. 

Şarkılar söyleyeyim, şiirler okuyayım sana. 

Elin elimde olsun ille ama

Hiç bırakma, hayatın en güzel anı o olsun. 

Ellerini öpüp koklarken, bizimle bütün zaman dursun.

Bakışında bir gece…

Bakışında sabah çiği

Bakışın…

Öyle yakışın suları.

Haykıran bir gül,

Gülümseyen papatya...

Deniz melteminde, 

Bir emanet

Kalbe bırakılan.

Bakışın perşembe.

Bakışın öyle işte.

Sevmek…

Ve yeniden

Görmesen de

Yıllarca

Yollarca

Ayrı zamanlarca...

Bir parkta,

Yağmurlu bir hava öncesi

Geç gelen kahve kokusu…

Güzel bir çay yudumunda,

Sana bakışımda,

İlk sarılışımda,

Ama öyle güzel… 

Öyle belâ işte! 

Bakışın…

Derelerce gönle akışın.

Bir salı sabahı,

Aşkın bir ânı

Dokunur gibi…

Konuşur gibi…

Bir pazartesi,

Susarcasına

Fısıldarcasına

Sayıklarcasına

Aşktan sebep, 

Aşka niyet,

Öyle bakışın.

Soğuk bir kış günü...

Kışların en güzeli yaşanırken gözlerinde, 

Zaman sende donmuşken, 

O sokakta bir olmuşken, 

Sokulmuşken teninin kuytularına, 

İlk kez kokunu duyarken, 

İlk kez ıslanırken dudaklarım sağanağında 

Rüya mıydı deyişin giderken sen. 

Senin için biriktirdiğim rüyaları bilsen

Hayretin aşka düşerdi. 

Tüm yaşanmamışlıklarınla geldim.

Yıllar yılı biriktirip ben…

Çivisini çakarken hayal evimizin 

Senin olmaya,

Yanıma almaya geldim

Diyecekken daha...

Başımın belası

Neyse işte!

Kalbimin, 

Biricik aynası.

Gördüğüm son rüyam.

Sonsuzluğum...

Sonsuz susuzluğum. 

Dipsizliğin dibine gönül sofrası

serenlerin hergiz ölmeyeceği bir kutlu sevda yaşıyorum

ve alışıyorum gün geçtikçe yeşilin maviye düşmanlığına. Ansızın iniveren yağmurlarda yalnızlığı soluyorum

yârin hasretini yâr sanmanın tuhaflığıyla.

Yeni yeni duâlar öğreniyorum

ve unutulmuşlara duâlar gönderiyorum

nemli gurbet akşamlarından.

Bin pişman dolaşıyorum mazinin günah koridorlarında.

Aşka düşüp divaneleşiyorum,

konuşuyorum yârin emanet bıraktığı perişanlığımla.

Ve solgun fotoğraflara yansıyor yüzüm,

muhayyel sevdaların aynasından.

Dönüyorum geriye,

yârin yalan gerçeğinin hülyasından

ve varıyorum yine yârin yalan gerçeğinin hülyasına.

Kabir yalnızlığını sevdanın bedeli olarak görüyorum

hiç görmediğim, yârin gözlerinde.

Ve her gün ölüyorum,

yârin elleriyle kazdığım mezarlarda.

Günden güne çoğalıyor yanımda;

tanımadığım mezar uyuyanları.

Ara yere bir çocuk sıkıştırılıyor;

Saf ve masum,

Hiç âşık olmamış henüz.

Belli ki alışık değil böyle uyumaya.

Yan yana olmayı hayal ettiğim yâr de

daha göçmemiş.

Çoktan ele karıştığını söylüyor,

bir sabah geliveren iki melek.

Ve ben her gün ölüyorum,

Yârin elleriyle kazdığı o mezarlarda

Parmaklarının ucunda bir (g)iz arıyorum

Kayboluyorum gözlerinin buğusunda.

Gönlümün sahipsiz kalan o kara sevdasında…

Sonra çiçekler açıyor kimi lale kimi gül kimi…

Hepsi yâr renginde.

Ve eski sevda nakışları işliyorum azap yüzlü gecelere.

Yârin nazını yüklenip sırtıma,

düşüyorum -hâlâ- yârin gölgesine âşina yollara.

Çaresiz gönüllerin ve bîçare gönlümün

ilk ve son çaresini seyrediyorum,

seher vaktinde ay ışığında umuda doğru.

Yârin gönlündeki sızıya inat,

isyan kokan duâlarda râzı olmayan gönüllerin

buhran kapısı aralanıyor

ve aşklar satılıyor âşıklar pazarında.

Sanki bir ben biliyorum âşıkların ölmeyeceğini,

gittikleri yerden dönmeyeceğini

ve sanki bir ben yalnızıyım

şu alemin ve yalnızlığa mahkûm günahkârı.

Solgun fotoğraflara yansıyor yüzüm,

gizli günahların açığa çıktığı yerden.

Başını öne eğmiş sevdalar ağlıyor düşlerimde,

Masum bir hüzün belirirken gülüşlerimde.

Tövbelerim bile günahkâr!

Bir kız sanki uzaklara doğru bakıyor

Başını yaslamış masaya,

Gözlerinde masmavi bulutlar…

O ağladıkça birikiyor içime gözyaşları.

Yârin, başını omzuma yasladığı o gün düşüyor gönlüme.

Elim yanağında, teniyle sarhoş...

Bir çiçek koparıyorum yerden, temmuz sıcağında pespembe açmış.

Yârin elinde öyle mutlu, öyle güzel.

Sonra bakıyorum yanımdaki kimsesizliğe,

Karşımda yayılan ıpıssız ovaya...

Bir zaman birlikte seyrettiğimiz manzara ağır bir hüzün kokusu yayıyor etrafa.

Biliyorum; aşktan öncesi yok, aşk bitince her şey ziyan.

Âh şimdi anlıyorum/anlayabiliyorum:

Mazinin uzaklığını ve/fakat günahların tazeliğini.

Bir Şarabı Yudumlar Gibi

O, merdivenlerden aşağı doğru inerken, o gün yaşanmasını çok istediği şeyler olsa da neler yaşanacağını henüz bilmiyordu. Yaşanacaklarla ilgili teslim bir tavrı vardı ona karşı. Tahammülü zorlayan zor bir teslimiyetti bu. Bilmediği bir şey daha vardı; sonrasında ruhunu sarsacak, aklından çıkaramayacak kadar çok özleyecekti onu. 

Dokunuşlarıyla benzersiz hisler uyandırıyordu. Ona dokunduğunda sihirli bir şeyler oluyordu. Saçlarını okşadıkça; dalga dalga rayihalar yayılıyor, ellerine aşk bulaşıyordu. Tıpkı kalbi gibi; bedenini, ruhunu da teslim etmek istiyordu ona. Her şeyiyle onun olmak, sadece onun olmak, geçmişiyle geleceğiyle, şimdiye kadar aldığı bütün nefesler ve şimdiden sonra alacağı her nefes onun olsun istiyordu. Adanmak böyle bir şey miydi? Ondan önce yaşadığı her şey için, onsuz mutlu zamanları olabildiği için kahroluyordu. Çünkü o, sevilmekten fazlasını hak ediyordu. Başını göğsüne yaslayıp, uzun uzun kalbinin sesini dinlemek istiyordu. 

O gün kalabilseydi biraz daha yanında, saçlarının arasına dolanıp düğümleyecekti sırrını ona. "Gözlerini açmama oyunu" oynayacaklardı. Büyük bir heyecan ve eğlence sarmalında sarhoş olacaklardı. Sonra usul usul ayaklarını sevecek, derin derin soluyacaklardı o havayı. Dışarıda yağan kar hızını artıracak, soba daha bir kızıl yanacaktı ikisine. Bir şarabı yudumlar gibi akacaktı zaman parmak aralarından, bir şarabı yudumlar gibi içecekti onu. 

SARHOŞ KALPLER DURAĞINDA

Serseri saatlerde

Serseri duygular

Mutluluğa koşarken

Buluşmanın heyecanı

Gözlerken yolunu 

Sarhoş kalpler durağında 

Unutulmaya yakın

En akıldan çıkmayan zamanda 

Kavuşmaya dursa da

Sarsam da öyle 

Parmak uçlarımın sarhoşluğu

Tütün kokan loş odada

Çay demini alırken

Geçmek bilmeyen zamanda

Seyrederken yüzünü 

Heyecan sarmalı dudaklarında

Büyülü parmaklarında 

Kalbimin belasına

Gizliden...

Bilirsin aslında

Bir ara sokağın yanıbaşında

Gözlerimde titrerken bakışı

Ve öperken usulca 

Kalbinin sonsuz telaşında 

Parmaklarım kaşlarında

Deli oyunların sıcaklığı

Ayak uçlarında

Biraz nemli, çokça titrek

Düşlere dokunuş, 

Aynada gülen yüzler 

Yakışan bir manzara

Rüyalara telaşsız sokuluş

Ayaklarında... 

Bir eli avucumda

Unutulmuş sanki öylece

O saatleri bekler gibi heyecanlı

Elimde kıskıvrak

Saçları sarmaş dolaş

Her teli ürpertici

Kokusu hayaller ülkesi

Nefesi düşler âlemi

Bir masal gibi

Yaşıdığımız her şey

Yaban kırların yalnızlığına açan gelinciğim.

Çiçeklerin en naifi, ömrü kısam…

Uzun ince belin direnirken katil rüzgârlara,

başında taşıdığı sevdanın yüküyle kırmızılar giyenim.

Yalnızlığımın, kimsesizliğimin kader ortağı…

Aşkından renk renk, desen desen giyinen

kelebeklerin kâbesi.

Tırtılı kelebek eden.

Sahipsiz kalan sevdaların mâbedi.

Üşüyen teninde hüzün taşıyan dilber.

Aşkın yorgunu,

Gelincik...

Taşıdığı sırlardan aşk filizlenen kır yalnızı.

Ağlama yalnızlığına.

Sen ıssızlarda olmasaydın gülü değil,

bülbüle seni yâr ederlerdi.

Kalın, dikenli gövdesine tutunsun o, güllerin.

Senin ince belin nasıl taşırdı bülbülü?

Adalet bu dünyanın mülkü değil ki.

Senin hakkını ancak seni yaratan bilir.

Sevdası mahşere saklım.

Gelincik açma!

Seni soldururlar,

Ne hâlini bilirler ne dilinden konuşurlar.

Gelincik açma!

Anlamazlar niye açtığını.

Sevdasızlar niyetini yorar insanın.

Yâre gülüşünü soldururlar.

Gelincik açma!

Kıymet bilmez bunlar, seni öldürürler.

Sana sevdalı kelebekler,

ömrün kısa diye erken ölürler.

Gelincik açma!

Bırak bu dünya lalelere sümbüllere

karanfillere kalsın.

Bırak kirlenmiş aşklar,

kokusunu âşikâr edenlerin olsun.

Sırrı sevda bilenim.

Yârden aldığı kokuyu sır edenim.

Gelincik açma!

Bahçıvanı Mevlâ olmayan gül ne bilsin seni.

Kul elinde şekillenen güzelliğiyle övünsün.

Seni görünce aşkın kokusu içime düştü,

Ve Boba Tepesi’nde kırmızı bir gelincik açtı.

Gelincik açma!

“İnnema’n-nisa şakâyıku’r-ical”

Sen benim gelinciğimsin.

EOS'A... 

(ŞAFAK TANRIÇASI'NA...) 

Gözlerinde tanıdık, tatlı, eski bir bakış;

Davetkâr ışıklarla süslü. 

Haylaz, yaramaz tebessümünde

Serseri duygular... 

Beyaz teninde pembe haz, 

Sereserpe, haylaz... 

Kokusu bilinmez sırlarla dolu. 

Saçlarının süzülüşünü ezberler ay, 

Gizli bir seyre dalmışça onu;

Baktıkça büyüyor ışığı. 

Büyülü teninden şarkılar söylüyor rüzgâr, 

Dokunmak için dudaklarına. 

Telaş ve heves yüklü... 

Hatıranla hatırlanıyor, 

En sarhoş düşler. 

Hayalleri süsülüyor, 

O çağıran gülüşler. 

Rüyalarda yeniden yazılınca, 

En sıcak en aykırı sevişler, 

Kapanıyor perdeler. 

Mumun alevi ürkünce güzelliğinden, 

Aydınlatır gecenin bütün şehvetini. 

Sesi, aklımı çalıyor. 

Yeşile çalıyor aynadaki bakışlar. 

Hayallerime dokunuyor elleri. 

Bakışına teslim her zerre. 

Gözlerimde büyüyor bütün şâhaneliği. 

Saat telaşlı bir kısrak sanki. 

Sigara dumanı yükseliyor, 

Sarmaş dolaş bedenlerden;

Zaman süzülerek akıyor, 

Düşler sırılsıklam... 

Dönüyor dünya delice, 

Nefesi karışınca nefesime. 

Bir kahve kokusu, 

Loş odada avare dolaşıyor. 

Kadehler sarhoşken titreyen o eller, 

Mutlu tebessümler, 

Yaramaz kelimeler, 

Sıcacık yanaklar, 

Demli bir sohbet havasında, 

İyi ki dedirten duygular. 

Yüksek dozda sataşmalar, sevişmeler... 

Sadece ikimiz arasında;

En memnu kendinden geçişler, 

Ellerinin arasında tükenişler.. 

Serseri ve sırılsıklam, 

Yıllar süren bekleyişler. 

Aynalar, suretlerle oynaşır. 

Belki kar yağar şehrin çatılarına 

Yollar beyaza bürünür... 

... 

Eos;

Şafak vaktinin parlayan güneşi, 

Eos;

Hatıralarda bulunmaz eşi, 

Eos;

Bir şafak vakti bana gel. 

(Vedam)

Bir kalbe fazlasındır bazen, 

Bazen eksik kalırsın bir kalp için. 

Ritmi yorulur aşkın, 

Henüz yaşanmadan yeterince, 

Yarım kalan sevişlerin, 

Hatıralarını da unutursun. 

Unutursun;

Rastladığın bir benin, 

Gizlice dokunuşunu, 

Ya da bir bakışın, 

Ruhunu teslim alışını 

Unutursun işte;

Kavuşmak için çıktığın o yolda

Yapayalnız kalınca

Öyle unutursun...

Nasılca sevdiğini,

Biriktirdiğin mucizeleri, 

Yaşanmak için bekleyen güzellikleri, 

Aşkın teslim aldığı nefeste

Yastıklara sarılır unutursun. 

Hoşçakala hazırlanır mevsim. 

Seviştiğin günler geçer. 

Herkes yaşarken kendi yazını, 

Henüz ezberlemeden ayaklarını, 

Oynanmamış oyunlarını

Cebine koyar gidersin. 

Vazgeçilmekten yana

Vazgeçmeye yakın

Bakarsın yorgun aynalara. 

Teslim olup bir hoşçakala, 

"Eyvallah" der gidersin.

Hoşçakal umut, 

Hoşçakal vazgeçilmeyen, 

Hoşçakal sonsuzluk, 

Hoşçakal sevgilim. 

Hoşçakal. 

Neden yapıyordu bunu, ne gereği vardı; bilmiyordu. Sırrı ortaya dökecekti satır aralarına gizleyerek. Böyle bir hayat karşısında sırrın hükmü mü kalmıştı; bilen bilsindi bilmesi gerekeni. “Etme” diyen bir Celâleddin’in yanına gitmiyordu her günün sabahı. “Gitme” diyen yoktu; “gel” diyen hiç olmamıştı. “Gölgeler kâbusum oluyor, korkuyorum izlerine basmaktan” demiyordu, o adam değildi. Zaten gölgesine ilişmekten ürkeceği bir varlık da yoktu artık. 

BIÇAK SIRTI (Giriş Bölümü) 

Satırbaşları yorgun, manzara küflüydü…

Dağınık heceler, cümle içlerinde kelimeye bürünüp ifade kazanmıyordu. Cümleyle düşünen bir adamın kelimesiz kalışı, tuhaflığı kışkırtmak için yeterli olsa da tuhaf değildi aslında. Belki sadece yakışıksızdı ve bu ayıbı sahiplenecek cüret, manzaradan yoksundu. Yoksunluk, varlığı tanıyana ağır bir yüktü şüphesiz ve/fakat omuzlarında yoksunluktan daha ağır yükler gezdiriyordu. Sevda yüklü kervanların tozlu yoluydu hükmünü yitirmiş ve hüküm çoktan verilmişti. Kalem fısıltısından duyulan altı harfli bir aşkın tükenişi bile bu kadar elem taşımıyordu. Çocukluğundaki isimler kadar sıcak ve sanki yakındı hatıralar. Hatıralarla yaşıyor gibi yapıyordu hayat denen serüveni… O, hatıralarına değil, hatıraları ona sahip çıkıyordu. İhanetsiz sadece onlar vardı. Ve insanlar çok yalancıydı. 

Fakat yine de onu tanıyordu. Yıllar sonra gelecek olanı… Ve her nasip vaktine esirdi. Esaretse günden güne kendini daha da büyütüyordu.

Acınacak bir hâldeydi. Kendi hayallerinden ürküyordu. Birgün bir sohbet meclisinde biri onunla ilgili “siz onun kim olduğunu biliyor musunuz” dedi. Sonra gülümsedi. Bu gülümseyiş, kimsenin bilmediği (sanki/belki/gibi/birileri dışında) bir şeyi mi işaret etti yoksa onu alaya almamıydı, anlaşılamadı. Anlaşılmayı reddettiğini yıllar önce söylemişti. “Beni anladığınızda her şeyi anlamış olacaksınız ama beni anlamayasınız” demişti. Kime, ne zaman söylemişti, muhatabı kimdi kurduğu cümlelerin? 

Zaman çizgisini şaşmış, atı alan Üsküdar’ı aşmıştı. Yıllardır düşte gördüğü sevgili, çoktan ele karışmıştı. Aşamadığı şeyler vardı. Zamana hapsolduğu söylenti olsa da bu söylenti ona yakışıyordu. Fakat hayat inadına yakışmıyordu. Doksan yedinin yaz ayları gibiydi. Öyle tahmin edilebilirdi. Sonrasına bakıldığında öyle tahmin edilmeliydi! Hapsoluş denilen şey... Bir bakış, bir bakışa adanış, bir bakıştan beklenesi şeyler... Bir bakıştan umut devşirilen bir ömür, bir ömürlük kaybedişe denkti. 

Sen böyle içimdeki en derin, en ulvî girdapların ve yaşattığın onca metcezirin puslu bir manzarasıyken; hasretine hasret kalışım, öyle dağınık bırakılışım, akan suları sen sanışım, içtikçe seni içişim ve içtikçe kendimden geçişim senin eserin.  

Çocuksu bir inanışla aldanışım, bütün yollar bitmişken her başlanan yola geri dönüşüm, kor alevken sönüşüm ve gönlüme düşürdüğün karda yanışım senin eserin.

Güzellik şahikasını bulduysam sende, seni sevdiysem ve ben böyle olduysam, yarınsız kaldıysam senin eserin.

Közde kavrulan duygular kül olup savrulunca 

gönül rüzgârında, döküldüler bir bir aşkın deryasına. Ve deryalarda paramparça oluşum 

senin eserin.  

Ruhumdan bir parça koparıp sana verdiysem, bir ömür adadıysam ve işte böyle olduysam, gölgende solduysam senin eserin.

Ben sen olduysam, sende beni bulduysam, ölmeden öldüysem senin eserin.

Daha neler var eserin. Saymakla bitmez eserin. Her eserden bin eser; doğuşu senin eserin.  

Eserinle övün.

O günebakan sarısı yazları ve bir zaman geyiklerin aşkla dolaştığı kırların meşe ağaçlarında üveyik oynaşları... 

Kuşların akşam dönüşleri, çeşme başları... 

Cami meydanında kırlangıç uçuşları... 

Bir çocuk sevdim; ince uzun parmakları, haşarı dalgalı saçları... 

Yaşadığı yerde bir zaman ceylanlar koşuşturdu diye midir bilmem ama ceylan bakışlıydı. Belki de onun dünyaya gelişi, çok kardeşli bir ailenin son çocuğu olarak gecikmeli ve biraz da mucizemsi olduğundan her noktasına kalemle çizgi çizgi şiirsel anlamlar katarak olağanüstü yaratıldı. 

İşte ben o çocuğu tanıdım. 

Yaramaz gülüşlü, davudi sesli, ince telli saçlıydı ve onun bir kedisi vardı! O zamanın çocukları, mantar evli küçük mavi yaratıkları çok seyrettiğinden midir bilmem; kedisinin adı, kediye de yakışır şekilde Azman'dı. Çok vakit sonra, hatıralarından hikayeler paylaştığı gece sohbetlerinden birinde; küçükken Azman'ın sırtına bindiğinden bahsedecek, karşısındaki de o sahneyi hayalinde canlandırmakta epey zorlanacaktı. Bir de ablasının sırtına bırakma hikayesi var ki anlatan o olunca gülmekten karın ağrıtacak cinstendi. 

Şükür ki ben o çocuğu tanıdım. 

Olması gerektiği, kendisine de yakışır nispette yaramaz ve ince ruhluydu. Kendine münhasır huyları, kocaman bir düş dünyası vardı. Bahar sonu yaz başı zamanlarında açan küçük mavi çiçekleri, o zaman henüz çiçeklerden daha güzel olduğunu bilmediği çiçekler gibi küçük dudaklarıyla öperdi. O an çiçekler kokulanır, daha bir güzel olurlardı. 

Bir çocuk sevdim, sanki masallardan çıkıp da gelmişti. 

O güzel zamanlarda, köyün ovasına çokça günebakan ekilirdi. O çok severdi ayçekirdeklerini çiğ yemeyi. Yerken ince parmakları kararırdı. Bir keresinde görüp dayanamamış, yiyivermişti tarlanın birinden de, sonra anneciği haber verip helallik istemişti tarla sahibinden, Âh, bilmiyordu ki o, tarlalar feda edilecek kadar herkesçe sevilesi olduğunu. 

Ben o çocuğu tanıyıp sevdim. 

Yaşadığı yerler, o orada diye güzeldi; o var diye anlamlıydı. İnce uzun parmaklıydı da teyzesi ona 'kartpostal elli kızım" derdi. Sonra kışın evlerde maşınga yanardı. O severdi sokaktan eve girdiğinde arkasını dönüp ısınmayı. O öyle ısınınca hem zaten kar da yağardı! Onun olduğu yerde kar yağdığında bile mevsim hep bahardı. 

Bir çocuk sevdim, adı kadar güzeldi. 

BAYRAMLAR

Bayram geldi geliyor yine

Ve ben korkuyorum içten içe. 

Amansız kederlerin uğrak zamanı oldu bayramlar. 

Ömürlük keder bırakıp gittiler. 

Ne zaman bir umut beslesem bayram gününe, 

Umutlarım çürüdü. 

Ben o bayramların enkazındayım 

Yıkık dökük darma dağınık... 

Perişan yazıldı adım takvimlere, 

Sevemem artık ben bayramları. 

Bir bayram sonrası kaybettim

En temiz hatıraları. 

Seven yanım; âh benim tertemiz seven yanım. 

Şehrimize küstüm, memlekete darıldım. 

Yâr sızladı göğsümde inceden inceye, 

Yaş olup aktı gözümden;

Bir daha geri dönmemesiye. 

Gecelerce sayıkladım, 

Haykırışlarla, ağlayışlarla uyandım. 

Kaç gece uyku görmedim. 

Ölümü çağırdım ama gelmedi. 

Titredim yorganlara sarılı. 

Ben eski bir hatırayım şimdi; 

Günün birinde unutulup gidecek. 

Yaşanası biri değilim o aşk ikliminde. 

Bayramlar boynumu büktü, dalımı kırdı. 

Desenler…

Şekiller içerisinde şekillenen aşk…

Bir koku bir duman ve bir kahve,

Hatırı kırk yıl önce başlayan.

Fincanda resmin,

Hünerli ellerde çizilmiş.

Seni anlatma gayretinde.

Güzelliğini…

Bakışındaki buğulu pencereyi…

Kırık kahve fincanından sızan aşk.

Kekremsi bir yudum…

Damağımda yokluğunun acısı,

Şekersiz.

Fallara meydan kalmamış;

Yokluğun kısmete teslim!

Kader öyle söylemiş.

Bir kahve…

Kahvenin fincana isyanı…

Gönülsüz bir teslimiyet…

Sensizliği içerken yudum yudum

Kırılan fincan,

Sızan aşk,

Sızan sen,

Hicran…

Kan, kahve ve o koku…

İsimsiz bir mezar taşı.

Duasız bir yığma toprak.

Kırık bir kahve fincanı,

Üzerinde resmin 

Bakışı gönül inciten.

Telveler yine imkansızı söylüyor,

Ruhum sızlıyor.

Bir çınarın gölgesi…

Renk renk laleler açmış.

Sümbüller koklanma telaşında.

Gelincikler küskün.

Yapay bir derenin şırıltısı…

Yapay sevgililer banklara oturmuş.

Yapay sevişlerin şarkısını mırıldanıyor.

Sahte bir tebessümün dudak kenarı…

Tenindeki ben hüzünle seğiriyor.

“Mış” gibi yaşanan sevdalar…

Masamda kahvem soğuyor,

Seni düşünürken.

Eski zamanların tanığı bir kuş,

Ağacın incecik dalında,

Düştü düşecek.

Ötmeyi çoktan unutmuş.

Ve o kırık kahve fincanı…

Duman duman kokun.

Damağımda acı bir tat…

Üşüyor ellerin.

Avucumda fincan,

Üzerinde resmin;

Kokusu sen,

Hatırı sen.

Kaç kırk yılımız var seninle!

Kaç çınar yaprağı şahit…

Bir şehrin sokaklarına dökülen

Kaç kar tanesi?

Ve o duvarlar…

Tekrar seyreder mi bizi,

Birgün sen hazırlarken kahvemizi?

Hani benim seni izlediğim gibi.

Ve yan dönüp de bakışın,

Adımı seslenişin

Hâlâ durur mu aynalarda 

Kendini izlerken o sonsuzlukta?

Sigara dumanında

İçerken aynı anda

Sarmaş dolaş olmuş

Sarhoş bir odada

Ruhlarımız, kalbimiz

Birgün yine içeceğimiz

Şekersiz kahvemiz.

Kırık kahve fincanı

Üzerinde resmin

Dudağımda ismin

Ve hep taze kalan hatıralar...

SEVGİLİCİĞİM

Sevgiliciğim, 

Biriciğim, 

Hesapsız sevdiğim, 

Gelinciğim.

Gözleri cennet çiçeğim.

Kalbimde sızım,

Alnımda yazım, 

Dilimde ezberim. 

Sevmeye yetinemediğim, 

Varlığına doyamadığım;

Sevabım, tövbem, duam…

Ve her şeyim.

Birlikte yolculuk ettiğim, 

Kar tanelerinde sevdiğim, 

Aşkını yudumladığım, 

Ab-ı hayatım.

Gönül verdiğim,

Ömrüm dediğim;

Kaderim, cilvem…

Gönül sarayımda sultanım.

Gülüm, papatyam, karanfilim... 

Benim eşsiz çiçeğim. 

Akşam sefam, 

Sabah kahvem, 

Gündüz hayâlim, 

Gece düşüm. 

Kahve gözlüm, 

Billur seslim, 

Rayiha nefeslim... 

Ellerine vurulduğum, 

Parmağına dolandığım, 

Bir şehrin yollarında, 

El el yürüdüğüm... 

Çay yudumladığım, 

Sigara dumanladığım 

Beline sarıldığım, 

Benine dokunduğum, 

Aynalarda gördüğüm, 

Yanağından öptüğüm;

Hasretim, sevdiğim, 

İşvesine, cilvesine

Hiç doyamadığım;

Sevdikçe sevdiğim, 

Sonsuzca sevdiğim... 

Baharında memleketimin;

İğde çiçeği kokusunda

Gelişini gözlediğim, 

Çokça özlediğim;

Hasretim, 

Sevgilim, 

Sevgiliciğim, 

Biriciğim... 

Bir şiir kadar güzeldi kadın,

Şiirleri kıskandıran.

Şiir gibi saçları vardı,

Her teli aşk kokan.

Yarınsız bırakan bakışları,

Düşlerimi okşuyordu.

Ahu gibi bakıyordu.

Biliyorum,

Nefesi şiir kokuyordu.

Dudağı pınardı çöllerde.

Gözleri bin bir ecel…

Şiir esen gecelerde

Ezberlediğim kadındı.

Kıyısında bir uçurumun,

Aşkı bıraktığımdı.

İçilesi dudakları,

Şiir rengindeydi.

Şiirce dokunuyordu parmakları.

Okşuyordu karanlık geceyi.

Teninde ürpertili bir heyecan…

Omzunda şiirden kelebek…

Gözlerinde efsunlu vadiler…

Ruhumda ağır yarası,

Pembeleşen yanakları,

Öpülmeyi beklerken

Teninde beni titrerken

Kalbi avucumda

Tomur güller arasında

Bir şiir kadar güzeldi kadın.

Şiirleri kıskandıran.

Bir dağ evinde akşamüstü,

Geceye yaklaşırken vakit

Ufukta akşamın kızılca renkleri...

Dalların arasında sonbahar,

Yerde sarı sarı yapraklar

Oynaşırken tatlı bir esintide

Saçlarının rengine boyanan

En güzel kokular.

Heyecanlı bir bakış,

Ürkek bir sincap kadar

Akşamın ilk dokunuşu

Sakince yanarken odunlar

Isınan tahtaların kokusu…

Ocakta ağır ağır dans eden ateş,

İçimizde sabırsız bir telaş,

Gölgelerin izleri duvarlarda,

Âşık ve sarmaş dolaş

Teslimiyeti bile teslim alan

Sihirli eller, büyülü parmaklar…

Mutluluğa bulanmış şuh bir eda…

Yerde serili bir yaygı

Eski zamanlardan...

Dağınık minderler,

Yatak, yastık ve yorgan...

Usulca kalbini teslim alan

Bir buse,

Sıcak ve sevgiye bulanmış dudaklardan

Aşk kokan bir nefes

Pencereden sızan ayın on dördü

Yanağına değmek için gelmiş

Çok uzak yollardan.

Yıllarca bekleyen bir aşk

Eski bir şarap gibi sarhoş bırakan…

Gönlüne başını yaslamış

Kalbinin atışlarında ömrün huzuru

Uzanmışsın öylece…

Saçlarını okşayan parmak uçlarında,

Bıraktığın eşsiz koku

Ve sen...

Bir dağ evinde akşamüstü

Bir ömür boyu sevilirken...

SOKAĞIN ETEKLİSİ

Zaten yok kiydi ki o! Öyle biri, hiç olmamıştı. Kar yağmamış, kuş ötmemiş, ellerine ayrı âşık olunmamış, dudaklarından tadılmamış, buğulu kahve gözlerde kaybolunmamış, el ele yürünmemiş, sohbet edilmemiş... Sonra yaşanmamıştı. Hangi sonra? Hangisi olacak, tabii ki ondan sonrası. Doksanlı yıllarda değil miyiz ve yarın onu görmeyecek mi? Acaba görebilecek mi? Kimi? Nasıl kimi? Sokağın eteklisini; evet onu... Hayatı büsbütün yalanlaştırıp tek gerçek olarak kendisini bırakanı... O çok güzel. Onu sadece güzellikle ifade edemezsin, o sevilen... Her güzel sevilmez ki. Onu sadece sevmekle sevemezsin. O, o işte, ifadeden soyunmuş, tanımsız şey; yani sokağın eteklisi diyorum, çok güzel. Üstelik yaşı ön sekiz gibi bile değil. Sanki on beşinde. Öyle çocuksu işte. Dün yine istemeye gelmişler. Gitmez ki o hiç kimseye. Nasıl sevildiğinin yeterince farkında… Ah o isteyenler, elleri bomboş dönsün kapıdan. Ama şu üniversite sınavı bir geçsin de konuşmaz mı onunla. Zaten ‘benimle konuş’ der gibi bakmamış mıydı onu son gördüğü o düğünde? Hem de bakışını kaçırmadan ne güzel bakmıştı; aşk ne büyük cesaret vermişti ona, ‘beni sev’ diye ferman buyururcasına bakmıştı. Onun bakışı dünyanın beşinci mevsimi ve ne/en güzel mevsimiydi. Her nazarı yeni bir davetti. Ama o son bakışı en cömert olanıydı. İşte o düğünde sergilediği... Hem, yanındaki arkadaşı bile anlamıştı o bakıştaki niyeti. Bir demet karanfildi sokağın eteklisi ya da sümbüldü en güzel kokulusundan ve/fakat onun yaşadığı yerlerde sarıçiğdemler açardı. Akasya kumrusunun türküsünü ıhlamur dalındaki bülbül noktalardı. Hele şu üniversite sınavı bir geçsin... Zaten şunun şurasında birkaç ay kalmadı mı? Bekle beni güzel kız, aşka çeyrek kaldı. Önce haber gönderip ağzını ararım ama ne gerek var, çıkar karşısına kendim söylerim ‘seni düşünüyorum’ derim. Anlamazdan gelir önce ‘nasıl’ der ‘bilirsin işte’ derim ‘sevmek gibi; bir insan, birini sevince düşünür ya öyle işte’ derim ‘sen de beni düşünür müsün’ derim. Önce bir duraksar, bir bakışına canımı vereceğim o gözleriyle yüzüme bakar, belki yarı mahcup belki sevinçli bir sesle ‘düşünürüm tabii’ der...

Bir bayram günü çamlıktan koruya kadar yürürüz onunla. Ya da meşelikte göz kırpıp gizlice koruda buluşuruz. Ama ille de çınar altında bir aşk, hem de ıhlamur kokulu. Sonra duyulur âşıklığımız. Dedikodularına katarlar bizi ve fazlasıyla yakıştırırlar. İstemeye geliriz seni, nişanımız olur ve ardından düğün... Kendi düğünümüzde göz göze geliriz. Yakından bakarım gözlerine. Seninle dünya turuna çıkmak, heveslerin son sınırıdır belki de. Fotoğraf karelerine yansır mutluluğumuz. Belki yüklü dönersin, son gittiğimiz ülkeden; belki bir kızımız ya da oğlumuz olur. Ah, seninle bir anın tahayyülü bile sarhoş dolaştırıyor adamı. Ve ben seni... 

Sokağın eteklisinin son bakışıyla yorgun gözleri uykuya daldı.

Öyle bir zamanda geldin ki vazgeçmek mümkün değil.

Öyle bir zamanda geldin ki sevmemek ömre ihanet. 

Öyle bir zamanda geldin ki... 

Aslında değişen bir şey olmazdı hiç;

Ne zaman gelsen, vazgeçmenin mümkün olamayacağı bir zaman olurdu. 

Ama işte öyle bir zamanda geldin ki sen;

eylül ay değil, ömrü baştan başlatan bir mevsim oldu. 

İKİ KİŞİNİN SIRRI AŞKSA... 

Bir teselliye, bir teslimiyete, sıcak bir açıklamaya ihtiyacı vardı fakat en çok da sıcaklığın kendisine… Ilık bir bahar gününde ihtiyar bir çınarın sahiplenen dalları altında çok özlenen biriyle karşılıklı içilen çayın, bardak tutan heyecanlı parmakların yanında insanın yüreğini de ısıtan sıcaklığına ihtiyacı vardı. Özlenen biri, özel ve biraz da tanımsız olmalıydı. Hani çok sevdiğimiz ve o sevginin adını koyamadığımız, kendini sevdirişiyle insanı arafta bırakan, arkadaş mı yoksa bir sevgili mi olduğuna karar veremediğimiz, kaybetmekten korktuğumuz, göz göze konuşurken gözlerinin içi parlayan, o konuşurken dişlerine kadar dikkat edip hayran olduğumuz, heyecanlandığı anlarda ellerini açarak göğsüne bastıran, teslim alan, hayran bırakan, akıl tutulması, gönül kapılması; ne varsa yaşatan, hayat veren, neşe katan biri… Sevilmemesi gerektiğine inanılmış; öyle inandırılmış, ayıplanmış, yaftalanmış, engellenmiş, yasaklanmış; ne kadar çok sevdiğimizi bırakın ona söyleyebilmeyi, kendimize bile itirafı çılgınlık olan, kavuşma tahayyülü mahşer şartlarına ertelense de pek mümkün görünmeyen, zorların zoru, “napayım, sevdim işte” diyecek kadar bile kıvırma payı bırakmayan biri… Ve çayın sıcaklığı ellerle birlikte insanın içini de ısıtmalı ve belki sadece arkadaş olarak kalınmalı ya da hep öyle bilinmeliydi. İki kişinin sırrı aşksa eğer karşılıklı içilen çay, insanın içini de ısıtır, o aşkı da yaşatırdı. Ve aşk, aşk olduktan sonra daha bir sürü küçük ayrıntılarda gizliden gizliye sürdürülür; küçük sanılan o şeyler aslında âşıklar için küçük şeyler sayılmazdı. Bir teselliye, bir teslimiyete, sıcak bir açıklamaya ihtiyacı vardı fakat en çok da sıcaklığın kendisine… Yalancı güneşin sıcaklığına bile razıydı. Bir ahmakıslatan yağmurunda ıslandığını anlamadan üşüyen bedenini sobalı bir evin sıcaklığına teslim edip, eski bir minderin üzerine yatıvermesini teklif eden annemsi bir sahiplenmeye ihtiyacı vardı. O eski fakat ev kokan minderin üzerinde dünyanın en güzel uykusuna uzandığında rüya görmesine gerek yoktu. Rüya gibi bir hayatı yaşayanların teselliyle ne işi olabilirdi? Kibirden arınmış ya da kibri ömrüne sokmamış insanların içerisinde hırkalanmak, aşk ehlinin sofrasında tuza ekmek banmak istiyordu. Tüketmişti zirveleri. Katillik sanatından bir adım ötesi ya cinnet ya da cennetti. Aşkı mı arıyordu yoksa aşk mı onu arıyordu bilemedi. Zaten düşünmedi. Upuzun yolculuğunun en yabancı durağını tanımaya çalışıyordu sadece. Ateş denizinde yüzmeye kararlı mumdan bir gemi olmak değildi derdi; yorgundu ve yalnızca sığınacak bir liman arıyordu. “Gözlerimden dışarıya bakan kim?” diyecek durumda da değildi henüz ama yol, gidebilirse oraya çıkacak gibiydi ve orası cinnetten sağ çıkanların dinlence yeri olmalıydı. Hayatındaki en keskin virajın yolla falan bir ilgisi yoktu. Yol, sadece gitmek içindi. Varmak içinse nasibi tayin edene zamanında biraz naz yapmış olmak, ya da onun, nazına ihtiyaç duymayacağı biri olmak gerekiyordu ki küçük ve çaresiz bir çalıkuşunun kendisine kardan yuva yapmaya yeltenmesi kadar çılgınlık işiydi. O, çılgınlığı severdi ve her zaman sevmişti. Yaşarsa çılgınca yaşamalı, ölürse… Sıradan bir ölüm yakışmaz bazılarına… Bazılarına ise ölümün kendisi… Bazıları yaşamak için vardır sadece; ölmek için değil. Bazılarıysa sevilmek için… O, aşka fırsatı olmamış bir aşk kadınıydı. Tıpkı bakire bir fahişe gibi!   

KÜÇÜK MAVİ ÇİÇEKLER

Küçük mavi çiçekler, 

Tatlı bir dokunuş bekler, 

İnce parmaklarının ucundan. 

Tedirgin ve ürkek, 

Biraz serseri, çokça âşık, 

Hep sana mavi hep sana açık

Küçük mavi çiçekler, 

Kahve gözlerinin ışığında

Mavilendikçe mavilenir. 

Mavi, bir aşktır;

Maziden gelen. 

Küçük mavi çiçekler, 

Tatlı bir dokunuş bekler, 

Kalemle çizilmiş dudaklarından. 

Serilir ayaklarına, 

Belki dokunmak için parmaklarına. 

Sen onları seversin, 

Çiçekler sana âşık. 

Bir esinti yayılır, 

Saçlarının arasından;

Okşar bütün yeşilliği, 

Mavilenir her yer;

Tatlı bir koku sarar, 

Biga'nın bütün ovalarını. 

Küçük mavi çiçekler, 

Tatlı bir dokunuş bekler;

Koklarken sen onları, 

Fındık burnunun ucundan. 

Küçük mavi çiçekler, 

Senin için mavidir. 

Seni görmek için açar, 

Bütün çiçekler gibi. 

Bir öpücük beklerler, 

Küçük bir kızın 

Tatlı dudaklarından. 

"Şimdi sen gidiyorsun ya

Herkes sana benzeyecek." 

Önce sensin sanacağım ilk bakışta, 

Sonra "o değilmiş" diyeceğim

Gördüğüm her yabancıya 

Ve kırık bir kalbin buğusuna, 

Adını yazacağım

Usulca.

Hani sen gitmiştin ya bir vakit, 

Bir ömür sana muhtaç olacağımı bilerek. 

Ben ne zaman yerine koymaya çalışsam birini, 

Yabancılık çekeceğim gizliden gizliye. 

Daha da çok özletecek seni, 

Kapımı çalan her yabancı.

Hani sen gideceksin ya öyle birden bire, 

Hiç beklenmeyen bir anda ölüvermek gibi. 

O an kıyametler kopacak, 

Sinemi çürütüp hasretin, 

Yıllar sürecek sensizlik matemi;

Bir sonsuzluk arzusunda, 

Eriyecek göklerin gözbebekleri.

Yıllar yıllar sonra gidişinin ardından, 

Bir kuzu melemesi duyarsan acı acı, 

Yüreğinde duyup sesimi, 

Hiç unutma yüreğimi nasıl incittiğini.

Hiç unutma...

Hiç gelmedin ya aslında sen hani, 

Olmadın ya ömrümün herhangi bir anında, 

Demini almamış bir çayın damaktaki tadında;

Rüya kadar bile gerçek değildi ya varlığın, 

Gönül aynama yansımadı hani yüzün, 

Gözlerim gözlerine hiç bakmadı öyle, 

Parmakların değmedi tenimden yüreğime... 

Öyle işte...

"Şimdi sen gidiyorsun ya

Herkes sana benzeyecek."

HOŞ GELDİN KADINIM BENİM

Hoş geldin kadınım benim, hoş geldin. 

Yıllar yılı yollarını gözledim. 

Bir ömrü sen gelirsin diye geçirdim. 

Gözlerinde bahar, teninde cennet, ellerinde mutluluk getirdin. 

Hoş geldin kadınım benim, hoşgeldin. 

Aylardan eylül, aşklardan şubat, sevmelerden bahar getirdin. 

Ürkek bir ceylan gibi sokuldun gönlüme. 

Parmaklarınla dokundun yüreğime. 

Bakışınla silindi bütün hafızam. 

Hoşgeldin kadınım benim, hoşgeldin. 

Çiçekler büyüttüm sana; taşlardan kolye yaptım. 

Kuşların adını ezberledim, gün gelir de konuşuruz diye. 

Soba sıcağını sevdim, günebakan tarlalarında dolaştım. 

Küçük bir ev yaptım, bahçesine meyveler ektim. 

Hoşgeldin kadınım benim, hoşgeldin. 

Ayaklarını yıkamak için gümüş bir ibrik aldım. 

Yollarına sereyim diye güller kuruttum. 

Mumlar biriktirdim, ipek elbiseler diktirdim, 

Kadife teninde hayat bulsunlar diye. 

Hoşgeldin kadınım benim, hoşgeldin. 

"Al Fadimem, Bal Fadimem türküsüne onun adını uyarlayıp çokça sevdiğim zamanlara... "

Sevilmek zamanı şimdi, 

Bahar bahanesi bir sıcaklıkta, 

Sevgilimin parmak uçlarında 

Dans eden o rengârenk kelebekler... 

Gözlerinde buğulu bir kahverengi

Biraz yorgun, çokça âşık 

Sevilmek zamanı şimdi. 

Ama çok ama delice. 

"O kadar çok seviyorum ki" ile başlayan sarhoş cümleler

Ve hiç bitmeyen o çılgın "iyi ki"ler... 

Şarkıların daha anlamlı olduğu, 

Burnu fındık, ağzı kahve fincanı olasıca sevgili... 

Şiirlerin kalbe dokunduğu... 

Ne zaman bir yaşamak düşünsem, 

Sus deyip hep onunla başlayan

Ama hiç bitmeyen

Sevilmek zamanı şimdi. 

Sarılınca öylece kalsak bir ömür boyu, 

Dedirten o muhteşem duygu

Gülüşü, sesi, bakışı, elimde eli... 

Saçları ve kadife teni, 

Teninde aklı baştan alan beni

Sevilmek zamanı şimdi. 

Sadece o söyleyince anlamını buluveren

Aşkım, sevgilim, bitanem deyişleri

Konuşurken, ama çaktırmadan

Hayranlıkla izlediğim dişleri, 

Of, ama o gülüşleri 

Gece sohbetleri, sabah tebessümleri... 

Sevilmek zamanı şimdi. 

Sanki karlı bir günde buluşuvermiş gibi, 

Dudağından usulca öpüvermiş gibi, 

Bir ömür sarılıvermiş gibi, 

Çokça sevilivemiş gibi, 

Hep sevilecekmiş gibi, 

Sevilmek zamanı şimdi. 

Ah sevgilim, canım sevgilim... 

BEN SENİ ÇOK...

Ben seni çok...

Ben seni çoktan daha çok... Ama öyle böyle değil, acayip çok...

Birgün yine böyle ömürden cımbızla seçilecek bir gün... Zaten sorsalar; onunla geçen günlerin mi, diğer yaşadığın ömür mü diye; ya biz bir kez görmüş olmanın ölmeye değer olduğu bir aşkla sahiplenmişiz de bakmayın işte. “Seven ne yapmaz demişiz de” ama işte fırsat vermemiş sevdiceğimiz ki yapalım edelim onu mutlu edebilmek için her bir şeyi... Çok çılgın bir seviş olmuş bizimkisi... Haa, zamane aşkları gibi mesaj yolu beklerken gözümüz telefon ekranında akşamı da etmişiz, akşamdan sabahı da... Öyle zamanlar olmuş ki yazdığım mesaja cevap gelecek diye bir hafta, iki hafta, hafta üstüne hafta... derken anlamışız anlamamız gereken şeyleri...

Ne diyorduk; ömürden cımbızlanası bir gün; ne yapıp ettiğimiz çok da önemli değil; çünkü ne yapsan derin anlamlar kazanıyor, hatıralara kazınıyor; kanırta kanırta hem de... O yanımda ve eli elimde... Bense rüyada mıyım, cennette miyim, şapşal bir hâlde miyim, ayık mıyım, sarhoş muyum... Bildiğim tek şey, o an dünyadaki tek mutlu adam benim. Başkalarının mutluluğu benimkinin yanında çok sahte ve sönük kalır... İşte çokları bilmez; deliler gibi özlemenin ardından bakışların birbirine dokunmasını.

Kaldırımda yürüyor öyle; ama bana doğru... Sanki ben de ona doğru gidiyor gibiyim. Giyinmiş, süslenmiş etmiş; hepsi benim için. Ama öyle bir yürüyor ki vallahi tuğla gibi bir divan yazar koyardım ortaya da yine eksik kalırdı. Fuzûlî’yi şairliğe küstürür, Cemal Süreya’yı yeni baştan âşık ettirirdim birilerine. Şimdi ben ömrümce o yürüyüşü görebilseydim, cennetin varlığı anlamını yitirirdi sonra. Ondan kısmet olmadı diye de düşünüyorum bazen!

El ele de yürüdük birkaç defa ama bakın bu aramızda sır kalsın. Sarıldığımızı hiç demem. Zaten henüz sarılmanın vermiş olduğu duyguyu yazabilecek bir üsluba erişemedim. Ve sanırım erişilmez bir lisan gerekli bunun için.

Bakışı mı dedi birileri? Oraya hiç girmeyelim be! Ben onun bana bakıyor olmasının yaşattığı duyguyu, bana baktığı anda bakışlarımla ona anlatmaya çalıştım da her defasında gözlerim titredi.

Kaşların kemandır, kirpiğin oktur / Vallahi sevgilim böyle bir aşk yoktur.

İşte ben seni çok... Çoktan daha çok... Acayip manyak/çılgınca çok...

Eskiye rağbetten, geçmişe duyulan özlemden ibaret olamayacak kadardı benim aşkımız. “Seviyorum ulaaan! “ diye de bağırdım ya la, dağ bayır. Ama bağırttırıyordu zalim beyâ, taa ki içimin şu derin sessizliğine teslim olana kadar.

Canım her şeyim... Her şeyimlerin bile eksik kalacağı kadar çok çok sevdiğim... Ben seni...

Öyle işte.

Otuz yıl önceydi ama hatırlıyorum; lacivert bir kazak; içinde aşk, içinde sen, içinde biz... 
Hiç unutmadım ki aslında. 
Aslında ben seni sevmeye daha o zaman başlamışım; anlamamışım. 
Dalgalı saçların, buğulu kahve bakışların
ve o ince, kalem gibi parmaklarına şiirler
yazacakmışım... 
Sana çok âşık olacakmışım. 
Otuz yıl önceydi ama hatırlıyorum;
O lacivert kazağın yerinde olmak istediğimi. 
Ben seni sevmeye o zaman başlamışım;
Otuz yıl sonra körkütük âşık olacağımı hiç bilmeden... 
Otuz yıl sonra, yüzündeki her çizginin benim bütün dünyam olacağından habersiz
Sevmişim işte ben seni.