Ruhlar Akademisi Kısım 2

  "Ne demek şimdi bu! Ben... bana ne oldu böyle! Neresi burası kahretsin! NELER OLUYOR BURADA!"

  Sözcükler, her nasılsa garip bir şekil almış bedeninden şiddetini giderek artırarak çıkıyordu. Tam da artık bu sözcükler çığlıklara dönmeye başlıyordu ki yumuşak bir ses durdurdu onu.

  "Sakin ol lütfen!" demişti birisi arkasından. Sesi adeta akan sular gibiydi, dinledikçe içi ferahlamıştı sanki. Kendini güç bela çevirip sesin sahibine baktığındaysa gözleri (artık bir çift gözü olup oladığını tam bilemese de) şaşkınlıkla açıldı.

  Cinsiyetsiz bir beden vardı karşısında. Şeffaf,içi dalgalanan denizler gibi mavinin farklı tonlarında dalgalarla dolu bir bedeni vardı ve basbayağı bu  bedenden hafif hafif dalga sesleri de yayılıyordu! Göz yerine iki adet , içinden sarı ışıkların taştığı küre mevcuttu ve ağız ya da burun yoktu. Tanrı aşkına bu yaratık nasıl nefes alıp konuşuyordu peki!

  "Bakıyorum da sorularla dolusun!" deyip kahkaha attı yaratık. "Haklısın ama! İlk seferinden ben de böyle olmuştum! Bu arada adım Rizzi!" dedi görünmeyen ağzıyla. Sesi hem çağlayan ırmaklar kadar coşkun hem de gece yakamoz vurmuş denizler sakin ve huzur vericiydi.

  "Beni, seni karşılamam için özellikle gönderdiler," dedi Rizzi. "Ben su elementi  baskın bir ruhum anladığın üzere! Bazılarımız ta en başından beri bu tür bir baskınlıkla var olduk. Tıpkı sende çok fazla hava elementi olduğu gibi bende de çok fazla su var! Çok yakında daha iyi anlayacaksın Aylin!"

  "Aylin?" dedi kendi kendine ve sanki sihirli bir sözcük söylemişçesine zihninde birbiri ardına şimşek çakar gibi görüntüler belirmeye başladı.

  Zihninde uzun boylu, kumral, kahverengi gözlü bir kadın; güneşli, deniz kıyısındaki büyük bir kentin caddelerinde yürürken görünüyordu. Yüksek katlı evler,ardı ardına çalan kornalar,deniz esintisi, bir ikindi vakti güneşin altında menevişlenen denizi gören dar sokaklar ve... ve hemen yanı başındaki genç bir adam... Adamın ona "Aylin şuna bak! " deyip suyun üzerinde süzülen martıyı gösterdiği anda taşlar yerine oturdu.

  "BEN AYLİN AKARCALI'YIM! İZMİR'DE YAŞIYORUM! BURASI DA NERESİ! KOCAM NEREDE?BIRAKIN BENİ!NELER OLUYOR BURADA!"

   Rizzi'nin (nasıl olduysa) derin bir nefes aldığını duydu. Durdu ve konuşmaya başladı Rizzi. O derin sakinliği ile öyle şeyler söyledi ki her bir kelimesi adeta Aylin'in zihnine çakıldı.

  "Aylin Akarcalı'ydın! Burada R13061988' sin ve... ve artık öldüğünü, dünya hayatının geride kaldığını kabul etmen gerek!"