ALMANYA TRENİ 3.CÜ BÖLÜM - KADERİN DÜĞÜMLENDİĞİ GÜNLER

ALMANYA TRENİ 3.CÜ BÖLÜM - KADERİN DÜĞÜMLENDİĞİ GÜNLER

Ablası Selime yıllar önce Memduhların köyüne gelin gittiğinde, herkes onun bu uzak köyde zorlanacağını düşünmüştü. Fakat Selime kısa sürede çalışkanlığı, güler yüzü ve becerisiyle herkesin sevgisini kazanmıştı. Artık köyde sözü dinlenen, sevilen bir gelindi.

Memduh'un nişanının bozulmasının üzerinden çok geçmemişti. Köyde günlerce bu olay konuşulmuş, herkes kendi bildiğince yorum yapmıştı. En çok da Memduh'un annesi üzülmüştü.

Bir gün tandır başında ekmek yapan Selime'ye içini döktü.

"Bir daha köyden kıza niyetlenmem. Kızların hepsi bir değil ama... işte yandık bir kere."

Selime, elindeki ekmeği çevirdi. Hafifçe gülümsedi.

"Teyze.... Benim bir bacım var. Öyle her kıza benzemez. Akıllıdır, eli beceriklidir, sözü yerindedir. Dik durur ama kimsenin hakkını da yemez."

Memduh'un annesi merakla sordu.

"Bacın ha? Nasıl biridir?"

"Delikanlı kızdır. Eğri iş görmez. Haksızlığa boyun eğmez."

Bu sözler Memduh'un annesinin aklında kaldı. Ama asıl kararını değiştirecek olan, birkaç hafta sonra Çukurova'nın sıcağında yaşanacak bir olay olacaktı.

Çukurova güneşi tepeden kavururken herkes pamuk tarlasında çalışıyordu. Şakire de diğer işçiler gibi çömelmiş, sessizce çapasını vuruyordu. Alnından akan ter gözlerine kadar iniyor, ama o durmadan çalışıyordu.

Bir süre sonra yan tarafta çalışan bir adamın hile yaptığını fark etti. Adam kendi sırasını eksik bırakıyor, Şakire'nin önüne daha fazla iş yüklüyordu.

Şakire başını kaldırdı.

"Amca... Böyle olmaz. Arıkları bozuyorsun."

Adam aldırmadı.

"Sen işine bak."

Şakire bir kez daha uyardı.

"Herkes eşit çalışacak."

Adam alay ederek güldü.

"Sana mı soracağım?"

Şakire ayağa kalktı.

"Ben seni güzelce uyardım."

Adam yine güldü.

"Hadi bakalım..."

Bir anda elindeki mecrefeyi kaldırdı. Önce dizinin yanına vurdu. Adam sendeledi. Ardından ikinci darbeyle arığın içine yuvarlandı.

Tarlada çalışan herkes olduğu yerde kaldı.

Ardından sesler yükselmeye başladı.

"Vay arkadaş!"

"Helal olsun!"

"O kız tek başına adamı yere serdi!"

Olay kısa sürede bütün köye yayıldı.

Tam karşı tarlada çalışanlardan biri de Memduh'un annesiydi. Yanında Selime vardı.

Kalabalığa bakıp şaşkınlıkla sordu.

"Kim bu kız?"

Selime gururla gülümsedi.

"Benim sana anlattığım bacım... Şakire."

Memduh'un annesi uzun uzun baktı.

"Maşallah... Yüreği de var, bileği de... İşte bana böyle gelin gerek."

Selime hafifçe gülümsedi.

"Demiştim."

Aradan birkaç gün geçti.

İki aile gelenek gereği birbirlerini uzaktan görmek için buluştu.

Memduh sessizce ayakta duruyordu. Çalışmaktan nasır tutmuş ellerini arkasında birleştirmiş, gözlerini yere indirmişti.

Şakire bir an baktı.

Sonra ablasına eğildi.

"Abla... Bu su kabağı yapılı oğlanı kim alacak? Ben almam."

Selime gülmemek için kendini zor tuttu.

"Kızım... İyi çocuktur."

Ama Şakire'nin gönlü henüz ikna olmamıştı.

Akşam olduğunda evde yemek sessizlik içinde yenildi.

Bir ara babası kaşığını bıraktı.

"Kızım..."

Şakire başını kaldırdı.

"Memduh'un işi gücü var. Mesleği var. Eline ekmek yakışıyor."

Bir an durdu.

"Ben seni ona veriyorum."

Şakire'nin içi buz kesti.

Konuşamadı.

İtiraz edemedi.

Sessizce başını eğdi.

O gece kaderi onun yerine başkaları tarafından yazılmıştı.

Birkaç gün sonra Memduh, dükkânındaki mumlu ipler bitince kasabaya indi.

İşini bitirip köye dönerken yolu Şakire'nin evinin önünden geçti.

İçeriden kızların neşeli sesleri geliyordu.

Tam geçecekti ki bir kız seslendi.

"Memduh abi! Dantel ipi getirdin mi?"

Bir diğeri ekledi.

"Şakire abla için..."

Memduh gülümsedi.

"Getirdim."

Kızlar sevinçle kapıya koştular.

Tam o sırada Şakire göründü.

Güneş yüzünü aydınlatıyor, uzun örgüsü omuzlarından aşağı usulca uzanıyordu.

Memduh, onu ilk kez gerçekten görüyormuş gibi kaldı.

Şakire yaklaşarak,

"Külfet olduysa almasaydınız." dedi.

"Estağfurullah."

Memduh'un sesi her zamankinden daha yumuşaktı.

"İşinize yararsa ben mutlu olurum."

Kızlar ipleri alıp içeri koşunca ikisi birkaç saniye yalnız kaldılar.

Rüzgâr hafifçe esti.

Şakire'nin örgüsünden ayrılan birkaç tel Memduh'un koluna dokundu.

İncecik bir dokunuştu.

Ama Memduh'un yüreğinde yıllardır kapalı duran bir kapıyı aralamaya yetmişti.

Şakire de onun gözlerindeki kırgınlığı fark etti.

İçinden,

"Bu adamın yüreğinde bir şey kırılmış... Ama hâlâ sıcak."

diye geçirdi.

İkisi de hiçbir şey söylemeden yollarına devam ettiler.

Ama o gün, farkına varmadan hayatlarının en önemli sayfası açılmıştı.

Günler geçtikçe karşılaşmaları arttı.

Memduh her kasaba dönüşünde kızlara iplik, düğme, boncuk getiriyor; Şakire ise artık onun ayak seslerini uzaktan tanıyordu.

Bir akşamüstü cesaretini topladı.

"Şakire..."

Genç kız sessizce döndü.

"Seni isteyeceğim... Eğer sen de uygun görürsen."

Şakire utançla başını eğdi.

"Anneniz haber salmış zaten."

İlk günkü isteksizliği kalmamıştı.

Kalbi yavaş yavaş yumuşuyordu.

O gece iki evde de lambalar geç söndü.

Biri yıllar sonra yeniden umut etmeye başlamıştı.

Diğeri ise kaderin sandığından bambaşka bir yol hazırladığını ilk kez hissediyordu.

Henüz ikisi de bilmiyordu...

Bu umut dolu günlerin ardından, onları doğdukları topraklardan binlerce kilometre uzağa götürecek yolculuk çok yakında başlayacaktı.