DENEME

KALICI MİSAFİRİM

Bu makaleyi sesli dinleyebilirsiniz...

Bazen hayatımızın farklı dönemlerinde hep aynı tanıdık hissi yaşarız. Eskilerden gelir ama her seferinde onunla ilk kez tanışıyormuşuz gibi oluruz.

Semra Baran

9 Kasım 2026 - 08:37

9 Kasım 2026 - 08:37 ⏱ 2 dk Okuma Süresi

0 8

Yine yılın o zamanları ve aynı tanıdık his… Eski bir dost gibi tanıdık ama bir o kadar da yabancı.

Etrafını saran karanlığı sadece sen görebiliyorsun. En yakınında duran bile gözlerinin içine baktığında içindeki karanlığı görmüyor.

Bazen o his hep buralarda, hep geliyor ziyarete. Kalıcı, uzun süreli bir misafir misali zihnimin, odamın bir köşesine yerleşiyor. Bir gün onu derin bir solukla içime çekip kabullenmemi bekliyor. Aslında bütün bu ziyaretlerinin sebebi bu.

Bazen, “Aslında kötü bir durum. Sonuçta karanlık nasıl kötü olmaz?” diyorum. Ama sonra fark ediyorum ki şu an beni en yakından tanıyan, en çaresiz anlarımı bile görmüş ve izlemiş olan da o. O zaman onu nasıl yabancı gibi kapı dışarı edebilirim ki?

Ama onu hiçbir zaman kabullenmediğim için ne kadar tanıyorum ki karanlığı? Orada olmak, onu görmek, onu tanıdığım anlamına mı geliyor?

Bir gün gelecek ve her şeyiyle kabullenmiş olacağım. Kollarımı açıp bütünüyle kabulleneceğim karanlığı. Belki o zaman bu kadar gürültü susmuş olur.